Mooi.

Met elke LP van Mac Miller ben ik wel bekend maar een fan zou ik me nu niet noemen, gewoon een liefhebber van zijn werk. Veel luister ik niet naar de muziek die hij gemaakt heeft om eerlijk te zijn.
Op Balloonerism zijn de producties met momenten weer echt prachtig, Mac zijn vocalen zorgen voor een bepaalde rust en passen er mooi op.
Veel verwijzingen naar de dood inderdaad, wat nogal ongemakkelijk is aangezien de beste man er niet meer is.

Mooi album, gewoon eentje dat ik niet veel meer zal opzetten.

3,5*

Wederom een mooi album afkomstig vanuit Griselda Records.

Mach-Hommy kende ik voornamelijk van naam en ik wist dat hij in het prille begin getekend stond bij Griselda maar had nooit de moeite gedaan om iets van hem te checken. Toen op social media verscheen dat dit nieuwe album het daglicht zou zien als Griselda-release en onder supervisie van Westside Gunn kon ik deze niet laten liggen.

Vind hem klinken als een mix tussen Mos Def en Wyclef Jean, zeker die laatstgenoemde als hij zich aan het zingen/harmoniëren waagt. Van beide heren ben ik niet bepaald fan maar Mach-Hommy vind ik toch een relaxte en aangename stem hebben in combinatie met de beats op Pray for Haiti.
Het album zet ik niet heel veel op maar telkens ik beslis het te beluisteren geniet ik er ten volle van, enkel van de opener heb ik geen al te hoge pet op.

Het album mag dan wel op naam van Mach-Hommy staan maar ik zie de kwaliteit van dit album absoluut als verdienste van executive producer Westside Gunn. Hij heeft in het verleden al meermaals bewezen een uitstekend oor te hebben voor muziek en een talent te hebben om een geweldig album klaar te stomen. Als rapper ligt hij me niet volledig (irritante stem en de adlibs heb ik om den duur wel gehoord), maar in een rol als dit zie ik hem in de toekomst nog graag terug. Graag executive producer worden van Jadakiss zijn volgende album, WSG!

Speciale vermelding nog voor het nummer Au Revoir, heerlijk om lekker mee te brullen!

4*

Het is toch een rommeltje.

Een aantal maanden geleden gaf Meyhem Lauren in een interview aan dat hij een project ging uitbrengen met Madlib, hij zeker 100 nummers in de kluis heeft liggen met DJ Muggs, weer aan het werken is met Harry Fraud en we ook absoluut een project met The Alchemist mogen verwachten. Dat project met Madlib is er nu in de vorm van Champagne for Breakfast, of toch ongeveer.

Ter voorbereiding van deze LP heb ik de 3 vorige collaboratieprojecten van Meyhem Lauren & DJ Muggs even beluisterd en waar de rapper deed wat ik van hem wou werd het me duidelijk dat de producties van DJ Muggs me niet helemaal liggen, Mile Zero (met Yelawolf) 2 jaren geleden maakte dat ook al duidelijk.
Madlib ligt me beter dan vroeger. Hem kende ik vroeger enkel van Madvillainy en ik ben één van de weinige Hip Hoppers dat niets met dat project heeft en dat ligt zeker niet alleen aan MF DOOM. Freddie Gibbs en een aantal losse beats de laatste jaren hebben er echter voor gezorgd dat ik wel benieuwd geraakt ben naar deze producer.

Wat mij betreft wint verrassend genoeg DJ Muggs de "producer battle" van Champagne for Breakfast! One of the Ones, Big Money en met name Fresh Out the Water zijn echt twee knallers van jewelste, vooral die single is met gemak al één van mijn favoriete Meyhem Lauren-nummers. Het jammere is dat de overige nummers geen al te lange speelduur hebben maar we constant geconfronteerd worden met beatswitches. OD Wilson heeft 2 verschillende beats en Szechuan Capital heeft er zelfs 3 (waarvan de eerste echt irritant is). Madlib doet gezellig mee want ook Midnight Silk en Sunday Driving zijn voorzien van 2 beats.

Wild Salmon is de knaller van Meyhem Lauren & Madlib! Heel het project rapt Meyhem Lauren erg strak en hier klikt het het beste met Madlib naar mijn inziens. De line "I told Alchemist to put his shirt on, he's looking to pale. Get some sunlight! You're scaring the kids" tovert ook steevast een glimlach op mijn gezicht! De overige producties van Madlib matchen toch niet erg goed met deze aanwezige rapper... al zou ik niet weten welke rapper wel iets kan met een productie zoals Midnight Silk. An sich niets verkeerd met die "beat" hoor al denk ik dat ik het meer zou appreciëren als instrumental.

Het is ook een rommeltje omdat Meyhem zelf niet te horen is op 4 van de 15 tracks. DJ Muggs heeft voor een intro gezorgd en Holographic Rhetoric is een solo"track" van Hologram dat opgenomen is met een vreemd stemeffect en een instrumentatie dat je op de achtergrond hoort.
Madlib heeft dan al één beat minder dan DJ Muggs en toch opteren de heren ervoor dat twee (Pop Clink Fizz en Triple M Airlines) van die producties instrumentals zijn waar de rapper niet op te horen is...

