Zo op de valreep van het nieuwe jaar krijgen we nog een fijn projectje van deze New Yorker.

Fabolous werd geïnspireerd door jaren 90 (New York) Hip Hop. Met dit album probeert hij de sound van de 90's te mengen met die van de moderne rap. Daarom zijn de gastartiesten allemaal nieuwelingen.
In dit opzet is Fab wel geslaagd naar mijn mening. Boom Bap moet je hier niet verwachten, er zijn vooral toffe samples te vinden op The Young OG Project.

Gone for the Winter is in mijn ogen de climax van deze LP. Zoals een paar posts boven mij al vermeld werd bevat dit een sample afkomstig van Nas' Illmatic. Héél tof geïntegreerd.

Lituation is een heerlijke New York-banger. Het door Rich Homie Quan ondersteunde We Good is een tof feestelijk nummer. Fabolous zelf is een sterke rapper, de beat bevat een heerlijke bass en Rich Homie Quan brengt een plezierig refrein. She Wildin' is een leuke track voor in de club.
Ball Drop is de aangename verrassing van dit album. Door French Montana verwachtte ik het ergste, maar wat een track! Vooral het ge"-wow wow wow" werkt uitermate relaxerend op de beat van O.Z. en The Mekanics. Beide heren doen het ook verdienstelijk hier.

De rest is ook goed verteerbaar. Cinnamon Apple is het zwakste nummer op dit project, maar is zeker niet slecht. Kevin Hart blijft trouwens ook grappig!

The Young OG Project is eigenlijk een goede reden om Loso's Way te herbeluisteren en om Fabolous' eerste 4 albums ook eens een kans te geven!

Welverdiende 4*

Saai.

14 jaar heeft het geduurd voordat Fat Joe een nieuw soloalbum uitbracht. The Darkside, Vol. 1 vind ik wel een leuk album, geregeld speel ik nog enkele nummers af. Een tijdje geleden kwamen er nog collaboratiealbums uit met Remy Ma en Dre, veel herspeelbaarheid was er jammer genoeg niet. Na zo'n lange tijd dacht Fat Joe dat het dan toch tijd was voor zijn elfde studioalbum, The World Changed on me.

Meer 13-in-een-dozijn als dit gaat het bijna niet worden. Er staan een aantal leuke producties op maar werkelijk niets memorabel. Fat Joe lijkt op automatische piloot te gaan, hij lijkt er niet echt zin in te hebben. Met momenten bekruipt me het gevoel dat deze LP bijna een verplichting was voor hem. Qua gastartiesten gaat Remy Ma wel hard op Us en Babyface zingt prachtig op I Got You. Op dit vlak wederom ook geen uitschieters.

Slecht is het niet, behalve de eerste zinnen van Fat Joe op Mini Birki "They say you fucky-fucky, that Rollie chunky-chunky, Take a chance, do the dance, Humpty Dumpty"... dat is echt rampzalig.
Dit is zo'n LP dat je meteen weer vergeten bent.

2,5*

Hier had ik toch wel enige verwachtingen voor.

Aangezien Pop Smoke dood is maar ik die Drill-stijl wel kan pruimen ben ik op zoek naar een andere artiest dat me van zo'n agressieve bangers kan voorzien. Fivio Foreign wordt naar voren geschoven als het nieuwe gezicht van dit subgenre en noemt zichzelf de "King of New York" nu Pop Smoke vermoord is. Tel hierbij dat je toch het één en het ander mag verwachten als (tegenwoordig) professioneel idioot Kanye West de executive producer is van dit debuutalbum. In het verleden bleek dit al een goede combinatie omdat Fivio voor mij persoonlijk één van de weinige lichtpunten op Donda is.

De leadsingle City of Gods bevat bijdrages van Kanye en Alicia Keys, ik heb de single pas leren kennen tijdens mijn eerste luisterbeurt van dit album maar wat een knaller! Geweldig Drill-nummer dat ook hit-potentieel heeft wegens de mooie vocalen van Alicia. Kanye schijnt het ook op Donda 2 gezet te hebben.
Confidence met A$AP Rocky, Slime Them met Lil' Yachty en Feel My Struggle zijn het type knallers waarom ik B.I.B.L.E. een kans gegeven heb.

De rest van de producties bevatten Drill-elementen maar zijn te afgewaterd voor mij om van te genieten, er blijft weinig rauws van over.
Changed on Me vind ik nog best goed, dit komt vooral door Vory. Left Side is ook leuk al had ik Blueface niet gemist.
On God en Hello zijn beide uitermate saai.

Nummers zoals What's My Name, World Watching, Love Songs en in mindere maten Can't Be Us vind ik dan weer redelijk goedkoop. Het samplen gebeurd steeds minder subtiel en soms zijn het bijna covers te noemen. Zal wel leuk zijn om zo'n klassiekers aan een nieuw publiek voor te stellen die er misschien niet bekend mee zijn, maar mensen van mijn generatie en ouder zullen toch eerder het origineel opzetten neem ik aan. Op deze manier kan iedereen wel een hit scoren.

