De winnaar van het eerste seizoen van Rhythm + Flow, de rap-talentenjachtshow van Netflix waar T.I., Cardi B en Chance the Rapper de hoofdjuryleden zijn. D Smoke is een voormalig leerkracht Spaans en Muziek uit Inglewood die na de overwinning van de Netflix-serie $250.000,00 gewonnen had en meteen deze EP uitgebracht heeft.

De vergelijking met West Coast-collega Kendrick Lamar is snel gemaakt. De manier waarop hij rapt doet me vaak denken aan die eerstgenoemde en zijn stemgeluid heeft er ook ontzettend veel van weg. Hij probeert zich van deze vergelijking te distantiëren door veel Spaans in zijn teksten te incorporeren.
D Smoke is trouwens ook de broer van zanger SiR die, net zoals Kendrick, bij Top Dawg Entertainment getekend staat.

Persoonlijk vind ik het wel een geslaagde EP maar het grijpt me nergens echt vast. Met momenten klinkt het alsof ik naar een Kendrick-imitator luister... dan luister ik toch liefst naar the real deal.

Vergelijkbaar met haar voorganger.

Het heeft even geduurd voor dit derde studioalbum van D Smoke het daglicht zag, Wake Up Supa is zelfs zijn debuutalbum op Death Row Records. De rapper dat in 2019 de eerste winnaar werd van Netflix' Rhythm + Flow heeft op deze LP iets te zeggen, laat horen een subliem rapper te zijn, rapt hier en daar weer een passage in het Spaans (hij is een voormalig leerkracht Spaans) en ik heb de indruk dat de naam "Death Row" iets meer budget meebrengt voor de producties.

Wanneer ik Wake Up Supa opzet geniet ik er met volle teugen van, het nodigt echter niet uit om veel op te zetten. D Smoke is zo'n artiest waar de kwaliteit duidelijk te horen is maar nergens echt beklijft.

Goed album... niets meer of minder.

4*

Je hoort de groei.

Dit tweede album is zijn beste project tot nu toe. Zijn debuutalbum en de EP het jaar daarvoor zijn ook niet slecht maar werden nergens gedenkwaardig.

De producties op War & Wonders zijn top notch, D Smoke rapt glansloos over de mooie composities, tekstueel komt hij sterk naar boven en het klinkt professioneler dan voorheen. Het lijkt alsof hij voor dit album een hoger budget had dan op de eerste plaat.
Hij incorporeert heel wat minder Spaans in zijn teksten vergeleken met het verleden, dit ervaar ik enkel maar als positief aangezien ik geen woord van die mooi taal spreek.

Dat budget zien we ook terug aan de gastartiesten die hij uitnodigde op deze plaat. Snoop Dogg en Jill Scott deden mee vorige keer maar voor de rest waren het toch bescheiden gasten. Marsha Ambrosius (2x), BJ the Chicago Kid, WESTSIDE BOOGIE (waar blijft dat tweede album?), Ty Dolla $ign en zelfs medebedenker van Rhythm + Flow John Legend verlenen hun vocalen aan dit werk. Natuurlijk mocht de gastheer zijn broer, SiR, wederom niet ontbreken.

Toch lijkt zijn carrière niet helemaal van de grond te komen hé? Behalve op The Game's laatste studioalbum is hij ook niet echt te vinden op albums van populaire concullega's.
Zou het de vloek zijn van een talentenshow en dat zijn carrière niet "spontaner" ontstaan is? De gelijkenissen met Kendrick Lamar (vooral stemgeluid) blijven ook wel treffend vind ik persoonlijk.
Dat blijft D Smoke zijn grootste struikelblok toch wel. Bijster origineel klinkt hij niet en er is weinig memorabels aan deze muzikant.

Heel memorabel of niet, dit is wel een érg solide langspeelplaat hoor. Puik werk geleverd!

4*

Dan verkies ik een album zoals voorheen boven dit.

D-Day doet denken aan weleer wanneer websites zoals DatPiff op miljoenen bezoekers konden rekenen. Aangezien dit een nieuw deel is in de Gangsta Grillz-serie hoor je DJ Drama veel voorbij komen en neemt ook enkele typisch mixtape-geluiden met zich mee. Dit doet voor mij persoonlijk toch af aan de kwaliteit van de prima nummers, ze konden beter Revenge of the Dreamers 4 maken zonder een mixtape-DJ als ze nog eens als collectief naar buiten wilden komen.

Dreamville-baas J. Cole en JID zijn veruit de twee meest interessante rappers van dit label en vooral die laatstgenoemde had ik graag vaker voorbij horen komen dan maar twee keer. Stick wordt een beetje verpest door het schreeuwerige refrein van Kenny Mason maar met Barry from Simpson hebben JID en 2 Chainz wel een banger te pakken hoor!

Cozz en Lute hebben al genoeg bewezen ook sterke rappers te zijn en goede albums te maken maar ze springen niet genoeg uit in een menigte, er is weinig wat ze uniek en gedenkwaardig maakt. Hetzelfde geldt wel voor Omen.
Met EARTHGANG heb ik niet veel, Ari Lennox is een leuke zangeres en Bas is de zwakste schakel (A$AP Ferg doet het veel beter op Lifestyle) van Dreamville Records.

Een bekwame mixtape waar Dreamville nogmaals bewijst een sterk collectief/label te zijn, maar ook niet heel uitzonderlijk is.

Kleine 3,5*

Deze opvolger van hun topalbum, Devil's Night, kent zowel hoogte- als dieptepunten.

Loyalty, Just Like U, 6 in the Morning, How Come(!), 40 Oz.(!), American Psycho II(!) en de Bugz-tribute Good Die Young behoren tot het summum van D12's World. American Psycho II ontstijgt het al zo geweldige eerste deel van hun debuutalbum. Just Like U, dat een solonummer is van Bizarre, is de grote positieve verrassing van de LP. Aangezien Bizarre het minste lid is van dit collectief had ik voorheen nooit verwacht dat hij met zo'n sterk nummer kon komen opdraven.

De rest is vrij middelmatig te noemen. De door Kanye West geproduceerde titeltrack is de minste track van dit geheel. Jammer, want Kanye behoort toch tot één van m'n favoriete producers allertijden.

Van mij hoeft er niet persee een derde album te komen nu dat Proof jammer genoeg vermoord is en Mr. Porter (Kon Artis) de groep verlaten heeft.

3,5*

Ontzettend tof debuutalbum van D12.

Shit Can Happen, American Psycho, Purple Pills, Fight Music(!), Instigator(!), Pimp Like Me, Revelation(!) en bonustracks Girls en Shit on You ontstijgen de hoge kwaliteit van de andere nummers.

4* voor het debuut van een groep die wat in de vergetelheid is geraakt.

Genieten.

Met Black Thought was ik uiteraard al bekend; zijn solowerk, gastbijdrages en hier en daar een album van de legendarische band The Roots... maar dit is mijn eerste aanraking met het werk van Danger Mouse! Natuurlijk ken ik de monsterhit Crazy dat hij samen met Cee-Lo gemaakt heeft en ook weet ik dat hij een paar producties heeft op A$AP Rocky zijn tweede album maar buiten dat handjevol producties is dit de eerste keer dat ik écht een project van de beste man beluister.

