Volgens Wikipedia krijgt dit album wel goede kritieken.

Het gemiddelde op MusicMeter reflecteert dit niet in de verste verte, het leek me dat ik dit gemiddelde wel met een korreltje zout moest nemen.
Haar debuutalbum, Invasion of Privacy, was een fijn album en bevat een aantal nummers waar ik nog steeds naar teruggrijp. De meeste mensen dachten dat het nooit meer ging komen; 7 jaar later brengt Cardi B dan toch een tweede album uit.

De tracklist maakt al veel duidelijk: 23 nummers met een speelduur van 1:10u is véél te véél Cardi. Er staat niets op Am I the Drama? waar ik naar terug zou keren. Er staan een aantal fijne Trap-bangertjes op, die verdrinken snel ik de overige middelmaat dat dit studioalbum is.

De teksten zijn geregeld van een bedroevend niveau. Wanneer ik zaken zoals "I'm on your dick, I wanna hold it when you pee, nigga" (On My Back) hoor geef ik het gewoon op. Vreselijk.

Kleine 2*

Net zoals de voorgaande EP van 2 jaar hiervoor is dit een vrij vaag en obscuur project.

Catfish Billy & Cub da CookUpBoss Slumtrap heeft buiten dat laatste woord exact dezelfde titel als de EP, wat al een rare titel was voor een project. De hoes is gewoon dezelfde maar als extra hebben ze het woord 'Slumtrap' er opgeplakt. Noch kan ik herinneren dat er voor dit (en de EP) iets van promotie vooraf gegaan is of dat Yelawolf deze projecten überhaupt op zijn social medias gedeeld heeft?
Volgens mij is Slumerican Records ook niet verantwoordelijk voor deze uitgave, enkel het label van Cub zelf.

Wel is dit een duidelijker collaboratieproject dan het eerste, Cub da CookUpBoss en Yelawolf zijn beide op elke track te horen. Waar Yelawolf op de EP twee producties had zijn op dit studioalbum de beats enkel van andere mensen.

Sauce uitgezonderd zijn dit allemaal nieuwe tracks. Cub en Yelawolf zijn consequent goed op Slumtrap, de gastartiesten vullen ze goed aan en de producties zijn simpel maar oké.
In principe heeft deze LP hetzelfde waarnemingsgevoel als de EP, het is niet echt memorabel en niet interessant genoeg om hier veel naar terug te komen.
No Hall Pass is een knaller maar mag niet in de schaduw staan van Heisenberg naar mijn mening. Een uitschieter als die laatstgenoemde ontbreekt hier.

Complimenten voor de cover van deze projecten wel, ik vind het ontzettend leuk vormgegeven. Yelawolf als meerval en Cub da CookUpBoss als beer zijn mooi ontworpen.

3*

Cub da CookUpBoss op producties van Yelawolf.

Of dat zou je toch verwachten aangezien het uitgebracht is door de heren als duo (Catfish Billy is het alter ego van Yelawolf). Enkel Too Gangsta en Cocaine zijn door de Slumerican-baas geproduceerd. Sauce is een beat van (de voor mij onbekende) StevieNickXX maar dit bevat dan weer wel de enige vocale bijdrage van Yelawolf.
Alle drie goede track maar weinig om naar terug te keren. Cub da CookUpBoss is een fijne rapper uit Nashville maar hij heeft maar weinig unieks of speciaals waardoor je niet geneigd bent om meer van hem te ontdekken.

Heisenberg is de topper van deze EP. Cub rapt over een beat van Bandplay, een Trap-producer dat vooral bekend is voor het recentere werk van Young Buck. Cub rapt over het maken van drugs over een ongelofelijk aanstekelijke banger van een beat. Het enige nummer van de vier dat ik nog regelmatig afspeel.
Ook het enige van de collectie waar Yelawolf in principe niets mee te maken heeft.

3*

Prima album, inderdaad!

Che Noir is een naam dat we geregeld voorbij horen komen op albums in dit straatje maar het was haar gastbijdrage op de nieuwste EP van Ransom dat me overtuigde om ook eens een album van haar te checken. Daar ik Table for 3 al kende dacht ik wel dat het tijd zou zijn om de rest van Food for Thought ook te leren kennen.

Che Noir is een vrouwelijke MC en één van de weinige die ik echt interessant vind klinken. Vette stem, toffe flow en ze heeft ook wel degelijk iets te zeggen. Hier valt het geregeld op dat ze nog steeds aan het rouwen is voor haar overleden broer en die introspectieve momenten zijn ijzersterk. Koppel dit met goed gebakken producties en het resultaat is een sterk projectje dat net iets langer duurt dan een halfuur.

Veel gastbijdrages zijn er niet maar de paar die er zijn doen het goed en zorgen voor de nodige afwisseling. Mijn favoriete samenwerking is absoluut Ladies Brunch. Che Noir, 7xvethegenius en Armani Caesar zijn 3 vrouwelijke top MC's in dit straatje en om ze samen te horen is heerlijk.

4*

Dit album is een sterke opvolger van haar EP vorig jaar.

Op The Color Chocolate 2 bewijst Che Noir wat mij betreft één van de meest interessante "femcee's" te zijn, mogelijks zelfs mijn nummer één momenteel. Hier rapt ze ook weer met haar welgekende souplesse en prachtige controle over haar stem. Ze articuleert kristalhelder, heeft inhoudelijk iets mee te delen en is een begenadigd verhaalverteller.

eLZhi ken ik voornamelijk van naam, op Who's the Greatest? laat hij horen dat ik misschien ook eens iets uit zijn solocatalogus moet gaan beluisteren. 7xvethegenius bewijst, net zoals de gastvrouw, op Show & Tell ook weer dat zij één van de topvrouwen is in Hip Hop. De soulvolle zangstem van Son Little heeft een toegevoegde waarde op New Beginning.

Blijf maar doorgaan op deze manier, Che Noir!

4*

Tof!

Erg lekker tussendoortje. Che Noir is toch wel één van de meeste interessante vrouwelijke MC's naar mijn mening, op The Color Chocolate, Vol. 1 EP laat ze dit ook horen.
Vier fijne tracks én Ransom komt nog eens langs om te laten horen dat hij wel degelijk de beste rapper van het moment is!

3,5*

Leuk.

Che Noir is wat mij betreft één van de meeste interessante vrouwelijke rappers, ze weet mijn aandacht toch vaak te trekken wanneer ze een nieuw project op de wereld loslaat. No Validation is een collaboratiealbum met The Other Guys, een duo dat ik ken van hun album met Skyzoo twee jaar geleden.

Onze gastvrouw flowt lekker op de puike producties die ze voorgeschoteld krijgt op dit project. 38 Spesh, Jae Skeese, Ransom, Smoke DZA en Skyzoo zelfs twee keer doen het ook wederom erg goed op dit type beats.
Dollar Tree en Ego Trips zijn mijn favorieten.

No Validation is een fijn album geworden. Nergens blinkt het uit, wel is het zeer solide. Past perfect in de discografie van Che Noir.