Dit debuutalbum is niet wat ik er persoonlijk van verwachtte... daar kan Fivio Foreign uiteraard weinig aan doen maar het eindresultaat klinkt te gepolijst voor mij om nog meer luisterbeurten te geven.
Qua Drill blijf ik nog steeds op mijn honger zitten.

3*

Hier had meer ingezeten.

In tegenstelling tot anderen ben ik van mening dat hier geen slechte tracks opstaan maar ware uitschieters zijn ook erg beperkt op $oul $old $eparately. Eenmaal ik deze LP op zwier luistert het gewoon prima weg maar er zit niet veel in om naar terug te keren. Dat is ontzettend jammer aangezien Freddie Gibbs op de singles dat het album niet gehaald hebben liet zien meer in zijn mars te hebben! Gang Signs met ScHoolboy Q, Big Boss Rabbit, Ice Cream met Rick Ross en voornamelijk Black Illuminati met Jadakiss waren geweldige singles en het is betreurenswaardig dat deze zijn vijfde soloalbum niet gehaald hebben (vooral die laatstgenoemde is één van de toppers van 2022!). Maar je mag een project niet beoordelen op wat het niet is of op wat het had kunnen zijn.

En wat het is is oké. Het voelt aan als een lekker vullende snack terwijl je eigenlijk aan het wachten was op een 3-gangen menu, een kanshebber op AOTY als het ware. Gold Rings vind ik een schoolvoorbeeld van mijn gevoel jegens deze LP: Freddie Gibbs en Pusha T in 2022 zouden samen één van de beste nummers van het jaar moeten maken maar de track is goed... gewoon goed. Bijzonder is het niet, ik zal het niet snel opzetten maar als het voorbij komt ligt het absoluut lekker in het gehoor.
Freddie Gibbs heeft in het verleden al bewezen een prima chemie te hebben met The Alchemist en Madlib, maar bijzonder zijn Blackest in the Room en CIA eigenlijk ook niet te noemen.

Veel nummers onderscheiden zich niet echt van het gros. Couldn't Be Done is een opwekkend nummer met een toffe sample en een mooie bijdrage van Kelly Price. Het refrein van Pain & Strife vind ik wel geinig omdat het me doet denken aan Bone Thugs-N-Harmony. Lobster Omelette is heel wat ingetogener dan Ice Cream maar Ross en Gibbs leveren ook hier een leuke collaboratie af. Rabbit Vision is geweldig en PYS met DJ Paul is inderdaad keihard! Dark Hearted is een fijn somberder nummer.
Grandma's Stove met Musiq Soulchild is wat mij betreft eigenlijk (veruit) het beste nummer dat $$$ te bieden heeft. Gibbs gaat heerlijk op die prachtige beat en Musiq Soulchild sluit het met zijn zang mooi af.

Zoals eerder aangegeven waren The Alchemist en Madlib tegenvallers. Bij de single Too Much valt het me te hard op dat het gemaakt is voor de radio. Feel No Pain mocht ook een niveau hoger met Gibbs, Anderson .Paak en The Chef op één track. Over Gold Rings heb ik het in een eerdere alinea al gehad en ook van de samenwerking met Scarface had ik meer verwacht. Decoded voelt op één of andere manier onafgewerkt en rommelig, ook trek ik de beat van DJ Dahi niet goed. Toch het minste nummer op de plaat wat mij betreft, deze "bonustrack" zou ik niet missen.

Ik twijfel tussen een 3,5 of een kleine 4. Voor nu zak ik toch met een halfje.

3,5*

Sterk album van Gangsta Gibbs.

You Only Die 1nce is een vervolg op zijn album You Only Live 2wice. Net zoals op dat album horen we buiten de gastheer maar één andere stem over dit project, namelijk die van acteur Slink Johnson. Waar Slink in 2017 de rol van Jezus op zich nam speelt hij dit keer de Duivel. Zijn skits vormen een rode draad in dit project. De Duivel merkt namelijk dat Freddie Gibbs zijn leven ten goede aan het veranderen is waardoor Satan hopeloos de rapper terug in zijn macht probeert te krijgen. Super diep is dit concept niet uitgewerkt maar het werkt wel als kleine houvast en de acteur zorgt geregeld voor een glimlach op mijn gezicht.

Alweer twee jaar geleden dat Freddie een album uitgebracht heeft. Er was in 2022 veel hype voor $oul $old $eparately en werd zelfs uitgebracht door een major label (Warner). Ironisch genoeg kan je het vergelijken met Benny the Butcher eerder dit jaar. Beide heren brachten met hun major label-album een solide album uit maar achteraf bekeken heeft het bar weinig indruk gemaakt.

