Verfrissende EP van Eminem en Royce da 5'9".

Bad en Evil vullen elkaar perfect aan, dat is al te horen op de single Fast Lane. Beide rappers flowen heerlijk over de leuke instrumentatie en moeten niets onderdoen voor elkaar. Hoewel Eminem sowieso mijn favoriet van het duo is zijn er op deze single (en de overige nummers) momenten te vinden waar Royce beter lijkt te zijn dan Shady.

Nog een aantal hoogtepunten op deze uitstekende prestatie: de opener, het komische I'm on Everything met Mike Epps, het door Bangladesh geproduceerde A Kiss en de Slaughterhouse samenwerking. Eigenlijk moeten de overige nummers (en bonustracks) hier niet echt voor onderdoen hoor.

Zelfs de commerciële radiosingle Lighters is een aangenaam nummertje. Bruno Mars vind ik wel een toffe zanger.

Dit project(je) is superieur tegenover Recovery en The Marshall Mathers LP 2.

4*

Heerlijk.

Bart Peeters kan voor mij persoonlijk weinig mis doen. Ben zo'n grote fan van deze artiest, ongelofelijke persoonlijkheid. Zijn muziek vind ik uitermate mooi en op de televisie komt hij ook gewoon steeds ontzettend sympathiek over. Bekende Vlamingen interesseren me over het algemeen niet, maar Bartje is absoluut een uitzondering!
Geweldige liveperformer is deze meneer ook. Vroeger had ik hem al wel eens gezien bij ons in Turnhout op de Vrije Dagen, maar in maart 2019 heb ik hem ook live gezien in Hasselt samen met mijn vriendin. Zijn band, De Ideale Mannen, zijn ook ijzersterke muzikanten.

Ook dit 7de soloalbum is wederom een super toffe plaat, eentje waar zowel mijn vriendin en ik ten volle van kunnen genieten. Als geheel vind ik dit zelfs weer een stukje beter dan zijn vorige plaat.
Ben dan ook wel best trots dat ik hier een gesigneerd exemplaar (CD) van heb liggen thuis.

Van de singles Genstertje en voornamelijk Brombeer word ik echt goed gezind. Vrolijke clip heeft die laatstgenoemde ook!

Hopelijk denkt Bart nog niet aan stoppen. Hij mag gewoon fijn verder doen met albums als dit uitbrengen wat mij betreft.

4*

Zijn beste album tot nu toe.

Dreamville Records vind ik wel een leuk kamp om te volgen. Labelhoofd J. Cole brengt leuke dingen uit, JID is misschien wel interessanter dan zijn baas maar ook namen als Lute en Cozz brengen solide werken uit. Bas heb ik echter steeds als de zwakste schakel van deze bende gezien. Slecht is hij niet, er is gewoon niets unieks aan deze rapper. 13-in-een-dozijn stem, geen gedenkwaardige teksten en misschien wel de meest generieke artiestennaam ooit. Nee, de vorige drie albums van deze rapper waren niet slecht, wel relatief saai.

Dit vierde soloalbum, We Only Talk About Real Shit When We're Fucked Up, is echter een frisse wind door zijn catalogus. De producties op deze LP zijn ongelofelijk sterk en gevarieerd, voornamelijk hierdoor is dit een album waar ik nu al veel meer naar teruggegrepen heb dan naar zijn vorige projecten tezamen.

Op The Off-Season (J. Cole) hoorde we deze man plotseling zingen in plaats van rappen, ook op deze plaat wisselt hij tussen rappen en zingen al blijft het eerste genoemde wel de norm. Net zoals het rappen is hij niet de meest bedreven zanger, al klinkt het allemaal wel erg fijn in combinatie met het werk van de producers.

Light of My Soul heeft een vocale sample waar ik al dagen mee in mijn hoofd zit, één van de beats van het jaar voor mij. Home Alone is een banger dat hij ons samen met Cole brengt. Risk, Passport Bros, Testify, U-Turn en Khartoum zijn ondergedompeld in een zomerse feel-good Caraïbische sfeer. Paper Cuts met Cole is genieten met dat heerlijk aanstekelijke refrein.
In principe valt er over elk nummer op deze LP wel iets te zeggen, het enige waar ik me aan stoor is de zang van Amaarae op Decent.

Nooit verwacht dat ik een album van Bas meer dan eenmaal zou beluisteren, laat staan er zo van zou genieten.

4*

Level-up voor The Butcher.

Deze rapper dat afkomstig is uit Buffalo besloot zichzelf op te sluiten in de studio met maar één producer. Niet met de logische keuzes zoals Daringer of The Alchemist maar een producer dat tegenwoordig wel het favoriete kindje in Hip Hop lijkt te zijn: Hit-Boy. Eerder heb ik het al op dit forum laten vallen maar ik vind dat geen bijzondere producer. Slecht is hij zeker en vast niet maar zelden blaast hij me omver.

Op Burden of Proof is dat niet anders. De beats klinken goed maar nergens vind ik er een ware topper tussen zitten en ik hoor de gastheer toch liever op grimey en grauwe beats waar Griselda bekend om staat.
Liever, dat is een belangrijk woord in die zin, want verdomme... wat klinkt Benny hongerig op dit tweede studioalbum. Het mag dan allemaal meer gepolijst en toegankelijker klinken dan we gewoon zijn maar dat wil niet zeggen dat hijzelf minder goed zijn best doet.

Rick Ross, Freddie Gibbs, Lil' Wayne, Big Sean en Dom Kennedy laten ook zien dat hij een grotere naam geworden is. Die namen doen het uitstekend maar Weezy doet het meer dan dat, hij is een beest op Timeless. De (voor mij onbekende) zangeres Queen Naija levert niets speciaals af, slecht klinkt het evenmin.
Ten slotte is het altijd wel genieten wanneer de 3 Griselda-mannen samen de studio induiken. Hulde trouwens voor de strofe van Conway op War Paint!

Burden of Proof draai ik heel wat minder dan Tana Talk 3 en de twee delen van The Plugs I Met. Dat komt door het feit dat ik liever die underground-sound hoor bij Benny in plaats van een meer commercieel geluid, maar er valt hier gewoon weinig op aan te merken. Akkoord dat de beats niets speciaal zijn maar de hoofdrapper en de overige artiesten gaan hier wel érg goed op hoor.
Weet iemand trouwens waarom Hit-Boy officieel gecrediteerd is al gastartiest op Legend terwijl hij niet te horen is? Dit is iets wat hij wel vaker doet overigens.

Ontzettend benieuwd naar de opvolger. Tana Talk 4 zou er snel aan kunnen komen blijkbaar. Aangezien dat zijn debuut zal zijn op Def Jam Recordings gaat dat album nog groter worden dan dit neem ik aan maar de Griselda-artiesten hebben al bewezen dat het niet hoeft te betekenen dat ze hun honger en authentieke geluid achter gaan laten.

4*.

Niet dé knaller waar ik op gehoopt had.

Het heeft even geduurd voor dit Def Jam/major label-debuutalbum van Benny the Butcher het daglicht zag, even geduurd in "Griselda"-termen dan toch. Everybody Can't Go was in 2023 al klaar maar omdat dat jaar, volgens Benny, zo middelmatig was voor Hip Hop koos hij ervoor om dit album in 2024 uit te brengen zodat de lat hoog staat voor de rappers die na hem uitkomen in 2024. Oprecht dacht ik dat dit wel het album van het jaar ging worden maar die kwaliteit heeft het toch net niet. Slecht is het verre van, maar een instant classic ook zeker niet.