3,5*

Het beste album van Clipse.

Net zoals Lord Willin' is dit tweede studioalbum ook volledig geproduceerd door The Neptunes. Waar op dat eerstgenoemde album de beats over het algemeen niet heel bijzonder waren vind ik Pharrell en Chad Hugo hier op de top van hun kunnen presteren. Hell Hath No Fury is het beste album van Clipse maar sowieso ook één van de beste werken dat ik ken van The Neptunes.

Het start nogal standaard met We Got It for Cheap maar vanaf Momma I'm So Sorry komt de plaat volledig los en moeten de tracks praktisch niet veel voor elkaar onder doen. Het mooie is ook dat elk nummer een aparte distinctieve sound heeft waardoor ze allen een uiterst uniek gevoel krijgen.
Mr. Me Too, Wamp Wamp (What It Do) met Slim Thug, Ride Around Shining met Ab-Liva, Keys Open Doors, Chinese New Year en Nightmares met Pharrell en Bilal worden ten huize Avonds het meest gedraaid.

Tussen Lord Willin' en Hell Hath No Fury zat 4 jaar en deze tijd hebben de rappers en producers van Star Trak uitstekend benut.

4*

Prachtig.

Lang geleden dat we zo'n rollout voor een album gezien hebben, terwijl dit vroeger gewoon de norm was. Voor ze het album op de wereld loslieten kregen we eerst Ace Trumpets en So Be It als singles, rond de release waren ze overal en gingen ze langs bij de grootste platformen voor Hip Hop-interviews. Daarbij kwam nog dat Def Jam Recordings deze LP niet wou uitgeven aangezien Kendrick Lamar een gastbijdrage heeft (wegens de rechtszaak van Drake tegen UMG ziet Clipse(/Pusha T) en Kendrick tezamen er op papier niet goed uit), vrij laat kwam Jay-Z met het nieuws dat hij het album wel wou distribueren via zijn Roc Nation. Telkens wanneer Pusha T een album uit gaat brengen heb ik zenuwen, gewoon om het feit dat hij steeds meesterwerken weet uit te brengen en ik de dag vrees dat dit niet meer voorvalt. Dit in combinatie met de enorme hype dat rondom dit album hangt kon dit niet falen.

Van Clipse ben ik nooit een groot fan geweest. Hell Hath No Fury is een erg sterk album, maar met Lord Willin' en voornamelijk Til the Casket Drops heb ik toch heel wat minder (het album van Re-Up Gang vind ik toffer dan deze twee). Van Pusha T ben ik echter een groot fan sinds het begin van zijn solocarrière, dat begon met de mixtape Fear of God. No Malice heb ik solo nooit gecheckt aangezien hij een Christian rapper geworden was. Voor dit album is hij terug Malice trouwens.

Let God Sort 'Em Out is mijn favoriete album geworden van Clipse. Wat mij betreft kan deze LP zo in het rijtje van meesterwerken (King Push - Darkest Before Dawn: The Prelude, DAYTONA en It's Almost Dry). Pharrell is de enige producer van het album, hij produceert op het niveau van It's Almost Dry (dat voor de helft van hem was). Pusha T zonder Kanye West was toch ook even bang afwachten aangezien hij een belangrijk figuur was in zijn solocarrière, hij wordt gelukkig niet gemist.

Clipse rappen voornamelijk weer over waar ze het altijd over hebben: coke en het straatleven. We beginnen raar maar waar met een vreemde eend in de bijt want zo open en kwetsbaar als op The Birds Don't Sing hebben we deze gebroeders nooit eerder gehoord. Ze hebben eind 2021 hun moeder verloren, vier maanden daarna stierf ook hun vader. Pusha T rapt over zijn laatste interactie met zijn moeder en laat de luisteraar horen dat hij niet echt aanwezig was met dat gesprek, iets waar hij nu veel spijt van heeft. Malice beschrijft dan weer het moment wanneer hij zijn vaders lijk gevonden had en doet uit de doeken wat hem een goede vader maakte. John Legend op Hip Hop-nummers als dit is iets wat weer meer mag gebeuren, die man kan ongelofelijk goed zingen.

Na deze emotionele opener komt het verwachte geweld van de broers. Chains & Whips is hét nummer waar Def Jam bang van had aangezien Kendrick Lamar de laatste strofe op dit nummer aflevert. De drie MC's doen exact wat ze moeten doen op deze productie van Pharrell, Malice steelt voor mij de show wegens lines als "you're gasping for air now, it's beautiful!".
P.O.V. is een heerlijk dreigende banger. King Push blijft heer en meester op dreigende nummers zoals dit, je gelooft elk woord dat uit zijn mond komt. Tyler, the Creator klinkt goddelijk op dit nummer en is voor mij persoonlijk de sterkste feature op dit project. Deze strofe maakte me helemaal warm voor DON'T TAP THE GLASS.

Toen dit album pas uitgekomen was zette ik als eerste So Be It, Pt. 2 op, wat een tegenvaller was dat. De teksten en delivery waren exact hetzelfde als de originele versie, de beat was enkel gewijzigd naar een (veel) zwakkere. Gelukkig duurde het geen twee uur voor de originele versie dan toch op Let God Sort 'Em Out kwam in plaats van die remix. Héérlijk nummer en misschien wel mijn favoriete productie op deze plaat. Op de laatste strofe disst Pusha T Travi$ Scott, waarom weet ik niet maar het mag weer duidelijk zijn dat je niet met hem moet sollen.
Ace Trumpets blijft ook een prachtige single. Pharrell weet op zo'n producties de bass wel te vinden hoor, verdomme toch!

All Things Considered opent wederom met een uitzonderlijk kwetsbare Pusha T aangezien hij het heeft over de dood van zijn moeder én het nieuws brengt dat zijn vrouw en hij onlangs een miskraam gehad hebben en hoe ze hier mee omgaan. Malice maakt daarentegen deze beat nog harder dan hij al is.
The-Dream is een zanger waar ik niets van moet weten, enkel in combinatie met Pusha T vind ik hem (erg) sterk klinken... ook hier weer.

M.T.B.T.T.F. (Mike Tyson Blow to the Face) is een fijne banger zonder meer. E.B.I.T.D.A. is een zomers en luchtig nummer dat ook niets verkeerd doet.
Geniaal om Stove God Cooks op een groot album zoals dit te zien. Zijn refrein op F.I.C.O. klinkt weer heerlijk, enkel jammer dat hij geen strofe gekregen heeft. Waar blijft toch die opvolger van Reasonable Drought? Hier zorgt hij weer voor een heerlijke "mee-kweler".

Fijn om Ab-Liva weer in zijn element te horen met Clipse op de energieke banger dat Inglorious Bastards is. So Far Ahead bevat de tofste vocale bijdrage van Pharrell, leuke meezinger. Tijdens zijn refrein is de productie mooi ingetogen, tijdens de stukken van de broers gaat 'ie helemaal los.
De titeltracks doet weer weinig verkeerd, Chandeliers van Nas is een sterke bonus. By the Grace of God is een mooie afsluiter van dit meesterwerk.