Ontzettend positief klink ik nu niet maar toch grijp ik de voorbije dagen veel terug naar dit album. Het is een vreemd project geworden maar het intrigeert me toch op één of andere manier. Per luisterbeurt kom ik er steeds meer in, misschien komt de volledige klik nog!

Voor nu blijft Black Vladimir met Daringer toch mijn favoriete album van Meyhem Lauren!

3,5*

Wat een afscheid.

Onvoorstelbaar dat dit album op 7 dagen tijd gemaakt is én dat hij gewoon eerder dat jaar al een geweldig dubbelalbum uitgebracht had. Productief en tegelijk vol van kwaliteit was deze man wel, zeker vanaf het moment hij in 1995 vrijkwam uit de gevangenis.

The Don Killuminati: The 7 Day Theory is het vijfde en eigenlijk ook laatste studioalbum van 2Pac. Het is dan wel uitgekomen nadat hij op 25-jarige leeftijd vermoord werd ongeveer 2 maanden hier voor maar dit is wel degelijk gewoon door hem gecreëerd. Zijn tweede album op Death Row Records, normaal gezien was dit ook al zijn laatste op dat label geweest. Wat dit album ook uniek maakt in zijn discografie is uiteraard dat het uitgebracht is onder de artiestennaam Makaveli in plaats van 2Pac.

Pac klinkt ontzettend gefocust en energiek op dit album, te samen met All Eyez on Me vinden we naar mijn mening hier zijn beste werk op. Dit is wel minder toegankelijk dan haar dubbele voorganger en heel wat agressiever en duisterder. Vaak hoor je hem rechtstreeks uithalen naar andere rappers zoals uiteraard Biggie, Diddy, Jay-Z, Nas, Mobb Deep en Dr. Dre (om er maar een paar te noemen). Zowel de hekkenopener als de hekkensluiter zijn hier de meest voor de hand liggende voorbeelden van.
Dr. Dre, die pas zijn eigen Death Row verlaten had, besluit hij helemaal af te maken op de tweede helft van het feestelijk meesterwerk dat Toss It Up is.

De sfeer op dit album is redelijk zwaar en duister maar er staan ook luchtigere nummers op, die even geniaal zijn als het hardere werk. Toss It Up (Pac's tweede strofe daargelaten), To Live and Die in L.A., Just Like Daddy, Krazy, White Man'z World en Hold Ya Head zijn meer hoopvol en sonisch lichtere kost dan de rest van The Don Killuminati.

Ambitionz az a Ridah is al een opener van jewelste en ook hier opent het album subliem met de diss-track Bomb First. De manier waarop 2Pac die beat aanvalt is meesterlijk en geeft je meteen een boost vol energie! Bij momenten zoals dat, wanneer hij zo overtuigd en vol zelfvertrouwen rapt, zijn duidelijke redenen voor mij waarom hij absoluut één van de beste in het genre is.

Net zoals haar voorganger is ook dit een meesterwerk naar mijn mening, dit is wel met de tijd gekomen want helemaal in het begin geraakte ik hier om eerlijk te zijn niet gemakkelijk door... tot opeens het kwartje viel. 2Pac was wel heel aanvallend op dit studioalbum (Hit 'Em Up had hier misschien niet op misstaan als bonustrack) en had het ook veel over de dood. Het kon met zo'n agressieve instelling en met iedereen nodeloos problemen creëren bijna niet anders eindigen dan met zijn welgekende tragische dood.
Bij All Eyez on Me haalde ik het ook al aan: bij Death Row heeft hij zijn beste werk opgenomen maar de negatieve gang-cultuur van dat label en leider Suge Knight zijn de ondergang geworden van deze legende.

Eén van mijn favoriete albums allertijden. Kiezen tussen dit en All Eyez on Me kan ik niet.

4,5*

Marsha!

Marsha Ambrosius is al jaren één van mijn favoriete zangeressen wanneer het op gastbijdrages komt, dit is echter de eerste keer dat ik een project beluister waar zij de hoofdartieste is. Vanaf 2006 tot en met 2009 stond deze Britse zangeres getekend bij Aftermath Entertainment van Dr. Dre... maar zoals dat gaat bij dat label heeft zij ook nooit een album mogen/kunnen uitbrengen. Na haar vertrek heeft ze 3 studioalbums uitgebracht, buiten het nummer Stronger (met Dr. Dre) op haar tweede studioalbum ben ik er niet mee bekend. Als gastartieste hoorde ik haar graag voorbij komen, haar soloalbums trokken me nooit echt aan.

Ze stond dan niet meer getekend bij Dr. Dre maar ze hebben altijd wel een goede werkrelatie behouden, zie bijvoorbeeld hun collaboraties op Friends & Lovers van Marsha en Compton van Dre. Ze hebben dan uiteindelijk toch de weg naar elkaar gevonden voor een volwaardig album en zo hebben ze ergens in december 2021 dit album opgenomen. We weten denk ik allemaal wel dat Dr. Dre in de studio leeft en heel veel opneemt, 90% van dit alles ziet het daglicht echter nooit.
Exact twee jaar later, op 1 december 2023, lieten ze de eerste single (The Greatest) van CASABLANCO los op de wereld... uitgebracht door Aftermath/Interscope nog wel! 22 maart 2024 kregen we de tweede single (One Night Stand) en een week voor de release van het album werd Greedy ook uitgebracht.

