Kwalitatief zit dit ongeveer op dezelfde lijn als Born Sinner. Dat album stond toen ook in m'n top 10 van het jaar.

January 28th is een uiterst relaxte opener, grappig natuurlijk voor Cole dat hij dezelfde geboortedatum heeft als Rakim. J. Cole rapt heerlijke op de rustige instrumentatie. Het rappen van Cole en de producties zitten op deze hele plaat sowieso wel snor!

Wet Dreamz is mijn favoriete track op Cole's derde album. Grappig verhaal, heerlijke beat en de "feel good"-vibe zit er goed in. Een lekker onschuldige track.

'03 Adolescence zet de kwaliteit verder. Tof om te horen hoe J. Cole vroeger dacht over het straatleven en dergelijke. Cole keek op naar zijn criminele maat, maar die keek op zijn beurt dan weer op naar Cole omdat hij tenminste een toekomstperspectief heeft.

A Tale of 2 Citiez is de banger van 2014 Forest Hills Drive. De gastheer rapt heerlijk over de agressieve beat van Vinylz.

Fire Squad heeft al voor wat controverse gezorgd omtrent de "uithalen" naar Elvis Presley, Eminem, Justin Timberlake, Macklemore en Iggy Azalea. "This year I’ll prolly go to the awards dappered down. Watch Iggy win a Grammy as I try to crack a smile. I'm just playin', but all good jokes contain true shit" zie ik jammer genoeg nog wel gebeuren.
Ook een toffe knaller!

St. Tropez is een relaxt nummertje waar deze jonge rapper vooral zingt in plaats van rapt. Persoonlijk ben ik wel fan van J. Cole als rapper en producer. Als zanger hoor ik hem echter niet graag. J. Cole is geen goede zanger, hopelijk laat hij dit in het vervolg achterwege. We kunnen hem hierdoor ook vergelijken met rappers die zowel rappen als zingen: hij is ook geen Big K.R.I.T. en zéker geen Drake hoor!
Op dit nummer is het gelukkig nog niet zó storend.

G.O.M.D. is een prima nummer.

No Role Modelz is ook een leuke track waar hij rapt over het feit dat vrouwen tegenwoordig geen positieve rolmodellen meer hebben. "I came fast like 9-1-1 in white neighborhoods" is een heerlijke line.

Hello is de minste track van het album. Hier stoort het zingen meer dan op St. Tropez.

Apparently is een leuke track waar hij onder andere zijn excuses aanbiedt aan zijn moeder voor fouten dat hij in het verleden gemaakt heeft.

Love Yourz is een goede afluister van een solide project.

Note to Self sla ik over. Op dit nummer rapt hij het grootste deel van de tijd niet maar neemt hij de tijd om iedereen te bedanken voor de realisatie van dit album en zijn gehele carrière. Als je dan toch een veel te lange outro op uw album wil zetten vertel dan in het vervolg een verhaal zoals bijvoorbeeld op Last Call van Kanye of jezelf.

J. Cole ziet zichzelf als de top van de (nieuwe) rappers. Ikzelf vind hem sowieso één van de betere, maar per project wordt het duidelijker dat ik hem niet bij de beste schaar.. hoe goed zijn projecten ook zijn! Artiesten zoals Kendrick Lamar, Big K.R.I.T., Drake en Hopsin zie ik op één of andere manier toch als een klasse hoger.

4*

Sterk hoor.

J. Cole heeft altijd goede projecten afgeleverd, al rapt hij weer veel hongeriger sinds The Off-Season. Op deze mixtape komt hij even gemotiveerd over dan op zijn meest recente LP, hij is het rappen absoluut nog niet beu. Het lijkt wel alsof hij wil bewijzen dat hij de titel van "1 van The Big 3" waard is, anders zou ik niet weten waarom hij de laatste jaren op zo'n hoog niveau rapt.

Kijkende naar de gastartiesten was Pricey misschien wel de meeste interessante track op Might Delete Later. Zijn R&B-artieste Ari Lennox vervoegd J. Cole, ook Gucci Mane en Young Dro komen langs... ik bedoel, onder welke steen heeft hij die laatst genoemde gevonden? Gucci Mane verrast trouwens door het feit dat zijn bijdrage wat meer leunt naar spoken word, het gaat hem prima af.

Hierna gaat het helemaal los, Crocodile Tearz is een heerlijke banger. Ready '24 is ook een absolute climax, wat was ik blij toen ik merkte dat Cam'ron een strofe had op deze beat waar hij gemaakt voor is.
Huntin' Wabbitz is ook een prima nummer, net zoals H.Y.B. (al ben ik niet volledig overtuigd van Central Cee).

Fever is de skipper van deze mixtape. Over geheel het project rapt J. Cole weer ontzettend strak en gemotiveerd over knallende beats... Fever is een rustig Popachtig nummertje met een Caraïbische sound. Past voor geen meter bij de rest van Might Delete Later.

Vanaf Stickz 'N Stonez gaat het niveau weer omhoog, Cole rapt die beat van The Alchemist aan flarden. Pi is een toffe samenwerking met battle rapper Daylyt en Ab-Soul, ook Stealth Mode is een lekker nummertje.
3001 is oké, maar doet me net iets minder. Trae the Truth in Ibiza is een fijn rustgevend nummertje, tof ook om Trae zelf op het einde te horen.

Dan zijn we aanbeland op het einde, de publiekstrekker van dit verrassingsproject. 7 Minute Drill is zijn antwoord op Kendrick Lamar's strofe op Like That (Future & Metro Boomin).
Eerst en vooral zei ik op het project van Future & Metro Boomin al dat ik het jammer vind dat Kendrick Lamar, precies zonder reden, in de aanval ging richting Drake en J. Cole (vooral tegen Cole). Daarbij ben ik ook niet helemaal overtuigd dat Kendrick wel zou winnen tegen J. Cole, onderschat deze man niet.

7 Minute Drill krijgt veel commentaar omdat het een zwakke disstrack zou zijn. Dit is helemaal geen disstrack, dat rapt Cole zelf in het nummer. Het is een waarschuwingsschot, geen volledige diss. Als diss zou het ondermaats zijn, gewoon als track vind ik het echt niet verkeerd. Fijne beatswitch ook in de helft, waar we de gastheer horen rappen over een beat van Conductor Williams.
Moest je benieuwd zijn naar deze track zou ik er nu van profiteren, J. Cole heeft zich afgelopen weekend geëxcuseerd voor deze track en hintte naar het feit dat dit nummer wel zou kunnen verdwijnen van de streamingsdiensten.

J. Cole blijft op een ontzettend hoog niveau rappen sinds The Off-Season. Zijn volgende album, The Fall Off, beloofd echt een knaller van jewelste te worden.

4*

Hij lijkt iets te bewijzen hebben.

Voor het eerst in jaren klinkt J. Cole heel gretig, het lijkt of hij iedereen het zwijgen wil opleggen in de debatten over Kendrick/Cole/Drake. Hij rapt moeiteloos over de producties die hij hier vooral van anderen verkregen heeft.
Cole vind ik altijd wel goed klinken, zijn albums scoren ook altijd goed bij mij, maar hier legt hij de focus meer op zijn rapkwaliteiten ipv het grotere plaatje heb ik de indruk.

95 South is een geweldige manier om een project te starten. Heerlijke raps, geweldige beat en Cam'ron die eventjes langs komt om te flexen.
Dat is voor mij het beste nummer op het album, wat niet wil zeggen dat de rest zoveel minder is.
Lil' Baby is niet mijn type rapper, vervelende stem heeft hij ook, maar toegegeven dat hij hier en op Scary Hours 2 van Drake wel superhard komt.