Wat een introductie is dit! Danger Mouse zet hier echt een geweldig sfeertje neer waar ik eigenlijk heel rustig en relaxed van word. Ontzettend rijke en gelaagde instrumentaties zijn te vinden op Cheat Codes, het is een genot om de subtiele veranderingen en lagen in de beats te ontdekken. Elke luisterbeurt hoor je wel iets dat je de keren ervoor gemist had. De sample van Sometimes of de bijdrage van Kid Sister op The Darkest Part zijn dan weer voorbeelden van gezongen stukken die heerlijk zijn geïmplementeerd op die instrumentals.
Volgens mij heb ik in het verleden wat gemist, welke projecten zijn nog aan te raden van deze producer?
Black Thought is en blijft een geweldige rapper maar hij mist voor mij een bepaalde aantrekkingskracht, hij springt er nooit helemaal bovenuit naar mijn mening. Maar net voor die reden is hij de perfecte stem voor dit collaboratiealbum. Zijn stem ligt wat begraven tussen de instrumentals in plaats van dat deze er duidelijk bovenop ligt maar dat zorgt wel voor een mooi geheel op deze LP en zorgt dat Black Thought zijn stem ook net een instrument is in de rijke producties.

Al de gastartiesten zijn ook uitstekend uitgekozen door de heren. Wijlen MF DOOM maakt me normaal niet gauw warm maar inderdaad: wat een verse op Belize! Ook Raekwon, Joey Bada$$, Russ en Conway the Machine doen het uitstekend. Hoe meer ik van Russ hoor hoe minder ik al de commentaren op deze rapper snap, hij rapt geweldige op elke beat dat hij voorgeschoteld krijgt vind ik.
Net omdat ik hier zo relaxed van word vind ik de titeltrack en Strangers wat vreemd in dit geheel, ze halen me uit de mood waar het bulk me in onderdompelt. Prima tracks hoor, daar niet van! Net zoals Black Thought doen ook A$AP Rocky, El-P en voornamelijk Killer Mike het geweldig op Strangers.

Ik ga hier nog veel plezier aan beleven. Petje af voor Danger Mouse en Black Thought! Hier grijp ik nu al veel meer naar terug dan naar de Streams of Thought-trilogie.

4*

Dave East is terug met een EP dat volledig geproduceerd is door Mike & Keys.

Vorig jaar had hij een goed collaboratiealbum uitgebracht met Harry Fraud en toen heb ik al vermeld dat dit een rapper is dat voornamelijk valt en staat met de producties die hij uitkiest. Mike & Keys leveren oké-beats af maar nergens springt er iets boven uit. Dave East zelf heeft een rauwe stem die niet steeds even prettig in het gehoor ligt en is een goed rapper maar wat mij betreft niet bovengemiddeld.

Het is een verademing om twee van mijn favorieten, met name Method Man en Benny the Butcher, te horen langskomen. Ze leveren niets bijzonders af maar zijn wel de variatie dat dit project nodig heeft. Na een sublieme bijdrage op het nieuwe album van Bun B laat Trae tha Truth zich hier ook van zijn beste kant zien.
Anthony Hamilton vind ik hier een vreemde bijdrage op hebben, hij lijkt wel Ty Dolla $ign te zijn op John Lennon?

Vreemd dat Lloyd Banks en Vado niet te horen zijn nadat het trio in december laten weten heeft de supergroep The Council gecreëerd te hebben.

Als je nog niet overtuigd was van Dave East gaat HDIGH ook niet het project zijn dat je gaat overtuigen vrees ik.
Persoonlijk vind ik het wel goed maar er staat weinig op om naar terug te keren. Als het opstaat vind ik het echter wel een leuke luisterbeurt.

3,5*

Toevallig eerder dit jaar andere projecten van Dave East ontdekt.

Zijn soloalbum op het label van Nas deed me echter niets maar zijn collaboratiealbum met Styles P viel wel in de smaak bij me. Niet lang nadat ik die 2 projecten een kans gegeven had kwam deze rapper ineens met dit collaboratiealbum met producer Harry Fraud. Zonder veel verwachtingen begon ik aan HOFFA.

Dit is wel een stuk beter dan Survival hoor. De producties van Harry Fraud passen uitmuntend bij de grauwe stem van Dave East. Gewoon een erg solide album dat vooral de succesrun dat Harry dit jaar heeft mooi verderzette.

Dave moet het vooral van de producties hebben vrees ik. Ervan uitgaan dat zijn tweede soloalbum zo goed zal worden als dit durf ik toch niet.

Benny (The Plugs I Met 2 EP), Jim Jones (The Fraud Department) en Curren$y (Regatta) komen wederom strak op de beats van Harry Fraud.

4*

Niet echt iets voor mij.

De La Soul hoort bij de stroming "alternative hip hop", een subgenre waar acts zoals A Tribe Called Quest en The Roots ook bij horen. Laat dat nu eigenlijk een stroming zijn waar ik niet erg bekend mee ben, dit zijn artiesten die me nooit echt hebben weten grijpen. De La Soul is me zelfs bijna volledig onbekend. 3 Feet High and Rising beluisterde ik wel eens een keer of twee, maar het is me niet bijgebleven.
Cabin in the Sky is hun eerste album sinds de dood van Trugoy the Dove, en het tweede dat ik van hen check.

Deze LP is een fijn project geworden dat in principe weinig verkeerd doet. Posdnuos is een fijne MC, maar niet eentje dat mijn interesse echt weet vast te grijpen. Hetzelfde kan eigenlijk gezegd worden over de producties op Cabin in the Sky.

De intro van Giancarlo Esposito vind ik geweldig gedaan, zo mogen wel meer artiesten hun album beginnen. Cruel Summers Bring FIRE LIFE!! swingt heerlijk uit de pan (voornamelijk het gedeelte van Yukimi). Nas zet zijn voortreffelijke feature run verder met Run It Back!!. The Silent Life of a Truth is, wat mij betreft, het hoogtepunt.
De overige nummers springen er voor mij niet uit. Slecht is het absoluut nergens, dit is gewoon geen album waar ik snel naar teruggrijp. Er kon, met 20 nummers en een speelduur van 1:10u, wel gesnoeid worden in de tracklist.

Dit was het album uit de Legend Has It...-serie waar ik niet bepaald naar uitkeek, maar ook geen verwachtingen van had. Het valt niet tegen, toch heeft De La Soul me niet kunnen overtuigen om verder in hun discografie te duiken.

Helemaal klaar voor de finale van deze serie: Light-Years van Nas & DJ Premier!

3,5*

Dit is echt goed.

Toen Nostaglic 64 nog niet zo lang uit was werd dat debuutalbum me aangeraden voor een ex-collega, het beviel me wel maar ik werd er niet door weggeblazen. Nadien ben ik Denzel Curry om eerlijk te zijn helemaal uit het oog verloren. Vaker werd hij in de media wel naar voren geschoven als één van de interessantere nieuwe rappers en toen ik de score van zijn EP UNLOCKED zag op MusicMeter besloot ik die ook een kans te geven (al kan ik persoonlijk slecht tegen zo'n songtitels), wederom kon het me niet echt grijpen. Wegens het gemiddelde hier dat na een 20-tal stemmen nog boven de 4 lag besloot ik deze jonge rapper een derde kans te geven.

Wat ben ik blij dat ik Melt My Eyez See My Future een kans gegeven heb, na een eerste luisterbeurt was ik zo onder de indruk dat ik meteen ook zijn vorige albums beluisterd heb die ik gemist had. Vanaf TA13OO hoor je echt waar de groei van deze artiest maar dit vijfde studioalbum is wederom een level-up om het zo maar te verwoorden. Zelf noemt hij dit album het moment dat hij de transitie gemaakt heeft van het blauwe lightsaber naar het groene lightsaber... my fellow Star Wars-nerds know what's up!