The Alchemist en Hit-Boy zijn de enige twee producers van Benny the Butcher zijn vierde studioalbum. Jermaine's Graduation, Big Dog, TMVTL, Buffalo Kitchen Club en Griselda Express zijn geproduceerd door ALC, de overige nummers door Hit-Boy.
Hit-Boy bewees keer op keer een geweldige chemie te hebben met Nas, op Burden of Proof was voor mij al duidelijk dat dit niet geldt met Benny. De producties op deze LP klinken altijd wel prima, toch hoor ik de gastheer liever over beats van ALC én Daringer zoals bij de Tana Talk-serie. Hit-Boy is iets te gelikt voor Benny.

Mijn absolute topfavorieten zijn Jermaine's Graduation, BRON, Big Dog, One Foot In, Buffalo Kitchen Club, Griselda Express en Big Tymers. Heerlijke nummers... al moet ik Silky & Smooth bijstaan in het feit dat ze geen van allen het niveau van Johnny P's Caddy halen.
Lil' Wayne is wederom in topvorm op Big Dog, Stove God Cooks doet wat 'ie moet doen op One Foot In en Armani Caesar klinkt ook weer subliem op Buffalo Kitchen Club.

De titeltrack vind ik ook geweldig klinken, al verpest de zang van Kyle Banks dit wel voor een deel. TMVTL en How to Rap klinken als 13-in-een-dozijn Griselda-tracks. Back Again met Snoop Dogg vind ik ook heerlijk, al mocht dat nummer langer doorgaan. Die track heeft een "outro" van ongeveer 1:20 minuten, dan had ik liever een extra strofe gehad.
Benny en Jadakiss doen het geweldig op Pillow Talk & Slander, die Babyface Ray had ik kunnen missen.

3,5* vind ik toch te weinig voor Everybody Can't Go, daarom ligt mijn cijfer iets hoger.

Kleine 4*.

Niets speciaals, inderdaad.

Na een nietszeggende intro en wat geroep van een zekere P.R.E.M.O. rapt Benny wel hard op I am the Program hoor, alleen jammer dat het maar één strofe is. Vervolgens krijgen we Sign Language wat geproduceerd is door Harry Fraud... niet slecht maar we hebben dit duo al scherper gehoord.
$ & Power heeft een heerlijke productie van Daringer, enkel jammer van het 13-in-een-dozijn refrein en de bijdrage van die Sklyar Bratt.

Duffle Bag Hottie's Revenge is verrassend sterk, lekkere productie waar Benny heerlijk over flowt én zelfs Boldy James klinkt wakkerder dan normaal. Van Styles P zal ik nooit een grote fan worden maar wat hebben deze twee MC's toch een banger afgeleverd met Toxic! Deze twee nummers zijn duidelijk de hoogtepunten van dit projectje.

Excelsior sluit af met B$F, een standaardnummer. Black Soprano Family is een label dat me maar niet kan overtuigen, Sule en Fuego Base doen me gewoon niets.

Slecht klinkt dit nergens. Benny blijft ook een toprapper... al mag hij inderdaad best wat meer tijd nemen tussen projecten. Deze EP laat niets horen wat we in het verleden nog niet gehoord hebben.

3*

Meh.

Al deze tracks heeft Benny 3 jaar geleden op 1 dag opgenomen. Gedurende die tijd zaten ze in de kluis tot deze geweldenaar besloot ze toch aan de wereld te geven als deze EP.

Zo klinkt dit project ook, een verzameling van left-overs en een bijzaak. De left-overs van The Butcher klinken nog steeds prima, daar niet van... maar of Pyrex Picasso nu werkelijk een meerwaarde heeft voor zijn discografie? Daar ben ik niet van overtuigd.

Tof wel dat we ook 2 nieuwe strofes van Conway krijgen.

Prima, maar kan zich absoluut niet meten met een Tana Talk 3 of The Plugs I Met (2). Je mist niets als je dit project geen kans geeft.

Voor de kwaliteit van de discografie lijkt het me beter dat de mannen van Griselda iets selectiever zijn met wat ze naar buiten brengen. Dit heeft weinig toegevoegde waarde.

3*

Dit voelt aan als een mixtape.

Het tweede album van Benny the Butcher dat hij in 2024 uitgeeft, ditmaal niet op Def Jam maar volledig onafhankelijk op zijn eigen BSF. Hij noemt het een studioalbum maar mij geeft het toch meer het gevoel van een mixtape. Op de streamingsdiensten staat dat het een project is van zowel Benny the Butcher als BSF, het is wel duidelijk gewoon van de CEO solo. 8 nummers maar, 2 interludes, veel korte nummers, een "mixtape-stem" dat geregeld dingen zegt zoals "These are the real Sopranos" en een totale speelduur van nog geen 25 minuten.

Het luistert goed en snel weg maar het kan zich eigenlijk maar moeilijk meten met zijn voorgaande projecten. Summertime Butch lijkt meer weg te hebben van een tussendoortje dan een volwaardige LP.

Het door Harry Fraud geproduceerd Kitchen Table en Higher zijn heerlijke nummers en The Blue Building is een duidelijke climax... de rest is gewoon tof.
The Warehouse 3 had leuker geweest met Westside Gunn en Conway the Machine... namen zoals Rick Hyde, El Camino en Fuego Base doen me niet veel.

Hij zou nog een derde album uitbrengen in 2024, hopelijk gaat de kwaliteit dan weer iets omhoog. Dit is gewoon tof voor de fans... het gaat volgens mij gewoon niet heel lang in het geheugen blijven.

3,5*

Prima vervolg op het eerste deel.

Hier wil ik voornamelijk mee zeggen dat Summertime Butch 2 prima te beluisteren valt, er staat echter bar weinig terug om naar terug te keren. Benny laat wederom horen een toprapper te zijn, toch weten we dat hij beter kan presteren dan dit.

Summer '25 is eigenlijk het enige nummer waar ik geregeld naar terug wil grijpen. Heerlijke boom bap, zonde dat het nummer maar net de 2 minuten aantikt.
In the Wall met Bun B komt op nummer twee.

Eén ding, of beter gezegd één iemand, stoort me enorm: Bruiser Wolf op Hood on Fire. Wat doet die man daar? Zou iemand alstublieft zijn microfoon kunnen afpakken? Dit klinkt toch gewoon nergens naar. Het heeft toch ook helemaal niets meer te maken met rappen of talent. Zelden jaag ik me op in een rapper zoals hier.

Het lijkt me geen verkeerd idee dat Benny wat meer tijd neemt voor het maken van een album. Hij heeft het in zich om opnieuw een subliem project uit te brengen, hij brengt gewoon te veel uit. Meer filteren, Mr. Butcher!

Kleine 3,5*

Eén van de beste Griselda-platen.

Benny the Butcher is een naam dat nu nog weinig introductie nodig heeft maar toen hij Tana Talk 3 uitbracht was hij nog relatief onbekend. Hij introduceert zich wel meteen op een sublieme manier op dit debuutalbum hoor.

Kenmerkend aan Benny is dat hij al zijn woorden perfect articuleert en zijn bars met het nodige zelfvertrouwen naar de oren van de luisteraar slingert. Het is een gangsta rapper en inhoudelijk gaat het album niet verder dan dat. Dit is één van de rappers dat zich niet profileert als een supergangster zoals bijvoorbeeld een 50 Cent dat wel deed, Benny brengt zijn straattaal op een realistischere manier. Uiteraard profileert hij zich als dé man en zijn er weinigen die beter waren in het drugs dealen als hij... maar dat soort opschepperij hoort nu eenmaal bij dit (sub)genre. Benny (en nog een paar andere) gaan soms meer in detail over het straatleven en geven ook goede voorbeelden dat het absoluut geen glitter en glorie is zoals gangsta rappers, voornamelijk vroeger, het laten uitschijnen.