Pusha T en Malice leveren érg sterk werk af met Let God Sort 'Em Out, na ongeveer 50 luisterbeurten ben ik geen slechte strofe of refrein tegengekomen. Dit album heeft al sinds het uit is een zeer verslavende werking op mij, nog steeds kan ik het amper neerleggen. Pusha T blijft mijn favoriet van het duo, Malice overtreft hem hier toch een aantal keren. Malice klinkt om deze plaat vaak gevaarlijker en dreigender van zijn jonger broertje eigenlijk. Je zou niet zeggen dat hij de laatste 15 jaar bekend stond als No Malice.

De producties van Pharrell zijn allen werkelijk om van te smullen, dit is hoe ik hem graag hoor en wanneer zijn genialiteit naar boven komt. Zijn vocalen op dit album hebben even tijd nodig gehad om aan te wennen, dit is nu geen probleem meer.

Ray Vaughn is van zijn troon gestoten, Clipse hebben mijn album van het jaar op hun naam staan. Het lijkt me straf dat iemand dit nog overtreft in 2025. Net zoals de drie voorgaande album van Pusha T is dit een meesterwerk van begin tot einde.

Heel stevige 4* met een reële kans op verhoging naar mijn maximumscore in de toekomst. Hoe blijft je het toch voor elkaar brengen, King Push? Hij mag dan niet de sterkste rapper van het moment zijn, wel de rapper dat de laatste jaren de beste albums uitbrengt.

Een typisch Star Trak-vehikel.

Normaal gezien was het debuutalbum van Clipse al uitgebracht in 1999 en zou het als Exclusive Audio Footage uitgekomen zijn via Elektra Records. Wegens weinig commercieel succes van de eerste single van dat project is dat album nooit uitgekomen en heeft het label deze broers ook laten gaan. Ze kregen vervolgens een tweede kans door de producers van dat onuitgebrachte album: The Neptunes. Pharrell en Chad Hugo zijn net zoals Pusha T en (No) Malice ook afkomstig uit Virginia Beach en door hun een contract te geven bij Star Trak Entertainment zouden zij zich ontfermen over de carrière van de gebroeders Thornton.

Lord Willin' is ook volledig geproduceerd door The Neptunes. De genialiteit, de invloed en het status van dit productie-duo erken ik zonder problemen al willen de beats me niet altijd grijpen, het klinkt niet altijd even goed naar mijn mening. Over het algemeen vind ik deze beats wel leuk maar het fantastische vind ik er wat aan ontbreken. Neem een nummer als Ma, I Don't Love Her als voorbeeld van zo'n typische The Neptunes-productie dat voor mij persoonlijk de standaard maar moeilijk ontstijgt. Steeds kijk ik met gemengde gevoelens naar The Neptunes (en Pharrell-solo en N*E*R*D).

Clipse zelf zijn uiteraard prima rappers maar je kan wel horen dat dit nog maar de start was, bijzonder klinken ze zelden op dit debuutalbum. Malice doet me sowieso niet veel maar zelfs Pusha T, wat één van mijn favoriete artiesten is, laat hier niet veel bijzonders horen voor mij.

De leadsingle Grindin' is een geniaal minimalistisch nummer, één van de betere dat het duo ooit uitgebracht heeft. Virginia is een lekker nummer waar een duistere dreiging over sluimert.
De rest is gewoon oké maar ik vind de stempel van de producers daar net te hard doordrukken, voor mij klinkt het meestal alsof Clipse op de achtergrond blijven van The Neptunes (en de vocalen van Pharrell).

Het cijfer is niet bepaald laag omdat het geen slecht album is, lager dan dit is het ook niet waard voor mij. Zo nu en dan zet ik dit nog eens in zijn volledigheid op in de hoop dat de klik komt maar tot nu toe is hij nog steeds uitgebleven.

3,5*

Een stap terug.

Echt slecht is dit derde studioalbum niet maar het heeft niet hetzelfde momentum als Hell Hath No Fury en het album van Re-Up Gang. De broertjes lieten Sandman en Ab-Liva thuis (buiten laatstgenoemde op Never Will It Stop natuurlijk) en de producties kwamen terug van de handen van hun oude vrienden The Neptunes.

Wat dit album uniek maakt tegenover de vorige twee Clipse-albums is dat het niet exclusief geproduceerd is door de Star Trak-bazen, vijf van de dertien beats op Til the Casket Drops zijn niet van hun. Freedom en Never Will It Stop zijn gedaan door Sean C & LV. Kinda Like a Big Deal, There Was a Murder en Footsteps door DJ Khalil (de eerste twee samen met Chin Injeti).
De beats van DJ Khalil vind ik niet super matchen met Clipse. Zijn tweede nummer vind ik nog het sterkst maar die ander twee doen met toch wat minder.
Sean C & LV beginnen sterk met de opener maar de collaboratietrack met Ab-Liva is ook een niveautje minder naar mijn mening.

Maar ook de beats van Pharrell en Chad Hugo vind ik redelijk kaal en goedkoop klinken op Til the Casket Drops. Pusha T en Malice rappen op een consequent goed niveau maar de beats zijn toch minder goed dan we gewoon zijn van dit duo.
De single Popular Demand (Popeyes) met Cam'ron en Pharrell vind ik de grote uitschieter, inmiddels is dat toch wel een klassiekertje. Killa Cam laat zich ook van zijn beste kant zien op die track.

Het bulk blijft in de standaard hangen waardoor de loopbaan van Clipse als duo toch in mineur eindigde met dit derde en laatste studioalbum. Pusha T blijf ik met veel smart volgen maar No Malice kan me niet boeien als Christelijke rapper, de oudste broer van dit duo vond ik sowieso het minst leuk.
Kanye West heeft in 2019 voor een reünie gezorgd op het nummer Use This Gospel maar dat deed me niets. De reünie op Punch Bowl op het pas nieuwe album van Nigo vind ik al weer wat leuker.

Het cijfer stond nog veel te hoog en bij deze verlaag ik met een volledig punt.

3*

Toffe combo!

Common en ik zullen waarschijnlijk nooit een perfecte match zijn maar ik geniet best wel van The Auditorium, Vol. 1! Hij is uiteraard gewoon een prima MC en ditmaal doet hij zijn ding op lekkere soulvolle beats van grootmeester Pete Rock.

Veel grijp ik niet naar dit album, het zou ook best een 20 minuten minder lang mogen duren... maar als het eenmaal opstaat skip ik eigenlijk geen enkele track.

Prima album en een mooie toevoeging aan de discografie van Common.

3,5*

Het is wel oké.

Veel tracks die ik nog veel draai staan hier niet op om eerlijk te zijn. Element of Surprise van Lloyd Banks, Pride van Ransom (maar staat ook op Se7en), 3:30 in Houston van Benny, Nerve of You van Armani Caesar en Mission Accomplished zijn de enige die ik nog met enige regelmaat draai. De solotrack van Benny is tof maar we hebben al veel sterkere nummers gehad van hem.

