Het debuutalbum van Mike WiLL Made It's EarDrummers Entertainment (en ook van Rae Sremmurd natuurlijk).

Mike WiLL is één van m'n favoriete recente producers. Daar hij het bulk van dit album heeft geproduceerd is dat de reden geweest dat ik SremmLife een kans heb gegeven.

De producties zijn niet speciaal te noemen, gewoon leuk. No Flex Zone, This Could Be Us, Come Get Her, Throw Sum Mo' en No Type zijn de uitschieters wat mij betreft.

Maar mijn favoriete nummer van het album is niet geproduceerd door Mike WiLL Made It. Nee, My X is een sterke trapbeat geproduceerd door Young Chop.
Ook Up Like Trump van Sonny Digital is wel tof.

Bij de producties stopt het dan ook. Swae Lee en Slim Jimmy zijn beide verschrikkelijke rappers!

Deze is begonnen bij 3,5* maar zakt naar 2,5*.

Naast Method Man is Raekwon het enige Wu-Tang-lid waar ik bekend ben met al zijn soloalbums. Meth is één van de beste rappers allertijden, bij Rae ligt de reden ergens anders. Destijds zou OBFCL 2 oorspronkelijk uitkomen via Aftermath Entertainment en als grote fanboy moest ik me toch goed voorbereiden op de nieuwe release van het label. Zoals dat meestal gaat bij Aftermath is dat album uiteindelijk niet via hen uitgebracht, wel ben ik de releases van deze man blijven volgen. Meestal zijn het albums die weinig verkeerd deden bij mij maar weinig replay value hebben. Het hielp wel niet dat Rae op zo goed als elk Hip Hop-album dat uitkwam tussen 2008-2014 te horen was, om de duur was je hem echt beu.

Zijn voorgaande album, The Wild, stamt alweer van 2017 af. Dit was een verrassend sterk album en naar mijn mening zelfs één van zijn betere. Sindsdien is het heel wat rustiger en levert hij zelfs vrij weinig gastbijdrages af, vorig jaar deed hij bijvoorbeeld enkel mee op Ghostface's album (zijn bijdrage op het album van Conway tel ik niet mee). Na acht jaar krijgen we dan toch een achtste studioalbum van Raekwon: The Emperor's New Clothes.
Hier had ik best zin in; één omdat het al een hele tijd geleden is sinds The Wild, twee omdat dit uitkomt op het label van Nas én de tweede release is van de Legend Has It-serie.

Raekwon doet lekker zijn ding op deze LP zonder ergens echt de show te stelen, dit deed hij in het verleden voor mij ook amper dus in dat opzicht is er niet veel gewijzigd.
Bear Hill is een sterke opener, Pomogranite volgt dit mooi op maar het is Inspectah Deck dat zich hier het best profileert. Wild Corsicans ligt voornamelijk lekker in het gehoor omdat het altijd wel een feestje is wanneer het Griselda-trio op één track te horen is, wederom is Rae niet de showsteler.
1 Life is een soulvoller nummer dat ook weinig verkeerd doet (beat van J.U.S.T.I.C.E. League).

Hetgeen wat dit project een beetje tegenhoudt is naar mijn mening de productie. Neem nu de hierboven genoemde nummers, maar zeker ook de overige tracks: ze kunnen er allemaal mee door maar er staat werkelijk niets speciaals of memorabel tussen. Raekwon is al niet één van mijn topartiesten, dan helpen standaard-producties niet bij mij om hem naar een hoger niveau te tillen.

600 School heeft dan, naast 1 Life, met Swizz Beatz de enige beatbakker met een échte naam en dit is dan de zwakste productie op de plaat... zeer gek. Best jammer ook, Meth gaat weer lekker tekeer. Jammer dat hij dit zelden laat zien op zijn meest recente solomateriaal.
Nas komt trouwens ook weer hard op The Omerta! Marsha Ambrosius zorgt met haar gezang ook voor een hoogtepunt op Debra Night Wine.