En hier is 'ie dan, CASABLANCO. Dit is het vierde soloalbum van Marsha Ambrosius maar in principe is dit gewoon een collaboratiealbum tussen haar en Dr. Dre. Want jawel, de LP is niet alleen uitgebracht door Aftermath Entertainment... Dr. Dre heeft het gewoon volledig geproduceerd ook! De laatste jaren zijn producties door deze grootmeester een rariteit en als we ze dan krijgen zijn ze vaak niet meer het niveau van vroeger, het komt zelfs voor dat ze wat "blikkerig" klinken. Hier niet! Dr. Dre bewijst één van de grootste te zijn op dit album.

Het mag dan geen Hip Hop-album zijn, Marsha is een zangeres. Het is duidelijk een R&B-album met veel elementen van Soul, Jazz en ook Hip Hop. Zo sampled Dre bijvoorbeeld de instrumentals van KRS-One (MC's Act Like They Don't Know) op Smoke en Nas (N.Y. State of Mind) op Tunisian Nights en hoor je Marsha soms bekende Hip Hop-teksten citeren, denk bijvoorbeeld aan Wu-Tang Clan (C.R.E.A.M.) op Thrill Her.

Marsha zingt echt prachtig over de heerlijke composities die de grootmeester zelf haar gegeven heeft. Geen gastartiesten, enkel Sly Pyper die ongecrediteerd voorbij komt op (Self Care/)Wrong Right, en die worden ook niet gemist. Dit is werkelijk een passieproject en een uiting van hun gemeenschappelijke liefde voor het vak, dat merk je aan alles.

Aftermath/Dr. Dre zijn namen die normaal op een groot publiek kunnen rekenen, al heeft thomzi50 groot gelijk dat deze plaat daar niet voor gemaakt heeft. Er is, jammer genoeg, ook amper promotie voor gekomen, videoclips zijn nergens te bekennen en een interview of iets dergelijks heb ik ook nog niet tegengekomen.
Altijd al geïnteresseerd geweest in Marsha maar heb je net zoals mij nooit haar solo-materiaal aangeraakt? Dit is het moment om iets van haar te beluisteren. Voor fans van Dr. Dre is dit voor mij een no-brainer, hij bewijst een heel album lang waarom hij dat legendarische statuut heeft. Hij was altijd al mijn persoonlijke favoriete producer, CASABLANCO bevestigd dat enkel maar.

Er zijn al veel luisterbeurten achter de rug, er zullen er nog heel veel bijkomen en dit album zal hoog eindigen op mijn eindejaarslijst van 2024! GENIETEN.

Dikke 4*

Gewoon weer een erg fijn album.

Of dat Breukelen Story nu een moderne klassieker is wil ik in het midden laten, dat is gewoon een erg goed album met een verhalende rode draad zoals Masta Ace er wel meer heeft. Richmond Hill is een prettige verderzetting van dat eerste collaboratie-album tussen deze heren. Het doet niets mis. Masta Ace vind ik altijd wel genieten, Marco Polo hoor ik ook graag produceren.

Hopelijk blijft Masta Ace nog lang verder doen en houdt hij niet op met het maken van verhalende albums.

4*

Dit bevalt me eigenlijk best nog wel, thomzi50! Master P is geen toprapper maar om hem een slechte MC te noemen gaat ook weer een brug te ver naar mijn mening. Voor de producties had ik nog het meeste schrik maar die zijn over het algemeen ook gewoon goed te pruimen. De echte spelbrekers zijn voor mij echter de overvloed aan verschrikkelijke gastartiesten, die zijn allemaal toch een kaliber slechter dan de gastheer zelf (Pimp C als aangename verrassing daargelaten). Vooral met Mia X kan ik echt totaal niets maar de slechtste is verdorie toch Silkk the Shocker hoor! Wat is die man slecht, veruit de slechtste van de drie gebroeders aangezien C-Murder ook nog goed meevalt. Er valt zelfs geen klein spoor van een flow in Silkk te bespeuren!

En zo'n hoezen kunnen eigenlijk ook totaal niet hé, maar dat is dan ook net ook één van de factoren dat het label zo herkenbaar gemaakt heeft... Cash Money kon er die tijd ook iets van. Hoe onaantrekkelijk kan je uw product maken voor de verkoop.
Om de vergelijking met Cash Money verder te trekken kan ik wel zeggen dat Master P een begenadigdere rapper is dan Birdman.

Dat ik dit ooit nog in zijn geheel zal opzetten is twijfelachtig maar om via shuffle nog een aantal nummers te herbeluisteren zie ik nog wel gebeuren.

Fijn tussendoortje.

Een kwartier lang krijgen we een gemotiveerde Meek Mill voorgeschoteld die zijn ding doet op knallende beats. Niet heel speciaal, fijn voor liefhebbers van deze schreeuwer.

Fivio Foreign en Future doen het ook niet onverdienstelijk op HEATHENISM EP.

Kleine 3,5*

Eerst en vooral blijft Method Man een top MC!