Getalenteerd en één van de beste huidige rappers is hij naar mijn mening absoluut maar persoonlijk vind ik het toch een verademing dat we de stem van Westside Gunn horen voorbij komen in het midden van dit project. Het niveau van de hoofdartiest is constant hoog en de producties zijn ook zoals ze moeten zijn op een Griselda-project maar tot het punt dat we het refrein van Echo Long horen binnenkomen zit er wel weinig variatie in. Zoals te verwachten valt zijn de strofes van Royce da 5'9" en Conway the Machine ook om van te smullen.

Het gros van Tana Talk 3 is geproduceerd door Daringer, wat ik de beste producer vind voor de Griselda-crew. De enige andere producer dat hier aan meegewerkt heeft is The Alchemist, ook hier levert hij sublieme instrumentaties!

Over de gehele lijn is dit een sterk album maar wel eentje waar ik geen duidelijke uitschieters kan aanduiden. De eerste helft van '97 Hov vind ik wel héél lekker en All 70 vind ik perfect als afsluiter, de beat geeft me het gevoel van een victory lap.

Niet mijn persoonlijke favoriet van Benny the Butcher maar wel ontzettend goed.

4*.

Het is inderdaad een geslaagde opvolger van Tana Talk 3.

Net zoals dat debuutalbum zijn al de beats ook hier van Daringer (soms met Beat Butcha) en The Alchemist. Beide heren zorgen over het algemeen voor de duistere en grauwe sfeer waar de Griselda-mannen wel bekend om staan, al heeft voornamelijk ALC ook kleurrijkere producties op dit derde studioalbum.
Wie bekend is met Benny the Butcher weet wel wat te verwachten natuurlijk. Hij rapt bijna uitsluitend over zijn vorige beroep en hoe goed hij hier wel niet in was maar wel op zo'n gedetailleerde (en sterke) manier dat het beluisteren hiervan met momenten al illegaal aanvoelt.

Johnny P's Caddy is zo verschrikkelijk goed dat het bijna oneerlijk is voor de andere nummers die op dit album staan, ik betrap me er veel op veel te blijven hangen op de opener. Benny brengt J. Cole naar zijn wereld en beide rappen de prachtige beat van The Alchemist helemaal kapot.
10 More Commandments is de volgende absolute parel op Tana Talk 4. De gastheer vervolledigd de bestaande lijst van Biggie en krijgt hier zelfs de zege van Diddy voor. Wanneer ik het over het illegale gevoel had heb ik het met name vooral over dit nummer.
Het album opent maar sluit ook met één van zijn beste nummers: Mr. Chow Hall. Tekstueel gaat hij hier ook iets dieper dan normaal gezien als het niet over drugs gaat. Wel jammer dat het zo kort is.

Tyson vs. Ali is een uitstekende collaboratie tussen Benny en Conway. Die laatstgenoemde zorgde initieel wel dat ik met verkeerde verwachtingen aan dit studioalbum begon. Hij heeft ons nog geen maand geleden zo verwend met diepgang op God Don't Make Mistakes, diepgang die we van Benny the Butcher niet krijgen. Conway the Machine brengt ook meer variatie in zijn flows, niet alleen in zijn songteksten.
Ik weet dat het twee aparte artiesten zijn en je ze niet constant tegen elkaar moet uitspelen, daar gaat het nummer ook over. Maar ze behoren wat mij betreft beide tot de top wat het genre te bieden heeft, ze rappen over dezelfde criminele onderwerpen en ze staan (of stonden) beide getekend bij Griselda Records.

De rest van het album is ook gewoon vol van kwaliteit, maar dat mogen we wel verwachten van de drie architecten dat dit project samengesteld hebben. Het enige minder nummer vind ik Guerrero met Westside Gunn, de beat van Daringer is me iet té abstract. Net zoals Jelle ben ik overigens ook niet overtuigd van de strofe van Boldy James, die is vooral slaapverwekkend. Zijn Griselda-album en de twee laatste albums met The Alchemist zijn me ook niet echt bijgebleven, enkel zijn debuut met ALC wel om eerlijk te zijn.
The Butcher is een veel beter rapper dan Stove God Cooks maar toch vind ik dat hij het nummer volledig overneemt op Back 2x. Wat een excentrieke verschijning is hij toch steeds op liedjes, ben blij dat onlangs mijn kwartje bij hem gevallen is.

De gastheer heeft aangekondigd dat dit zijn laatste onafhankelijk album is, vanaf nu zal hij albums uitbrengen via Def Jam Recordings. J. Cole en Diddy zijn hier alvast twee monsterfeatures, maar Benny heeft ze wel naar zijn wereld gebracht. Hopelijk blijft dit ook zo wanneer hij op een major label muziek uitbrengt.

4*

Briljant.

Deze EP is tot nu toe mijn favoriete project van Benny the Butcher. De 6 nummers op The Plugs I Met zijn één voor één geweldig, de producties liggen in de comfortzone van de gastheer en hij nodigt collega rappers uit die het beste in hem naar boven brengen.

Geen verrassingen op het vlak van producers. Crowns for Kings en 18 Wheeler zijn van wijlen DJ Shay, Sunday School en Dirty Harry van Daringer en Took the Money to the Plug's House en 5 to 50 van The Alchemist. De perfecte koks om een topgerecht van Griselda samen te stellen met andere woorden.

Benny rapt alle tracks kapot maar ook zijn gastartiesten leveren strakke strofes af. Black Thought en hij laten niets over van Crowns for Kings. Tezamen met 38 Spesh geeft hij ons een briljant duistere track genaamd Sunday School maar het is Jadakiss dat daar de show steelt naar mijn mening! Ik kan alleen maar dromen van een Jadakiss-project met enkel zo'n producties... zou album-van-het-jaar materiaal zijn. RJ Payne had hij nog achterwegen mogen laten maar Conway the Machine doet ook gewoon wat hij moet doen op een Daringer-productie. Wie kan je ten slotte beter uitnodigen voor een coke-gerelateerde plaat dan Pusha T?

5 to 50 had even nodig voor het kwartje viel. De manier dat Benny deze beat te lijf ging vond ik oorspronkelijk te ongemakkelijk en de bijdrage van zijn vriendin India haalde er momentum uit. Dit is ook gewoon één van zijn beste tracks tot nu toe hoor... hij tackelt die productie perfect en de kleine intermissies van zijn vriendin hebben een meerwaarde op de teksten van Benny.

Topmateriaal. Voor mij top 3 van 2019.

Dikke 4*.

Heel sterk, inderdaad.

Van Benny the Butcher ben ik uiteraard al enkele jaren een groot fan, 38 Spesh draai ik de laatste maanden ook steeds meer. Benny is een veel sterkere MC maar als we het over stijl en en uniekheid hebben is 38 Spesh toch diegene die zich beter profileert. Deze rappers hebben al meerdere collaboratieprojecten uitgebracht, toch is Stabbed & Shot 2 het eerste project dat ik van hen gezamenlijk beluister. Het eerste wat opvalt is dat je inderdaad merkt dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn, zo wisselen ze vaak van bars in plaats van steeds om te beurt een strofe te doen. Vergelijk het best met Jadakiss en Styles P.

Benny had ons in 2024 drie projecten beloofd; na zijn major labelalbum Everybody Can't Go en het project Summertime Butch is dit nummer drie... wat mij betreft ook het beste wat hij dit jaar uitgebracht heeft!