Dit album komt goed binnen en blijf ik maar opzetten. De MC heeft voor minder bekende producers gekozen al deert dat niet, instrumentaal zit You Only Die 1nce goed in elkaar. Ze geven Freddie Kane lekker veel ruimte om er met zijn bekende flow en stemgeluid over te zweven. Als fan van deze man mag je dit album niet laten liggen. Tekstueel snijdt hij geregeld zaken aan zoals de seksschandalen van o.a. Epstein, Weinstein, Diddy en R. Kelly. Over die laatstgenoemde rapt hij bijvoorbeeld "R. Kelly singing for commissary, and no I don't condone the shit he did but he got heat in my library" wat ook een vaak gevoerde discussie is (mag je nog wel genieten van de kunst dat zo'n monsters gecreëerd hebben?).
Hij denkt ook geregeld na over mortaliteit krijg ik de indruk, zo heeft hij het bijvoorbeeld over de overlijdens van 2Pac, Biggie en Rich Homie Quan. Misschien daarom dat hij zijn leven aan het omgooien is en zich wil verlossen van "De Duivel".

Vrij onverwacht kregen we een nieuw studioalbum van Freddie Gibbs, het is gelukkig een solide en coherent project geworden. Eentje dat al redelijk wat speelbeurten achter de rug heeft en ongetwijfeld nog veel beluisterd zal worden in de toekomst.

4*

Genieten geblazen.

Voordat ik Alfredo een kans gaf was ik geen liefhebber van Freddie Gibbs als rapper. Ik kende enkel een aantal samenwerkingen met zijn oude baas (Young) Jeezy en die EP met Statik Selektah dat toen al bijna een decennium oud is maar dat project heeft nooit een indruk achtergelaten. Piñata had ik ook al eens beluisterd maar voornamelijk door Madlib was dat ook niets voor mij. Wegens The Alchemist besloot ik dit wel een kans te geven en na een aantal luisterbeurten is het kwartje uiteindelijk gevallen. Nadien heb ik me gestort op de gehele discografie van Freddie en hij is in relatief korte tijd uitgegroeid tot één van mijn favorieten, ook het werk met Madlib vind ik nu geweldig.

Gangsta Gibbs heeft soms aparte flows en in combinatie met de verschillende manieren waarop hij zijn stem gebruikt vond ik hem gewoon niet tof. Mijn mening heeft een hele omzwaai gemaakt sindsdien en dit is één van de sterkste rappers dat ik momenteel ken. Bij gangsta rappers vind ik het belangrijk dat ze geloofwaardig overkomen, bij hem heb ik absoluut geen moeite om te geloven wat voor kwaads hij allemaal kan aanrichten. Knap dat hij verschillende flows uitprobeert maar het ook allemaal zo moeiteloos laat overkomen. Hij is ook één van die rappers dat zich perfect met bijvoorbeeld een trapbeat als een underground beat uit de voeten kan maken.

The Alchemist levert, voornamelijk ook de laatste jaren, geweldige collaboratiealbums (en losse beats) af en wat mij betreft is dit album daar een mooi voorbeeld van. Hij creëert wel een sfeertje op Alfredo hoor, eentje dat door de klassieke gangsters en maffia geïnspireerd is. De cover is een mooie weerspiegeling van de sfeer waar dit album van doordrenkt is.
Veel uitschieters zijn er niet maar God Is Perfect en Frank Lucas zijn beide vreselijk hard. De overige instrumentaties zijn veel rustiger en meer ingetogen.

De 4 gastrappers doen het ook uitstekend maar naar mijn mening is het Benny toch wel dat de show steelt van die mannen!

4*

Net zoals het eerste deel een geslaagd album.

Freddie Gibbs en The Alchemist bewijzen op Alfredo 2 wederom een erg fijn duo te zijn. Gangsta Gibbs past perfect om de sfeervolle producties van ALC. Echte uitschieters vind ik er niet echt opstaan, als geheel is het alweer echter zeer solide en verveelt het me geen momenten.
De sound van dit project is relatief rustig, met Lemon Pepper Steppers staat er anders wel een heerlijke banger op!

Gastartiesten zijn zorgvuldig gekozen en geplaatst op het album. Het gezang van Anderson .Paak klinkt werkelijk heerlijk op Ensalada. De gastheer heeft samen met Larry June een erg fijne track afgeleverd, Feeling heeft iets rustgevend. Niet de grootste fan van Larry, op dit nummer past hij als gegoten.
JID doet zijn ding op Gold Feet, persoonlijk niet geheel overtuigd van de productie.

Een goed album, niet meer of minder.

4*

Niet helemaal voor mij weggelegd.

Eind vorig jaar heb ik deze Antwerpse rapper ontdekt door zijn collaboratie met Zwangere Guy op het album Chossellonië 1. Dudas is alweer zijn tweede album sinds hij getekend staat bij Top Notch Belgium.
Over het algemeen heb ik toch het gevoel dat deze rapper zich richt op een jonger publiek dan mezelf.