De overige tracks zijn niet rampzalig maar zorgen er ook niet voor dat deze soundtrack de moeite waard wordt om te beluisteren. Overigens maakt deze soundtrack me ook totaal niet warm om de film een kans te geven, maar dat was ook al een moeilijke taak geweest voor Benny en WSG zonder deze verzamelaar om eerlijk te zijn.

Met artiesten zoals Chase Fetti, Heem, Billy V, Eto, Jonezy, Elcamino, Rick Hyde, Flee Lord en Wale heb ik niet veel. Ze ontstijgen de middenmoot niet naar mijn mening.
Armani Caesar daarentegen is wel één van de weinige vrouwelijke MC's die goed in de smaak valt bij mij, hopelijk duurt het niet te lang voor we een tweede full-length project van haar krijgen.

Middenmoot.

Verlaging van 3,5* naar 3*

Heerlijk.

3 briljante collaboraties van Conway the Machine en wijlen Prodigy gebundeld als de EP Hell Still on Earth, vernoemd naar een klassieker van Mobb Deep. Volledig geproduceerd door Daringer.

Het is jammer dat Prodigy een jaar later gestorven is want hij paste voorbeeldig op de sound van Griselda.

Rodney Little is geniaal, het is enkel zonde dat er zo'n lange outro aan vastgeplakt is. Benz Window en Broken Safety zijn ook subliem. 3 nummers is jammer genoeg wel heel karig en moeilijk te beoordelen. Zonde ook dat dit niet op streamingsdiensten staat en daarbuiten ook moeilijk te vinden is. Toch een obscuur projectje dit.

3,5*.

Dit is mijn favoriete album van 2020.

Solo kende ik nog niet veel van Conway the Machine toen dit debuutalbum uitkwam, ik was enkel nog maar bekend met de mixtape Everybody Is F.O.O.D. 3. Nu ben ik ook bekend met zijn (tot nu toe) laatste mixtape Look What I Became, toen nog niet.
Deze man is voor mij persoonlijk toch de beste rapper van de laatste paar jaren, hij heeft wel genoeg competitie gelukkig. Die competitie zit uiteraard met Benny the Butcher ook in zijn eigen kamp al heeft Conway toch een streepje voor. Hij rapt evengoed als Benny (zo niet beter) maar staat inhoudelijk toch een trapje hoger. Conway gaat verder dan de gebruikelijke straattaal, heeft over het algemeen wat meer te zeggen (zie hier bijvoorbeeld Front Lines over de Black Lives Matter-movement) en durft introspectief te gaan.

Fear of God en Anza liggen het hardst in de richting van een commercieel geluid wat niet gek is met respectievelijk Hit-Boy en Murda Beatz als producers van die tracks. De overige nummers zijn veel grauwer en exact hoe ik de rappers van dit label graag hoor. Het type Hip Hop dat niet voor iedereen weggelegd is en absoluut niet gemaakt is om op commerciële radio te draaien.

Machine rapt op een ongekend hoog niveau en zijn teksten zijn consequent goed, over het algemeen maar zeker op From King to a GOD. Favoriete tracks aanduiden is moeilijk voor deze parel, zelfs de 2 "toegankelijkere" tracks vind ik uitstekend.
De gastartiesten zijn ook absolute meerwaardes. Freddie Gibbs en Conway klinken exact zo goed in de praktijk als op papier. Armani Caesar bewijst nogmaals dat ze best wat productiever mag zijn. Lloyd Banks gaf op Juvenile Hell een voorbode voor wat er ging gebeuren het volgende jaar.

Method Man staat alleen op dit album wat mij betreft. Lemon is een superharde en donkere track waar Conway perfect op klinkt... maar wat Meth doet is God-level. Strofe van dat jaar wat mij betreft. Dat die levende legende ook maar eens terugkomt met een soloalbum... en dan geen gevalletje zoals de twee delen van The Meth Lab!

De 5 extra liederen op de Deluxe-editie zijn van hetzelfde niveau als het oorspronkelijke album. Jae Skeese en 7xvethegenius, de artiesten op z'n eigen label (DrumWork Music Group), mogen wat mij betreft ook spoedig met solo-materiaal op de proppen komen.

Het cijfer leunt heel hard tegen een 4,5*. De enige twee nummers dat het hier nog van weerhouden zijn Spurs 3 en Forever Droppin' Tears. Normaal gezien zijn tracks van de 3 Griselda-mannen hoogtepunten maar die beat vind ik vrij irritant, de track ligt me al wel beter dan in het begin.
Forever Droppin' Tears is sterk maar gaat net iets te lang door.

Een verhoging zit er nog wel aan te komen maar voor nu nog steeds een moddervette 4*.

Conway bevestigd voor mij met dit de beste te zijn in het Griselda-collectief.

Tussen het tekenen van het contract en het eigenlijke major label-debuut zitten enkele jaren en vele projecten maar eindelijk is het daar dan, God Don't Make Mistakes! Hét album van Conway the Machine op onder meer Shady Records en Interscope Records. Net zoals bij het groepsalbum en het Shady-album van WSG het geval was wil dit niet zeggen dat hij van zijn bekende sound wegvaart, het is nog duidelijk ook een Griselda-project.

Lock Load, Piano Love, DrumWork, John Woo Flick en Babas zijn onvervalste vieze, vuile Griselda nummers waar deze woordenagressors voor bekend staan. Nog steeds vind ik het straf dat zo'n grimey sound anno 2022 te vinden is op een major label-album.
The Alchemist vind ik de tofste beats hier op hebben met Piano Love(!) en de titeltrack.

Op Tear Gas, Guilty, So Much More en Chanel Pearls rapt La Maquina over meer soulvolle beats, denk aan de producties waar het trio J.U.S.T.I.C.E. League voor bekend staat (al is enkel So Much More van hun). Dit is ook een sound waar hij prachtig mee uit de voeten kan.

God Don't Make Mistakes brengt wel een aantal gastartiesten met zich mee. Beanie Sigel brengt ongeveer 7 jaar na zijn collaboratie met Pusha T (dat was de laatste keer dat ik hem hoorde) wederom een heerlijke gastbijdrage die heel dreigend klinkt. Knap dat hij zo nu en dan nog eens te horen is aangezien hij vanaf eind 2014 maar met één long door het leven gaat, wat uiteraard te horen is.
Rick Ross laat op Tear Gas horen dat zo'n sound zijn sweet spot is... al is het Lil' Wayne dat niets van die productie over laat! Zijn DrumWork-artiesten, 7xvethegenius en Jae Skeese, hebben me nog een tikkeltje benieuwder gemaakt naar hun debuten op het label. 7xvethegenius vind ik een heerlijk gecontroleerde en rustige flow hebben, één van de weinige vrouwelijke MC's dat mijn aandacht zo kan grijpen. T.I. levert ook een goede strofe op Wild Chapters, het zijn echter zanger Novel (vooral zijn strofe) en producer Hit-Boy dat er voor zorgen dat dit het minst leuke nummer is op de plaat.
Benny en WSG doen exact wat ze moeten doen op de Griselda-collaboratie John Woo Flick.
Chanel Pearls verraste me om eerlijk te zijn, Jill Scott begon ineens te rappen (en nog niet zo onverdienstelijk)! Ze eindigde wel in haar kenmerkende prachtige zang.