Zoals eerder vermeld zijn Benny en 38 Spesh goed op elkaar ingespeeld en hebben ze er beide hoorbaar zin in. Beide doen exact wat je verwacht van hen. Benny rapt alles kapot en 38 Spesh spuit op zijn eigenzinnige manier memorabele teksten naar buiten. De producties op dit project zijn ook van een hoog niveau waardoor Stabbed & Shot 2 enorm consequent aanvoelt.

Veel gastartiesten zijn er niet, dat hoeft ook niet als er al twee hoofdrappers zijn, maar diegenen die langskomen doen het goed. Busta Rhymes verifieert op Jesus Arms nogmaals dat een album zoals Blockbusta doodzonde is en hij een album in dit staartje moet gaan uitbrengen. Ransom doet het uitstekend op Coke Runs maar laat geen heel memorabele strofe achter. De grootste verrassing kwam voor mij van OT the Real, die ik nog niet echt kende. De strofe moest groeien maar volgens mij heeft hij van de gastartiesten wel de hardste strofe op dit project! Hierna heb ik zijn freestyle over Seeing Green (Drake, Nicki Minaj & Lil' Wayne) gezien op YouTube en dat nummer is van hetzelfde hoge niveau... mijn enthousiasme zakte wel wat tijdens het beluisteren van zijn nummer Eminem. Hij zal dus niet altijd hard knallen... maar op zo'n beat van Daringer op Internal Affairs klinkt hij super.
Dave East, Klass Murda en ElCamino deden het verder gewoon prima.

Na Mother & Gun een tweede topproject van 38 Spesh dit jaar. Benny the Butcher heeft er een teleurstellend, maar geen slecht, jaar opzitten. Hij eindigt wel op een hoge noot!

4*

Het was moeilijk om het eerste deel te evenaren.

Toen naar boven kwam dat deze EP volledig geproduceerd ging worden door Harry Fraud hield ik mijn hart vast, kende wel wat van hem maar was nooit helemaal onder de indruk. Wat was ik verkeerd, na deze EP heb ik andere projecten van Harry (her)ontdekt en hij kan zijn run netjes meten met die van The Alchemist.

Geen zwak nummer op te bespeuren, Benny en Harry leveren met elke track een geweldig genot af. Benny rapt de prachtige beats helemaal aan flarden, deze sound ligt hem beter dan die van Hit-Boy.

Bij letterlijk elke gastartiest had ik eerst mijn bedenkingen voor ik aan het album begon maar net zoals de producer doen ze het allemaal voortreffelijk. Ze voelen niet misplaatst en zelfs French Montana is oké op Longevity.

Het zijn Benny the Butcher en Harry Fraud naar mijn mening gelukt om het eerste deel eer aan te doen.
Tot nu toe gaat het dit jaar voor mij tussen deze, Lloyd Banks en Yelawolf (& Caskey) al neig ik het meeste naar deze EP.

Topwerk dit!

Dikke 4*.

Ik hield mijn hart toch vast.

Beyoncé heeft talloze hits op haar naam staan en vooral haar albums Beyoncé en Lemonade vind ik ook gewoon heel sterke projecten, absoluut is zij één van mijn favoriete artiesten in het R&B-genre. Prachtige stem heeft ze ook, ze kan echt wel zingen.
Haar vorige album, RENAISSANCE, is Act 1 van wat een trilogie gaat moeten worden. Daar bracht Queen B ons een album dat meer met Pop/Dance te maken had, een experiment dat mij gewoon niet echt lag. Geen slecht album, maar die (sub)genres liggen te ver van wat ik echt kan appreciëren.

COWBOY CARTER is Act 2 in deze trilogie, hier experimenteert ze met Country muziek. Om dit nu een Country-album te noemen lijkt me wat ver te gaan, al zijn de invloeden duidelijk te horen. Zoals Linda Martell in het begin van Spaghetti zegt: "Genres are a funny little concept, aren't they?"... niet alles moet perse constant in hokjes gestopt worden, zolang de muziek maar goed is.

En dat is het! Met COWBOY CARTER heeft de Queen duidelijk weer een hit te pakken als je het mij vraagt, dit achtste studioalbum komt voor mij persoonlijk in dezelfde categorie te staan als Beyoncé en Lemonade. Een ongelofelijk consequent album dat ook aanvoelt als een ware luisterervaring, geen collectie van losse nummers maar een écht album. Iets wat tegenwoordig jammer genoeg niet veel meer lijkt voor te vallen, Beyoncé laat horen hoe het moet.

Met 27 nummers (inclusief een aantal interludes) en een speelduur van 1:18u ben je nog niet meteen klaar met deze LP al verveelt het me geen ene seconde. Spaghetti is inderdaad een vreemde eend in de bijt, die voor geen meter past op dit album, al stoort dat nummer me ook niet meteen.

Mijn favorieten zijn de Beatles-cover (ik ken het origineel niet) Blackbiird, Protector, My Rose, Bodyguard, de Dolly Parton-cover Jolene, Daughter, Just for Fun, Levii's Jeans, Ya Ya, Desert Eagle en Tyrant.

Sterk album! Heel benieuwd met welk genre ze op de proppen gaat komen met Act 3.

4*

Ze is terug van weggeweest.

Vier jaar na haar vorige album (met JAY-Z) en zelfs zes jaar na haar vorige soloworp, Lemonade, laat Beyoncé haar alweer zevende studioalbum RENAISSANCE los op de wereld. Het heeft al veel stof doen opwaaien op het internet waaronder op dit forum maar het gaat vaak niet over de muziek zelf. Er valt ook veel te lezen over het feit dat er een leger van songwriters gecrediteerd zijn voor de maak van dit project maar persoonlijk zal mij dat een worst wezen bij genres zoals R&B en Pop.

Queen B heeft me voornamelijk met de singles van haar eerste drie soloalbums steeds enthousiast kunnen maken maar pas vanaf het verrassingsalbum Beyoncé kon ze me echt bekoren met een volledige plaat, met Lemonade was het voor een tweede keer raak. RENAISSANCE ligt wat mij betreft niet in het kwalitatieve verlengde van de twee voorgaande LP's (Everything Is Love trouwens ook niet) maar is desalniettemin een onderhoudend album. Leadsingle Break My Soul is een heerlijk nummer en ook Cuff It is een knaller van jewelste maar het bulk grijpt me niet zo als de twee voorgaande soloplaten dat wel deden. Mevrouw Knowles-Carter is een prima zangeres, uitstekend entertainer en zij (+ haar leger van songwriters en producers) leveren absoluut geen rommel af als je het mij vraagt.

Wel stoor ik me steeds meer aan nummers zoals I'm That Girl en Alien Superstar. Persoonlijk kan ik niet tegen het feit dat sommigen denken meer te zijn dan de rest van de bevolking en kan het elitaire gedrag van Beyoncé maar weinig sympathie bij mij opwekken. Graag zou ik dan hebben dat ze een meer ingetogen en bescheiden plaat maakt zoals haar man met 4:44 gedaan heeft.

Prima commercieel album waar ik niet veel naar grijp maar dat heeft eerder met het genre te maken, hoe goed ik de twee voorgangers ook vind; die zet ik ook niet bijster snel op.

3,5*

Dit klinkt goed.