Qua taalgebruik en grammatica heeft het veel weg van slechtere mainstream Nederhop. Hoe meer ik hier op begin te letten hoe minder ik van Freddie Konings zijn raps kan genieten. Voor zijn Limburgse kameraad DIKKE geldt eigenlijk net hetzelfde om eerlijk te zijn. Beide hebben zeker talent maar mij doet het allemaal niet zoveel meer.

Como Estas, Nog Steeds Straat , Invest [Remix] maar vooral Talent van het Jaar en Keita zijn de hoogtepunten op dit album.
De nummers met Drill-beats, waar wijlen Pop Smoke heer en meester op was, zijn op dit album de sterkste tracks!

Voor de rest doet het me allemaal minder en minder eigenlijk. Kan ook zijn dat ik gewoon wat Freddie Konings-moe ben omdat hij wel ontzettend productief is, al vrees ik er wat voor.

Gezakt naar 3*.

Goede opvolger.

Veertien jaar na de sublieme verrassing The Stimulus Package zijn rapper Freeway en producer Jake One daar terug met een opvolger. Het was in 2010 niet enkel een verrassing dat deze twee heren samenkwamen voor een volledig project, dat het daarbij nog eens op het gewaardeerde onafhankelijke label Rhymesayers Entertainment uitkwam was zeker zo onverwacht. De gastheren zijn 14 jaar ouder en brengen de opvolger niet meer uit op Rhymesayers maar doen dit volledig zelfstandig. Kan het de hype waarmaken?

Freeway is een goede rapper maar verre van buitengewoon, hij krijgt steeds al ongelofelijk veel punten voor zijn enthousiasme en de manier waarop hij de producties verorbert. Een slecht album heb ik nog niet van deze Moslim rapper gehoord, The Stimulus Package is echter wel verreweg het beste dat hij al ooit uitgebracht heeft. Freeway heeft een uitstekende chemie met Jake One en bewezen dit al vaak, niet alleen op hun collaboratiealbum. Volgens mij begon het allemaal met het klassieke nummer The Truth (ook met Brother Ali) en nadien hebben ze nog veel samengewerkt.
The Stimulus Package 2 is niet zo goed als het eerste deel, al is het ook zeker niet matig.

De raps zijn nog steeds goed gevuld met enthousiasme en deze Philly rapper klinkt zoveel jaren na zijn Roc-a-Fella-debuut nog steeds hongerig. Na alles wat deze man meegemaakt heeft is het knap dat hij nog steeds vrijwillig door het leven gaat, laat staan nog zo hard gaat in zijn muziekcarrière. Het gaat al jaren niet goed met de gezondheid van Freeway, hij sukkelt namelijk al heel lang met zijn nieren. Daarbij komt ook dat zijn 19-jarige zoon doodgegaan is in 2020 door een drugoverdosis én een jaar later verloor hij zijn 21-jarige dochter aan kanker. Deze feiten komen ook langs op dit album en ze zijn elke keer weer hartverscheurend.

Jake One laat niet bepaald iets speciaals horen maar produceert hier wel perfect naar de noden van zijn collega. Heerlijke producties voor de spitter.

De grootste nadelen van The Stimulus Package 2 zijn de gastartiesten. Conway the Machine en Black Thought doen het goed, Jadakiss is heerlijk op dreef op de single Ringin'... Peedi Crakk(/Peedi), Sauce Walka, Scholito en Symba had ik echter kunnen missen (zeker de eerste twee).

Zoals gezegd is dit album niet zo sterk als het eerste collaboratiealbum, een 3,5* vind ik echter te weinig voor het project.

Kleine 4*

In de positieve zin van het woord verrast.

French Montana vind ik persoonlijk echt een belabberde rapper maar toch checkte ik vroeger zijn albums wel aangezien er veel populaire rappers en producers met hem samenwerken. Sporadisch vond je op elk project ook wel één of twee oprecht leuke nummers. Zijn meest recente album, They Got Amnesia, heb ik echter overgeslagen... het kon me gewoon niet meer interesseren. De reden waarom ik me wel aan Montega gewaagd heb is simpel: producer Harry Fraud.

Harry Fraud zet zijn hot streak weer lekker verder met dit collaboratiealbum hoor. Verdorie, wat een producties en heerlijk samplewerk. Montega bevat een aantal hoogtepunten in de beste man zijn catalogus wat mij betreft. Blue Chills, Drive By, Kind of Girl, Higher en Bronx Mecca zijn één voor één simpelweg genieten geblazen. Vooral Drive By mag genomineerd worden voor beat van het jaar.
Over heel de lijn is de beatbakker consistent op dit album waardoor de raps van French Montana zelfs goed verteerbaar zijn, al zou Montega zeker hoger scoren als instrumentaal album of met een andere hoofdrapper. Gelukkig komen er ook geregeld gastartiesten langs zodat we niet een kleine 40 minuten opgescheept zitten met French. Enkel Quavo vind ik niet in dit geheel passen.