Nu heb ik het over de producties en de gastartiesten gehad maar wat met de hoofdact? Conway the Machine bewijst voor mij persoonlijk de meest gevarieerde artiest van de Griselda-stal te zijn. Hij flowt over de producties als een ware meester van zijn vak en tekstueel is dit project misschien wel het beste wat we van hem gehoord hebben. Hier staat absoluut niet alleen harde gangsterpraat en boom-boom-boom-gedoe op! Dit is zijn meest introspectieve, emotionele en kwetsbare plaat tot nu toe. Nog meer zelfs, de typische gangsta rap heeft een kleinere rol op dit studioalbum.
Conway rapt onder meer over wat de schietpartij in 2012 met hem gedaan heeft op fysiek vlak en belangrijker op emotioneel vlak, dat het nog steeds moeilijk is om in de spiegel te kijken omdat zijn halve gezicht erdoor verlamd is, dat zijn kind in zijn armen gestorven is, jeugdvrienden die hij kwijt geraakt is (wegens de dood of andere redenen) en meldt zelfs dat hij een drankprobleem heeft. Stressed is van deze diepgang het beste voorbeeld, maar zeker en vast niet het enige!
Tekstueel het niveau van zijn fenomenale en geliefde strofe op The Cow.

Dit album krijgt wel zeer weinig aandacht op de site tot nu toe hé? Is de Griselda-vermoeidheid helemaal toegeslagen?
Ikzelf ga dit nog heel dikwijls beluisteren en het bevalt me na elke luisterbeurt enkel maar beter. Beanie Sigel vond ik op Lock Load initieel niet zo sterk maar van die strofe ben ik inmiddels dus wel helemaal van overtuigd. Novel en Hit-Boy zijn al iets gegroeid op Wild Chapters, maar zeker nog niet genoeg. Keisha Plum had ik persoonlijk ook liever achteraan Babas gehoord met een iets kortere spoken-word strofe.

Niet alleen is dit zijn eerste én laatste project op Shady Records maar dit is ook de hekkensluiter van zijn periode op Griselda Records! Vanaf nu is hij volledig independent op zijn eigen label DrumWork Music Group.

Dikke 4*!

Dit voelt het hetzelfde aan als wat Burden of Proof voor Benny the Butcher was.

Het klinkt net allemaal wat gestroomlijnder en schoner dan normaal, gericht op een groter publiek dan enkel hun vaste fanbasis. Conway the Machine is mijn favoriete rapper van de laatste paar jaren, maakt niet uit welke soort producties hij voorgeschoteld krijgt want hij scheurt ze toch aan stukken. Benny staat ook wel hoog op de lijst, maar Conway is een meester om zijn pijn en emotie over te brengen. Zó'n sterke en consequente rapper en dat met een half verlamd gezicht, bizar eigenlijk.

Het refrein van KD klinkt te hard als een eigen versie van Bodak Yellow van Cardi B en hoe graag ik het Griselda-trio ook samen bezig hoor trek ik de beat van S.E. Gang niet helemaal. De gitaar op de achtergrond is iets te aanwezig.

Voor de rest klinkt dit wederom uitmuntend, Conway lijkt nauwelijks te kunnen falen.
Maar niet alleen de hoofdartiest verdient eer, ook de gastartiesten. Na zijn bijdrage op The Plugs I Met 2 kiest 2 Chainz er wederom voor om over een heerlijke soulvolle beat te rappen, zo hoor ik hem graag. JID is uiteraard een sterke rapper maar het is Ludacris die de show steelt op Scatter Brain, lang heeft hij niet meer zo hongerig geklonken.

Jae Skeese en 7xvethegenius werden al voorgesteld op de deluxe-editie van From King to a GOD waar ze het zeer verdienstelijk deden, deze lijn zetten ze hier mooi verder. Hopelijk wachten deze artiesten van DrumWork Music Group (pas opgerichte label van Conway) niet te lang met het uitbrengen van hun debuut op het label.
DrumWork vind ik sowieso een sterker collectief dan de BSF-crew van Benny, die click klinkt vrij basis en matig.
Het niveauverschil tussen de labelbaas en de artiesten is op DrumWork ook een stuk kleiner.

Het is niet zo goed als zijn debuutalbum vorig jaar (wat mijn nummer 1 was van 2020), noch behoort het tot de echte toppers van dit jaar tot nu toe maar het is wel weer een goed album geworden.

4*.

Slant Face Killah ligt in de lijn der verwachtingen.

Conway the Machine zelf blijft een beest op de microfoon, zijn oor voor beats is nog steeds prima (al is het al beter geweest), toch was hij vroeger tekstueel interessanter. Bij één van zijn vele projecten heb ik het al eens aangehaald: heel zijn historie en emoties heeft hij al uit de doeken gedaan, volgens mij is dat vat leeg... wat niet gek mag zijn na zoveel projecten.

Dit vierde studioalbum begint prima met de singles Mutty en Give & Give. Voor liefhebbers van de excentriekeling is het niet gek, want Stove God Cooks steelt weer de show op het eerste nummer. Eén van zijn eerste lines weet steeds een glimlach op mijn gezicht te toveren: "First The Jackson 5 br—, man, sometimes motherfuckers break up". Heerlijk, exact het soort dingen dat ik zoek in muziek van Stove God.

Milano Nights, Pt. 1 is een prima nummer. Bij Kin Xpress durf ik toch over de productie van Conductor Williams te vallen. De laatste paar beats dat ik van de man hoorde waren heel goed, dit is weer op het niveau dat ik van hem voorheen gewoon was. Die vervelende mug dat geregeld tussen zijn producties lijkt te vliegen is terug.... Larry June doet het goed zonder iets speciaals te laten horen.
De strofe van Method Man op Meth Back! is wederom GENIETEN. Waarom SK da King en Flee Lord hier ook op moesten staan blijft een raadsel aangezien dit nummer veel meer indruk had achtergelaten als een pure collaboratie tussen Conway en Meth. Conway weet toch steeds het beste in die levende legende boven te halen, mij lijkt een collaboratie project tussen beide heren geen slecht idee? Laat dan die B/C-rappers weg om The Meth Lab-praktijken te vermijden.

Ninja Man is een heerlijk nummer, het heeft één van de "cleanste" beats van de LP. Zelfs Swizz Beatz zijn vocale bijdrage stoort me niet, dat is toch vrij uitzonderlijk voor de beste man. Bij Vertino mag ik niet te veel letten op "de mug over de beat" aangezien het dan gewoon een heerlijke collaboratie is tussen Maquina en Joey Bada$$.
Ten is het Trap-nummer van dit project, een leuke afwisseling. Key Glock doet ook lekker zijn ding! Het solonummer van Rya Maxwell dat er achter geplakt is is oké, had het wel kunnen missen. Die man kende ik nog niet en doet me wat denken aan Wiz Khalifa met momenten.