Zoals de gehele discografie van J. Cole is dit een solide album. Iets dat ik niet vaak opzet maar als ik er toch aan denk om eens te draaien of er eens een nummer via shuffle voorbij komt is het genieten geblazen.

Met al het nieuws over zijn alweer afgelopen professionele basketbalcarrière in Afrika en de promotie voor zijn volgende album The Fall Off voelt dit album wel meer als een tussendoortje in plaats van als een volwaardig gerecht.

Kleine 4*.

Aangezien het tweede deel gisteren uitgekomen is besloten dit nog eens op te zetten.

Dit blijft een zeer vaag projectje. JackBoys is in principe geen groep maar een collectieve naam voor Cactus Jack Records, het label van Travi$ Scott. Gang Gang is een solonummer van Sheck Wes, al doen Travi$ Scott, Don Toliver en Luxury Tax ook (niet-gecrediteerd) mee, wat dit in principe het enige "groepsnummer" maakt.
Had Enough is een "solo"nummer van Don Toliver, al doen Quavo en Offset uiteraard ook mee. What to Do? is een collaboratie tussen Travi$ Scott en Don Toliver.

Op de overige drie nummers is enkel het labelhoofd te horen, waardoor dit project toch vreemd aanvoelt als labelalbum naar mijn bescheiden mening. Heel gek ook dat de intro pas als tweede nummer voorbij komt en niet voor we Highest in the Room [Remix] krijgen.

Travi$ Scott blijft één van mijn favoriete artiesten van het laatste decennium, met zijn artiesten heb ik jammer genoeg niets. Don Toliver wil ik veel toffer vinden dan dat hij is, er zijn gastbijdrages van hem die ik erg goed kan pruimen... al laat hij die kant niet meteen horen op JACKBOYS. Sheck Wes en Luxury Tax interesseren me voor geen meter.

Gatti is het enige nummer dat ik geregeld opzet, al komt dit voornamelijk door wijlen Pop Smoke.

2,5*

Net zoals het eerste deel een vreemd project.

Laten we voorop stellen dat JackBoys 2 wederom faalt als labelalbum, daar worden de artiesten van Cactus Jack Records te weinig voor tentoongesteld. Labelhoofd Travi$ Scott doet niet mee op 4 van de 16 nummers, het wil zelfs dat de meeste tracks "solo"nummers zijn van hem. Vaak doen er wel gastartiesten mee... Playboi Carti, Future (2x), SahBabii, Tyla, Vybz Kartel, GloRilla, YoungBoy Never Broke Again en Kodak Black behoren echter niet tot het label. Don Toliver, Sheck Wes en SoFaygo hadden toch gemakkelijk die plaatsen kunnen invullen? Wallie the Sensei is maar op één track te horen, Luxury Tax zelfs helemaal niet. Zeer vreemd allemaal.

Dat gezegd zijnde... zou ik vrolijk worden van een écht album van dit "collectief"? Travi$ Scott is één van mijn favoriete artiesten... Sheck Wes doet me nog steeds niets, Don Toliver blijft hit-or-miss en SoFaygo maakt geen goede eerste indruk. Wallie the Sensei laat ook geen blijvende indruk achter op Can't Stop. Nee, met het label van Scott heb ik niets.

Voor liefhebbers van de CEO valt er hier gelukkig wel wat te genieten. Champain & Vacay (jammer dat Waka Flocka Flame geen strofe heeft), 2000 Excursion, Kick Out (voor 21 Savage hetzelfde verhaal als bij Waka), Dumbo, Beep Beep en Shyne zijn wel hoogtepuntjes hoor. PBT is een leuk zomers nummertje, Vybz Kartel had mogen thuisblijven.
No Comments van Don Toliver schaar ik ook bij de nummers dat de moeite zijn.

Bun B praat het album aan elkaar, hij heeft verder weinig meerwaarde.

Als je niet vies bent van wat Trap-muziek kun je dit best een kans geven, als geheel zal ik dit niet veel meer beluisteren.

3,5*

Jake One blijft toch een gevarieerd producer.

Langs de ene kant krijg je hier artiesten als Young Buck, M.O.P., Bishop Lamont en Busta Rhymes te horen en langs de andere staan rappers als wijlen MF DOOM, Blueprint, Posdnuos en Slug er tegenover. Jake One is een veelzijdig producer die zowel voor underground artiesten als commerciële rappers produceert. Ook nu is hij nog steeds aan beide kanten van het spectrum te vinden en is hij vaak zelfs de co-producer van SouthSide op Trap-platen.

The Truth is uiteraard dé klassieker en het grootste pluspunt van White Van Music. Brother Ali en Freeway rappen die magnifieke beat helemaal aan flarden. Niet vergeten dat beide heren ook een raar duo was, zeker toen der tijd. Brother Ali is een grootheid in de underground scene maar Freeway was gewoon één van de Roc-a-Fella artiesten. Freeway klinkt het beste over beats van Jake One en bewijst dit ook op How We Ride. Twee jaar na dit soloalbum kregen we natuurlijk ook het collaboratiealbum The Stimulus Package wat een zéér sterk album is.

Dead Wrong is een lekker nummertje van Young Buck, gelukkig is de haat op mainstream rappers (op dit forum) wat gezakt want ik snap niet waarom dit ondermaats zou zijn. White Van is een toffe collaboratie tussen The Alchemist, Evidence en wijlen Prodigy. Blueprint levert met Scared ook een absoluut hoogtepunt af. eLZhi vermoord de productie van Glow, het gaat toch eens tijd worden dat ik iets van die man probeer. D. Black, J Pinder, GMK en Spaceman ken ik van haar noch pluimen en toch geven ze ons ook hoogtepunten met God Like (buiten de anti-evolutie bar) en Big Homie Style.

Voor de rest is het gewoon een prima debuutalbum van deze producer die laat horen dat hij zowel voor mainstream als underground kan produceren maar in beide hoeken niet echt uitblinkt. Sowieso gaat het met 23 nummers en een speelduur van 1.10u te lang door.
Feeling My Shit van Casual is té standaard en Keak da Sneak verpest die mooie beat van Soil Raps. Dat zijn de enige twee skippers voor mij op deze LP.

3,5*

Mijn verwachtingen voor Jay Rock's tweede album waren torenhoog.

Follow Me Home is een heerlijk album dat me het gevoel van de klassieke West Coast Hip Hop terug gaf. Heel het album kon je de "dubs" omhoog doen zal ik maar zeggen. Dit geluid had ik ook verwacht op 90059, maar dit is helemaal anders dan het debuutalbum.

De producties zijn moderner en minder West Coast-achtig dan op FMH. Ook zijn hier veel rustigere nummers op te vinden. Deze switch was even aanpassen, maar vanaf de eerste luisterbeurt beviel deze LP me al prima. Op dit moment ben ik content met de richting dat 90059 is uitgaan, voor de klassieke sound zet ik het eerste album wel terug op.

Zoals eerder aangegeven zijn het vooral rustige nummers die hier op te vinden zijn. Maar met Necessary, Easy Bake, het titelnummer en de possecut Vice City bewijst de hoofdartiest dat hij het verwezenlijken van bangers niet verleerd is.

Met de speelduur van drie kwartier is dit een korte maar krachtige CD. Het is nogal moeilijk om favorieten aan te duiden, elk nummer is aan elkaar gewaagd.

Jay Rock zelf blijft heerlijk om naar te luisteren met zijn diepe stem. Ook als rapper vind ik hem steeds sterk uit de hoek komen. Er zijn zelfs momenten dat ik deze rapper boven Kendrick zet van het TDE-kamp.

Laat alstublieft tussen dit project en album nummer 3 niet meer zoveel tijd zitten!

Stevige 4*.

Heerlijk voorproefje.