Harry Fraud mag zijn carrière dan wel voornamelijk aan French Montana te danken hebben maar het is potverdorie de rapper dat de beatbakker nodig heeft om op een hoger niveau muziek te maken hoor!

3,5* met kans op een verhoging in de toekomst.

2015 is het jaar dat ik Future ben gaan appreciëren.

Na een sterke mixtape trilogie uit te brengen levert hij met DS2 (Dirty Sprite 2) zijn derde studioalbum af. Pluto (3D) en Honest waren twee albums waar een aantal toffe nummers op te vinden waren, maar over het algemeen heb ik (nog steeds) niet veel met die projecten.
Deze LP is volledig onverwacht één van mijn meest gedraaide albums van 2015.

Future's eerste twee albums schommelde wat tussen R&B en Hip Hop. DS2 doet dit niet. Deze LP heeft Future speciaal gemaakt voor de "straten", zoals hij zelf aangeeft. Een dik uur gevuld met dikke producties van Metro Boomin en SouthSide. Allen Ritter, Sonny Digital, Zaytoven, Frank Dukes, Cassius Jay en DJ Spinz hebben hier ook aan meegewerkt, maar het zijn de eerste twee genoemde die het bulk verzorgen. Metro Boomin is ook één van de executive producers, net zoals hij dat was voor de mixtape Monster.

Thought It Was a Drought(!), Groupies, Lil' One, Rotation, Slave Master, Blow a Bag(!), Rich $ex en Blood on the Money draai ik nog het meest. Ook de overige nummers speel ik nog geregeld af, maar de eerst genoemde vind ik toch net een tikkeltje beter.

Ook de bonusnummers zijn over het algemeen vrij sterk, vooral Trap Niggas en Fuck Up Some Commas(!).

Na Honest had ik het niet verwacht, maar Future is met één van m'n meest beluisterde albums van het jaar gekomen. Het verdient voor mij wel geen plaats in een Top 10 van 2015, maar dit album bevalt me wel erg goed hoor! Zeker een honorable mention.

Zolang hij in dit straatje blijft komt het wel goed voor Future's vierde album. Zeker met Metro Boomin en SouthSide achter de knoppen!

4*

Meer van hetzelfde.

Nog voor Future's vierde studioalbum het daglicht zag kwam hij nog met de mixtape Purple Reign. Net zoals dit album en de projecten hier voorafgaand (vanaf Monster) klonk dat ook gelijkluidend. Maar de nummers op die mixtape blijven minder goed hangen bij mij.

EVOL is het perfecte verlengde van DS2. Niet enkel is de algehele sound dezelfde als van die het derde album, maar tegenover de mixtapes hebben de tracks op deze LP veel meer replay value.

Uiteraard valt of staat een rapper zoals Future bij de producties. Metro Boomin is wederom de co-executive producer en vele beats komen wederom van zijn én SouthSide's hand.
Elke track luistert tevredenstellend weg. Verwacht geen verrassing hier, Future en de producers doen wat je verwacht op een album als dit.

Het climax van dit album is de verrukkelijke banger Lil' Haiti Baby.
Nog een keer bewijst The Weeknd waarom hij één van mijn favoriete artiesten is op Low Life. Excact het soort nummer dat ik van hem nodig heb.

4*

Zo nu en dan kan Future vrij leuk uit de hoek komen. Vooral als gastartiest... zowel op rustige R&B-achtige beats als op harde trapbeats. Heel soms lukt het hem zelfs als de main act.

Future is niet sterk genoeg om een album te dragen, misschien dat hij zich beter op EP's kan richten. Hier staan maar een klein aantal nummers die ik werkelijk leuk vind.

T-Shirt is de eerste die ik subliem vind... geweldig hard trapnummertje! Compleet onverwacht is dit uitgegroeid tot één van mijn favoriete nummers van 2014.

Move That Dope is een andere uitschieter in de positieve richting. Mike WiLL Made It is sowieso al mijn favoriete producer van dit moment, al komt hij hier helemaal niet met zijn typische sound. Future komt hier voor de verandering eens met een toffe strofe, Pusha T is (naar zijn gewoonte) meesterlijk, Casino komt verdienstelijk maar vooral Pharrell steelt de show! Het tempo waar hij zijn tijd mee opvult heb ik hem nog niet eerder horen doen (denk ik), had geen idee dat P dat in z'n mars had.

Honest (titeltrack) is wat Turn on the Lights was voor zijn debuutalbum. De R&B-achtige single voor de mainstream luisteraar. Net zoals op de oudere single is dit een sound waar Future wel weg mee weet.