Method Man is zoals een goede wijn, hij wordt enkel maar beter met de leeftijd. Sowieso is hij altijd mijn favoriete lid geweest van Wu-Tang Clan en moet hij absoluut bij de GOAT-conversaties betrokken worden. Ook op Meth Lab 3 laat hij horen dat hij gemakkelijk de meeste rappers er probleemloos zou kunnen uit rappen, voor een soloalbum krijgen we jammer genoeg wel wederom relatief weinig van de gastheer te horen. Met Guillotine staat hier zelfs maar één solotrack op.

Het is niet dat de gastartiesten zo slecht zijn hoor, ze doen het over het algemeen ook vrij goed maar ze klinken allemaal zo verdomd standaard en absoluut niet interessant genoeg om er solomateriaal van te gaan beluisteren. Ik merk dat ik er helemaal in zit wanneer Meth aan het rijmen is op de standaard (maar prima) producties maar mijn aandacht gaat vliegen wanneer iemand anders de mic overneemt.

Het gevoel blijft ook primeren dat een MC met zo'n legendarisch statuut toch probleemloos kan samenwerken met rappers van hetzelfde niveau en met topproducers de studio kan induiken?

Redman, KRS-One en Jadakiss zijn dan wel zo'n sterke collega's maar rappen dan over 2 producties die me wat minder doen dan het bulk. Meth & Red zijn één van mijn favoriete duo's maar als er ooit een Blackout 3 zou komen verwacht ik toch meer.

Guillotine, Act Up, Training Day en Last 2 Minutes zijn mijn favorieten.

Het is niet slecht maar het voelt net zoals de vorige 2 delen meer als een tussendoortje en mixtape dan volwaardig album. Hopelijk komt ooit Crystal Meth (en Blackout 3) nog. Er schijnt ook een collaboratiealbum met Havoc aan te komen, dat kan ook nog wel leuk worden.
Mits goede beats zie ik trouwens ook wel een Wu-Block project met Jadakiss zitten!

3*

Als je een kwalitatief vervolg op Heroes & Villains verwacht stel je jouw verwachtingen al maar bij.

A Futuristic Summa is dan ook geen studioalbum maar een mixtape met DJ Spinz als host. Metro Boomin gaat terug in de tijd met dit project, meer bepaald naar eind jaren 2000/begin jaren 2010. De huidige sound van Atlanta en/of Trap mag je hier niet verwachten. Alle producties zijn luchtig, bevatten snelle drums en de nodige sci-fi ("futuristic") geluidjes. De Atlanta-rappers die meedoen op deze dubbele mixtape hebben voornamelijk hoge stemmetjes, zijn groot fan van auto-tune, hebben we de de laatste 10 jaren niet meer gehoord en zijn geen begenadigde woordenkunstenaars.

Wanneer heb je voor het laatste namen als Travis Porter, Young Dro, Roscoe Dash, Skooly, Shad da God, Jose Guapo, Rocko, Yung Booke en Yung L.A. gezien? Juist, een decennium geleden toen gratis mixtapes die uitkwamen op DatPiff dé norm waren in het genre.
j money, Breskii, YK Niece, Meany, iMcfli en BunnaB ken ik dan weer van haar noch pluim. Ze hebben wel gemeen met de "oude" bekende dat ze me niet interesseren. Geen van die namen maakt me warm om er meer van te gaan checken.

Wel heel fijn dat Waka Flocka Flame ook terug is en muziek maakt. Hij is vijf keer te horen, het hoogtepunt is zijn solonummer Clap. Dat is het enige harde nummer dat écht bij zijn heerlijke stijl past. Tijdens het beluisteren van zijn strofes word me toch duidelijk dat ik nieuwe muziek van deze artiest mis. Uiteraard is hij een slechte rapper, maar niemand maakt betere Trap dan hij.

Favorieten op deze dubbelaar zijn Loose Screws, Stealin' All the Swag, Clap, Slide en Make It Make Sense.

Rauwe en harde trap is hier jammer genoeg niet te vinden, SouthSide heeft dan ook geen co-producties. Wel tof dat Zaytoven zes co-producties heeft, ik ben altijd wel liefhebber van zijn melodietjes.

Geen project dat ik nog veel zal opzetten. Het is niet de Metro Boomin die we de laatste jaren gewoon zijn, denk aan albums zoals Savage Mode 2, Heroes & Villains en We Don't Trust You waar hij bewijst meer te zijn dan een simpel beatmakertje. Wél vind ik Young Metro in zijn opzet geslaagd: dit is een tape dat simpelweg plezier uitstraalt, niet diep of gelaagd is en uitsluitend gemaakt is voor mensen uit ATL (of mensen die nostalgische gevoelens hebben naar deze periode).

3*

Pff, deze komt binnen hoor.

Dat Metro Boomin een getalenteerd producer is was al geweten en ook tijdens het produceren van volledige projecten groeit hij enkel, zo was de sound van Savage Mode 2 (met 21 Savage) bijvoorbeeld meer gelaagd en ontwikkeld dan wat we voorheen van deze jonge man te horen kregen. Zijn debuutalbum was een fijn album maar niet meer dan dat, een typisch producersalbum waar de gastheer rappers en zangers uitnodigt om iets leuks te maken maar als project heeft het weinig om het lijf. Toegegeven dat ik niet ontzettend veel produceralbums ken maar dit is volgens mij het beste dat ik tot nu toe al beluisterd heb!