Seizoen 2 van Rhythm + Flow viel vet tegen. Juryleden T.I., Cardi B en Chance the Rapper moesten plaatsmaken voor Ludacris, Latto en DJ Khaled. Enkel Ludacris kon ik echt serieus nemen om eerlijk te zijn, leuk wel dat ze sporadisch bijgestaan werden door namen als Busta Rhymes, Royce da 5'9", Mr. Porter en Eminem. Maar veel belangrijker dan de jury zijn uiteraard de deelnemers. Je had Jay Taj, een grote kloof en daarna al de rest.

Weet je wat het ergste is? Deze man is op de tweede plaats geëindigd. De gastartiest van track 6, DreTL, is de winnaar van afgelopen seizoen! Hoe dan?

Believe Me en Make Me waren al twee heerlijke originele nummers die Jay Taj gemaakt had voor de Netflix-show, die hebben deze EP niet gehaald. Little Jerry Demos is wel een mooi verlengde van wat hij al laten horen heeft op tv.

6 nummers met een speelduur van net geen kwartier en toch laat deze West Coast-rapper zijn veelzijdigheid zien. Zijn introspectieve kant laat hij horen op Little Jerry 4 Life, het West Coast-gevoel komt mooi naar boven op Plz Come Home, zijn melodische kant laat hij horen op Momma Called (November) en Riverbed Interlude, maar vooral ...Las Lap, zijn heerlijke bangers!
Can't Lose is ook een heerlijke collaboratie tussen de nummers 1 en 2 van het tweede seizoen. Jay Taj lijkt op elk type productie te passen.

De winnaar van seizoen 1 (D Smoke) is een toffe artiest, Jay Taj vind ik persoonlijk nog een stuk interessanter. Hopelijk wacht deze man niet te lang met zijn debuutalbum! Hij is verrassend gepolijst voor een deelnemers van een talentenshow.

4*

Meesterwerk.

De meeste zullen het wel met mij eens zijn dat zeker niet elk album van Jay-Z even sterk is maar hij toch een aantal duidelijke klassiekers op zijn naam heeft staan. De naam Jay-Z betekend tegenwoordig veel meer dan vroeger al klonk hij vroeger wel scherper. Maar meer dan ooit krijgt een nummer/project veel aanzien als deze heer een gastbijdrage verzorgd, meestal voelen zijn strofes de laatste jaren ook groots, speciaal en tekstueel heel sterk aan.

Dit jaar zal 4:44 alweer 5 jaar oud worden en ik durf wel stellen dat we hier te maken hebben met een moderne klassieker. Jigga heeft iets te zeggen op dit album en kleedt dit ook mooi aan. Vroeger kwam hij raptechnisch sterker naar voor uiteraard maar hij laat toch absoluut horen nog steeds bij de top te horen hoor. Hier draait het meer om de teksten. Teksten over zaken in zijn leven nu en hij probeert de luisteraar ook wijze lessen mee te geven.
Verfrissend dat hij groeit als artiest en niet blijft rappen over zijn verleden en criminele praktijken die daarbij hoorden.

Zijn dertiende album is volledig geproduceerd door No I.D., enkel Hov zelf heeft op een aantal tracks ook producer-credits. Op de 3 bonustracks James Blake ook tweemaal en Dominic Maker één keer.
De producties zijn gebouwd rondom samples van een aantal favoriete nummers van deze levende legende. Ze zijn perfect en duidelijk niet gemaakt voor commerciële doeleinden en om plat gespeeld te worden op de radio.
Family Feud en voornamelijk Bam zijn de enigen die misschien niet zouden misstaan op een commerciëlere radiozender.

Gastartiesten komen niet in de vorm van andere rappers. Er moest een verhaal vertelt worden en andere woordenbuigers hoorde niet in dit concept, dit had niet gepast. Enkel zangers (en zijn moeder en oudste dochter) mochten op vocaal vlak een bijdrage leveren op deze LP.

Thuis heb ik een fysiek exemplaar liggen van dit album maar ik ben jammer genoeg niet meer in het bezit van een cd-speler. Toch onfortuinlijk dat die 3 geweldige bonustracks niet op Spotify staan!

Indien er OOIT nog een soloalbum zou komen hoop ik dat hij deze richting verder uitgaat, al zou ik ook tevreden zijn dat dit zijn zwanenzang zou zijn en we enkel zo nu en dan nog maar sublieme gastbijdrages krijgen te horen.

Persoonlijk vind ik dit misschien wel zijn beste album... al heeft hij wel moeilijke concurrentie met The Black Album (en anderen in iets mindere maten).
Sowieso mijn favoriet album afkomstig uit 2017!

Verhoging naar 4,5*

Voortreffelijk collaboratiealbum van twee titanen.

Zeer sporadisch besluiten artiesten van zo'n groot kaliber samen in de studio te duiken. Dat Jay-Z goed klinkt op de producties van zijn voormalig artiest Kanye West wisten we al langer, het was enkel nog maar de vraag of ze dit ook konden bewijzen op een full-length studioalbum. Zeker omdat het geen (bijna) uitsluitend rapper-producer collaboratie is maar Kanye ook gewoon te horen is op elke track.

De producties zijn zoals we konden vermoeden weer van een sublieme kwaliteit. Het is goed te horen dat Kanye West en medeproducers nog in de correcte artistieke flow zaten na het uitbrengen van My Beautiful Dark Twisted Fantasy. Hov kon lekker meerijden op die trein, niet dat hij dat nodig heeft om zelf een prachtig werk te maken maar dat feit heeft hem hier zeker geholpen.

Beide rappen sterk op Watch the Throne maar het is wat mij betreft vooral Jigga dat de show steelt, iets wat geen verrassing mag zijn. Andere rappers waren niet uitgenodigd en die hadden ook niet op dit geheel gepast vind ik. De zingende collaborateurs leveren mooi werk af en vooral Frank Ocean verdient veel lof voor zijn zang op No Church in the Wild en Made in America.
Artiesten die op de achtergrond kleine, niet gecrediteerde, vocalen afleveren zijn mooi vervoegd met de instrumentaties en voelen aan als instrumenten.

Feilloos is dit studioalbum echter niet. Lift Off, Welcome to the Jungle (die stem van Swizz weer) en Who Gon' Stop Me zijn niet slecht maar tikken de klasse van het bulk toch niet aan.
Bonustracks neem ik normaal gezien niet mee in mijn beoordeling maar de 4 tracks dat de Deluxe-editie met zich meenam zijn ook wel heerlijk die gewoon bij het geheel passen. Wel ontzettend vreemd dat Illest Motherfucker Alive pas op minuut 3 begint af te spelen!

Een echte favoriet aanduiden is moeilijk al ga ik de laatste tijd wel erg lekker op New Day. Sublieme collaboratie van de twee rappers en Wu-Tang-hoofd RZA.

De veel besproken vraag is of dat er een vervolg moet komen op Watch the Throne... wat mij betreft niet. Deze heren zijn een compleet andere richting uitgeslagen en ik was verre van onder de indruk van Jail op Donda. Dat zou volgens Jay wel eens de terugkeer van The Throne kunnen zijn... doe maar niet. Als je nog een album wil uitbrengen zegen je ons maar weer met een soloproject, Mr. Carter.

Solide 4*

Ik volg Nr.4.

In principe doet AUTOFOCUS niet veel verkeerd. Dit tweede soloalbum van Jazz Brak heb ik al veel beluisterd sinds het uit is en ik ben zeker dat er nog veel luisterbeurten gaan volgen, het ding is dat ik eigenlijk ook nog niet klaar ben met zijn debuutalbum BRAK dat vorig jaar uitkwam.
Dit project kan je best vergelijken met Moeras van STIKSTOF. In 2021 bracht de groep het fantastische Familie Boven Alles uit en een jaar later waren ze daar al weer met Moeras. Moeras is ook een goed album maar het weet niet exact dezelfde indruk te maken als haar voorganger... dat gevoel heb ik ook met dit studioalbum. Door een jaartje tussen de projecten te laten hadden Moeras en AUTOFOCUS misschien wel iets frisser aangevoeld.