Tot en met het vorige album (ZUU) stond deze man bekend om te schreeuwen over harde Trap-beats, dat schreeuwen laat hij hier achterwege. Denzel rapt ontzettend gecontroleerd en strak en lijkt wel een compleet andere rapper te zijn dan vroeger. Tekstueel heeft hij ook genoeg te zeggen en gaat het album vooral over wat er fout gaat in Amerika (en in het verlengde de wereld), zijn mentale gezondheid en dat hij zijn ziel hopelijk nog kan redden.
In elk nummer en bij elke luisterbeurt grijpt een ander stuk songtekst wat je vooraf precies over het hoofd gezien had. Wegens mijn persoonlijke situatie vind ik de zin "I don't fuck with no man who don't take care of his kids" in Angelz ontzettend krachtig.

De producties op deze plaat zijn subliem en er wordt ook veel gebruik gemaakt van live instrumentaties volgens mij. Melt Session #1, Walkin' en Mental zijn prachtige voorbeelden van nummers die gewoon heel mooie composities zijn, alles klopt aan die tracks.
De gastartiesten, hoe klein de rol meestal ook is, zijn ook kleine puzzelstukjes die perfect in het grote geheel dat Denzel Curry voor ogen had passen. Ik lees dat Troubles hier vaker aangehaald werd als mindere track maar ikzelf heb T-Pain altijd wel een leuke artiest gevonden, persoonlijk vind ik het goed om hem nog eens voorbij te horen komen op zo'n groot (en diep) album!

De gewelddadige en brute sound laat Denzel Curry niet volledig achter zich. Ain't No Way is een heerlijke banger die hoe verder het nummer vordert rustiger wordt, tegen dat de gastheer zelf aan de beurt is op het einde is het een heel wat rustiger nummer geworden. Het refrein van 6LACK vind ik ook een goede samenvatting van dit album en de gastheer: ik zal vooral door Melt My Eyez See My Future niet meer twijfelen aan het kunnen van Denzel Curry!
Sanjuro is het nummer dat de agressieve vibe wel kan vasthouden, maar in tegenstelling tot het verleden vervalt Denzel niet in het schreeuwen.

Volgens hemzelf is dit project een nieuwe start voor deze artiest, we gaan hem blijkbaar niet meer horen zoals we hem vroeger kende. Denzel Curry is volwassener geworden en durft introspectief te zijn... ik hou je vanaf nu absoluut goed in de gaten, Denzel! Alles aan dit album klopt.
Dit album zie ik nu al hoog eindigen op mijn eindejaarslijstje.

Dikke 4*

Een tip van een collega dat me goed bevalt.

Deze jonge MC uit Carol City, Florida kan het beste uit de voeten met harde beats. Zone 3, Dark & Violent (vooral 2de gedeelte), Threatz, Mystical Virus 3, N64 en typisch trapnummer Talk That Shit zijn hier perfecte voorbeelden van.

Omdat hij nog al een agressieve en directe flow heeft valt hij een beetje door de mand wanneer hij rustigere beats voorgeschoteld krijgt. Het enige nummer met een zanger op het refrein, Like Me, vind ik hier een goed voorbeeld van. Het is geen verkeerd nummer, maar op deze door piano gedreven beat rapt hij toch iets te agressief.

Denzel heeft standaard al een goede en snelle flow maar op de laatste track laat hij zien dat hij tempoversnellingen ook niet verafschuwt. Dit is nog niet wat het moet zijn, maar de potentie is er zeker.

De algemene sound van het album doet me wat denken aan A$AP Rocky en SpaceGhostPurrp, wat ook niet vreemd is want hij heeft blijkbaar ooit getekend gestaan bij de laatst genoemde. Op Denny Cascade komt dit gevoel het meest boven.

Widescreen en Benz zijn tof maar doen me niet veel. Parents is het minste nummer van dit project, vooral het refrein is gewoon ondermaats.

Nog even oefenen en dan kan Denzel Curry nog wel een interessante rapper worden volgens mij. De beatkeuze en flow zitten grotendeels al goed. Wel jammer van zijn stem, die me niet helemaal ligt.

Vermakelijk debuutalbum.

3,5*

Diddy komt verrassend uit de hoek.

Het is al weer 13 jaar geleden sinds het album van Diddy-Dirty Money en maar liefst 17 jaar sinds zijn vorige soloalbum, Press Play, het daglicht zag. Gedurende de voorbije jaren kwam hij al wel naar voren met een hele Love-movement en hij heeft zelfs zijn tweede officiële naam gewijzigd in Love. Nu bouwt hij op die beweging met zijn vijfde soloalbum The Love Album: Off the Grid. Deze LP is zelfs niet uitgebracht op Bad Boy Records maar op een gloednieuw Love Records.
Heel goed kan ik me albums als No Way Out, Press Play, Last Train to Paris of de mixtape MMM niet meer voor de geest halen maar als ik me niet vergis rapte of zong Diddy daar elk nummer mee, dat is hier gelukkig niet het geval. Nee, dit kan je best zien als een producersalbum van Diddy en zijn The Hitmen.

Hip Hop hoort hier ook amper thuis als genre, dit is een R&B compilatiealbum. Sporadisch heeft Diddy een strofe maar dat valt gelukkig niet veel voor en als het wel voorvalt verpest hij de sfeer met zijn slome en saaie "raps". Het is een opluchting dat hij het "zingen" afgeleerd heeft, nu het "rappen" nog. Sean Combs moet het gewoon op producen houden want dat gaat namelijk wel goed. Productioneel steekt The Love Album naar mijn mening erg fijn in elkaar en over het algemeen heb ik er weinig op aan te merken.

Vanaf Pick Up tot en met Reachin' is Diddy als vocalist zelfs praktisch afwezig (buiten de strofe op Another One of Me en wat adlibs op anderen) en dit is ook gewoon het sterkste gedeelte van de LP. Met name Swae Lee, Summer Walker, Justin Bieber en Jazmine Sullivan komen met uiterst plezierige "solo"tracks! Another One of Me had specialer kunnen zijn door The Weeknd en 21 Savage maar Diddy zelf en French Montana mochten wegblijven. Dit schijnt trouwens de laatste keer te zijn dat The Weeknd als gastartiest gecrediteerd is, vanaf nu gaat hij muziek uitbrengen onder zijn echte naam Abel.
Ty Dolla $ign profileert zich ook weer erg goed op Mind Your Business (Bosses in Love) en Reachin'.

Voor de rest liggen What's Love, I Like, Closer to God (mocht ingekort worden) en Boohoo ook fijn in het gehoor.
Buiten de strofes van Diddy rappen Busta Rhymes, Fabolous, French Montana en 21 Savage ook nog maar die worden toch wel ondergesneeuwd door het R&B-geweld.

De enige echte skipper is de interlude Nasty... wat hebben rappers of R&B-zangers toch met seksgeluiden in hun muziek? De meerwaarde snap ik nog steeds niet en het is vooral fijn dat je 15-jarige stiefzoon binnenloopt tijdens dit nummer...
Stay, Part 1, de interlude van Burna Boy, Kim Porter en Space kon ik ook missen om eerlijk te zijn, die zijn me net té traag.

