Het afscheid.

Een klein anderhalfjaar na het vroegtijdig en plots overlijden van Pimp C kreeg de wereld toch nog een zesde studioalbum van UGK. Bun B wou de fans nog één laatste keer laten genieten van nieuwe muziek van het legendarische H-Town duo. Geen rare fratsen, geen hommage aan Sweet Jones, geen blitse producers of noch populaire gastartiesten die niet bij het geheel zouden passen... nee, het moest echt klinken als een trouw UGK-album.

Bun B is in dit opzet geslaagd met de kleine kanttekening dat het klinkt als een dertien-in-een-dozijn album van het duo. Bijna nergens klinkt het echt spannend of haalt het hun oude gekende niveau maar dat mag ook niet gek zijn aangezien het een postuum album is voor Pimp C (het eerste) en er tussen Underground Kingz en zijn overlijden maar 4 maanden zat. Bun B en de producers hebben voornamelijk moeten werken met left-overs veronderstel ik.
Desalniettemin, left-overs of standaard liederen van dit duo zijn nog steeds tof!

De absolute climax van UGK 4 Life is Da Game Been Good to Me, een track dat gemakkelijk kan wedijveren met de toppers van hun catalogus.
Everybody Wanna Ball, She Luv It en Harry Asshole zijn ook één voor één lekkere nummers. Die laatste is zo fout als het maar zijn kan maar ik vind het een uitermate plezierige samenwerking tussen UGK en Pimp C zijn voormalige artiesten bij Trill Entertainment: Lil' Boosie en Webbie. Van beide heren heb ik geen hoge pet op maar voornamelijk Webbie zijn flow past perfect op die track!

Hard as Hell is de vreemde eend in de bijt. Dit is het meeste zeemzoete popnummer dat UGK ooit uitgebracht heeft, uiteraard is vooral Akon (die ook de productie doet) hier verantwoordelijk voor. Die beste man was echter in die tijdsperiode niet weg te denken uit de muziekindustrie en aangezien mijn jongere broer toen een Akon-stan was heb ik dat nummer veel horen langskomen vroeger.
Slecht vind ik het nummer niet, het past gewoon niet bij het geheel.

De rest is ook niet slecht maar ontstijgt de middenmoot niet wat mij betreft. Veelal UGK die rappen over standaardbeats. Het voegt vrijwel niets toe aan de discografie van deze heren maar voor de fans is dit wel een leuk extra'tje.
Knap wel dat het wel aanvoelt als een UGK-album en dat je buiten de outro van Snoop Dogg op Steal Your Mind niet meekrijgt dat Pimp gestorven is.

Zoals de titel van dit project luidt en Bun B nog steeds zo trots roept: UGK 4 Life! Het Zuiden is nog steeds in goede handen en voornamelijk dit subgenre wordt nog goed gedragen door Bun zelf en de (voor mij) ware opvolger van dit duo: Big K.R.I.T..

Verlaging naar 3,5*.

5 jaar na Ridin' Dirty was daar dan de opvolger.

Eind jaren '90 waren Bun B en Pimp C heel wat minder actief en hebben toen zelf geen muziek uitgebracht. Toch hebben ze die periode grote successen gekend door bijdrages te leveren aan albums van Three 6 Mafia en Jay-Z. Big Pimpin' op Vol. 3 van Jigga was het moment dat het grote publiek kennismaakte met dit duo. In die tijd waren de grootste rappers voornamelijk afkomstig van het Oosten en het Westen, het Zuiden is nu al vele jaren de populairste maar die konden toen niet op dezelfde successen rekenen als die twee andere windrichtingen. Deze twee gastbijdrages zorgden voor nieuwe faam maar dit vertaalde zich niet in het financieel succes dat je zou verwachten, Dirty Money is even snel gekomen als gegaan.
Op MusicMeter zie je ook dat dit geen populair album is... maar een schrale 9 stemmen en het laatste bericht dateerde vanuit 2006... en dat voor een legendarische artiest als dit!

Financieel was dit niet het gehoopte succes maar hoe zit het met de kwaliteit van dit vierde studioalbum? Slecht is het niet maar het blinkt ook amper uit. Deze plaat luistert lekker weg maar laat weinig speciaals horen. Persoonlijk vind ik dit wel hun minste album, de rappers en producties van Pimp C en N.O. Joe kunnen hun fans wel verlekkeren met Dirty Money maar nieuwe luisteraars zal het niet kunnen overtuigen. Met momenten klinkt het alsof het op automatische piloot gemaakt is.

Wat nieuw is op deze LP zijn grotere gastartiesten. Op de drie voorgangers waren sporadisch lokale collega's te horen maar hier gingen ze samenwerken met andere grootheden uit het Zuiden zoals Devin the Dude, 8Ball & MJG, Big Gipp, Three 6 Mafia en Jermaine Dupri. Zelfs Too $hort maakt op één van de climaxen een opwachting.