Dat gezegd zijnde valt er over de kwaliteit van deze LP anders weinig op te merken hoor. Wederom bewijst Jazz één van de beste rappers uit de Lage Landen te zijn. Liefst hoor ik hem zijn poëtische bars spitten op rustigere producties zoals 2024, Yes, 2064, Terug en Grijs. Vooral het tweeluik 2024 en 2064 zijn puur genieten, heerlijke producties ook. Dat is trouwens iets wat de mannen van STIKSTOF wel goed doen buiten sterk rappen: ze hebben een uitstekend oor voor beats.

Smeh en Sables Mouvants zijn ijzersterke nummers waar de spanning te snijden is.

De Franstalige rappers (Treza, Peet, Roméo Elvis, Gandhi en ABSOLEM) klinken allemaal ook goed op de nummers waar ze op verschijnen... enkel jammer dat ik er vrij weinig van meekrijg. BRAK bevatte heel wat minder Frans, misschien daarmee ook dat die plaat me net iets meer doet.
Emee. is een zangeres die in het Nederlands zingt, haar bijdrage op Grijs klinkt niet slecht.

BRAK is mijn favoriete album van 2023, AUTOFOCUS gaat dit hoogstwaarschijnlijk niet zijn in 2024. Daargelaten zal dit project wel mijn top 10 halen. Sterke plaat met een eigen smoel. Elk nummer klinkt ook uniek en er staan absoluut geen skippers op. Nog steeds zou ik niet weten wie er betere Hip Hop maakt in de BENELUX dan de mannen van STIKSTOF.

En die overbodige outro dat bijna 36 minuten duurt? Dé smet op de plaat. De denkwijze hierachter is me niet duidelijk maar het lijkt me straf dat ik na een zinnige uitleg hier het nut wel van ga in zien.

Dikke 4*

Wat is dit toch een goed album.

Al sinds de release van Familie Boven Alles wacht ik op een soloproject van Jazz Brak, de STIKSTOF-collega van onder meer Zwangere Guy. 2 jaren later is er dan eindelijk dat soloproject in de vorm van BRAK, zijn debuutalbum. Geen korte EP of een half-in-mekaar geflanste mixtape, nee! Een volwaardige plaat... van het soort met een relatief korte speelduur dan toch.

Ni Voor Niks opent met een vrouw die heel aanwezig zingt waardoor je jezelf meteen waant in een Arabische woestijn, ik merk niet altijd zin te hebben in haar vocalen maar over het algemeen is dit gewoon een erg sterke track. Jazz Brak rapt die heerlijke beat helemaal aan flarden en die vrouw zorgt voor extra karakter. Hayabusa is een geweldige banger zoals de mannen van STIKSTOF er de laatste jaren wel meer gemaakt hebben. Nu of Nooit hoort Jazz op zijn typische gecontroleerde en poëtische manier flowen over een kalme beat die gebouwd is rond een melancholische sample. Een vriend van mij nam wat aanstoot aan de line "drop een bom zoals in Zaventem(... maar dan zonder doden)" wat ik goed begrijp... al ben ik ook van mening dat we in Hip Hop zo'n dingen (misschien wel jammer) gewoon zijn.
Met Meer schut hij de luisteraars weer wakker en voornamelijk die beat knalt super door de speakers.

Ronde Cirkels is weer een typische Jazz Brak-track omdat hij weer op zijn typische manier rapt op een beat dat meer leunt tegen Boom Bap. Tot nu toe zijn het allemaal heerlijke tracks geweest maar Doe Dan is absoluut toch één van de hoogtepunten van BRAK. Jazz rapt nooit slecht (vind ik), dit nummer heeft één van de beste producties op deze goed-geproduceerde plaat én zijn andere STIKSTOF-collega Astrofisiks maakt het plaatje af. Qua stem en manier van rappen trekt hij hard op Jazz Brak zelf maar is toch anders genoeg dat hij me vooral na deze strofe warm heeft gemaakt voor een eventuele solo-EP? Door de drie rappers van STIKSTOF ben ik er achter dat ik het accent van onze hoofdstad wel goed en rustgevend vind klinken, ja ik trek dat Brussels wel goed! Grappig dat ze rap/rappen/rappers niet zoals wij op z'n Engels uitspreken maar echt de letter 'a' uitspreken i.p.v. de 'e'.
Leh is de enige track op deze LP dat ik wel eens durf te skippen, die beat is me simpel weg te zweverig waardoor ik er weinig mee kan. Leh is meh, maar dat is geen probleem omdat het maar een anderhalf minuutje duurt.

Misschien dat daarom Wind en Golven net zo hard binnenkomt! Brak rapt deze Boom Bap-track (met modern tintje) wederom helemaal kapot en zorgt ervoor dat ook dit een absoluut hoogtepunt is. Deze hoge kwalitatieve lijn trekt hij mooi verder met Geluk(t), hier rapt hij voornamelijk over het feit dat hij met momenten een einzelgänger is en alles voor zijn twee kinderen zou doen, thema's die wel vaker terugkomen op deze plaat. Beide thema's zijn voor mij grote raakvlakken en zorgen voor veel herkenbaarheid bij mezelf. Geluk(t) is zonder twijfelen ook een absolute climax.

Hoeken en Muren is weer een knallende track, deze keer met een Arabisch tintje wegens de trompet(?) op de achtergrond. Ooooow is een samenwerking tussen de gastheer en zijn (veel) populairdere broeder, een geniale Trap-achtige banger waar beide heren er ook al wel meer van gemaakt hebben.
Dan zijn we al weer ten einde gekomen van deze topper aangezien Merci een instrumentale outro is waar de gastheer de luisteraar op het einde nog bedankt.

Het mag duidelijk zijn: voor mij persoonlijk is dit soloalbum alles wat ik wou van Jazz Brak, en meer! Een vriend van mij vindt dit een vrij saaie plaat, op zich kan ik daar wel in komen (zeker op rustige tracks als Nu of Nooit en Ronde Cirkels). Op de afsluiter maakt Papa ZG het duidelijk een rapper te zijn die veel meer energie uitstraalt en harder binnenkomt door zijn recht-toe-rechtaan raps. Jazz Brak is veel rustiger en over het algemeen wat lomer dan zijn collega, vaak spreekt hij zijn rijmen meer uit als een poëet dan als rapper. Tekstueel is deze man toch wel abstracter dan bijvoorbeeld een Zwangere Guy. Normaal ben ik daar zo niet voor, maar bij Jazz Brak vind ik het op één of andere manier echt zalig.
De producties van deze crew zijn sinds BRUTAAL ook helemaal on-point, dat zorgt er toch wel voor dat STIKSTOF in onze taal op bijna eenzame hoogte staat wat mij betreft (zeker in België).

Het is nog vroeg en zo heel veel is er in 2023 nog niet uitgekomen maar ik durf toch te voorspellen dat BRAK (hoog) in mijn eindejaarslijst zal eindigen! Topplaat. Met een speelduur van net geen 40 minuten is het ook geen lange zit en heeft deze Brusselaar bijna geen ruimte gelaten voor fouten.

Dikke 4*

Dit is inderdaad niet best.

Vinnie Paz lijkt per project wel matiger te worden! Zijn soloprojecten hebben me nooit echt warm kunnen maken maar zelfs met dit project onder de naam van Jedi Mind Tricks weet hij geen kwaliteit meer af te leveren.
Zelfs de beats van Stoupe the Enemy of Mankind zijn niet veel soeps meer. Wat is er in godsnaam toch gebeurd met dit duo?