Het zingen heeft hij achter zich gelaten, nu het rappen nog, wat snoeien in de tracklist en een mogelijk tweede deel zou zowaar als totaal project de moeite waard kunnen zijn.
Al bij al een fijne R&B compilatie waar ik wel een aantal nummers uit kan pikken, als volledig project zal dit nog bitterweinig luisterbeurten krijgen.

3,5*

An sich doet deze plaat niet veel verkeerd hoor, maar ook niets uitzonderlijk goed.

Over het algemeen krijgen we op I'm Really Like That 13-in-een-dozijn Trap-beatjes voorgeschoteld, een aantal rappers die wel bekend zijn in dat subgenre en een heleboel slecht ingezongen autotune-refreintjes. DJ Drama blijf ik de DJ Khaled van de Aldi vinden, waar die laatstgenoemde echt wel leuke LP's samengesteld heeft is deze man dat naar mijn inziens toch nog nooit gelukt. De beats zijn minder leuk dan die op een album van DJ Khaled, de gastartiesten zijn vaak van een kaliber minder... het budget zal ook niet zo groot zijn dan van zijn conculega neem ik aan. DJ Drama is ook nog eens dubbel zo irritant dan Khaled en heeft een schreeuwlelijke stem.

Tyler, the Creator opent het album op een goede manier. 350 met onder andere Rick Ross en Westside Gunn was ook leuk, net zoals No Weakness met o.a. Wiz Khalifa en T.I.. Mockingbird Valley is een lekkere track van Jack Harlow, eentje in de stijl van Drake die gewoon spit zonder refrein.
Andale is mijn favoriete nummer van deze LP, heerlijke trapbanger waar vooral Offset zijn ding doet.

Die nummers zijn allemaal wel leuk maar blijven me amper bij nadat ik ze beluisterd heb, hetzelfde geldt voor de rest van I'm Really Like That. Iron Right is het dieptepunt, Free Game is al niet meer beschikbaar op Spotify zie ik en I Ain't Gon' Hold Ya stond ook al op zijn collaboratiealbum met Jeezy vorig jaar.

Heel middelmatig en vooral niet gedenkwaardig.

Magere 3*

Father of Asahd, inmiddels DJ Khaled zijn 11de studioalbum. Wie had dit ooit verwacht in 2006 toen hij zijn, op z'n best, middelmatige debuutalbum uitbracht?

Khaled is een meester in hits samenstellen en de correcte artiesten uitnodigen op bepaalde beats, al dan niet door hemzelf gecomponeerd. Zijn Terror Squad-, Cash Money- en onafhankelijke periode bestonden allemaal uit wisselvallige albums met zowel hits als missers.
Pas toen hij bij Epic Records tekende heeft hij voor mij persoonlijk een echt goed album uitgebracht, zijn 9de: Major Key.
Grateful was een stukje minder, maar viel te verwachten van een dubbelalbum. Nu zijn we dan aan Father of Asahd beland.

Na 11 albums kennen we het trucje wel en doet hij niets verrassends meer op de LP.
Artiesten zoals Chris Brown, Lil' Wayne, Big Sean, Meek Mill, Travi$ Scott, John Legend, Nas, Young Jeezy Rick Ross en Future zijn al vaste gasten in het repertoire van deze DJ.

Zelfs Jay-Z (en Beyoncé) zijn geen verrassingen meer. In 2015 was Hov een speciale gast in de catalogus van DJ Khaled... maar dit is inmiddels al het 4de album waar de levende legende op verschijnt. Hetzelfde geldt voor een samenwerking tussen hem en zijn vrouw, dit is al de 2de maal... ook niets nieuws onder de zon.

Het album heeft nog wel enkele uitschieters voor mij. Cardi B en 21 Savage doen exact wat ze moeten doen op zo'n harde trapbeat als die van Wish Wish. Just Us is een heerlijke single van SZA, ik sluit me absoluut niet aan bij de vele kritieken op dit nummer. Higher is een perfect afscheid van Nipsey Hussle. No Brainer is een heerlijk typische DJ Khaled-hit.
Thank You van Big Sean is simpelweg een pareltje.

Buiten de 2 reggae-nummers vind ik het zeker geen slecht album, gewoon niet echt spannend.

Ben benieuwd hoe de gastheer nog hoopt te verrassen in de toekomst. Het enige wat ik zo meteen kan bedenken op Hip Hop-vlak is Eminem of Dr. Dre uitnodigen op één van de tracks?

3,5*

Hij flikt het toch weer.

Na zijn album van vorig jaar had ik eigenlijk geen goede hoop voor God Did, wat alweer zijn dertiende album is! Het leek wel hoe groter en bekender deze DJ werd hoe meer de muziek en vooral de originaliteit ervan er onder moest lijden. Ik werd echter verrast dat er hier wel een aantal nummers opstaan waar ik oprecht van kan genieten.

Het album begint magertjes met een gezongen intro door Drake maar daarna krijgen we een nummer waar DJ Khaled vroeger bekend voor stond... een anthem! Het titelnummer is heerlijk en kan zo in het rijtje van zijn oude anthems. Rick Ross en Lil' Wayne rappen heerlijk over de mooie productie, John Legend doet op het einde ook zijn ding enkel aan de stem van Fridayy moest ik even wennen... maar hét hoogtepunt is natuurlijk de strofe van JAY-Z! Zijn superlange strofe klinkt vrij episch over deze productie en vooral de chant "God Did" op de achtergrond maakt het helemaal af. Strofes zoals dit cementeren het legendarische statuut van Hov toch wel en bevestigen voor mij dat hij misschien toch wel de best nog levende rapper is.
Vervolgens worden we getrakteerd op de remix van Use This Gospel, een nummer dat op het 2019-album Jesus Is King van Kanye West stond. Het speciale is natuurlijk dat Eminem hier op te horen is, dé grote mainstream rapper dat nog nooit verschenen was op een album van DJ Khaled.
Ik wist dat Kanye West en Dr. Dre aan een collaboratiealbum genaamd Jesus Is King 2 aan het werken zijn maar ik had wegens het geloof dat centraal zal staan weinig hoop voor dat album, wat doodzonde is aangezien ze beide in mijn top 3 beste producers allertijden staan. Verdorie, wat moet ik mijn mening herzien! Het refrein van Kanye klinkt heerlijk en groots op deze Dre-productie en Em rapt vervolgens zijn strofe, zoals we wel mogen verwachten, lekker kapot. Wel vreemd dat dit op een album van Khaled staat aangezien hij zelf (gelukkig?) helemaal niet te horen is op deze remix.

Hierna worden Trap-liefhebbers mooi verwend met de nummers Big Time en Keep Going. Lil' Durk heeft me nooit eerder iets memorabel laten horen maar vooral hij klinkt super op de laatst genoemde!
Nadien komen mijn 2 minste favoriete leden van Migos langs op een beat dat gebouwd is rondom een sample van Eddie Murphy, het is oké maar behaalt niet het niveau van de voorgaande nummers.
De leadsingle met Drake en Lil' Baby klinkt goed maar staat toch ver van de anthems die Khaled zo groot gemaakt hebben. De videoclip is wel lachen en laat wederom zien wat voor een figuur DJ Khaled is... toch knap dat net hij zo bekend geworden is.