Choppin' Blades, Ain't That a Bitch (Ask Yourself), Gold Grill, Wood Wheel en vooral Pimpin' Ain't No Illusion zijn regelrechte klassiekers die je niet kan wegdenken in de discografie van UGK. Heel jammer wel dat die collaboratietrack met Devin the Dude gecensureerd is, belachelijk... al helemaal als je naar de titel van die track kijkt!

Als je enige affectie hebt met Southern Hip Hop zou ik ook dit album wel eens een kans geven. Moest je nog niet bekend zijn met de muziek van UGK is dit echter niet het album om mee te starten.

3,5*

Geweldig.

Twee jaar na hun tweede studioalbum was het tijd voor Ridin' Dirty, een term dat collega Chamillionaire een kleine 10 jaar later wereldwijd bekend zou maken. Waar de mannen van UGK op Super Tight... de juiste richting vonden hebben ze op dit derde album de bestemming bereikt. Dit is de plaat waar alles voor het eerst helemaal samenkwam: strakke raps (voornamelijk door Bun B), heerlijke producties van Pimp C en N.O. Joe én Pimp C laat horen een gevoel voor zang te hebben op de meeste refreinen. Ridin' Dirty laat zien wat de kracht is van UGK en is een testament voor hoe goed beide heren elkaar aanvulde. Bun B is een subliem rapper maar het ontbreekt hem wat aan stijl (lees: "swag"), Pimp C had dat laatste dan weer in overschot maar heeft qua rapvaardigheden nooit het niveau van zijn partner bereikt.

Bijna uitsluitend zijn dit klassiekers die tot de absolute climax van Hip Hop horen naar mijn mening. Murder is een track die beide heren kapot rappen, hoe Pimp die track wederom opent is briljant maar het is de geagiteerde Bun die daar wel een carrière hoogtepunt neerzet. Heb eens gehoord in een interview dat hij niet goed gezind in de booth stapte omdat Pimp C hem net gewekt had van een dutje... die boosheid heeft hij goed vertaald in een wereldstrofe. Vanaf het magnifiek funky Pinky Ring levert Pimp C meestal gezongen refreinen en met zijn dik Zuidelijk accent vind ik dat godsgruwelijk goed klinken.
Als producer had Pimp C voornamelijk Dr. Dre en DJ Quik bestudeerd, dit kan je goed horen aan West Coast-bangers 3 in the Mornin' en That's Why I Carry.

Good Stuff is het enige nummer dat ze van mij mochten weg laten, dat vind ik wat saai klinken tegenover het bulk van deze diamant. Het is zeker niet slecht maar valt wat in het niets in vergelijking met de rest. Fuck My Car is beter maar ook net een tikkeltje minder.
Een gesproken outro van 9 minuten gaat eigenlijk natuurlijk ook nergens over.

Voor mij is het steeds moeilijk kiezen tussen dit album en hun dubbelaar, maar dit maakt wel grote kans om hun magnum opus te zijn aangezien het compacter en gestroomlijnder is natuurlijk.

Nog steeds een heel dikke 4*, misschien ooit wel mijn maximumscore van een halfje hoger!

Op deze plaat vonden de heren hun sound.

Het debuutalbum was voornamelijk gebouwd rondom bekende (vocale) samples wat goed klonk maar de originele nummers waren toch nog zeer herkenbaar. Pimp C zelf nam de producties voor zijn rekening op dit tweede studioalbum (3x met hulp van DJ DMD) en zorgt voor de UGK/H-Town sound waar ik zo van hou. Super Tight... staat vol met warme Zuidelijke producties die bestaan uit veel verschillende instrumenten.

De eerste twee nummers zijn geweldig harde nummers maar pas vanaf It's Supposed to Bubble krijgen we het soort nummers dat ik wil horen van Bun B en Pimp C... tot en met Front, Back and Slide to Slide zijn het stuk voor stuk regelrechte klassieker!
Neem de piano op het einde van It's Supposed to Bubble, een vettig nummer zoals I Left It Wet for You waar UGK er wel meerdere van heeft of hoe Pimp C in ademnood komt tijdens het rappen van de eerste strofe van de veel gesampelde Front, Back and Slide to Slide allemaal als kleine voorbeelden van dingen waar ik volop van geniet.
Protect and Serve is hun eigen versie van Fuck tha Police en hierna krijgen we mijn twee minst favoriete nummers, maar het zijn ook absoluut geen slechte tracks!
De hekkensluiter, Three Sixteens, is een harde banger die zo op een plaat van een West Coast-rapper had kunnen staan.

Dit is topmateriaal en ook heel invloedrijk geweest voor veel Zuidelijke rappers die na hen gekomen zijn.

4*

Leuk begin van de Underground Kingz.

Je hoort dat dit album al ettelijke jaren oud is (30 dit jaar!) al vind ik het persoonlijk nog goed meevallen, zeker als je het vergelijkt met andere 90's Hip Hop afkomstig uit het Zuiden (neem bijvoorbeeld Cash Money/No Limit). Vele beats zijn gemaakt rondom bekende samples en liggen fijn in het gehoor. Pimp C heeft het meer uitgesproken karakter van het duo terwijl Bun B de sterkere rapper is.