De conspiracy bullshit en propaganda dat Vinnie steeds meer naar buiten brengt begint me ook harder te irriteren dan voorheen.

Zowel Burn Everything That Bears Your Name als The Funeral & the Raven kunnen me gewoonweg niet boeien én tellen beide te veel nummers, iets waar zijn soloprojecten vooral last van hebben.
Volgens mij ga ik stoppen met het beluisteren van nieuwe projecten van Vinnie Paz.

Bijna niet te geloven dat dit dezelfde heren zijn die ons de parel Servants in Heaven, Kings in Hell hebben gegeven.

2*

Dit is onverwacht echt een knaller van een LP!

De laatste jaren check ik nieuwe albums van Jeezy nog wel en als ik ze af zet ben ik ze vrijwel meteen weer vergeten, het laatste echt memorabel project (als geheel) van deze man was voor mij toch wel Seen It All: The Autobiography. Steeds leek hij verder weg te trekken van het Trap-subgenre, waar hij toch één van de grondleggers van is. De laatste paar jaren ging hij ook steeds vaker samenwerken met het productietrio J.U.S.T.I.C.E. League, een team dat geweldige commerciële producties aflevert die heerlijk luxueus klinken. Vele hoogtepunten uit de catalogus van Rick Ross zijn afkomstig van die mannen maar bij Jeezy heb ik persoonlijk toch liever lompe agressieve producties. Dat is een persoonlijke voorkeur, want ook Jeezy klinkt gewoon top op die producties.

Dit is een dubbelalbum, de eerste helft heeft de titel I Might Forgive meekregen en telt de tracks 1 (I Might Forgive) tot en met track 15 (Keep the Change).
Op deze helft krijgen we de Jeezy dat ik zo hard gemist heb... Don't Cheat en Keep the Change daargelaten is dit een disc waar we niets anders dan harde Trap-bangers van de beste man krijgen.
Geen beats die allemaal op elkaar lijken maar die echt een duidelijk apart geluid hebben, Jeezy klinkt ontzettend gemotiveerd en de refreinen zijn zoals vanouds weer heerlijk catchy. Hoogtepunten voor mij zijn I Might Forgive, My Name, Trust No One, Sad, Don't Deserve Me, Don't Cheat en Shine on Me.

No Complaining, If I'm Being Honest en Don't Cheat zijn (mede-)producties van J.U.S.T.I.C.E. League maar de tweede helft is een waar collaboratiealbum tussen dat trio en de gastheer. Vanaf track 16 (Delusional) tot en met de allerlaatste horen we Jeezy enkel nog maar rappen over producties van J.U.S.T.I.C.E. League. Dit zorgt ervoor dat de helft But I Don't Forget heel wat minder agressief klinkt maar daarom niet minder goed. De beats zijn zoals we mogen verwachten tip-top in orde, Jeezy rapt beter dan iedereen met vooroordelen zou verwachten en hij heeft wel degelijk iets te zeggen op vele liederen. Hier zijn Titanic, Expectations, Claim to Fame, What I Gotta Do, My Intentions, Since Pac Died en No Choice mijn favorieten.

Disc één telt 15 nummers, de tweede 14... wat wil zeggen dat Jeezy ons een studioalbum gebracht heeft dat maar liefst 29 nummers telt. Aangezien de meeste nummers de kaap van 3 minuten nog niet bereiken heeft het "maar" een speelduur van 1:30u maar omdat er ook geen gastartiesten te horen zijn vreesde ik toch voor dit dertiende soloalbum. Er zit een vlot tempo is en genoeg afwisseling, de gastheer klinkt erg gemotiveerd en heeft uitstekende producties uitgekozen. Eerlijk gezegd verveel ik me geen seconde terwijl ik dit project beluister, hij heeft een goed evenwicht gevonden tussen Trap en de luxueuzere sound.
De split met Def Jam Recordings lijkt hetgeen wat zijn rapcarrière nodig had.

Als je het eerdere werk van Jeezy kan waarderen zou je dit eigenlijk ook een kans moeten geven!

4*

Zoals verwacht weer een mooi album van Jeezy.

Van elk nummer kan ik genieten met als uitschieters 1/4 Block, What You Say, Holy Ghost, Me OK(!), Been Getting Money, Fuck the World, Seen It All en Beautiful. No Tears is het enige twijfelgevalletje.
Lil' Boosie heeft me positief verrast op Beez Like.

Het is (nog?) niet mijn favoriete album van de rapper, maar het kan zich perfect meten met zijn vorige projecten.

4*

Initieel wou ik deze links laten liggen.

Aangezien dit project een "collaboratie" is met DJ Drama, zoals de DJ de laatste tijd wel meer "collaboratie"-projecten uitgebracht heeft, dacht ik dat dit een mixtape was. Toch blijkt het een volwaardig studioalbum te zijn en toen het zelfs in de top 10 beste albums van 2022 van Feefo (Dead End Hip Hop) verscheen was ik toch nieuwsgierig of ik niets gemist had.

De laatste paar albums van Jeezy waren absoluut geen straf om te beluisteren maar ik zet liever zijn ouder werk op. Net zoals het op The Recession 2 het geval was is ook hier het bulk geproduceerd door J.U.S.T.I.C.E. League. Op productioneel vlak zit het dus wel goed met SNOFALL maar ook puur qua rapkwaliteiten vind ik per project Jeezy beter worden. Toch vind ik ook deze LP wat kleurloos en blijft er bijna niets hangen.

Productioneel is het goed en Jeezy doet het dus ook goed maar ik hoor de beste man gewoon liever op lompe Trap-producties. Dat bewijst hij ook hier met de EST Gee-samenwerking Scarface, wat toch wel de enige echte Trap-banger is op deze plaat. Een beetje zoals MLK BLVD dat was op TM104.
King's Crown is een ander nummer dat opvalt aangezien hij tekstueel wat dieper gaat dan gewoonlijk, dit is een eerbetoon aan al zijn vermoorde vrienden maar met name een zekere Kingpin.

Buiten de strofe van 42 Dugg op Put the Minks Down is het nergens slecht te noemen. Het luistert lekker weg maar gedenkwaardig is het ook verre van!

De rol van DJ Drama is me overigens totaal niet duidelijk. Hij praat de intro's en outro's altijd vol en gooit af en toe met wat typische mixtape geluidjes waardoor het toch eerder klinkt dan een mixtape in plaats van een studioalbum.
Hij hemelt zichzelf ook steeds op en zegt meermaals dat hij de beste is... in wat vraag ik mezelf als luisteraar dan af?

3,5*

De rest van de EP valt ook goed te pruimen, inderdaad! Bed Peace blijft het hoogtepunt vind ik, maar de rest moet daar niet veel voor onder doen.
Niet alleen Jhené Aiko levert goed werk, maar ook de producer Fisticuffs.

Het enige nummer dat ik misschien iets minder vind is de bonustrack. Dat is ook het enige nummer dat niet door Fisticuffs is geproduceerd, maar door No I.D.. Vind het niet echt bij het geheel passen.

Laat haar debuutalbum, Souled Out, maar komen!

Fijn voorproefje.

GDLU: The Preluxe is dus een collectie van vier nummers die zijn vierde studioalbum niet gehaald hebben. Het voelt niet aan als één coherent EP'tje, al lijkt me dat ook niet de bedoeling. Deze nummers zijn snel uitgebracht om mensen warm te maken voor God Does Like Ugly.