De nummers na Staying Alive klinken nog steeds goed maar zijn minder noemenswaardig dan het eerste deel van God Did. Beautiful is een R&B-collaboratie tussen Future en SZA maar ik hoor Future liefst op lompe knallers. It Ain't Safe is genieten voor de Trap-fans onder ons, de onbekende Nardo Wick heeft met zijn monotome delivery weg van 21 Savage en zelfs Kodak Black kan de pret niet drukken. Bij Let's Pray deed het goed Travi$ Scott nog eens voorbij te horen komen, Fam Good, We Good is niet meer dan leuk en Bills Paid is een nummer dat wederom rondom een bekende sample gebouwd is en voelt daarom redelijk goedkoop aan. Ben ik trouwens de enige die dacht Megan Thee Stallion te horen tijdens het stuk van Yung Miami van City Girls? Die lijken hard op elkaar qua stemgeluid!
Way Past Luck is een prachtig solonummer van 21 Savage, dat nieuwe album mag gaan komen.

Het laatste deel van dit studioalbum is een rommeltje en dan hebben we het beste jammer genoeg achter ons liggen. These Streets Know My Name is het verplichte dancehall-nummer waar ik nog steeds niets mee heb en het nummer van wijlen Juice Wrld is tof zonder meer.
De interlude van Jadakiss is vreemd, zeker op een album dat niet van hemzelf is. De eerste 40 seconden horen we een live-stuk van zijn legendarisch optreden tijdens de Verzuz van The Lox vs Dipset, de volgende 30 seconden horen we een prima sample van James Brown en ten slotte rapt Jadakiss die geweldige beat helemaal aan flarden. Ik wil graag een soloalbum met dit soort producties en honger, 'Kiss!
Na een korte en overbodige voicemail van de 2 zonen van de gastheer sluit Vory de hekken met het gezongen Grateful.

Al bij al heeft DJ Khaled toch weer een fijn album bij elkaar geraapt, iets wat ik niet zag aankomen na Khaled Khaled. Het blijft wel jammer dat hij niet meer zoals vroeger vele verschillende artiesten samen op één track zet om zo een anthem te maken maar dat doet geen afbreuk aan de kwaliteit van deze tracks. Ze zouden misschien beter staan op albums van henzelf maar oké. Jammer van de laatste 5 tracks op het einde die gewoon als één rommeltje voelen maar met name JAY-Z, Dr. Dre, 21 Savage en Jadakiss doen me toch heerlijk genieten.

3,5*

Alweer het 12de album van de bekende Hip Hop-DJ. Naar mijn mening meteen zijn slechtste sinds hij getekend staat bij Epic Records en gemanaged wordt door Roc Nation.

Bijna een jaar geleden kwamen de eerste singles gelijktijdig uit, beide solotracks van Drake. Popstar is het hoogtepunt van deze compilatie van nummers. Greece zou veel beter tot zijn recht gekomen zijn door The Weeknd.
Popstar klinkt dan wel goed maar het is niet de reden waarom je naar een project van DJ Khaled grijpt. Khaled staat bekend voor het maken van anthems waar veel verschillende rappers samenwerken, als ik solotracks wil zet ik wel een album op van die bepaalde artiest.

Nergens klinkt het echt slecht maar de spanning druipt er ook niet van af, het is allemaal wel heel braaf en veilig. Zoals Jelle hierboven al vermeld rusten de producties steeds meer op bekende samples en klinkt het allemaal wat platjes.

Ditmaal zijn er ook weer meer zangers uitgenodigd. Van gezang ben ik absoluut niet vies maar hij kan toch betere zangers uitnodigen dan Jeremih, Post Malone en Bryson Tiller neem ik aan? H.E.R. kende ik enkel van naam maar zij valt wél positief op.
De nieuwe lichting rappers zoals Lil' Baby, Lil' Durk, Roddy Ricch en A Boogie wit da Hoodie doen het ook gewoon niet voor mij. 21 Savage vind ik de laatste tijd geweldig, heerlijk ruw en koelbloedig... maar hier doet hij mee op een Popnummer ingezongen door Justin Bieber. Totaal niet het soort nummer dat je van hem wil horen.
Ook het Reggae-nummer is niet iets waar ik van kan genieten.

Dé grote knaller van het album moest uiteraard Sorry Not Sorry zijn. Khaled heeft het voor elkaar gekregen: Nas en JAY-Z op één en dezelfde track!
Niet de eerste keer dat de wereld deze combinatie hoort uiteraard, wel het eerst op een CD van DJ Khaled. Het eindresultaat klinkt niet verkeerd, beide heren hebben we, ook recentelijk, (veel) sterker horen rappen. Niet verkeerd is niet wat je verwacht van zo'n twee grootmeesters.

In verscheidene van mijn afspeellijsten zullen ongetwijfeld nog een aantal nummers de revue passeren maar het album an sich zal niet veel meer opgezet worden.

Het cijfer neigt meer en meer naar een 2,5.

Vrij vergetelijk albumpje.

Deze LP heeft de typische DJ Mustard-sound wel maar mist toch uitschieters zoals bijvoorbeeld een My Nigga, Who Do You Love?, Paranoid, Or Nah of Up Down (Do This All Day).

Net zoals de meeste produceralbums staan er een paar onbekende rappers op die waarschijnlijk bevriend/getekend staan met/bij de gastheer. Niet dat ze echt hinderend zijn, maar de nummers met de bekendere vind ik wat plezierig om te beluisteren.

Integendeel tot My Krazy Life en Beach House EP grijp ik hier niet snel naar terug en blijft er ook niet ontzettend veel hangen. Zelfs mijn favorieten op deze plaat (Low Low, No Reason, Giuseppee en single Down on Me) zijn vrij kleurloos.

Sowieso nergens slecht, maar had er iets meer van verwacht.

3,5*

Inderdaad wel leuk.

DJ Premier is wat mij (en vele anderen) betreft top 3 beste Hip Hop producers allertijden. Zijn gloriejaren tijdens de jaren '90 liggen al even achter hem maar ik vind een nieuwe beat van deze levende legende steeds wel een hoogtepunt op een nieuw album. Geniaal worden zijn producties nergens op Hip Hop 50, Vol.1 maar ze luisteren wel lekker weg. Van zijn befaamde scratches blijf ik toch ook heerlijk genieten hoor!

Het hoogtepunt op deze EP is natuurlijk de reünie tussen Preemo en Nas, Beat Breaks is een welgekomen samenwerking tussen deze twee oud gediende. Maar als we puur naar de productie kijken vind ik dat Run the Jewels met Terrible 2's de sterkste gekregen hebben. Slick Rick en Lil' Wayne zijn een verrassend fijne combinatie op The Root of All en voornamelijk de laatstgenoemde klinkt super op een beat van Preemo.
Joey Bada$$ kan uiteraard perfect uit de voeten met een beat zoals die van Lettin' Off Steam maar doet me het minste van deze 5 tracks. Remy Ma en Rapsody had ik ook niet meteen samen gezien maar rappen de (vrij eenvoudige) productie van Remy Rap helemaal stuk.

Fijne EP maar toch weinig om naar terug te keren omdat het nergens heel spannend klinkt. Dit concept van Mass Appeal Records vind ik wel héél vet, ben benieuwd naar de overige EP's van de 9 andere producers!

3,5*

Toch een kleine teleurstelling.

Wanneer het nieuws naar buiten kwam dat Ransom en DJ Premier een collaboratiealbum gingen uitbrengen kon mijn geluk niet op. Vrij snel kwam de single Amazing Graces uit, zoals verwacht werd is dat een ijzersterk nummer. Ransom rapt subliem op een heerlijk pompende Preemo-beat, toch een ander soort productie dan we gewoon zijn van deze woordenbuiger.
Nu is het collaboratieproject er dan: The Reinvention. Jammer genoeg is het amper een album te noemen... 7 tracks (waarvan 1 een interlude is) met een totale speelduur van een lang kwartier. Nee, dit is best teleurstellend! Ze promoten het als een album, laten we echter eerlijk zijn dat dit gewoon een EP'tje is. Dat zou geen groot probleem moeten zijn, maar ik wou heel wat meer van deze twee heren.