OutKast heeft in het verleden uiteraard ontzettend mooie dingen gedaan, al heeft de meerderheid het steeds over André 3000 en wordt zijn partner vaak vergeten. Persoonlijk heb ik nooit gevonden dat Big Boi echt moet onderdoen voor die muzikale duizendpoot. Akkoord, hij is een heel stuk minder muzikaal, experimenteel en is meer eendimensionaal. Maar hij is een zeer getalenteerd rapper met een geweldige stem!
Solo is het jammer genoeg altijd afwachten wat je van de beste man krijgt. Zijn debuutalbum is een geniale plaat en ook Boomiverse was leuk. Met zijn tweede plaat en de collaboratie-EP met Phantogram probeerde hij echter iets anders en dat beviel me niet.

Nu is deze zuidelijke rapper terug, ditmaal met Sleepy Brown. Deze R&B-zanger staat natuurlijk voornamelijk bekend voor zijn werk met Dungeon Family. Solowerk ken ik er niet van maar op gastbijdrages viel hij in het verleden steeds positief op.

De meeste nummers zijn echt van deze heren als duo, enkel In U is een solotrack van Sleepy Brown en de zanger is op zowel Sucka Free als Return of the Dope Boi niet te horen.

Animalz, Can't Sleep, Baller, Intentions, In U, All You See en Do Ya Best zijn heerlijke nummers. Big Boi is zijn hoge niveau nog niet verleerd en Sleepy Brown zorgt voor goede meezingers! De meeste van die nummers zijn lekker swingend.
Lower Case (No Cap) is een goede knaller. Killer Mike laat zich trouwens met de 4(!) gastbijdrages ook weer van zijn goede kant zien. Return of the Dope Boi klinkt wat gedateerd maar wel een toffe throwback naar de "Dirty South" van weleer. Doin' It is een simpel vrolijke single maar net iets te poppy naar mijn mening.

We the Ones is de enige track die ze van mij mochten weglaten. De strofes van Big Boi en Killer Mike zijn goed, spoken-word van Big Rube is ook steeds leuk maar het refrein van de niet-gecrediteerde Cee-Lo op dat nummer vind ik vreselijk. De beat van Organized Noize doet me ook helemaal niets.

De nummers die ik niet genoemd heb zijn kleurloos en redelijk saai. Gastartiesten Kay-I, RENEGADE EL REY en Scotty ATL hadden ook weinig meerwaarde.

Over het algemeen toch een plezante feel-good LP van deze oudgedienden! Geen topper, maar dat hoeft ook niet altijd.

3,5*

Ik sta je bij, Silky & Smooth!

Eigenlijk is Big Hit helemaal geen sterke rapper, dat is op Black & Whites ook een aantal keer duidelijk te horen. Hij rapt echter steeds wel met veel enthousiasme en heeft die typische West Coast-"swag" waar ik wel een zwak voor heb. Veel West Coast-rappers hebben net zoals Hit-Boy, Sr. het gevoel dat ze gewoon gangbangers zijn die zich wagen aan rappen, dat gevoel komt steeds naar boven wanneer ik deze man hoor rappen. Wat mij betreft past dat wel in dit subgenre.

Het helpt natuurlijk ook wel dat hij wordt bijgestaan door twee wereldproducers. Sinds de projecten met Nas kan ik Hit-Boy enkel maar meer en meer waarderen, ook hier produceert hij weer sterk.
The Alchemist is de laatste jaren uiteraard één van mijn favoriete producers en ook hij stelt niet teleur.

Het album had wel baat gehad bij bekende gastartiesten, Big Hit is niet sterk genoeg om een volledig album te dragen.
Boldy James is hit-or-miss, op deze productie vind ik hem gelukkig wel goed klinken. Die Killa Twan, LongBodyy en Figg Rarri ken ik niet én had ik ook kunnen missen.
Op zich wel leuk dat Big Hit een officiële collaboratie heeft met zijn 4-jarige kleinzoon C3, enkel een gemiste kans dat het dan niet door Hit-Boy zelf geproduceerd is... dan hadden drie verschillende generaties van de familie aan het nummer gewerkt. Wel mag de zus van Hit-Boy (dus de dochter van Big Hit), HitgirlLENA, haar debuut maken op deze LP én op een productie van haar broer. Ze klinkt ook wel oké op dit soort producties, net zoals haar vader.
Leuk ook dat de twee producers mee rappen op de titeltrack, ze doen het goed!

Mijn absolute favoriet is Drug Tzar (ALC!). Heartless ligt aan de andere kant van het spectrum aangezien dat een relatief saai nummer is. De rest valt er allemaal wat tussen.

Fijn project, net zoals het collaboratiealbum eerder dit jaar tussen Big Hit en The Game (en Hit-Boy) dat was. Heel simpel wel, maar dat mag.

3,5*

Weer een érg sterk project van Big K.R.I.T..

In een eerder bericht gaf ik aan dat heel het album ontzettend goed is, behalve de eerste drie nummers. Dat bericht klopt nu niet meer, de eerste tracks zijn ook super!

Volgens Krit zelf is dit album één groot verhaal, de levensloop van de planeet Cadillactica. Vooral in de eerste drie nummers is dit te horen. Kreation is de creatie van de planeet, met Life komt er leven op Cadillactica en My Sub, Pt. 3 (Big Bang) is het ontstaan van de muziek. Heerlijke old school southern vibe heeft het derde nummer, ook zalig hoe er in het begin extra instrumenten in de beat komen.

De titeltrack is verrukkelijke banger zoals we van Big K.R.I.T. gewoon zijn. Soul Food kent niet alleen een sterke rapper, maar ook een mooie zang en productie van Raphael Saadiq. De gastheer rapt onder andere over het missen van de simpele tijden die hij als kind had.

De single, Pay Attention, is hier zo te lezen niet echt geliefd. Big K.R.I.T., Jim Jonsin en Rico Love leveren hier een aangename radiosingle af als je het mij vraagt!

King of the South is nog een bevredigendere banger dan de titeltrack, uitmuntend gewoon. Mind Control is ook een perfect voorbeeld waarom ik zo'n grote fan ben van Big K.R.I.T. en southern hip hop in het algemeen. Zo'n beat maakt me uitermate blij.

Na een aangename interlude gaat z'n tweede album verder met Do You Love Me: een liefdeslied gericht naar zijn auto. Heerlijk rustig nummertje waar Big K.R.I.T.'s vriendin het refrein verzorgt. Third Eye is ook zo'n rustgevende track waar deze muzikant heer en meester in is.

Mo' Better Cool is, zoals verwacht, een magnifiek southern hip hop nummer. Met zo'n line-up kan het niet anders natuurlijk.

Angels is weer een heerlijk rustgevend nummer. Saturdays = Celebration is ook leuk, maar dit is het nummer op het album waar ik het minste mee heb. Lost Generation is een sterke (inhoudelijke) track waar beide heren geweldig bezig zijn.

De bonustracks (Mt. Olympus [Reprise] en Lac Lac) zijn beide ook voortreffelijke liedjes. Eerst vond ik de beat van de reprise-versie van Mt. Olympus geen verbetering, maar hij past ook perfect op de teksten en manier van rappen.

Het is moeilijk om te zeggen of dit nu Big K.R.I.T.'s beste project is of niet, want ze zijn allen aan elkaar gewaagd. Volgens mij kan hij gewoon geen slechte muziek maken, al zou hij het willen.

Deze komt heel hoog te staan op mijn eindejaarslijst, waarschijnlijk zelfs op nummer één.

Dikke 4* dat misschien ooit nog wel een 4,5* wordt.

Exact wat je wil van Big K.R.I.T..