Dat waren de drie nummers die het voor mij moeten doen. My Momma, I Won, Never Satisfied en Covered N Money zijn al wel gegroeid tegenover een aantal maandjes terug. Dit komt misschien ook nog wel helemaal goed. Het is vooral jammer dat Never Satisfied zo kort is.

Benz Friendz (Whatchutola) is een echte tegenvaller. Door de André 3K feature had ik hier hoge verwachtingen voor, maar die zijn verre van ingelost.

Bonustrack Shit is ook nog een toffe banger, al zet ik véél sneller de remix met Drake en Juicy J op. Vijf minuten Future aan één stuk is me te veel.

Misschien volgende keer maar een EP'tje uitbrengen, Future? Voor een LP ben je een té zwakke rapper (en zanger(?)).

Toch nog 2,5* voor de 3 geweldige uitschieters, de paar groeiertjes en de remix van Shit (al staat die niet op een versie van het album).

Wie bekend is met Future weet wel wat te verwachten.

Onlangs was ik in gesprek met een vriend en hij had toch wel vrij hoge verwachtingen voor I Never Liked You, alweer het 9de studioalbum van Future. Ik verwachtte meer van hetzelfde aangezien hij sinds zijn album FUTURE geen verrassingen meer met zich meebrengt, het klinkt allemaal een beetje hetzelfde (het tweede luik, HNDRXX, daargelaten). Mijn vriend gaf het argument dat deze mompelende rapper er nu wel een jaar tussengelaten heeft, dus meer tijd gehad heeft voor de creatie van dit album.

Dat er nu een jaar tussen High Off Life en I Never Liked You zat of niet gaat het verschil niet maken volgens mij, zoals verwacht is dit gewoon meer van hetzelfde. Het is en blijft de enige mumble rapper waar ik absoluut liefhebber van ben en neemt steeds harde Trap-beats met zich mee. Future zelf is geen sterke rapper en heeft echt niets te zeggen... maar wie luistert er daarom naar een artiest als dit? Hij doet zoals verwacht lekker zijn ding op de beukende beats die voornamelijk verschaft worden door ATL Jacob. SouthSide heeft met I'm Dat Nigga, We Jus' Wanna Get High en Voodoo maar 3 (co-)producties op zijn naam staan en Metro Boomin is zelfs niet te vinden, initieel vond ik dit jammer maar de producties op deze plaat zijn gewoon puik in orde.

Wait for U, Love You Better, The Way Things Going en Back to the Basics zijn zachter dan het harde geweld van het bulk en ziet Future meer de R&B-richting uit gaan, ik hoor hem liever op het hardere werk. Zoals eerder gezegd zou het een vergissing zijn om naar Future te luisteren voor de songteksten maar door de herhalende zin "After I fuck you let me cry on your shoulder" op de afsluiter trek ik toch steeds mijn wenkbrauw omhoog.

Holy Ghost is mijn favoriete nummer op dit album. Het is geweldig hoe er steeds meer lagen op de Trap-beat komen hoe verder het nummer vordert, vanaf het moment dat het koor te horen is op de achtergrond krijgt het toch een vrij episch gevoel over zich.
De rest kan ik ook wel pruimen maar zijn niet speciaal naar mijn mening.

Future doet zonder meer waar hij goed in is op I Never Liked You.

3,5*

Het is wel echt de mixtape-Future dat we hier krijgen, ja!

Dat wil zeggen dat je hier geen zeemzoete R&B-deuntjes moet verwachten, noch nummers die gemaakt zijn om hoog in de hitparades te eindigen. Dit is Future die zijn gekende mumble-ding doet op relatief harde Trap-beats. De cover doet het al vermoeden, Mixtape Pluto gaat bijna exclusief over het leven op de straten én vooral over drugs.

Deze mixtape bevat best wel wat knallers maar verveelt om den duur toch een beetje. Na Brazzier merk ik dat mijn interesse meer op de achtergrond verdwijnt, het is te veel eenheidsworst en een gastartiest of twee had ook niet slecht geweest.
Er staan dus wat knallers op, maar geen van allen haalt bijvoorbeeld het niveau van een Blow a Bag, Lil' Haiti Baby of Nobody Knows My Struggle.

DS2 was duidelijk het magnum opus van Future, ik vrees ook niet dat hij dat niveau ooit nog gaat halen. Wel knap dat hij al zo ver als dit is weten te geraken, dat had ik nooit gedacht na vroeger nummers als Racks en Tony Montana te horen.

Hulde trouwens voor de The Godfather-sample op Teflon Don. SouthSide levert sowieso wel weer heel hard werk op deze mixtape. Moest Mixtape Pluto enkel een collaboratieproject geweest zijn tussen hem en Future had dit zeker zo hard geweest.

Heb je niets met Trap? Ver weg blijven van Mixtape Pluto.

3,5*

Future gaat verder waar hij gebleven was.