Dasani is oké al heb ik het gehad met Conway zijn sekspraat. Volgens mij is de gastheer al ettelijke jaren samen met een vaste partner maar als je hem moet geloven is hij een ware seksgod die elke nacht een andere vrouw mee naar huis neemt. Het is een rapper ding, dat weet ik. Heb het er gewoon mee gehad. Raw! met Tech N9ne is ook één van de hoogtepunten.
Surf & Turf doet me niet veel. De beat van Conductor Williams valt wederom tegen, ook de gastartiesten weten me niet te boeien.

Karimi is wederom 13-in-een-dozijn. The Red Moon in Osaka is een prima afsluiter met een leuke beat van The Alchemist, Conway blijft super passen op zijn producties. Misschien wel jammer dat Raekwon de gesproken outro doet in plaats van een rappende bijdrage te leveren, al is dit ergens wel een moment dat de cirkel dicht trekt aangezien hij de gesproken intro deed op het WWCD-album van Griselda.

Fijn project, niets speciaals. Dit weet me niet ten volle te overtuigen, Benny deed dat ook niet met zijn Def Jam-debuut eerder dit jaar. Hebben de mannen de laatste jaren te veel uitgebracht? Ben ik wat Griselda moe geworden aangezien er niet heel veel onderscheid tussen zit?

3,5*

De commentaren op deze LP zijn wel te begrijpen.

Productioneel is dit gewoon een sterk album en ook Conway the Machine zelf laat wat mij betreft horen nog steeds één van de beste rappers van het moment te zijn. Er is echter één punt waar hij de bal laat liggen op Won't He Do It, een punt wat hem voor mij steeds een streepje voor bracht op zijn neef Benny the Butcher. Tekstueel is het namelijk allemaal niet zo diepgaand en uitgebreid dan dat we van dit heerschap nu wel gewoon mogen zijn. Maar langs één kant vraag ik me af of we dit nog wel mogen verwachten? Dit mag dan wel nog maar zijn derde studioalbum zijn maar als we de mixtapes of collaboratieprojecten mee rekenen heeft hij in korte tijd al ongelofelijk veel gemaakt, om den duur zal hij alles al wel gezegd hebben en zijn er nog maar weinig verhalen (en nieuwe ervaringen?) over.
Vooral qua diepgang had hij op God Don't Make Mistakes alles gegeven waardoor dit project wel een stuk minder zwaar aanvoelt.

Echte uitschieters zijn er niet maar over het algemeen vind ik het sonische niveau toch nog steeds erg hoog. Quarters, Stab Out, Kanye, The Chosen, Brick Fare, Brooklyn Chop House en de titeltrack zijn allen wel érg lekker als je het mij vraagt. Qua gastartiesten vallen Ransom (zoals steeds), Fabolous en vooral 7xvethegenius erg goed op. Nogmaals bewijst die laatstgenoemde voor mij interessanter te zijn dan die andere DrumWork-artiest Jae Skeese... wat een strofe!
Super Bowl is een bonustrack en door de gastartiesten en producers is het geen verrassing waarom. Conway en Juicy J brengen een nummer dat voor geen meter bij de rest van de LP past maar als bonusafsluiter kan het wel.

Van Brucifix ben ik nog steeds niet helemaal overtuigd, die productie van Daringer is me toch net iets te abstract... al vind ik Westside Gunn er als gegoten op passen! Enkel ben ik niet zeker of dat wel het soort productie voor de gastheer is. Trouwens ben ik wel blij dat Daringer vijf producties voor zijn rekening genomen heeft al had ik graag gehad dat Kill Judas ook effectief een lied was.

Het hoogtepunt van deze click ligt denk ik wel achter ons, vooral tekstueel denk ik dat Conway niet heel veel meer te vertellen heeft... al vind ik het nog steeds allemaal wel erg lekker klinken hoor. Er zijn, naar mijn mening, nog steeds weinig rappers die zich effectief met deze man kunnen meten en ook de beats zitten wel goed op Won't He Do It.
Niet zo memorabel als een aantal vorige projecten, wel nog steeds kwalitatief.

Misschien zou 3,5* een iets realistischer cijfer zijn al voelt dat dan weer te laag voor dit studioalbum.

Kleine 4*

Sterk, inderdaad!

Het voelde aan als een eeuwigheid sinds we nog een nieuw project van Conway the Machine gekregen hadden, dit terwijl het laatste project (Chaos Is My Ladder 2 met Ransom en V Don) "maar" van september 2024 afstamt. De mannen van Griselda droppen normaal zeer regelmatig waardoor hun aanwezigheid een constante is. Hierdoor voelt een pauze van iets meer dan één jaar zeer lang, Conway had de pauze wel even nodig.

You Can't Kill God with Bullets is een album geworden waar Maquina eindelijk nog eens zijn tijd voor genomen heeft. Tekstueel durft hij weer dieper te gaan met momenten. Hij klinkt ook weer gemotiveerd en laat de luisteraar horen nog steeds een toprapper te zijn.

The Lightning Above the Adriatic Sea, BMG, The Painter, The Undying, Otis Driftwood, Parisian Nights, Attached en Hold Back Tears zijn voor mij de hoogtepunten.
Waar Conductor Williams me op zijn recente collaboratieproject met Ransom positief omver blies, produceert hij op deze LP weer vrij matig. Diamonds, Mahogany Walls en met name Se7enteen5ive bevatten weer irritante soundscapes waar deze man bekend om staat, gelukkig groeien ook deze nummers per luisterbeurt.

Tony Yayo is wel een grappige feature op Hell Let Loose. Geen strofe, maar hij doet waar hij het beste in is: hypeman voor de main act spelen.

Wederom een erg solide geheel van Conway the Machine.

4*

Conway zit niet stil.

Na een EP met zijn artiest Jae Skeese, een nieuw soloalbum, een labelalbum (waar ik niet bekend mee ben), een collaboratieproject met 38 Spesh én een EP met producer Conductor Williams is Palermo hier, het zesde project dat Conway the Machine uitgeeft in 2023.
Waar WSG maar één project uitbracht dit jaar en Benny zelfs afwezig lijkt (buiten wat gastbijdrages) lijkt het alsof Conway NOG actiever is dan ooit!

Ditmaal is het een collaboratieproject geworden met producer Wun Two, een naam dat ik tot op heden nog niet voorbij had zien komen. Wun Two schijnt een Duitse Hip Hop-producer te zijn, aangezien ik 0,0 ken van Duitse Hip Hop is het dus niet vreemd dat ik deze man niet kende.

Wun Two voert Conway met beats die perfect in zijn straatje passen. De rapper is wederom heerlijk in vorm en de beats zijn lekker grimey zodat ze perfect bij Griselda passen.

Niets nieuws onder de zon, het is zelfs niet perse een must-listen. Genieten doe ik hier echter wel van!