De producties op Heroes & Villains zijn allen om je vingers van af te likken. Na meerdere luisterbeurten sta ik er nog steeds van te kijken wat deze beatbakker afgeleverd heeft met zijn tweede studioalbum. Rijke producties die op maat gemaakt zijn voor elke gastartiest, meerdere beatswitches en geen moment van dit tweede studioalbum duurt te lang. Heerlijk ook hoe de nummers weergaloos in elkaar overgaan waardoor het werkelijk als één groot geheel voelt. Dit is geen willekeurige collectie van liedjes zoals we vaker zien bij produceralbums, dit is Young Metro dat een duidelijke visie had en hiermee een zeer solide albumervaring op de wereld los laat.

Metro Boomin heeft als regisseur dezelfde personen hoofdrollen gegeven als bij de voorganger van dit project. Future, Travi$ Scott en 21 Savage komen elk maar liefst 4 keer langs, de opgesloten Young Thug twee keer. Elk van deze rappers laten het beste van henzelf horen op dit album, de producer kent de sterktes van zijn collega's en benut dit potentieel volledig.
Superhero (Heroes & Villains) heeft een briljante beat met harde blazers en de bijdrage van Future geeft het iets episch mee. Het Heroes & Villains(/Chris Brown) gedeelte is in principe een totaal ander nummer, iets wat we vaker zien bij de nummers op dit album waar een deel van de titel tussen haakjes staat. Raindrops (Insane) laat ons horen dat het na 4 jaar wel echt hoog tijd is voor een nieuw album van Travi$ Scott. Wat mij betreft bewijst Trance nog maar eens dat die laatstgenoemde en Young Thug een gouden duo zijn. Van Young Thug ben ik geen groot fan maar ik denk dat het briljante Metro Spider mijn favoriete nummer is op deze LP. Walk 'Em Down (Don't Kill Civilians) is een brute banger van 21 Savage die sowieso steeds heerlijk klinkt op beats van de gastheer.

Don Toliver is de nieuwe man die een hoofdrol gekregen heeft op dit album, hij is 3 keer te horen. Deze artiest van Travi$ Scott vond ik geweldig op No Regrets van Eminem maar sindsdien heeft hij me niet meer zo hard kunnen bekoren. Zijn bijdrages zijn op dit album van een sterk niveau, zelfs zijn solotrack Around Me is geweldig. Misschien moet deze man ook maar eens een collaboratiealbum uitbrengen met de gastheer?

Er zijn ook een aantal gasten te horen die maar één keer aan bod komen maar ook dat zullen we geweten hebben. John Legend had ik nooit van zijn leven op een productie van deze man verwacht maar wat een intro! Geniale zanger blijft hij toch, jammer genoeg laat hij het op soloalbums zo vaak niet horen.
Umbrella is niet enkel geweldig wegens de productie en 21 Savage maar ook diens neef (Young Nudy) klinkt heerlijk getergd op deze track. The Weeknd laat horen op Creepin' dat ik zijn ouder materiaal enorm mis en hij nog steeds het beste klinkt in de R&B/Hip Hop-laan in plaats van op Pop-plaatjes. Mustafa kende ik nog niet maar zijn ingetogen Don't Kill Civilians is beeldmooi gezongen.
A$AP Rocky is steeds leuk, zo ook op Feel the Fiyaaaah (en On Time) maar het is wijlen Takeoff dat de show steelt. Nooit heb ik hem echt leuk gevonden maar zijn strofe is echt een genot en ik had geen idee dat hij dit in zich had! Tof hoe hij heel het alfabet er in verwerkt.

All the Money is een bonustrack omdat het oorspronkelijk blijkbaar op de opgesloten Gunna zijn meest recente project stond maar vrij snel van de streamingservices weggehaald was. Ik was er nog niet bekend mee, Gunna vind ik ook absoluut geen sterke artiest maar toegegeven dat dit potverdorie ook wel een hit is hoor!

Nadat in juni zijn moeder vermoord is door zijn stiefvader (die daarna zelfmoord gepleegd heeft) had ik verwacht dat het een aantal jaren stil ging blijven rondom Metro Boomin. Nooit had ik verwacht dat hij dan hetzelfde jaar een album ging uitbrengen én dat van dit niveau zou zijn.
Zijn compadre SouthSide heb ik altijd hoger zitten omdat zijn Trap-beats rauwer zijn maar een project met deze kwaliteit zie ik Sizzle niet meteen afleveren.

Al helemaal zou ik vergeten dat Morgan Freeman na Savage Mode 2 ook weer sporadisch terug is! Zijn bijdrage is klein maar maakt het allemaal net weer wat groter en meer episch.

Nog geen idee waar maar dit komt hoog te staan in mijn eindejaarslijstje.

Zeer dikke 4*

Naar aanleiding van het tweede studioalbum dat gisteren uitgekomen is deze nog maar even op gezwierd.