Na de piek dat hij bereikt heeft met DS2 is het per project toch stilletjes bergaf aan het gaan met zijn kwaliteit. The Wizrd kampt met exact hetzelfde probleem als FUTURE en HNDRXX: het klinkt allemaal identiek en vrij 13 in een dozijn.

Eenmaal deze LP opstaat knalt het lekker weg en is het genieten van Future's gemompel. Geen enkele track skip ik en met een gemiddelde van pakweg 2:30 minuten per track zijn we al vlug beland op de volgende in de rij.
Mumble rap is niet geheel voor mij weggelegd, maar Future lijkt me toch het summum dat het subgenre te bieden heeft.

The Wizrd is een tof album dat de nodige replay value mist. Jammer genoeg ontbreken ook uitschieters die de vorige projecten wel hadden. Denk maar aan een T-Shirt, Move That Dope, Lil' Haiti Baby, Low Life en DS2 als geheel.

Zou er niets op tegen hebben dat Future even een hiaat neemt. De zondvloed van materiaal kan ook niet bevorderlijk zijn voor de artistieke creativiteit.

3,5*

Ik ben ook niet zo lyrisch als de meeste.

De reden hiervoor is voornamelijk Future. Deze rapper volg ik al sinds zijn debuutalbum Pluto, de grote interesse kwam vanaf de Monster/DS2-periode. Sindsdien heeft de beste man redelijk wat projecten uitgebracht en niet elk project blijft even goed hangen. Hijzelf is ook verre van de meeste interessante rapper, heeft eigenlijk amper iets te melden en zijn manier van rappen is vrij rechtlijnig en er is weinig variatie in te vinden. Op zich is dat geen probleem, want zo nu en dan kan ik de muziek van Future wel echt goed pruimen hoor... na zoveel jaren en projecten ben ik gewoon wat Future-moe geworden vrees ik.

De producties van Young Metro zijn gelukkig weer om van te smullen. Keer op keer bewijst deze producer één van de meest interessante huidige beatbakkers in de mainstream te zijn. Ook hier hoor je weer duidelijk dat hij meer is dan een "simpele trap-producer".
Mijn favoriete producties op We Don't Trust You zijn echter wel de 3 beats die medegebakken zijn door de échte koning van Trap: SouthSide. Ice Attack (vanaf de beatswitch), Magic Don Juan (Princess Diana) en GTA zijn heerlijke Trap-producties met een dreigende en gevaarlijke vibe, exact zoals het moet in dit subgenre.
Dit neemt niets weg van het talent dat Metro Boomin bezit, want die is veel gevarieerder dan SouthSide uiteraard.

Verder ook leuk om nieuwe piano-melodietjes van Zaytoven voorbij te horen komen op Runnin' Outta Time en voornamelijk Ain't No Love. Zaytoven is 9 van de 10 ook wel genieten.

Met de gastartiesten zit het ook wel snor op dit collaboratiealbum. Travi$ Scott doet het weer goed, met name op Type Shit klinkt hij weer super. Van Playboi Carti kan ik normaal niets horen maar hier stoort hij mij raar maar waar voor geen meter. Rick Ross doet het uitstekend op Everyday Hustle.
Young Thug heeft de pech om op één van de fillers te staan (Slimed In). The Weeknd is crimineel ondergebruikt op Young Metro.
Kendrick Lamar rapt, zoals we mogen verwachten, op Like That op een ontzettend sterk niveau... al ben ik niet volledig overtuigd. Dat hij met Drake al jaren niet overeenkomt was algemeen geweten, maar dat hij nu ook hun gezamenlijke vriend J. Cole aanvalt is iets dat ik niet graag zie gebeuren. Kan, net zoals zijn Control-strofe in de tijd, wel interessant worden voor Hip Hop... al heeft King Kendrick met zijn laatste soloworp toch bewezen voor mij niet meer die geniale rapper te zijn van weleer.

Leuke extra ook om stukjes van een interview met wijlen Prodigy sporadisch voorbij te horen komen als outro voor sommige nummers.

We Don't Trust You is absoluut een sterke LP geworden, de muziek van Future maakt gewoon niet meer die indruk op mij dat het gedurende een bepaalde tijdspanne wel deed.

3,5*

Future is me aan het testen.

Bij mijn bespreking van We Don't Trust You liet ik al vallen dat ik na zoveel Future-projecten, die allemaal best vergelijkbaar zijn, toch het gevoel me besluipt dat ik Future-moe geworden ben. Wat doet de beste man? Exact 3 weken na zijn collaboratiealbum met Metro Boomin brengen ze de opvolger al uit... eentje dat maar liefst 25 nummers en een speelduur van anderhalf uur telt! We Don't Trust You was goed, er stonden een paar fillers op, maar over het algemeen was het fijne Trapmuziek.