Behold is een geweldige banger waar JID heerlijk op dreef is. Knew Better bevat naar mijn smaak te veel Lil' Yachty, toch valt hij beter mee dan verwacht. Dit nummer heeft ook een knallende productie en wederom laat JID (weliswaar te weinig) horen een talent te zijn. Lisa met 6LACK is fijn, maar het nummer dat mij het minst bijblijft.

Animals (Pt. I) is dé publiekstrekker en meteen ook het terechte hoogtepunt van deze EP. JID komt wederom hard maar wordt echt volledig weggerapt door Eminem. Em bijt zich vast in die beat en laat niet meer los... héérlijk wanneer hij zo losgaat en totaal niet geforceerd klinkt. Het zegt waarschijnlijk veel over de kwaliteit van God Does Like Ugly dat deze nummers het album niet gehaald hebben, maar zeker de hekkensluiter is in principe gewoon gekkenwerk.
Wanneer Eminem rapt als dit is er eigenlijk zo goed als niemand dat er tegen op kan. Op zo'n momenten komt de oude fanboy weer boven hoor!

De hype voor God Does Like Ugly is absoluut gegroeid en hopelijk krijgt de gastheer vanaf dan de aandacht dat hij verdient.

3,5*

Na GDLU: The Preluxe was het al duidelijk.

De kwaliteit van die onsamenhangende EP, die aan de "Preluxe Edition" van dit album vastgeplakt is, beloofde dat het eigenlijk studioalbum vol ging staan van sterke nummers. Vanaf de eerste luisterbeurt was ik al te spreken over God Does Like Ugly, per luisterbeurt geraak ik er vertrouwder mee en moet het van kwaliteit of enthousiasme niets inleveren.

We beginnen met de banger dat YouUgly is. Knallende productie, JID rapt scherp, brengt met teksten "And fans argue 'bout record sales like they record exec's themselves, It's like we all under a spell and still, I hope this message reaches you well" nodige memorabele momenten en als kers op de kaart roept Westside Gunn op z'n gekende manier wat quotables naar de luisteraar. Net zoals bij de meeste tracks op deze LP zitten hier een aantal beatswiches in. Kijkende naar de lijvige producerslijst en de vele beatswitches (in de tracks zelf) is het des te mooier dat God Does Like Ugly een solide geheel vormt.
Het tempo blijft hoog wanneer Glory en de single WRK voorbij komen.

Community beloofde op voorhand een hoogtepunt te worden. Nadat de gebroeders Thornton een maand geleden het album van het jaar (tot nu toe toch) op de wereld loslieten staan ze JID bij. JID doet het wederom fantastisch, die line over Bob de Bouwer doet me steeds lachen! Pusha T klinkt goed, niet speciaal. Malice is de showsteler toch weer, net zoals hij dat vaak op Let God Sort 'Em Out is.
Gz luistert ook goed weg, al is het volgende hoogtepunt VCRs met Vince Staples.

Hierna begint het "R&B'-gedeelte van het album. Online lees ik veel kritiek op de volgende vier nummers, ik snap het echter niet goed.
Sk8 is een vrolijk nummer en voor mij persoonlijk ook een duidelijk hoogtepunt, EARTHGANG valt hier trouwens goed op! What We On met Don Toliver bevalt prima, niet meteen een hoogvlieger. Wholeheartedly is wederom een prachtig nummer. Naast JID en de productie vind ik de (beknopte) bijdrage van Ty Dolla $ign ook heerlijk.
Jessie Reyez vind ik niet top klinken op No Boo in het begin, haar Spaanse stuk (en dat van JID) klinkt een stuk beter. Dit deel van de LP eindigt me een fijne interlude genaamd And We Vibing.

Het mag meteen duidelijk zijn dat het "softere" gedeelte achter de rug is met On McAfee, zeer sterke knaller!
Mereba zingt zeer ingetogen (en prachtig) op een minimalistische productie tijdens de intro van Of Blue, daarna zweept de beat op en doet JID wat hij moet doen op die productie. Dit is het soort productie waar bijvoorbeeld een Jadakiss 20 jaar geleden goed mee weg gekomen zou zijn.
K-Word is ook prima, maar voor mij niets speciaal.

We sluiten af met een ander hoogtepunt. For Keeps is een autobiografische en verhalende track waar JID zijn opkomst beschrijft. Ik hou wel van dit soort nummers, zeker wanneer het zo feilloos is uitgevoerd.

Dit vierde soloalbum is niet hét meesterwerk geworden waar ik van denk dat JID het wel in zich heeft. Desalniettemin is God Does Like Ugly wel erg sterk, één van de toppers van 2025!

Dikke 4*

Heel lekker, inderdaad!

Zijn vorige twee studioalbums bevielen me ook prima maar ik vind dat The Forever Story zijn sterkste plaat tot nu toe is! Op deze opvolger van The Never Story laat J.I.D goed zien dat hij geen eendimensionale rapper is en uit de voeten kan met verschillende stijlen.

Hij kan helemaal niets overlaten van beats zoals van Raydar tot en met Surround Sound, hij laat zien ook prima te kunnen zingen en meer een R&B/Soul kant op te kunnen gaan op Kody Blu 31 en Can't Make U Change, gaat meer introspectief op nummers zoals Sistanem of bewijst zich staande te kunnen houden tegen levende legendes als Mos Def en Lil' Wayne. Over Weezy gesproken... hij vermoord Just in Time op een brutale manier, des te indrukwekkender dat je weet dat hij zijn teksten niet eerst opschrijft. Als hij dit niveau kan aanhouden gaat Tha Carter 6 fenomenaal worden!

Dit derde studioalbum is een heel sterk project dat nog vele luisterbeurten gaat krijgen. Hoogtepunten zijn moeilijk om er uit te halen omdat The Forever Story heerlijk weg luistert als één solide geheel. JID is een toprapper dat zich meerdere flows meester maakt en zelfs prima kan zingen, productioneel zit de LP sterk in elkaar en de gastartiesten zijn zorgvuldig uitgekozen.
Toch vreemd dat er nog zo op deze rapper geslapen wordt? Deze heer verdient heel wat meer aandacht dan wat hij momenteel krijgt en als we het over zijn eigen kamp (Dreamville) hebben vind ik hem interessanter dan zijn baas J. Cole.

Topper!

Welverdiende 4*

YAOWA!

Ja, dit is wat we willen, Joell Ortiz! Albums van deze spitter zijn steeds bang afwachten en weten vaak niet helemaal te overtuigen. Het bulk van dit album werd geproduceerd door Heatmakerz, bekend van de legendarische en iconische beats dat ze in een ver verleden afleverde voor Dipset. De laatste jaren wisten ze me niet meer te overtuigen, dit lieten ze jammer genoeg vaak horen op albums van Joell.

Love, Peace & Trauma begint met PTSD en Ambidextrous. Tijdens de eerste luisterbeurt wist ik niet wat er gebeurde... Joell rapt zeer gretig, en dat nog wel op parels van Heatmakerz! Mijn enthousiasme is na vele luisterbeurten nog steeds niet gaan liggen, zeer sterke tracks!

Door het tamme Undefeated kwam de gedachte van "ah, hier heb je" naar boven. Wat een zwak nummer, past ook totaal niet in het geheel van dit album.
Gek genoeg herpakt de gastheer zich weer vanaf Make It By! Vanaf dan tot en met Never Forget is het lekker genieten geblazen. KXNG Crooked, Grafh en Locksmith doen ook exact wat er van hen verwacht wordt.
Thy Neighbor staat niet op dezelfde kwalitatieve lijn, het is gelukkig wel een heel stuk beter dan Undefeated.

Can't Live With Your Love en single The Yaowa pakken de draad weer op en liggen opnieuw zeer fijn in het gehoor. Wandering schaar ik in dezelfde groep als Undefeated, het is met name die DYLVN dat dit nummer verpest met zijn gezaag.
Wegens Smile en Pen, Pad & a Dream sluit Love, Peace & Trauma toch nog sterk af.