Not All Heroes Wear Capes is beter dan ik me herinnerde. Gucci opent het album lekker en bewijst nog maar eens een beest te zijn op de producties van Young Metro. Don't Come Out the House met 21 Savage is inmiddels wel een klassieker te noemen wegens de heerlijk gefluisterde stukken. Gunna vind ik over het algemeen geen interessant artiest maar met Space Cadet had hij wel een hit te pakken. 10 Freaky Girls is wederom een lekker nummertje van 21 Savage. Up to Something laat horen dat Travi$ Scott en Young Thug hét gouden duo zijn, niet die eerstgenoemde en Quavo.

De overige nummers zijn minder noemenswaardig en vanaf track 10 verliest dit debuutalbum haar momentum wat. Borrowed Love en Only You zijn meer R&B, afrobeat achtige nummers die Wizkid en Swae Lee goed liggen maar mij doet het allemaal wat minder.
Eindigen doen we weer met een knaller wat een fijne collaboratie tussen Offset en Drake is.

Verhoging naar 3,5*

Dit is geen typisch Metro Boomin album.

Young Metro mag dan wel de hoofdartiest zijn van deze compilatie en er de executive producer van zijn maar het klinkt wel heel duidelijk als een filmsoundtrack. Hij geeft ons met dit project de soundtrack van de tweede animatiefilm van Spider-Man, namelijk Spider-Man: Across the Spider-Verse. De film zelf moet ik nog zien maar als het zo goed is als haar voorloper (Spider-Man: Into the Spider-Verse) kan die niet tegenvallen! Deze jonge producer zou blijkbaar zelfs een cameo maken als Metro-Spider in de film.

Sonisch moet je niet verwachten dat je hier een album krijgt als zijn twee soloalbums. Swae Lee, Future, Lil' Uzi Vert, Nav, A Boogie wit a Hoodie en Don Toliver staan sowieso bekend voor hun singy-songy rapstijl en dat is exact wat ze ook doen op deze compilatie, rappen horen we die mannen hier niet doen.
Lil' Wayne, Offset, A$AP Rocky, JID, 21 Savage, 2 Chainz en Nas zijn de enigen die tijdens deze kleine 50 minuten rappen. Het genre 'Hip Hop' voelt daarom eigenlijk ook niet meer op zijn plaats. Hier krijgen we duidelijk meer R&B, Pop en zelfs Latin-vibes die tegenwoordig zo populair zijn.

Wegens deze commerciële sound dat bar weinig met Hip Hop te maken heeft kan ik hier niet zo van genieten als van Metro Boomin's vorige werk, voornamelijk niet zoals ik dat doe van het bijna briljante Heroes & Villains.
Toch luistert het over het algemeen lekker weg en is het vooral fijne achtergrondmuziek wanneer er andere mensen zijn.

De twee tracks waar Swae Lee een prominente rol heeft (Annihilate en Calling) doen het goed bij mij. All the Way Live is heerlijk en dat komt voornamelijk door het aanstekelijke refrein van Future. Danger (Spider) zou al moeite gedaan moeten hebben om tegen te vallen met Offset en JID die er op te horen zijn. James Blake hoor ik altijd graag voorbij komen op Hip Hop-platen en ook Nonviolent Communication en zijn solotrack Hummingbird zijn hoogtepunten... die man kan geweldig zingen!
Silk & Cologne zou van mij gerust een radiohitje mogen worden.
Coi Leray kende ik dan eigenlijk enkel als dochter van Benzino en ik dacht dat ze een rapper was maar dat laat ze toch niet horen op Self Love. Heerlijk sfeertje zet ze neer op dat mellow nummertje hoor!

De rest luistert ook goed weg maar doet me vrij weinig. Nas Morales is de vreemde eend in de bijt aangezien die levende legende voor geen meter past bij de rest van dit collectief. Dat maakt het geen slecht nummer uiteraard, het past gewoon niet bij al de voorgaande nummers.

Danger (Spider) + Givin' Up (Not the One) (Honorable C.N.O.T.E.), Silk & Cologne en Home zijn de vier tracks die niet geproduceerd zijn door Metro Boomin maar ze passen gewoon netjes in het geheel dat deze soundtrack vormt.

Als dit het derde deel was geweest in zijn Heroes-trilogy was ik (vet) teleurgesteld geweest, als soundtrack voor een grote tekenfilm van Spider-Man past het echter wel!

3,5*

Verdorie, dit komt inderdaad goed binnen!

Daringer is de naam dat mij bij dit project binnengehaald heeft. Wat hij met de underground scene gedaan heeft, namelijk met de Griselda-leden uiteraard, vind ik geweldig. Ben helemaal fan van zijn duistere en grimy sound. Op dit collaboratiealbum presteert hij wederom zeer consequent goed. Enkel van Nigerian Vegetables ben ik niet overtuigd, deze is net iets te abstract voor mijn smaak.

De producer heeft me dan wel aangetrokken maar de rapper is de reden dat ik blijf. Meyhem Lauren heb ik al enkele keren langs horen komen op albums van collega-rappers maar dit is voor het eerst dat ik iets van hem check. Om eerlijk te zijn zag ik hem "maar" als een maatje van Action Bronson... hij is na het beluisteren van Black Vladimir net een meer getalenteerd woordenkunstenaar!
Met zijn iets wat hese stem moet Meyhem Lauren met momenten precies goed moeite doen om de woorden uit zijn mond te laten komen maar hij rapt met zoveel passie en met zo'n strakke flow dat het best indrukwekkend is. Wat een aangename rapper en ontdekking, ik zie dat hij ook twee projecten heeft met Harry Fraud... die ga ik ook eens op zwieren!