Gelukkig is de kwaliteit er wel. We zijn zeer snel door gans The Reinvention, het is wel een kwalitatief ritje.

Ransom bevestigd track-per-track dat hij de beste rapper is dat momenteel nog muziek uitbrengt. De producties van Preemo knallen lekker door de speakers, van zijn scratches kan ik ook steeds onwijs genieten. Uiteraard levert hij niet meer dé kwaliteit van weleer, een zwakke beat bakt hij ook niet hoor.

Amazing Graces en Chaos Is My Ladder zijn Boom Bap-bangers, dit zijn toch producties dat we niet van Ransom gewoon zijn. Het gaat hem perfect af!
Hoedje af ook voor deze spitter voor zijn werk op de titeltrack. Inhoudelijk sterk... maar hoor hem daar eens rijmen? Verdomme, knap hoor!

The Reinvention is een sterk projectje geworden, eentje dat ik al veel beluisterd heb. Het mocht van mij jammer genoeg (veel) langer duren!

3,5*

Akkoord, met 4 sterren was ik initieel misschien wat te enthousiast.

Dit is het derde project dat ik van Roc Marciano beluister, de eerdere twee zijn de collaboratiealbums met The Alchemist. Sporadisch luister ik wel graag naar zijn muziek, hij is wat mij betreft ook steeds een graag geziene gast. Een project van net geen 20 minuten vind ik prima, veel meer moet dat niet zijn.
DJ Premier is uiteraard Top 3 beste producers allertijden naar mijn mening.

Met deze EP hebben de mannen toch wel een fijn project afgeleverd. Roc Marciano is met momenten zeer erg op dreef, hoor hem bijvoorbeeld eens rijmen op Travel Fox. Zelfs een standaard productie van DJ Premier mag er zeker wezen. Wat geniet ik hier toch ook weer van al zijn scratches en samples.

Armani Section is meteen het hoogtepunt van The Coldest Profession. Héérlijke single en toch wel één van de sterkste nummers van het jaar. Dit momentum kunnen ze, in iets mindere maten, vasthouden op Prayer Hands.
De overige 5 nummers zijn prima, maar halen niet het niveau van de eerste twee.

3,5*

Het valt me moeilijk om een correcte evaluatie te geven aan Exodus.

DMX gaf een tijd geleden al aan bezig te zijn aan een nieuw album en met o.a. Griselda en wijlen Pop Smoke gewerkt te hebben, hierdoor was ik ontzettend geïntrigeerd en verwachte ik dat dit één van de beste albums van het jaar ging worden. Ongelofelijk veel zin had ik er in.
Vervolgens kwam het droeve nieuws van zijn onfortuinlijke overlijden, X was toch op een gegeven moment één van de (zo niet dé) grootste rapper die er was. Dat allemaal met een rauwe, duistere stijl. Eén van mijn lievelingsartiesten uit mijn jeugd, dat zeker.

De producer van dit album, Swizz Beatz, gaf aan dat het album zeker nog kwam en hier zijn we dan...

Het klinkt goed, maar er zijn toch een aantal zaken waar ik me aan stoor. Op 7(!!!) van de 10 tracks, skits niet inbegrepen, horen we eerst één of meerdere gastartiesten voordat we de gastheer horen. Enkel op de laatste 3 nummers van Exodus begint DMX, vanaf dat moment begint het als een DMX-album aan te voelen maar dan zijn we al bijna op het einde.
Op Bath Salts horen we eerst 2 andere rappers, op That's My Dog en Hood Blues zelfs 3. Reken hierbij dat de 4de strofe van het hele album pas de eerste van de hoofdrapper is!
Dit maakt de liedjes uiteraard niet slecht maar als luisteraar krijg je wel het gevoel dat DMX een ondergesneeuwde gastartiest op zijn eigen album is.

Voor mij zijn de laatste 3 nummers, That's My Dog en Hood Blues de toppers. De raps van DMX kunnen er goed mee door al heeft hij al scherper geklonken in het verleden, toen was hij ook een pak jonger uiteraard. Op Hood Blues moet hij het wel helemaal afleggen tegen de Griselda-jongens.
De andere nummers zijn ook leuk maar doen me minder dan de eerdergenoemde. Skyscrapers met Bono zie ik nog wel een bescheiden radiohitje worden.

Swizz Beatz is nogmaals de grootste stoorzender. Heb het op MusicMeter al meermaals laten vallen... maar die man moet echt leren zwijgen op muzikale composities. Wat een strontvervelende stem heeft 'ie. De beats zijn oké, maar voor de nummers die ik niet als favoriete heb bestempeld heb ik het gevoel dat er meer in gezeten had.

Dat is meteen het gevoel dat ik over gans het album heb: er had meer in gezeten. Had het een topper geweest met minder gastartiesten? Of dat Swizz producties gedeeld had met Dame Grease (en/of andere producers)? Klonk het anders als de blaffende rapper nog geleefd had?
We zullen het nooit weten.

Toch jammer dat, de voor mij onbekende, Moneybagg Yo te horen is in plaats van Pop Smoke, wat had ik die 2 graag samen gehoord. De reden is wel begrijpelijk uiteraard.

De score is lastig, ik hang tussen 3* en 3,5*. Voordeel van de twijfel zal het voor nu nog blijven.

Nutteloos.

Deze EP brengt 4 nieuwe nummers van wijlen DMX met zich mee. Waarom Def Jam het nodige achtte om dit uit te brengen is me een raadsel. Dit is geen muziek te noemen. DMX brengt ons 4 gebeden, maar ook Killer Mike, Lecrae, MC Lyte en Snoop Dogg bidden in plaats van rappen.

Let Us Pray: Chapter X is een Christelijk spoken word-projectje.

De productie van Bear with Me is wel héél dik, die van Until I'm Gone is mooi.

1*

Leuke mixtape!

Alligator Bites Never Heal heb ik lang links laten liggen. Hier zijn meerdere redenen voor, zo was haar EP she / her / black bitch me niet bijgebleven en feit dat ze dit klasseert als "maar" een mixtape in plaats van een volwaardig album dacht ik niet veel te missen. Zelfs toen ze eerder dit jaar de Grammy voor beste rap album won en Anxiety (de bonustrack van de Extended-editie) een hitje werd werd ik niet overhaalt. Toch zie ik haar naam steeds meer naar boven komen waardoor ik onlangs toch besloten heb dit project een kans te geven, eens kijken waar de hype allemaal over gaat.

Op haar voorgaande EP was het al duidelijk dat ze perfect kan wisselen tussen verschillende stijlen, dat is hier niet anders. Er zijn tracks die Doechii volledig kapot rapt, andere keren horen we haar mooi zingen op meer ingetogen nummers. Deze plaat is geen pure Hip Hop, al is dat toch het genre dat we overwegend horen. Rappen of zingen, ze kan het beide heel goed... mijn voorkeur gaat persoonlijk net iets meer uit naar het eerste.

Mijn favoriete nummers zijn de eerste 6, Death Roll, Nissan Altima, GTFO en Slide.