4*

Minder dan verwacht.

Conway blijft natuurlijk een geweldige rapper om naar te luisteren en tekstueel ook een talent. Feilloos rapt hij over de producties van Big Ghost en persoonlijk vind ik hem ook een fijne stem hebben.
Vorig jaar hadden we natuurlijk hun eerste collaboratieproject, No One Mourns the Wicked, gekregen. Dat viel beter in de smaak bij mij persoonlijk en klinkt als een beter en meer gefocust geheel.

De grootste reden dat ik dit toch een tikje minder vind dan de voorganger zijn de producties van Big Ghost. De nadrukkelijk aanwezige samples op nummers Way We Move, Highly Praised, Sons of Kings (in mindere maten) en Forever Ago beginnen me per luisterbeurt meer te irriteren om eerlijk te zijn. Gelukkig blijft Conway wel uitermate consequent.

Ransom en Knowledge the Pirate leveren toffe gastbijdrages. Rome Streetz levert ook een goede strofe af maar niets speciaals, hetzelfde geldt voor de scratches van D-Styles. Zo'n bijdrage van Shots is dan weer volledig inwisselbaar.

Toch een teleurstelling vergeleken met het vorige collaboratiealbum (en Griselda Ghost). Over het algemeen klinkt het nog steeds goed maar het heeft toch meerdere minpunten dan ik gewend ben van een Conway-project.

3,5*

Grimey op zijn best.

Toen dit project verscheen gaf Conway the Machine alle eer aan producer Big Ghost over hoe goed het klinkt. Hij zei zelfs dat hij dit puur als een Big Ghost plaat ziet en hij er voor de rest niet veel mee te maken heeft.

Op No One Mourns the Wicked horen we net zoals een aantal jaren hiervoor op Griselda Ghost topproducties van Big Ghost. Deze EP (of album?) klinkt over de gehele lijn duister en vuil en Conway pleegt moord op iedere track.

Over Shark Guts valt wel iets te zeggen natuurlijk. Dit begint met een strofe dat opgenomen is met een stemvervormer en in het midden van die strofe klopt hij zichzelf op de borst en verkondigd hij dat elk project van Griselda dat tot dat punt uitgekomen was classics zijn. De beat is echter wederom subliem!
El Camino klinkt goed op Fake Love. Flee Lord had ik niet gemist op Sicarios.

S.D.L.N. is mijn favoriet.

Tot slot mijn complimenten uiteraard aan Silky & Smooth. Héél vette cover, Jelle! Hetzelfde valt te zeggen over je werk voor de opvolger en de plaat van Big Ghost & Ransom.
Deze cover vind ik ietsje toffer dan die van de opvolger. Hetzelfde geldt voor de muziek van beide platen.

Dikke 4*.

Alweer het derde project van Big Ghost en Conway (vierde als we Griselda Ghost meetellen).

Het luistert wederom lekker weg. De producties van Big Ghost klinken goed maar blinken voor mij persoonlijk nergens uit. Machine rapt zoals altijd lekker over de grauwe producties heen al hebben we het allemaal al eerder gehoord. Zeker in vergelijking met zijn Shady-album eerder dit jaar zit hier weinig tot geen diepgang in.

Beide heren vliegen op What Has Been Blessed Cannot Be Cursed op automatische piloot, slecht is dat niet maar ook nergens heel gedenkwaardig. Conway the Machine levert met dit album een product af dat me nergens echt kan grijpen jammer genoeg. Al heb ik in het verleden al begrepen dat Conway buiten de raps niet veel met de samenstelling en promotie van het album te maken heeft, dit zijn meer projecten van de producer.

Jae Skeese komt ook weer 3 keer hallo zeggen maar 7xvethegenius is voor mij wederom de DrumWork-artiest dat beter naar voren komt. Method Man is steeds een geweldige verschijning maar de strofe is absoluut niet zo historisch als die op Lemon.

Leuk is het wel maar ik vrees dat ik dit project niet heel veel meer ga opzetten.

3,5*

Of het nu beats zijn van Big Ghost, The Alchemist of Conductor Williams: Conway rapt ze toch aan flarden.

Een kwartiertje lang gespreid over 7 nummers die allen geproduceerd zijn door Conductor Williams doet Conway the Machine wederom wat we van hem gewoon zijn, namelijk rappen op een hoog niveau. Zoals wel vaker het geval is bij tussendoortjes van Griselda als dit klinkt het goed maar is het nergens echt noemenswaardig geworden.

Conductor Williams is niet mijn favoriete producer in deze hoek van Hip Hop (al heeft hij onlangs wel twee héél lekkere beats voor Drake gebakken) maar hier produceert de beste man gewoon prima.
Mijn favoriete beat is die van Blessings of the King. Bij Believe Me vreesde ik dat hij weer in overdrive ging gaan met zijn producer-tag maar over het algemeen houdt hij zich mooi koest op Conductor Machine.

Tof voor de fans, maar niet veel meer dan dat.

3,5*

Bij mij is het nu ook wat begonnen, vrees ik.

De Griselda-moeheid waar sommige users al langer last van hadden is er bij mij nu ook wel een beetje ingekropen. Conway zijn Shady-album vind ik prachtig maar heeft achteraf bekeken toch niet dezelfde impact als zijn debuutalbum op mij gehad heeft, zijn derde project met Big Ghost dat nadien nog kwam is er eentje dat me niet bijbleef. Pain Provided Profit zit in hetzelfde vaarwater als dat project.

Deze EP heeft Conway the Machine samen gemaakt met zijn DrumWork-artiest Jae Skeese. Beide heren hebben al genoeg bewezen toprappers te zijn en voornamelijk de discografie van de CEO spreekt boekdelen. Ook hier laten ze horen geweldige woordenkunstenaars te zijn al blijft het me toch weer allemaal minder bij dan voorheen. Na enkele nummers begint de stem van Jae Skeese me jammer genoeg wat tegen te steken en waar de producties hier gewoon solide zijn worden ze toch nergens erg noemenswaardig, een producer als bijvoorbeeld Daringer mis ik hier toch.

Nu klink ik wel erg negatief maar dat wil niet zeggen dat ik hier niet van kan genieten, vooral van Conway mogen we gewoon wel wat meer verwachten vind ik. Als Pain Provided Profit opstaat geniet ik de komende 20 minuten wel degelijk maar het nodigt me amper uit om opnieuw op te zetten, het project verdwijnt precies onmiddellijk terug uit mijn geheugen.

3,5*

Niet het beste werk van beide heren.

Conway the Machine en The Alchemist hebben alle twee al sterkere projecten uitgebracht maar dat neemt voor mij niet weg dat deze collaboratie-EP kwalitatief niet goed is.

ALC heeft op LuLu goede beats bezorgd voor de vocalist en die is duidelijk in zijn element op deze sound. Het enige nadeel aan de producties vind ik dat ze vaak afgesloten worden door gesproken interludes, iets waar Al sowieso bekend voor staat maar het kan de vaart wel halen uit een project dat maar 6 liedjes telt.