Action Bronson doet het ook prima, Conway en WSG zijn uiteraard geboren om te spitten op een productie van Daringer. Raspberry Crush is mijn eerste aanraking met Hologram en ook hij verrast me in de positieve zin van het woord! Elcamino en Flee Lord doen het zoals altijd wel oké, maar speciaal of echt interessant vind ik ze niet.

Hier ga ik nog lang van genieten en ik ga de rapper ook wat meer in het oog houden!

Dikke 4*

Wederom een sterk album.

Kijkende naar de tracklist dacht ik initieel dat dit een soort Deluxe-versie was van zijn Grammy-winnende album Michael. Zo is Slummer 4 Junkies een herwerkte versie van zowel Slummer als Something for Junkies, Exit 9 (Scenic Route) is uiteraard een herwerkte versie van Exit 9 en Still Talk'n That Shit is de herwerkte versie van Talk'n That Shit.
Niets is echter minder waar en Songs for Sinners & Saints is gewoon zijn zevende studioalbum. Niet uitgegeven als Killer Mike maar als Michael & The Mighty Midnight Revival, die laatstgenoemde naam is een gospel-koor. Gastartiesten Adonica Nunn en Troy Durden behoren tot dit koor, zo hoor je het koor ook geregeld op de achtergrond maar het is wel duidelijk een soloalbum van deze ATL-rapper.

Killer Mike rapt weer op de top van zijn kunnen en elk woord is zoals altijd zeer goed verstaanbaar en duidelijk gearticuleerd. Hij in combinatie met de producties die hij gekozen heeft zorgen voor een sterk album dat mooi in de lijn ligt van haar voorganger.

Mijn favorieten zijn Nobody Knows, Anthony Hamilton herinnert ons er nog eens aan dat hij een geweldige zanger is. De single Humble Me blijft staan als een huis! Exit 9 (Scenic Route) is een mooi eerbetoon aan de overleden Rico Wade. Het album eindigt met '97 3-6 Freestyle en Still Talk'n That Shit wat beide heerlijke bangers zijn die geproduceerd zijn door DJ Paul. Heel fijn ook om Key Glock te horen op de hekkensluiter, Project Pat doet het ook altijd wel goed bij mij.

De overige tracks luisteren gewoon goed weg. Dit album telt 10 nummers en een totale speelduur van 40 minuten dus ben je er relatief snel door. Het 10-minuten durende Slummer 4 Junkies mocht van mij wel ingekort worden.

Killer Mike heeft een waardige opvolger gemaakt voor Michael.

4*

Met beide rappers was ik nog niet bekend.

MIKE heeft de meest aangename stem wat mij betreft, maar heel interessant zou ik hem ook niet durven noemen. Wiki heeft geen aantrekkelijke stem maar kan absoluut ook wel rappen. The Alchemist is uiteraard diegene dat deze micro-EP leuk houdt, wat een producties wederom! Vooral Be Realistic vind ik heerlijk.

3*

Met vlag en wimpel het slechtste Mobb Deep én G-Unit Records album tot nu toe.

Als je dit begint te vergelijken met albums als The Infamous en Hell on Earth is dit beschamend. Vooral de productiekeuze op Blood Money is bedenkelijk.

Mainstream is niet de weg dat Mobb Deep moest inslaan, op hun vorige album werd dat al een beetje duidelijk. G-Unit en Interscope waren/zijn niet de juiste labels voor een hip hop groep als deze.

Mobb Deep heeft tijdens hun G-Unit-periode maar een handjevol goede nummers gemaakt. Dat zijn Have a Party en Outta Control [Remix] die al op andere projecten te vinden waren en hier als bonustracks bijgevoegd zijn. Ook You a Shooter op de GRODT Soundtrack en Get Clapped van Lloyd Banks horen bij de betere van die periode.

Alles wat op deze LP staat is minder dan die nummers. Stole Something, Backstage Pass, Give It to Me, The Infamous en It's Alright schieten er voor mij iets of wat positief boven uit.

The Infamous Mobb Deep is een heuze vooruitgang op dit album.

Die 2* kan nog wel eens 1,5* worden.

Fijn album.

Wanneer een postuum-album uitkomt brengt dit toch veel vraagtekens en bezorgdheden met zich mee. Havoc is natuurlijk nog steeds onder de levenden, zijn rap-broeder staat echter niet meer naast hem in de studio om ervoor te zorgen dat de luisteraar een sterk afgewerkt product krijgt. Het is daarom des te mooier om vast te stellen dat het namen zoals Havoc, The Alchemist en Nas gelukt is om ervoor te zorgen dat Prodigy in het geheel past, net alsof hij mee in de studio stond.