Pocket Full of Stones is uiteraard dé grote klassieker maar ook Cocaine in the Back of the Ride, de titeltrack en Feel Like I'm the One Who's Doin' Dope zijn tracks die niet weg te denken zijn uit de catalogus van deze heren. De twee eerste tracks van Too Hard to Swallow zijn perfecte voorbeelden van beats die gebouwd zijn met (vocale) samples van klassiekers.

Mindere nummers staan niet op dit debuutalbum maar UGK zijn doorheen de jaren wel enkel maar beter geworden wat mij betreft. Het refrein van I'm So Bad is wel vrij bedenkelijk als je het mij vraagt.

Verhoging naar 3,5*.

Meesterwerk.

6 jaar na Dirty Money, nadat Pimp C een gevangenisstraf uitgezeten had en twee soloalbums uitgebracht had (waar ik enkel het eerste van ken) én een soloalbum van Bun B was het tijd voor UGK om terug samen te komen als duo. Ter compensatie voor het lange wachten is het vijfde studioalbum, Underground Kingz, een dubbelalbum geworden. Dit soort albums staan vaak bekend voor matige kwaliteit en vol te staan met fillers, laat me maar meteen met de deur in huis vallen: dat is hier niet het geval!

Dit album is één grote liefdesbrief naar Southern Hip Hop. Beide heren presteren op het top van hun kunnen, de producties zijn heerlijk en de gastartiesten voelen op hun plaats. Wat Bun B en Pimp C hier laten horen kunnen vele artiesten niet op een album dat meer één disc telt. Underground Kingz laat horen dat ze de legendarische titel waardig zijn om te dragen.
Bun B rapt alles kapot en Pimp C doet lekker eigenzinnig zijn eigen ding. Zoals voorheen experimenteert die laatstgenoemde hier weer veel met gezongen refreinen en gaat hier zelfs een stapje verder door ons met momenten een gezongen strofe te geven. Heerlijk klinkt dat met zijn moddervet accent!

Er staat genoeg variatie op dit album. Neem het soulvolle/gospelachtige Int'l Players Anthem (I Choose You), een foute banger zoals Take tha Hood Back, een meer ingetogen drugs-ballade zoals Cocaine of een vrouwenappreciatie-nummer als Real Women: het klinkt allemaal geweldig en zijn anders genoeg om een album van deze duur interessant te houden.

Quit Hatin' the South vind ik een uiterst belangrijk nummer. UGK en Willie D van The Geto Boys adresseren de haat dat artiesten van het Zuiden vroeger kregen door fans maar vooral door collega's van het Oosten en het Westen. Je moet niet verder kijken dan op dit forum (of gewoon de voorgaande berichten bij dit album) om te kijken hoe er neergekeken werd op Zuidelijke Hip Hop. Het was net alsof een rapper uit één van die staten kwam dat de muziek daarom automatisch slecht was. Willie D verwoord het het beste op deze klassieker: "It's some trash in the South but I promise you, from the East to the West some of y'all garbage too, as long as the beat knock and the lyrics hot, son, I can give a rat's ass where a rapper is from"!
De tijd waar OutKast de enige Zuidelijke act was dat gerespecteerd werd door "backpackers" is gelukkig wel voorbij. Kijk nu naar de staat van Hip Hop... al meer dan een decennium is het Zuiden de populairste regio in het genre.
Dit nummer is ook een goed voorbeeld waar Pimp C een gezongen strofe aflevert in plaats van een gerapte.

Favoriete nummers aanduiden is op deze plaat niet te doen, het gros is werkelijk waar aan mekaar gewaagd. Geen moment verveelt deze dubbelaar en de meeste nummers zijn van een ongelofelijk hoog niveau. Heerlijk album met een warme sound dat het des te beter doet in de zomermaanden.
Op het eerste schijfje is Life Is 2009 het enige wat me een tikkeltje minder goed ligt. Bij de tweede schijf komen we even in een dipje terecht bij Like That en Next Up.
De twee extra versies van Int'l Players Anthem zijn misschien ook wel overbodig, al zijn dat maar bonusnummers uiteraard. Wat de single-versie zo sterk maakt is dat het grootheden UGK, OutKast en Three 6 Mafia (productie) samenbrengt. Ook het andere bonusnummer, Hit the Block, had achterwege kunnen blijven.

Jammer genoeg was dit het laatste échte album van dit duo, een 4-tal maanden later overleed Pimp C uiteraard op 33-jarige leeftijd aan een drugoverdosis (hoestdrank). Ten tijde dat dit album uitkwam was ik amper bekend met deze heren maar retroactief bekeken vind ik Pimp C één van de grootste verliezen dat het genre ooit geleden heeft.

Ooit zie ik dit nog wel mijn maximumscore krijgen maar voor nu nog steeds een héél dikke 4* voor deze klassieker.