Hier gooien ze het roer dus volledig om, dit is het HNDRXX-gedeelte van Future's twee studioalbums uit 2017. We Still Don't Trust You is het R&B-album van Future en Metro Boomin, duidelijk dat dit een apart project moest worden aangezien dit niet gepast had op het album dat ze 3 weken geleden uitgebracht hebben.

Het mag duidelijk zijn dat ik Future liever rappend hoor op hard Trap-geweld dan op wat singy-song gedoe als dit. Slecht vind ik dit niet, maar het nodigt niet uit om veel op te zetten. De drie collaboraties met The Weeknd zijn heerlijk, wat zingt die man toch weer de sterren van de hemel op de titeltrack, All to Myself en Always Be My Fault... verdorie toch!
Voor de rest staan hier leuke tracks op, afgewisseld met fillermateriaal. Naar Future luisteren voor de teksten zou een vergissing zijn... maar met "You can fuck on him as long as you think about me" heeft hij toch weer één van de meeste cringy teksten te pakken dat ik ooit heb moeten aanhoren. Dit komt in dezelfde categorie als "After I fuck you let me cry on your shoulder" dat we moesten horen op I Never Liked You.

Na al de commotie van de laatste 3 weken in verband met "The Big 3"-beef was het natuurlijk heel spannend dat niemand minder dan J. Cole een gastbijdrage heeft op dit album, de opvolger van het album dat de commotie gestart heeft. Wat een slap geneuzel is dit, absoluut één van de fillers! J. Cole was de laatste jaren echt super goed bezig en dan komt hij met (o.a.) dit. Zonde.

Nee, R&B-Future zal me steeds minder doen dan Future de rapper. Dit album zou op deze manier niet verder komen dan 3 sterren.
MAAAAR Future en Metro Boomin hebben er een tweede disc aan vastgeplakt!

Die tweede disc (vanaf track 19), laten we het een bonusprojectje noemen, kan ik gewoon niet wegleggen. Vergeet het R&B-gedeelte van het reguliere deel, dit is lekker harde, lompe en ongecompliceerde Trapmuziek... harder dan wat er ook te vinden is op We Don't Trust You. Dit is Trap hoe het moet zijn, de hoogdagen van DS2 leven terug op.

Metro Boomin is een topproducer dat heel gevarieerd uit de hoek kan komen, maar nooit van zijn leven had ik geloofd dat zo'n geweld als Nobody Knows My Struggle enkel van zijn hand kwam. Zo'n agressieve knaller kan enkel en alleen van de meester van het subgenre komen: SouthSide.
Het is tijd, SouthSide... zelfs in de mainstream zien we steeds vaker collaboratieprojecten tussen rappers en producers: het is tijd dat jij dit gaat doen en aan iedereen laat horen dat iedere producer in dit subgenre in jouw schaduw staat. Kies een rapper met een relatieve naam uit, desnoods Future, en breng de rest van de Trapscene in verlegenheid. Of maak Waka Flocka Flame terug wakker!
Heel dit bonusprojectje kan ik moeilijk wegleggen maar Nobody Knows My Struggle is zo verdomd sterk, verdorie! Wat een nummer, wat een productie. Nummers als dit zijn dé reden dat ik Trap zo hoog heb zitten.

Dat nummer gaat naadloos over in All My Life, een banger dat er eigenlijk niet veel voor moeten onder doen. Ditmaal een co-productie van (o.a.) Wheezy, een producer dat me normaal niet doet maar hier laat hij zich toch van zijn beste kant zien. Future en Lil' Baby doen exact wat je moet doen met zo'n geweld van een productie.
Met Crossed Out nemen de gastheren een klein beetje gas terug, Crazy Clientele behoort tot dezelfde sublieme categorie als de eerste twee nummers van dit bonusproject. Tijdens het refrein komt er ook een soundeffect langs dat veel wegheeft van legendarische H-Town klassiekers, dan scoor je bij mij altijd al wel goede punten... maar dat in combinatie met zo'n Trap-banger is puur genieten geblazen.

Show of Hands zet de kwalitatieve lijn mooi voort, ditmaal is het niet Kendrick Lamar maar A$AP Rocky dat in de aanval gaat tegen Drake (wat hebben Rick Ross, A$AP Rocky, The Weeknd, Kendrick Lamar, Metro Boomin en vooral Future eigenlijk ineens tegen Drake?). Als ik dit zo hoor is het toch ook wel tijd voor zijn vierde studioalbum hoor. Het project eindigt rustiger met Streets Made Me a King, niet zo sterk als het bulk van dit bonusprojectje, wel net zoals Crossed Out gewoon leuk.

Als we nu enkel dit bonusprojectje hadden gekregen had dit een volle 4 sterren gekregen, misschien zelfs met ruimte voor groei(!). We krijgen echter wel eerst 18 nummers van R&B-zanger Future te verduren, geen straf maar wel een project waar serieus in gesnoeid kon worden.
De score krijgt de guldenmiddenweg, puur en alleen door het geweld wat disc 2 is!

3,5*