Zelfs toen heel de cultuur tien jaar geleden aan het discussiëren was over wie de beste was: Drake, Kendrick Lamar of J. Cole was mijn keuze altijd Big K.R.I.T.! Dit is oprecht dé artiest van die generatie, hij krijgt sinds zijn onafhankelijke dubbelalbum 4eva Is a Mighty Long Time (2017) jammer genoeg niet meer dezelfde aandacht als wanneer hij getekend stond bij Def Jam Recordings. Jammer genoeg was hij de laatste jaren niet echt actief meer. 2022 zag het geweldige Full Court Press uitkomen, een collaboratiealbum met Wiz Khalifa, Smoke DZA en Girl Talk. Dat jaar kwam ook zijn meest recente soloalbum uit: Digital Roses Don't Die. Waar dat album in principe geen Hip Hop-album is, is Dedicated to Cadalee Biarritz een ware "true to form".

Zijn (vele) klassiekers hebben heel wat meer om het lijf, veel nummers op zijn oudere projecten hebben ook meer inhoud... dit is allemaal wat simpeler. Big K.R.I.T. neemt de luisteraar een halfuur mee op een eerbetoon aan een oude wagen. De beats zijn niet allemaal van de gastheer zelf, toch zouden ze zo van hemzelf kunnen zijn. Hij klinkt als een vis in het water op deze prachtige en warme Zuidelijke producties. Dit is werkelijk muziek dat je verwacht van de beste man. Hij rapt op die producties ook weer ongelofelijk sterk, het dikke Zuidelijke accent moet je er maar bijnemen... maar dat doe ik graag!

Het zingen is hij ook nog niet afgeleerd, al zet hij die kwaliteit zeker niet in zoals hij dat op Digital Roses Don't Die deed. Zoals hij op zijn oudere projecten dat deed, zingt hij nu geregeld eens een refreintje in op zijn prachtige en melodieuze stijl.

Voor een halfuur krijgen we best veel variatie voor onze kiezen. Uptempo nummers zoals Old News en The Mileage worden prima afgewisseld met de meer ingetogen nummers waar Hi Def, I-20 en So Far So Good prachtige voorbeelden van zijn.
Als H-Town fan ben ik ook wel blij met de hekkensluiter: Celebrate the Line. Steeds een feest wanneer wat "H-Town All-Stars" samenkomen, zeker op zo'n lekkere instrumental van de gastheer.
Dat allemaal gezegd zijnde vind ik één nummer zeer verslavend, dat is namelijk Not in the Wip. Zéér harde banger, veruit de meest agressieve klank op Dedicated to Cadalee Biarritz.

1 intro en 3 interludes door komiek Karlous Miller, iemand dat we doorheen heel dit album voorbij horen komen. Ik hield er mijn hart voor vast, hij stoort me gelukkig nergens. Zijn "freestyle" luistert ook prima weg, voornamelijk door de heerlijke productie van KRIT.

Dit is niet zijn beste project, er zijn er wel een aantal die sterker zijn. Desalniettemin levert KRIT wel een halfuur aan kwaliteit af. Wat het mij voornamelijk duidelijk heeft gemaakt is dat ik deze artiest gemist heb. Big K.R.I.T. lijkt toch een stem te zijn dat ik de afgelopen jaren in Hip Hop gemist werd.

Jammer dat hij niet meer van dezelfde populariteit kan genieten als een 12-tal jaren geleden. Deze man bewijst nogmaals een toprapper én -producer te zijn.

4*

Ik ben wederom verkocht.

Big K.R.I.T. heeft één van de beste discografieën van de laatste paar jaren op zijn naam staan naar mijn mening, enkel zijn laatste soloalbum kon me jammer genoeg niet bekoren. De voornaamste reden waren de producties, die voor één keer helemaal niet van hemzelf waren.
De eerste single van dit project, So Cool, vond ik goed klinken maar initieel vond ik het doodzonde dat het maar een speelduur heeft van minder dan 2 minuten! Southside of the Moon kwam als tweede single maar ik besloot het niet te beluisteren en te wachten op het volledige album. Na het zien van de tracklist en de gemiddelde speelduur van de tracks die maar op iets meer dan 2 minuten ligt had ik weinig hoop.

Digital Roses Don't Die is het vijfde studioalbum van Big K.R.I.T. en zie ik toch wel als zijn comeback-album! Buiten de vier interludes en de tweede single zijn alle instrumentaties weer gecreëerd door deze zuidelijke muzikant zelf, wat heb ik zijn producties gemist! Deze heer is wel degelijk een muzikant en heel wat meer dan een "simpele" rapper. Hij is één van de betere rappers, maakt topproducties en experimenteert op deze plaat nog meer dan ooit met zingen... wat hem geweldig goed afgaat!

Want jawel, KRIT mag dan terug zijn maar het klinkt toch anders dan zijn voorgaande sublieme studioalbums en mixtapes. De producties bevatten veel live instrumenten, de plaat swingt lekker, er hangt een feel-good sfeer over dit album en zoals eerder gezegd zingt de gastheer ongeveer evenveel als hij rapt! Hip Hop in combinatie met Soul, R&B en Funk. Zoals ik in mijn vorige bericht aanhaalde zou het Soul-genre niet misstaan naast Hip Hop bij Digital Roses Don't Die.

Dit is één sterk geheel, er zit een goede vaart in en wegens de korte speelduur van de tracks verveelt het voor geen moment. Ik word meteen een stuk vrolijker tijdens het beluisteren van dit project!
Het is ook een ontzettend persoonlijk album van Big K.R.I.T. aangezien ook de producties van hemzelf zijn en het maar één korte gezongen gastbijdrage van zangeres Rolynné bevat. Je hoort dat hij helemaal zijn eigen zin heeft kunnen doen zonder ergens te moeten inboeten en compromissen te maken.

Zelfs de interludes zijn perfect gebakken en horen mooi bij het geheel. Ook hier horen we prachtige geluiden, neem Earth als een voorbeeld. Genieten geblazen!

Jammer dat deze artiest niet meer van de aandacht mag genieten die hij ooit gehad heeft, niet enkel op MusicMeter maar ook gewoon over het algemeen. Digital Roses Don't Die verdient meer aandacht naar mijn mening!

Dikke 4*!

De opvolger van de briljante mixtape K.R.I.T. Wuz Here.

Big K.R.I.T. is zonder meer mijn favoriete rapper van de vorige generatie rappers... wat toch wel een beetje de nieuwe golden ages genoemd mag worden. Zijn drie voorgaande studioalbums maar ook zijn "mixtapes" (lees: gratis albums) K.R.I.T. Wuz Here, Return of 4eva, 4eva 'N a Day en King Remembered in Time vind ik allemaal vrijwel briljant. Je ziet vaak discussies over wie de beste is: Kendrick Lamar, Drake of J. Cole... dan doe je deze zuidelijke rapper toch ontzettend te kort naar mijn mening. Alle aspecten van de kunst rappen heeft hij volledig onder de knie, zingend klinkt hij super, heeft een prachtige stem met een dik zuidelijk accent én tel hier nog bij dat hij een magnifiek producer is.

Het schoentje wringt toch wel bij dat laatste op dit vierde studioalbum. We hebben KRIT al vaker gehoord op beats van andere personen, zie vooral de voorganger, maar een project zoals dit hadden we nog niet gekregen. Er staat geen enkele beat op van de gastheer! Wat mij betreft het grootste minpunt van K.R.I.T. Iz Here.

Nergens klinkt dit slecht (Life in the Sun is op het randje) maar het mist de "ziel" dat andere projecten van deze man wel heeft. Prachtig warme southern hip hop-beats moeten plaatsmaken voor voornamelijk dertien-in-een-dozijn beatjes die nergens echt spannend worden. Hij blijft toch het beste klinken over zijn eigen producties. Slecht is dit dus niet, vooral saai en je bent het vrij snel vergeten.