Alligator Bites Never Heal is een goede mixtape dat me nog niet helemaal heeft kunnen vastgrijpen. Per luisterbeurt groeit het project wel.

3,5*

Doechii is het nieuwe lid van TDE.

Deze EP is haar eerste project voor het label en dit is haar introductie voor een groter publiek. De luisteraar krijgt op een klein kwartier tijd te horen dat ze met verschillende stijlen uit de voeten kan. Swamp Bitches is bijvoorbeeld een knaller van jewelste, Bitches Be is een melodieus nummer dat fijn in het gehoor ligt Persuasive met SZA heeft potentieel om een bescheiden hit te zijn.

Al bij al 5 leuke tracks maar het zal me benieuwen of ze mij een volledig album kan blijven boeien.

3*

Klassieker.

Wegens mijn leeftijd zijn er weinig albums uit de jaren 90 waar ik nostalgische gevoelens aan koester, dit album en All Eyez on Me zijn volgens mij de enigen waar dit wel het geval is.

Dit is voor mij het summum van Dr. Dre zijn werk, zonder afbreuk te willen doen aan zijn andere meesterwerk The Chronic en schitterende producties voor andere artiesten. Zoals we van deze grootmeester gewoon zijn zijn de producties van een ongekend hoog niveau maar ook Dr. Dre komt rappend goed uit de verf op 2001. Hij is zeker niet één van de betere rappers en voor de teksten moet je ook niet naar een project van hem luisteren maar hij heeft een ongelofelijk vette stem. Deze manier van rappen en stemgebruik bezit hij zo te horen niet meer sinds midden jaren 2010 en dat is buitengewoon jammer.

Voor mij persoonlijk is dit misschien wel de best geproduceerde plaat allertijden, Dr. Dre en Mel-Man leveren sublieme beat na sublieme beat af op dit tweede studioalbum. Er zijn producers met meer gelaagde producties en waar veel meer te ontdekken valt maar Dre (en voornamelijk dit album) schitteren in de simpliciteit van het geluid. Het plaatje klopt en het is in elkaar geflanst als een waar meesterwerk.

De skit Pause 4 Porno is het enige minpunt op deze plaat... wie zit er nu in godsnaam op een intermissie zoals dat te wachten? De andere skits storen me niet echt om eerlijk te zijn, zeker de outro van de hekkensluiter niet.

Hierna bleef Dr. Dre goed knallen en Snoop Dogg, Xzibit en Eminem bleven ook mooi op deze vloedgolf surfen. Mooie tijden en veel topnummers/albums zijn er nog gekomen naar aanleiding van 2001.
Voor mij persoonlijk is de gastheer het belangrijkste figuur in Hip Hop en een album zoals dit cementeert zijn nalatenschap enkel maar.

Zoals eerder vermeld moet je hier niet zijn voor groot tekstueel werk maar The Message, wat ook de enige beat is die niet van Dr. Dre en Mel-Man is maar van Lord Finesse, is toch een knap staaltje schrijfwerk hoor... iets waar Dre zelf amper iets mee te maken heeft waarschijnlijk.

Commentaren op dit album en mensen die dit niets (of minder) vinden kan ik volledig begrijpen maar voor mij is dit een ware sublieme klassieker.

4,5*

Uiteindelijk was daar dan toch een nieuw album van Dr. Dre.

16 jaren hebben we moeten wachten op een opvolger voor 2001. Samen met de rest van de wereld was ik vol smart aan het wachten op het mythische album Detox tot we bericht kregen dat het album geannuleerd was. Toch kregen we in augustus 2015 vrijwel uit het niets een derde soloalbum van deze grootmeester; Compton. Een project dat geïnspireerd is door de geweldige film over de carrière van N.W.A. getiteld Straight Outta Compton.

Favorieten op deze plaat zijn It's All on Me, All In a Day's Work, Gone, Loose Cannons, Deep Water, For the Love of Money, Animals, Medicine Man en Talking to My Diary. Ook de overige tracks zijn van hoge kwaliteit, enkel de twee eerste tracks, Talk About It en Genocide, hebben het voor mij persoonlijk nooit gedaan. De productie klinkt redelijk goedkoop en buiten Kendrick Lamar geven die nummers me geen reden om ze vaak terug te draaien. Vooral die eerst genoemde, wat meer in de richting van Trap ligt, is iets wat ik totaal niet wil horen op een album van The Doctor.

Raar maar waar vind ik de gastheer zelf het grootste struikelblok op Compton. Zijn stem klinkt niet meer zo diep en zwaar zoals in het verleden en zijn rappen komt minder natuurlijk (en dus meer geforceerd) over, vind ik. Heel gek maar vooral ontzettend jammer dat hij zijn vet stemgebruik kwijt lijkt te zijn. Zijn ghostwriters zorgen hier wel voor de beste teksten in zijn carrière, dat dan weer wel.
Dat Dre niet te horen is op elke track dat zijn albums bevatten zijn we wel gewoon, hier is dat het geval op tracks 10 en 11. Echter vind ik het wel ongelofelijk vreemd dat zelfs ongeveer de helft van de producties niet van zijn hand komen. Voor mij is het al raar dat hij een gastbijdrage levert op iemand anders zijn/haar album en dat de beat dan niet van hemzelf is maar op een album van deze superproducer verwacht je toch dat alle beats van hemzelf zijn? (ja, ik weet dat The Message ook niet zijn beat was)
Hoe goed ik Just Another Day ook vind blijf ik het een rare keuze vinden dat dit het album gehaald heeft... Dre is hier niet op te horen noch komt de productie van zijn hand.

Compton is wel een beetje 'a trip down memory lane' uiteraard. Waar ik de gastartiesten mooi in het geheel van The Chronic en 2001 vond passen zonder echt de show te stelen (Eminem op Forgot About Dre als een duidelijke uitzondering), zijn het hier vooral de gasten die het moeten maken.
Oudgedienden Ice Cube, Snoop Dogg, Eminem, Marsha Ambrosius, The Game en Xzibit doen het allen voortreffelijk op dit album. 50 Cent is toch de grote afwezige van zijn (voormalige) topartiesten.
We maken het niet veel mee... maar wat rapt Snoop One Shot One Kill volledig aan flarden. Van Eminem zijn we het wel gewoon maar hij laat ook niets over van Medicine Man.
Xzibit is voor mij echter dé man van deze levende legendes. Manmanman, wat een heerlijke strofe rapt hij op Loose Cannons. Ik moet bekennen dat ik niet bekend ben met het werk van Cold 187um maar ook hij doet het voortreffelijk op die track.

Zijn meer recente artiesten Kendrick Lamar, Anderson .Paak, Jon Connor en Justus zijn ook uitstekende meerwaarde op dit project. King Kendrick is zoals gewoonlijk subliem op de drie tracks waar hij op te horen is.
Dit project was m'n eerste aanraking met Anderson .Paak en initieel vond ik hem vrij slecht, mijn mening is sindsdien wel volledig omgezwaaid! Jon Connor laat horen een geweldige woordenkunstenaar te zijn op de twee tracks waar hij een bijdrage levert en in combinatie met dit nummer is het een schande dat hij één van de vele artiesten is dat Aftermath Entertainment verlaten heeft zonder werkelijk iets uitgebracht te hebben.
Justus hebben we sindsdien niet meer gehoord, hij heeft het label ook verlaten ondertussen, maar ook hij doet het goed op dit studioalbum.