De nummers zijn allen aan elkaar gewaagd maar de manier dat de woordenkunstenaar de sinistere beat van Calvin berijdt is wel extra hard genieten.
Eén kans is niet benut op dit project: ScHoolboy Q had ik ook graag een strofe horen spitten.

Het cijfer ligt voor mij na elke luisterbeurt telkens ergens tussen 3,5* en 4* maar ik vind het toch te goed voor de lagere uitkomst.

Kleine 4*.

Het stelt niet teleur.

From a Bird's Eye View is het tweede studioalbum van deze 24-jarige rapper en het eerste als gewoon Cordae. Het eerste project ook van deze voormalige YBN-rapper sinds hij zijn eigen recordlabel, Hi-Level, opgericht heeft.

Op dit album laat de jongeman wederom horen een begenadigd rapper en schrijver te zijn. Een bovenmatig goede woordenrijmer maar eentje dat nergens echt in uitspringt en niets kenmerkends heeft. In de mainstream lijkt hij in dit tijdperk zo goed als alleen te staan, maar als we verder terug in de tijd gaan wordt hij wat kleurlozer.

Shiloh, een opgesloten vriend van Cordae, mag het album openen. Het is een positief punt dat hij geen grotere rol heeft in het maken van de LP want zo'n bijster sterke rap was dat nu ook weer niet. Maar ach, het is een intro... dat doet voor mij niets aan de beoordeling en het is sowieso tof dat hij zijn vrienden zo'n prominente plaats geeft op zijn album.
Wat daarna volgt zijn in principe allemaal mooie nummers. Het klinkt ontzettend sterk en is consequent over heel de lijn.

Hierbij enkele kleine uitschieters die misschien wel het vermelden waard zijn. Momma's Hood is een prachtig lied ter nagedachtenis van een overleden vriend. C(oach) Carter is vrij aanstekelijk. Sinister is een harder en grauwer nummer dan de rest, Cordae en Weezy zijn in topvorm. H.E.R. laat horen een getalenteerde zangeres te zijn op Chronicles. Dat is trouwens een track waar Cordae het meer op een zingen in plaats van rappen gooit, hij is een beter rapper.
Champagne Glasses is prachtig. De jonge gastheer klinkt goed, Gangsta Gibbs laat horen dat het dringend tijd is voor zijn nieuw album en het icoon Stevie Wonder zie ik steeds graag langskomen op een rapalbum, in het bijzonder met zijn mondharmonica zoals hier het geval is. Enorm spijtig dat Nas het finale product niet gehaald heeft, hij had zó goed geklonken op deze productie volgens mij.

Er is maar één minpunt dat ik wil aansnijden en dat is de strofe van Gunna op het anders meer dan prima Today. Want from Me is misschien ook net een tikkeltje minder goed dan de rest van de plaat.

De eerste twaalf nummers moet je volgens hemzelf zien als één geheel, de laatste twee zijn bonustracks die hij er achter aan geplakt heeft. Op de remix van The Parables doet Eminem wat hij tegenwoordig altijd doet: lang rappen als de beste zonder eigenlijk echt iets zinnigs te zeggen.
Gifted was de eerste single en zal dit jaar al 2 jaar oud worden. Het is een lekker vrolijk nummer, niets mis mee.
Beide nummers passen wat mij betreft gewoon mooi bij het eigenlijke album.

Het is niet dé knaller dat ik gehoopt had na de EP Just Until.... vorig jaar maar het ligt prima in het verlengde van The Lost Boy. De raps zijn goed, de teksten zijn mooi en de producties zijn ook van een uitstekend niveau. Er worden nog geen echte risico's genomen waardoor dit ook weer voornamelijk braaf klinkt. Hij heeft volgens mij wel het potentieel om iets groters af te leveren maar hij is nog jong natuurlijk hé. Het zal ongetwijfeld leuk zijn om de groei en carrière van deze rapper te blijven volgen. Ik verwacht nog mooie dingen in de toekomst!

Net zoals zijn debuutalbum een kleine 4*.

Sterke EP hoor.

YBN heeft hij achter zich gelaten en nu brengt hij muziek uit als Cordae. Hij is één van de weinigen uit de nieuwe lichting rappers dat ik interessant vind en nieuwe projecten van check. Met zijn debuutalbum, The Lost Boy, had hij al een solide album gecreëerd.

Deze EP is een zoethoudertje tot wanneer zijn tweede album, From a Bird's Eye View, uitkomt. Dat zou 14 januari 2022 het daglicht moeten zien.

Als de opvolger van zijn debuutalbum in het verlengde van Just Until.... ligt beloofd 2022 te openen met een knal. 4 geweldige nummers en toffe gastbijdrages van Q-Tip en zelfs van Young Thug.

4 nummers is wel wat karig en moeilijk te beoordelen, daarom geef ik niet meer dan 3,5*.

Hij is weer goed hoor!

The Crossroads, het derde studioalbum van deze jonge rapper. Wat mij betreft past dit project perfect in het rijtje van zijn vorige twee platen (en EP). Sterke raps van Cordae en met momenten mooie introspectieve teksten... hij heeft echt iets te zeggen en deelt veel persoonlijke ervaringen. De producties zijn ook erg mooi uitgekozen, het bulk is gedaan door ene Smoko Ono. Mooi samplewerk vinden we ook terug op de LP.

Mad as Fuck is een harde banger, de rest van het album is een stuk rustiger. Cordae hoor ik persoonlijk het liefst op meer ingetogen producties dus dat komt goed uit.

De line-up aan gastartiesten is best indrukwekkend en geen van hen stelt teleur. Lil' Wayne doet twee keer mee, op Back on the Road en Saturday Mornings, en doet lekker zijn ding. Anderson .Paak is ook iemand dat we twee keer voorbij horen komen (Summer Drop en Two Tens). Deze collaboraties klinken ontzettend goed en de heren hebben een geweldige chemie, ergens hoop ik toch wel op een collaboratieproject. Nadat Cordae eerder dit jaar te horen was op het Jazz-album van Juicy J komt die trapper hier ook even langs. Never See It is geen hard Trap-nummer maar een heerlijk soulvol nummer waar Juicy J een lekker refreintje voor gecreëerd heeft. De gastbijdrage van Kanye West was een verrassing en eentje waar ik geen zin in had. Hij doet het refrein op No Bad News en heeft het via de telefoon opgenomen... en ik ben fan! Het doet me denken aan de oude Kanye! Nothings Promised heeft wat mij betreft trouwens ook die heerlijke sfeer van oude muziek van Kanye, waarschijnlijk door de sample.

In principe levert iedereen gewoon sterk werk af op The Crossroads, enkel van de onbekende gastartiesten op Don't Walk Away ben ik niet overtuigd. Die man, Jordan Ward, zingt toch gewoon niet mooi?

Wederom een sterk project van Cordae, eentje dat absoluut niet teleurstelt. Het ligt echter in dezelfde lijn als zijn vorige werk wat maakt dat het nergens echt geniaal is, wel gewoon heel solide.

4*