De titeltrack is een geweldige opener. Energy, Everytime, Believe, Family Matters, Learned from Texas en M.I.S.S.I.S.S.I.P.P.I. zijn de overige sterke nummers.
I Been Waitin', I Made en Outer Space zijn oké tracks in het Trap-subgenre maar dit is niet het type zuidelijke Hip Hop dat ik graag op een Big K.R.I.T.-project hoor langs komen.

De rest is wat aan de saaie kant. Met het rappen doet hij nog steeds zijn best maar ik vind de mengeling met de producties gewoon geen geslaagde combinatie. De tracks met de twee andere grotere rappers, Lil' Wayne en J. Cole, zijn helemaal aan de saaie kant. Prove It heeft nog potentieel maar voornamelijk J. Cole passeert met een vrij saaie flow op dat nummer. Tekstueel is het een sterke strofe maar de aankleding kon vele malen beter.
WOLFE de MÇHLS heeft in het verleden al laten horen dat ik hem niet graag voorbij zie komen op een track van deze rapper/producer.

Naar aanleiding van zijn vijfde studioalbum, DRDD, dat aan de horizon ligt wou ik dit nog eens een nieuwe kans geven maar mijn gedacht blijft onveranderd. Mijn wens voor het nieuwe album is dan ook dat hij de beats zoals vanouds weer zelf bakt.
Vrij saai album dat absoluut niet mag wedijveren met zijn overige (retail en gratis) albums.

3*.

Fijn tussendoortje.

Mensen die de rappende Big K.R.I.T. miste op zijn nieuwste album, Digital Roses Don't Die, kunnen hun hart hier ophalen. Deze southern rapper is weer heerlijk in vorm en doet dit zoals ik het liefst hoor op beats die hij ook zelf gebakken heeft.

Man on the Moon is het enige nummer op de EP Regardless, It's Still Timeless dat als verderzetting beschouwd kan worden van zijn vorige LP. Voor mij geen probleem, aangezien ik die sound ook héérlijk vind.

4 nummers is wat karig, maar moest hij in 2024 met een volwaardig album komen is dit al een mooi voorproefje.

3,5*

Weinig toegevoegde waarde.

Big L is toch één van de grootste "what if"-verhalen in Hip Hop. Lifestylez ov da Poor & Dangerous heeft terecht het statuut van klassieker en is ook naar mijn mening één van de beste albums dat ooit uitgekomen is. Zijn flow is puur genieten en is ook wat hem uniek maakt. Het vergde hem zo te horen weinig moeite, en de versnellingen op het einde van zijn bars zijn meesterlijk.
Bij The Big Picture werd het jammer genoeg al duidelijk: deze man heeft niet te gek veel materiaal achtergelaten. Dat is dan ook een album dat ik amper beluister.

Harlem's Finest: Return of the King is het vijfde studioalbum van Big L, alweer zijn vierde postume LP zelfs! Voor iemand dat zo weinig muziek achtergelaten heeft in de kluis is dat al veel te veel.
Nas en Mass Appeal Records zullen met dit album volgens mij niet helemaal op de fans van Big L mikken, dit lijkt me eerder een album om jonge Hip Hop-fans die nog niet bekend waren met deze fantastische MC aan Big L te introduceren.

Het team van Nas is gelukkig trouw gebleven aan de sound van Big L, ze hebben hem niet naar het heden proberen brengen zoals vele anderen vroeger wel deden met 2Pac en The Notorious B.I.G.. Het blijft leuk om naar deze rapper te luisteren, de producties zijn in orde... maar niet meer dan dat. Om dit echt een "album" te noemen vind ik persoonlijk al ver gaan zelfs, kijkende naar de vele - opgeschoonde - freestyles dat we hier op terug vinden.

Nas doet het weer prima op U Ain't Gotta Chance, heel deze Legend Has It-reeks blijft naar mijn mening ook vooral een grote promotiecampagne voor zijn aankomende collaboratiealbum met DJ Premier.
Method Man laat op het fantastische Fred Samuel Playground wederom horen dat het bijna crimineel is dat The Crystal Meth maar niet uitkomt. Forever is een fijn nummer geworden tussen wijlen Mac Miller met zijn overleden idool. 7 Minute Freestyle is zeven minuten genieten, Jay-Z moet het afleggen tegen de gastheer. Joey Bada$$ klinkt helemaal op zijn plaats op Grants Tomb '97 (JazzMobile), waar was dit op Lonely at the Top eerder dit jaar?

Fijn project voor mensen die nog niet bekend zijn met Big L, hopelijk vinden die mensen hun weg naar het meesterwerk wat zijn debuutalbum is.

3,5*

Dit blijft staan als een huis.

Jongens toch, telkens ik besluit Lifestylez ov da Poor & Dangerous op te zetten of dat ik in een playlist Big L voorbij hoor komen word ik er aan herinnert wat voor een talent deze jonge heer wel niet was. Hij rapte op een niveau dat niet veel andere rappers nadien nog gehaald hebben en had een perfect oor voor beats. De beats op dit debuutalbum zijn allen vingerlikkend goed!
Big L heb ik ook steeds een vrij unieke woordenkunstenaar gevonden. Telkens hij besluit in het midden van zijn zinnen even het tempo te verdubbelen geniet ik nog harder dan ik al deed.

Stuk voor stuk zijn de nummers op deze plaat klassiekers. Of je nu bijvoorbeeld Put It On, All Black, Street Struck of I Don't Understand It opzet maakt niet uit, het is allemaal gelijkwaardig en Hip Hop van de hoogste plank.
De twee posse cuts zet ik het minst snel op gewoon omdat die nummers ons het minste van de gastheer geven, en we hebben al zo weinig van hem. Maar ook die tracks zijn uitstekend natuurlijk! Leuk ook om een jonge Cam'ron op 8 Iz Enuff en een jonge Jay-Z op Da Graveyard te horen.

Jammer trouwens dat de klassieker Devil's Son niet op deze plaat staat.

Het eerste en enige volledige album dat door Big L zelf gecreëerd is. Hierna kregen we in 2000 uiteraard nog The Big Picture wat ook een goed album is maar het is te horen dat dit niet compleet was toen hij vermoord werd in 1999.

4,5*.

Een stuk minder dan zijn debuut.

Dit valt niet volledig aan Big L zelf te verwijten natuurlijk, toen hij in 1999 vermoord werd op 24 jarige leeftijd nam de mede-eigenaar van zijn label (Flamboyant Entertainment) de taak op hem om dit tweede studioalbum af te maken en uit te brengen.

The Big Picture klinkt inderdaad met momenten als een waar postuum studioalbum. Zo bevat het een (uitstekende) freestyle dat zo van de radio gepikt is, staat The Heist er twee keer op met telkens een andere beat en hebben ze Big L op hetzelfde nummer geplakt met 2Pac die nog langer geleden vermoord was. De opnamekwaliteit is ook niet altijd even sterk naar mijn mening.
Het is ook altijd zo jammer dat er naar de onfortuinlijke dood van een gastheer gerefereerd wordt op zijn eigen album, neem de intro en de strofe van Stan Spit op Holdin' It Down als voorbeelden.