Goed album, subliem album zelfs. Het heeft een groots en cinematografisch gevoel, het is bijna een experience te noemen naar mijn mening. Maar het heeft toch niet de het gevoel van een classic zoals haar twee voorgangers... de voornaamste reden is voornamelijk Dr. Dre zelf die vaak ondergesneeuwd wordt op zijn eigen project.
Talking to My Diary is één van de weinige echte solonummers van de superproducer maar het smaakt wel naar meer. Magnifiek nummer.

Er schijnt dus vrij snel al een collaboratiealbum met Marsha Ambrosius aan te komen maar ook een vierde soloalbum. Afgaande van de 6 nieuwe tracks dat hij onlangs voor GTA Online gemaakt heeft zal het wel weer goed klinken maar een classic verwachten moeten we vergeten vrees ik.

Dikke 4*

De eerste mijlpaal.

Voordat The Chronic het daglicht zag is er ook genoeg moois uitgekomen in Hip Hop maar ik moet eerlijk toegeven dat ik er bitter weinig van ken als we verder terug in de tijd gaan. Dr. Dre zelf heeft bijvoorbeeld met N.W.A. ook genoeg geweldig materiaal uitgebracht maar voor mij begint het toch pas écht met dit album hoor, chronologisch gezien m'n eerste (lees: oudste) klassieker.

Wanneer dit debuutalbum uitkwam was ik 2 jaar oud dus ik heb dit pas een stuk later leren kennen, volledig heb ik het ook pas beluisterd nadat ik al goed bekend was met haar opvolger. Wel kende ik de singles uiteraard, voornamelijk door Grand Theft Auto: San Andreas.

Dit is heerlijk hoor, magistraal. Dr. Dre en Snoop Dogg leveren met dit project G-funk af van de bovenste plank. Snoop mag dan niet gecrediteerd zijn als hoofdartiest maar aangezien hij op bijna elk nummer te horen is zie ik dit ook een beetje als zijn CD.
Na UGK toch mijn favoriete duo in het genre.

Ontzettend strak geproduceerd door de gastheer en de gastartiesten passen allen subliem op de liederen. Persoonlijk vind ik dit ook het eerste Hip Hop-album dat minder gedateerd klinkt. Veel albums van de jaren 80 en begin jaren 90 klinken, voor mij, wel heel gedateerd en dit meesterwerk klinkt heel wat nieuwer en revolutionairder dan andere projecten dat die periode het daglicht zagen.

Net zoals op 2001 vind ik de seks-skit (The Doctor's Office) volledig overbodig, ook de andere skits vind ik minder leuk dan diegenen op de opvolger.

Uitmuntend (solo)debuut van Dr. Dre én van zijn voormalig label Death Row Records.

4,5*

thomzi50 slaat de nagel op zijn kop!

15 december 2021 kwam de nieuwe update van de online spelmodus van Grand Theft Auto 5 uit, dit kreeg de naam The Contract mee. Zelf heb ik het niet gespeeld (GTA is mijn favoriete gameserie, maar ik hou het op offline) maar het verhaal gaat dat Dr. Dre zijn telefoon gestolen is en het aan jou als speler is om dat apparaat terug te halen. Op de telefoon staan immers 6 nieuwe nummers van de grootmeester! Bij afloop van het verhaal voegen ze deze nummers toe aan een in-game radiostation.
Een 2-tal weken geleden besloot de maker/uitgever van GTA, Rockstar Games, om deze nummers als singles uit te brengen op de gekende streamingsplatformen. Volgens mij is dit niet als één geheel uitgebracht? Maar ik kan er naast zitten uiteraard.

Dit is absoluut niet de kwaliteit dat je van The Doctor verwacht. Dit valt hopelijk te verwijten dat dit gemaakt is voor een videogame en het als functie heeft om puur als achtergrond muziek te fungeren. Tijdens het in-game rijden staat de radio wel op maar ben je niet puur en alleen op de muziek aan het focussen uiteraard.

De dieptepunten zijn Black Privilege en Fallin' Up. Voornamelijk die eerstgenoemde is niet veel soeps. Wat een tekst voor een 56-jarige miljardair en de manier van rappen is ook zwaar ondermaats. Je luistert natuurlijk niet naar Dre voor de teksten, maar toch.
thomzi50 heeft gelijk dat er de laatste jaren een soort blikkerige gevoel over de producties van Dre zit, het beste voorbeeld is Fallin' Up hier van.

Diamond Mind heeft een vreselijk irritant simpel deuntje op de beat liggen dat zich vaak herhaalt, tegen het einde is dit weg en dan hoor je het potentieel dat dat nummer had. Ook ben ik niet zeker of die strofe veel eer doet aan de nalatenschap van Nipsey Hussle.

Gospel is een leuke collaboratie met zijn artiest, Eminem, maar in het verleden hebben ze toch samengewerkt op een hoger niveau. Eminem laat horen technisch gezien de beste rapper te zijn maar heeft het wederom over niets. The Scenic Route met Rick Ross en Anderson .Paak is een heerlijk nummertje. Met die luxueuze sound zou het niet misstaan op een album van Rozay.
De parel van deze collectie is echter ETA! Heerlijke collaboratie tussen Dr. Dre, Snoop Dogg, Busta Rhymes en Anderson .Paak! Heeft ook de sterkste beat vind ik. Jammer dat de overige (zeker de 3 mindere) niet van dit niveau zijn.

Als een vierde soloalbum zoals dit gaat klinken hoeft hij voor mij niet meteen nieuwe muziek uit te brengen, afgelopen zondag heeft hij op Super Bowl bevestigd dat zijn klassiekers meer dan genoeg zijn!
Ik blijf hoopvol en verwacht dat deze nummers uitsluitend gemaakt zijn als achtergrondmuziek tijdens het gamen.

Krappe 3*.

Absoluut niet zijn beste werk.

Certified Lover Boy kan niet tippen aan de meeste albums die hij hiervoor uitgebracht heeft en mag eigenlijk zelfs niet in de schaduw staan van zijn magnum opus Take Care. Met een speelduur van anderhalf uur mocht hier ook best in geknipt worden uiteraard en wat een spuuglelijke cover heeft dit werk ook. Dat laatste schijnt wel een trend geweest te zijn dit jaar in Hip Hop, ook kijkende naar Kanye West, Meek Mill en Lil' Wayne & Rich the Kid bijvoorbeeld.

Toch staat er hier zeker nog voldoende leuks op voor mij persoonlijk. De eerste 2 tracks, Love All, Fair Trade (die vocale sample!), Yebba's Heartbreak, No Friends in the Industry, Knife Talk, 7am on Bridle Path en You Only Live Twice komen nog regelmatig langs in mijn playlist.
De eerste helft vind ik een heel stuk sterker dan de tweede.

De haat op Way 2 Sexy snap ik wel maar vind dit ook gewoon een enorm leuk nummertje, grappige videoclip ook!

Slechte nummers staan er niet op wat mij betreft, de rest voelt jammer genoeg aan als Drake op automatische piloot. Maar als liefhebber van deze zingende rapper is dat voor mij geen struikelblok.
Zijn vaste producer, Noah "40" Shebib, heeft al in interviews vermeld dat Drake-albums steeds zo lang moeten zijn omdat hij veel verschillende stijlen in zijn albums wil stoppen, zo zijn er veel verschillende en uiteenlopende fans van deze gastheer. Toch zou ik graag zien dat zijn volgende album compacter uitvalt.

Misschien is de beoordeling wel net iets te hoog maar voor nu hou ik hem toch op 3,5*.