Jammer van twee smetten op dit studioalbum, voor de rest een verrassend sterk project. Persoonlijk had ik niet meer durven dromen dat Joell Ortiz, en vooral Heatmakerz, dit nog in hun hadden!

4*

Nu er een tweede collaboratieproject aankomt van Joell en Crook leek het me een goede moment om H.A.R.D. nog eens op te zetten.

Slaughterhouse bestaat dan officieel niet meer sinds 2018 maar Joell Ortiz en Crooked I waren er duidelijk nog niet mee klaar. Joe Budden is natuurlijk op pensioen sinds 2016 (de enige rapper volgens mij dat zich er werkelijk aan houdt?) en Royce da 5'9" wou geen "Slaughterhouse"-project maken zonder alle 4 de leden.

Dit is een geweldige EP geworden naar mijn mening. Veel aandacht krijgen deze heren niet, niet alleen hier maar over het algemeen, maar ze zijn toch heren en meesters in hun vak hoor. Beide heren zijn sublieme rappers, voornamelijk Crook is wel een apex MC hoor. Joell moet er niet veel voor onderdoen maar hem ik heb altijd het minst interessante lid gevonden van de supergroep. Tekstueel, technisch, flow, stemgeluid... ze hebben het totale plaatje wat mij betreft, het enige wat ontbreekt is de hitpotentie.

De beats van onder andere The Heatmakerz, Erick Sermon, !llmind, Apollo Brown en J.U.S.T.I.C.E. League laten genoeg ruimte voor de spitters om hun zegje te doen zonder de spotlight van hun te stelen.

Caddy Bump (LBC) is een solotrack van KXNG Crooked, Wolves (BKLYN) van Joell Ortiz. De overige 6 tracks zijn werkelijke collaboraties.
Caddy Bump is mijn favoriet op de plaat, zonder Joell iets te kort willen doen. Lovely vind ik het zwakst.

Laat Rise & Fall of Slaughterhouse maar komen!

4*.

Het einde van Slaughterhouse.

Beide heren hebben al aangegeven dat ze na dit collaboratiealbum klaar zijn met Slaughterhouse, zelfs tijdens live optredens gaan ze geen strofe meer brengen. Het is tien jaar geleden sinds welcome to: OUR HOUSE uitkwam en was het dus hoog tijd volgens Joell Ortiz en KXNG Crooked om het hoofdstuk eindelijk af te sluiten. Joe Budden is uiteraard met pensioen en Royce da 5'9" wou het enkel doen met alle leden, daarom zijn ze maar met de helft.

Het is een prima album geworden waar deze rappers nog eens laten horen hoe goed ze wel niet zijn in hun vak. Niet slecht bedoeld naar Joell maar ik wacht voornamelijk op de strofes van Crook op Rise & Fall of Slaughterhouse. Joell presteert subliem maar wat Crook hier laat horen is wel degelijk next level als je het mij vraagt, en dan nog met zoveel verschillende flows. Dit album was ook voornamelijk zijn idee volgens mij, als we hem mogen geloven heeft hij ook het meeste tijd gestoken in de onsuccesvolle terugkeer van de supergroep. Joell Ortiz valt naar mijn mening meestal een beetje in het niets op deze plaat in vergelijking. Hij was sowieso mijn minst favoriete lid en ik vrees dat het nu nog harder opvalt nu ze maar met twee in plaats van vier zijn.

Zoals de titel al doet vermoeden gaat dit voornamelijk over wat er fout is gegaan met Slaughterhouse, puur vanuit de standpunten van Joell en Crook uiteraard. Na 13 nummers en bijna 50 minuten heb ik het wel gehoord en qua inhoud is dit daarmee een redelijk eentonig album, een inkorting had niet verkeerd geweest lijkt me.
Voor dit album het daglicht zag heeft het al veel stof doen opwaaien, voornamelijk bij Joe en Royce, en ik kan me enkel maar voorstellen dat er nog veel controversie bij gaat komen. Joell en Crook zijn niet altijd even mild voor hun ex-partners, vooral niet voor Budden.

De meeste nummers zijn goed. De raps zijn allen geweldig, de refreinen zijn meestal onderhoudend en de beats zijn vaak simpel maar oké. Vacancy is mijn favoriet, dat is een héérlijk nummer! Backstage komt op de tweede plaats.
Zoals eerder aangehaald vind ik Flood Waters het absolute dieptepunt, wat een verschrikking... het enige pluspunt dat ik kan aanhalen op die track zijn de raps van Crooked I! Ain't Nobody Mad is op het randje.

Samen met vele anderen hoop ik dat er ooit een ware terugkeer van de supergroep komt maar die zal (zeker na dit project) wel uitblijven. Royce heeft Slaughterhouse naar mijn inziens als opstapje gebruikt om weer in de gratie van Eminem te vallen en zo ook weer nieuw leven in zijn solocarrière te blazen en Joe Budden is een fulltime podcaster geworden. Die wachten beide niet om weer 1/4de te zijn van een project.

Duimen dat Glass House ooit lekt! Wat Joell en Crook betreft zet ik liever de collaboratie-EP H.A.R.D. van twee jaar terug op.

3,5*

EDIT: toevallig is net de Deluxe-versie uitgekomen. Dit brengt twee nieuwe nummers met zich mee: de Joell Ortiz-solo Dream en de KXNG Crooked-solo Cornflakes. Fijne nummers op het eerste gehoor maar ze voegen niets toe aan dit project, ook nog al vreemd dat het solonummers zijn.

Daarom kwamen de teksten me al bekend voor, dit is gewoon een remix-album van Autograph!

Maar dan zijn die producties weggegooid en heeft L'Orange ze allemaal voor zijn rekening genomen, een producer dat ik nog niet kende trouwens.
Joell Ortiz is natuurlijk gewoon een heel sterke MC maar ook de producties van L'Orange vind ik over het algemeen wel leuk. Enkel zo'n producties als die van One Day en Love Is Love zijn toch maar vage gebeurens naar mijn mening.

Op dezelfde dag kwam ook Porches van REASON uit en beide albums vind ik te vergelijken: het zijn absolute goede projecten enkel wat aan de saaie kant. Na een luisterbeurt herinner je beide albums nog amper.

3,5*

Saai.

Heatmakerz kennen mensen van mijn generatie vooral van hun bangers die vervuld zijn met soulsamples die ze destijds nonstop maakten voor Dipset. Zij waren één van de grote verantwoordelijken van die typische Dipset-sound, een sound die ik wel goed kan hebben. Dit is hetzelfde productieteam maar de sound is compleet anders. Waar Dipset het ook meer van hun stijl en alles errond moest hebben is Joell Ortiz natuurlijk een pure spitter.

Productioneel trekt W.A.R. (With All Respect) me niet echt aan. Heel memorabel zijn de beats niet op deze plaat, Joell Ortiz is jammer genoeg ook het type rapper dat door de mand valt bij standaard producties als een saaie (maar wel goede) rapper. Slaughterhouse heb ik nog steeds heel hoog zitten, Joell is wel de "zwakste" van dat viertal.

De latere helft van de LP vind ik sterker dan de eerdere. Imagine That met Ransom en de titeltrack met M.O.P. zorgen voor een leuke afwisseling door de gasten, Please komt daarna nog en zit productioneel het interessantst in elkaar vind ik.

Veel zal ik dit niet meer beluisteren. De cover vind ik trouwens wel verrassend leuk, Joell heeft al (veel) zwakkere albumcovers gehad.

3*

Hij kan het nog steeds.