Er staan voornamelijk nog meer dan uitstekende nummers op en ook de producties op dit tweede studioalbum zijn dikwijls geweldig... maar ik mis de rauwe sound van het debuutalbum. Alles klinkt hier een stuk meer gepolijst en minder ruw dan Lifestylez ov da Poor & Dangerous, de sound van dat album resulteert tot beter muziek van deze rapper.
Big L rapt ook op dit album heel goed, al mis ik de tempoversnellingen waar zijn debuutalbum vol mee stond. Dat is toch wat deze rapper zo uniek maakte en waarom ik zo verliefd werd op zijn muziek. Op '98 Freestyle krijgen we een glimps te horen maar daar stopt het ook.

Mijn favorieten zijn The Enemy met D.I.T.C.-collega Fat Joe en Platinum Plus met Big Daddy Kane. Games met Sadat X en Guru vind ik het minste, ook ben ik nooit fan geweest van Deadly Combination "met" 2Pac.

3,5*.

Big Sean's eerste LP sinds zijn vertrek bij G.O.O.D Music.

Better Me Than You is alweer zijn zesde studioalbum en het eerste sinds hij de banden verbroken heeft met professioneel idioot Kanye West. Veel verschil tussen zijn materiaal met G.O.O.D is er niet, het is nog erg typisch Big Sean.

Voor sommige mensen zal dit een positief iets zijn, mij kan het jammer genoeg maar weinig boeien. Big Sean rapt gewoon goed maar als rapper heeft hij me nooit volledig weten overtuigen, wel kan hij enorm sterk uit de hoek komen op de juiste producties... zie bijvoorbeeld Dark Sky Paradise.
De producties op dit album kunnen er ook goed mee door, maar zijn absoluut niet het niveau van Dark Sky Paradise of zelfs die van I Decided.. Sean heeft ook niet de meest aantrekkelijke stem en klinkt nog al snel "corny", zo ook hier.

Meer als één uur aan Big Sean gespreid over 18 nummers (+ 3 interludes) is ook gewoon veel te veel.

Break the Cycle met Charlie Wilson is mijn favoriete nummer. De outro van Dwayne "The Rock" Johnson mocht achterwege gelaten worden, al stoort het ook niet zo hard. De overige nummers blijven niet echt bij.

3*

Geen fan van Big Sean.

De gastheer heeft naar mijn mening één van de vervelendste stemmen in Hip Hop, ook klinkt zijn manier van rappen vaak amateuristisch. Finally Famous heeft erg lekkere nummers maar was al geheel niet zo sterk, Hall of Fame doet me niets.
Maar door recente gastbijdrages (bv. Detroit vs. Everybody) en de single I Don't Fuck with You was ik toch benieuwd naar Sean's derde album, Dark Sky Paradise.

Op dit project rapt Big Sean sterker dan op z'n vorige twee LP's. Bij momenten zijn de teksten wel beschamend slecht. Myke C-Town van DeadEndHipHop geeft in deze (video)review enkele perfecte voorbeelden.

De echte sterren van dit project zijn echter de producers. De producties op dit album zijn subliem, Kanye's stempel als executive producer staat er uitstekend op.

De absolute climaxen op Dark Sky Paradise zijn voor mij Blessings(!), All Your Fault(!), I Don't Fuck with You, Play No Games, Paradise, Stay Down en One Man Can Change the World.

De rest is tof, maar minder dan de eerstgenoemde tracks. Dark Sky (Skyscrapers) begint wat traag, maar eenmaal de beat écht start is hij ook goed! De nummers met Jhené Aiko zijn de minste (lees: niet slecht) van deze LP. Jhené's EP is heerlijk, maar na haar tegenvallend album stelt ze nu ook teleur op deze gastbijdrages.

Aangename verrassing, Sean! Hopelijk blijft hij nog lang getekend staan bij G.O.O.D. Music, anders vrees ik weer voor toekomstige projecten.

Onverwachte 4*

20 maart dit jaar zaten mijn vriendin en ik klaar voor het eerste live-concert van The Streamers, een initiatief opgericht door Guus Meeuwis en Kraantje Pappie. Na enkele nummers kondigde Guus Meeuwis de populairste artiest van Nederland op dat moment aan: Bilal Wahib!
Vragend keek ik mijn vriendin aan, zij is van Nederlandse origine (en grote fan van Guus, daarmee waren we ook op de hoogte van The Streamers), maar zij had ook nog nooit van deze jonge man gehoord.

Hij kwam op het podium gelopen toen hij Tigers bracht... we waren meteen verkocht. Wat een aanstekelijke hit, wat een precense en ongelofelijk plezier had hij die avond op het podium. Later op de avond bracht hij ook nog 501, wat ik nog beter vind.
Na afloop waren we beide onmiddellijk fan van deze zanger en waren er zeker van dat er nog een mooie carrière voor hem weggelegd was. Volgens mij exact een week later kwam hij echter in het Nederlandse nieuws met een schandaal dat zich op Instagram afgespeeld had met een minderjarige jongen. Fin de carrière, wat balen en ongelofelijk stom (vooral van hemzelf uiteraard)...

Maar nog niet zo lang geleden was Ibiza daar! Hij is weer helemaal terug hoor, deze mag zo in de rij met de voorgaande 2 aanstekelijke hitsingles.
Nu is het debuutalbum hier, toch nog via Top Notch (hadden ze hem niet ontslagen?), en Bilal blijkt echt een hitmachine te zijn! Bad, 1%, Lijn 51 en Potentie zijn zeker even aanstekelijk dan de 3 genoemde singles. De niet genoemde nummers zijn ook leuk, maar beduidend minder dan de rest. Vooral de opener en Paranoia trek ik niet echt lekker.

In België heeft deze man nooit een carrière gehad bij mijn weten maar hoe zit het in Nederland? Komt dit nog veel langs op de radio of televisie? Of hangt er niet veel hype meer rondom deze man?

Leuk album waarvan vele nummers nog geregeld de revue zullen passeren! 501 blijft topfavoriet.

3,5* met ruimte voor groei.

Saai.

Billie Dave Hart (of Billie D. Hart zoals op de hoes) kende ik nog niet en ik vind er ook niet veel van online. Volgens mij is hij een vrij lokale rapper afkomstig uit Philadelphia aangezien hij bijvoorbeeld op Instagram maar net over de 2.000 volgers zit. Afgaande van de hoes, titel en tracktitels zou je verwachten dat hij een Christelijke rapper is maar niets is minder waar. Hij past perfect in het straatje van de underground New York/East Coast-stijl dat tegenwoordig zo populair is. Dave God (zo noemt hij zichzelf op de plaat) heeft een "slow flow" en rapt over het straatleven en vooral over hoe goed hij wel niet is in het rappen.

Wat mij betreft is deze heer een leugenaar, want een erg getalenteerd rapper is hij niet naar mijn mening. Veel teksten heb ik voorheen al gehoord én vooral beter door andere woordenkunstenaars. De gastartiesten die alom aanwezig zijn op First & Last Judgement zijn nog van een niveau lager. Dit is eigenlijk een heel saaie plaat en bevat niets om hier vaak naar terug te keren.
Een favoriete track kan ik niet aanduiden, wel is het absolute dieptepunt Church Organ Needs Maintenance.

De enige reden dat ik dit project een kans gegeven heb was natuurlijk de producer: The Alchemist. Toch vreemd dat een producer van dit statuut een collaboratiealbum gemaakt heeft met een lokale rapper waar niets speciaals aan is. Ik kan me ook niet voor de geest halen dat Uncle Al hier promotie voor gemaakt heeft.
Zijn beats kunnen dit album ook niet redden. Slecht zijn ze niet maar vooral traag, hebben weinig om het lijf en zijn in combinatie met de vocalisten redelijk saai. The Alchemist op automatische piloot.

In totaal heb ik dit twee luisterbeurten gegeven, er zal geen derde volgen.

2*