Mobb Deep klinkt over de hele lijn goed, zowel op de producties van Havoc zelf als op die vier van The Alchemist. Wel moet ik eerlijk toegeven dat beide heren me nergens wegblazen, voornamelijk Havoc is niet te meest getalenteerde woordenbuiger. Het niveau van Mobb Deep in de 90's mag je hier niet verwachten, dat mocht zelfs niet wanneer Prodigy nog onder ons was.

De vier nummers die van de handen van The Alchemist zijn vind ik de hoogtepunten. Gunfire, Taj Mahal, Score Points en My Era beluister ik met veel plezier.
Daarnaast is het steeds fijn om een nieuwe strofe van Clipse te krijgen met Look at Me. The M. The O. The B. The B. met Big Noyd, Pour the Henny met Nas en Discontinued doen het ook goed!
De overige nummers zijn absoluut niet van een belabberd niveau... maar waar de hierboven genoemde tracks al niet echt speciaal zijn zijn de overige tracks dat ook niet.

Down for You is wel echt een groeiertje, ik begin te denken dat heel deze Legend Has It-serie een grote aanloop is naar het collaboratiealbum van Nas & DJ Premier... Nas is lekker op dreef dit jaar!
Jammer wel dat de remix Love the Way (Down for You, Pt. 2) deze LP ook gehaald heeft. Jorja Smith heeft wel plaats moeten maken voor H.E.R., maar voor de rest hoor ik weinig verschil? Overbodige toevoeging.

Infinite past wat mij betreft mooi in het rijtje van Victory, The Emperor's New Clothes en Supreme Clientele 2. De Legend Has It-serie is tot nu toe relatief solide, niets meer of minder.

3,5*

Eindelijk is het album op de wereld losgelaten!

SNOOP CUBE 40 $HORT is het debuutalbum van MOUNT WESTMORE, een West Coast supergroep gevormd in 2020 door Snoop Dogg, Ice Cube, E-40 en Too $hort. Dit is wel degelijk het debuutalbum, want in principe is dit hetzelfde album als het NFT-exclusieve album Bad MFs dat eerder dit jaar "uitkwam". Hier en daar is volgens mij een nummertje weggelaten en er staan een paar extra tracks op maar over het algemeen zijn beide projecten hetzelfde album.

Heel die NFT-kwestie is al genoeg bekritiseerd op Bad MFs, gelukkig hebben deze levende legendes hun "fout" ingezien en kan nu iedereen van hun album genieten. Snoop Dogg en Ice Cube zijn sowieso MC's die ik vrij hoog heb zitten, uiteraard vroeger een stuk hoger dan nu. E-40 en Too $hort ken ik voornamelijk als gastartiesten en hebben me nooit weten overhalen om een volledig album van hen te checken.

Hoogstaand is dit album niet te noemen. Recht voor je raap raps van 4 levende legendes op pompende West Coast beats, soms afgewisseld met een productie dat een beetje flirt met Trap. Veel producties liggen eerder in de "Hyphy" hoek van het genre waardoor ze exact op maat gemaakt zijn voor 40 en $hort zonder dat Snoop en Cube er misplaatst op voelen.
Uitschieters staan er niet meteen op, buiten de single Big Subwoofer misschien die ik uiteraard al langer ken aangezien die al sinds vorig jaar uit is. California, Too Big, Activated, I Got Pull en Up & Down lagen ook wel lekker in het gehoor.

Tekstueel gaat het niet heel diep en met bars zoals bijvoorbeeld "Fuck you! Kiss my ass! Die slow! Your life is trash!" vraag ik me geregeld af of deze mannen niet te oud zijn voor zo'n teksten aangezien ze allemaal al begin/midden 50'ers zijn. Ice Cube staat natuurlijk wel bekend om zijn boodschappen maar kijkende naar de 3 overige leden van MOUNT WESTMORE mag het geen verrassing zijn dat dit geen diep album is.

Leuk album dat met de speelduur van 1 uur wel iets te lang doorgaat. De beloofde Dr. Dre-beats ontbreken (of hadden ze een strofe van hem beloofd?) en die hadden heel de ervaring misschien wel wat gedenkwaardiger gemaakt.

3,5*

Goed producersalbum.

Er was, pak-em-beet, 10 jaar geleden een tijd dat (DJ) Mustard (en Mike WiLL Made It) niet weg te denken waren uit het mainstream Hip Hop-landschap. Mustard is nog steeds actief als producer maar de jaren dat hij de sound controleerde liggen toch ver achter ons. Hij is gelukkig wel gegroeid als producer, vroeger leek hij meer een one-trick pony met simpele maar effectieve beats... de laatste jaren zijn zijn beats toch wat rijker gevuld vind ik. Nadat hij de hit Not Like Us van Kendrick Lamar onlangs produceerde was er geen tijd als een ander om zijn vierde studioalbum uit te brengen.

Het luistert lekker weg, veel zal ik dit niet herbeluisteren maar er is eigenlijk vrij weinig fout met Faith of a Mustard Seed. Up Now, Pressured Up, One of Them Ones en One Bad Decision komen het beste binnen.
Op de afsluiter, Pray for Me, krijgen we het debuut van Mustard als rapper. Het klinkt niet verkeerd en in combinatie met de productie en zijn gepraat er tussen door vind ik het ook één van de hoogtepunten van deze LP, een degelijke outro.

3,5*