Zijn tweede album is alweer 5 jaar oud geworden en buiten de mini-EP The Light Pack vorig jaar is het vrij stil geweest rondom de muzikale carrière van Joey Bada$$. Zijn focus lag de voorbije jaren voornamelijk op acteren, zo was hij onder andere te zien als Inspectah Deck in Wu-Tang: An American Saga en speelt hij een hoofdrol in één van de tv-series van 50 Cent genaamd Power Book 3: Raising Kanan. Met zijn derde studioalbum, 2000, laat hij aan de wereld horen dat zijn oorspronkelijk beroep hem ook nog steeds nauw aan het hart ligt.

Zoals af te leiden valt uit de titel is dit album een vervolg op zijn debuutmixtape 1999. All-Amerikkkan Bada$$ had een commerciëlere en toegankelijkere stijl dan wat we van Joey Bada$$ gewoon waren maar met dit album gaat hij terug naar de sound van onder andere 1999 en B4.Da.$$.

Zoals vrijwel iedereen al aanhaalde is dit een goed album maar echt spannend is het nergens en er staan amper uitschieters op. Zo ben ik bijvoorbeeld ook niet vies van Westside Gunn op Brand New 911 omdat hij net wat peper in het album stopt.
Wat mij betreft is Survivors Guilt dé parel van dit album. Dit is een eerbetoon aan de overledenen Capital STEEZ en zijn neef Junior B wat prachtig neergepend is.
Buiten deze track blijft het album in hetzelfde adequate niveau hangen, enkel de interlude in het nummer Cruise Control (... I don't know you man, looooseer) vind ik tenenkrommend.

Goed album maar hoge ogen zal het niet gooien neem ik aan.

4*

Geweldig debuut van Joey Bada$$!

1999 was een sterke mixtape maar om eerlijk te zijn is er bar weinig van blijven hangen bij mij. Dit album is gevarieerder dan zijn debuutmixtape. Sinds B4.Da.$$ het daglicht zag wordt dit album geregeld gedraaid door me, 1999 niet (nooit eigenlijk). Rejex en Summer Knights (+ EP) zijn onbekend voor mij.

Geen enkele skipwaardige nummers op dit excellente album. Paper Trail$ (DJ Premier!), Piece of Mind, Big Dusty, Hazeus View, Like Me, Belly of the Beast en On & On worden hier het meest afgespeeld. De rest moet voor deze tracks niet onderdoen.

Ook de bonustracks worden met plezier gedraaid. Teach Me is een vreemde eend in de bijt, maar wel een plezierige. Tof, vrolijk feestnummertje!

Vooral de moeite waard voor liefhebbers van 90's (New York) Hip Hop.

4*

Dit is wel erg saai.

Nooit een groot fan geweest van Joey Bada$$, toch heb ik hem altijd een sterke rapper gevonden en kon ik zijn vorige projecten best goed pruimen. Dit vierde studioalbum is jammer genoeg zijn zwakste project tot nu toe.

Lonely at the Top begint vrij sterk met Dark Aura, Swank White en Supaflee. Die laatstgenoemde zou inderdaad zo een oude productie geweest kunnen zijn van The Neptunes. Highroller is niet verkeerd, wel aan de saaie kant (slecht refrein wel). Ready to Love met Ty Dolla $ign vind ik persoonlijk nog wel leuk. BK's Finest is weer een solide track, Rome Streetz profileert zich weer goed.

Vanaf Underwater zakt Lonely at the Top echter helemaal in elkaar. Joey Bada$$ horen we hier ook geregeld zingen en laat het rappen met momenten achterwege, het beklijft nergens.

Slecht vind ik het nergens. De hoogtepunten zijn gewoon ook niet heel noemenswaardig. Deze LP is vis noch vlees. Verwaarloosbaar albumpje.

3*

Na lange tijd deze nog eens opgezwierd!

Al zo lang ik me kan herinneren heb ik wel enige affiniteit met pro wrestling (entertainment). Als kind keek ik graag naar WCW, later nam WWE het stokje over en jaarlijks kocht ik ook die videogames. Er zijn weinig worstelaars die de hoogtes van John Cena bereikt hebben, een echte fan ben ik nooit geweest van deze rappende worstelaar maar hij is altijd wel leuk geweest. Hij heeft natuurlijk het rapper-persona gehad als persoonlijkheid tijdens de shows en met Basic Thugonomics en de opener van dit album (The Time Is Now) zorgde hij voor zijn eigen entrance-songs. Het bleek dat John Cena als rapper heel wat meer was dan een typetje maar dat de beste man ook een serieuze artiest is!

Elk nummer is een collaboratie met zijn neef Tha Trademarc, iemand dat ik buiten dit album niet ken. Behalve de neven is Bumpy Knuckles(/Freddie Foxxx) zelfs vier keer te horen op You Can't See Me en Esoteric ook eenmaal, toch niet de minste namen in de underground scene. Het gros van dit album is geproduceerd door de (voor mij) onbekende Chaos & Order maar niemand minder dan Jake One heeft hier ook producties op! De klassieker The Time Is Now, Just Another Day, We Didn't Want You to Know, Know the Rep en Chain Gang Is da Click zijn van zijn hand.

John Cena en Tha Trademarc zelf zijn ook absoluut geen onverdienstelijke rappers wat You Can't See Me een beter album maakt dan dat je zou denken, heel wat minder commercieel dan dat je van namen als John Cena en WWE zou verwachten zelfs (nogmaals: kijk ook naar Jake One en de gastartiesten). Tha Trademarc heb ik persoonlijk altijd wat kleurloos gevonden maar storen doet hij zeker niet, hij flowt samen met zijn veel bekendere neef over prima en lichtelijk simpele producties. Geen lelijke/foute R&B-refreintjes, twee leuke MC's die er zin in hebben, pompende beats die veel sample-werk bevatten en best aanstekelijke refreinen waar Cena toch een talent voor heeft.

Mijn favorieten zijn altijd al The Time Is Now, Don't Fuck with Us, Just Another Day, Summer Flings, We Didn't Want You to Know, Running Game, This Is How We Roll en Chain Gang Is da Click geweest.
Er is echter één nummer dat er voor mij met kop en schouders uitsteekt en dat is de single Right Now, een nummer dat na al die jaren nog steeds veel voorbij komt ten huize Avonds. Heerlijke feel-good videoclip heeft dat nummer ook, je wordt er gewoon vrolijk van.

Hierna hebben we John Cena niet veel meer horen rappen en dat vind ik best jammer. In 2014 had hij voor de game WWE 2K15 wel twee nummers uitgebracht met Wiz Khalifa (All Day en Breaks) al klinken die wel héél wat commerciëler dan dit debuutalbum. Maar tegen een follow-up van dit album, al dan niet met Tha Trademarc, zou ik geen nee zeggen!

Geen slechte rappers, ook geen top-rappers, maar gewoon erg solide wat mij betreft.

4*

Ik ben het wel eens met de commentaren.

John Legend is puur qua zangkwaliteiten misschien wel mijn favoriete zanger maar als ik eerlijk ben grijp ik ook enkel terug naar zijn eerste twee soloalbums. LEGEND is alweer zijn achtste album en zijn eerste dubbelaar.

Het feit dat dit een dubbelalbum is doet dit project niet ten goede. Het luistert zoals zijn voorgaande albums allemaal wel lekker weg maar nergens grijpt het me vast noch nodigt het me uit om deze LP nogmaals op te zetten. LEGEND ligt prima in het verlengde van zijn voorgaande albums al gaat deze net wat te lang door.

Als achtergrondmuziek is het prima en de stem van John Legend blijft goud maar wat mis ik de dagen van Get Lifted en Once Again!
Mooie R&B/Soul-muziek maar vooral Legend op automatische piloot met een generieke sound.

3,5*