De intro en vier skits hebben weinig meerwaarde en gaan vaak te lang door, stoorzenders naar mijn mening.

Prima album hoor, het pakt me gewoon nergens vast en maakt me niet warm om dit veel te herbeluisteren. The Emperor's New Clothes ligt beter in het gehoor dan Victory van Slick Rick, toch vind ik dat we meer mogen verwachten van een serie die ze Legend Has It... genoemd hebben!

3,5*

Mja.

Rakim, The God MC. Volgens velen de beste MC dat ooit geleefd heeft, of toch zeker één van de absolute top. Het is inderdaad een heerlijke MC, al ben ik eigenlijk alleen bekend met zijn solowerk. The 18th Letter: The Book of Life en The Master vind ik echt heerlijke albums, The Seventh Seal is echter toch een goed voorbeeld van een 80's-rapper die nog relevant wou zijn.
Paid in Full van Eric B. & Rakim heb ik ook al enkele malen beluisterd. Dat album kan ik de laatste jaren zeker waarderen, al klinkt het wel heel gedateerd hoor (wat jammer genoeg vaak is met Hip Hop uit de jaren '80). Leuk als je er toen al bij was, als je moet teruggaan vind ik het toch wat minder interessant.

Deze EP is echter geen project van Rakim als rapper... hij heeft enkel strofes op Be Ill en Now Is the Time, op de rest horen we hem enkel de refrein en/of de intro's/outro's doen! Dat is wel heel jammer aangezien hij op die kleine momenten nog steeds geweldig klinkt en ik hem graag veel meer gehoord had. Vooral zijn bijdrage op Be Ill vind ik echt genieten. G.O.D.'s NETWORK (REB7RTH) is een projectje van Rakim als producer.

Als producer doet hij het niet slecht, zeker niet. Met momenten doet hij het wel heel goed zelfs, wederom refereer ik bijvoorbeeld graag naar de opener. Graag had ik hemzelf gewoon veel meer horen rappen en kon er behoorlijk gesnoeid worden in gastartiesten.
Daarbij is de EP ook niet goed gemastered, de volumeknop moet geregeld bijgedraaid worden als er een nieuw nummer tevoorschijn komt.

KXNG Crooked is een meester op de mic, dat bewijst hij ook weer op Pendulum Swing. Kurupt is oké op Be Ill, al vind ik hem daar ontzettend geforceerd overkomen. B.G. was een leuke verschijning op op Now Is the Time. Leuk om Kool G Rap nog eens voorbij te horen komen op International, ook Joell Ortiz doet het goed en Method Man is uiteraard ook graag gezien op Sign of Se7en. Wijlen Prodigy deed het trouwens ook goed op de hekkensluiter.
De overige gastartiesten hebben gewoon niet echt een indruk achtergelaten vrees ik. Slecht was het nergens, deze EP nodigt eigenlijk gewoon niet uit om veel te herbeluisteren.

Daarbij ben ik ook niet overtuigd dat Snoop Dogg en DMX wel écht gecrediteerd kunnen worden als gastartiesten... het is niet dat ze rappen op de EP. Zeker Snoop Dogg zijn bijdrage is wel héél miniem.

3*

Wat aan de saaie kant.

30 oktober 2024 bracht Ransom Cabrini Green Project exclusief uit op een platform genaamd even.biz, hij verkondigde nog dat dit nooit op de courante streamingsdiensten zou verschijnen. 8 januari 2025 bracht hij dan toch het project in zekere zin uit zodat iedereen ervan kan genieten... in plaats van 8 tracks die op de originele versie staan telt Cabrini Green maar 7 tracks. Een nummer genaamd Solidus (met Boldy James) heeft de re-release niet gehaald.

Ransom doet zoals gebruikelijk zijn ding en bewijst keer op keer dat hij één van de, zo niet dé, sterkste levende rappers is. De producties die hij uitgekozen zijn mooi, maar ze missen allemaal wat pit naar mijn mening. Eenmaal Cabrini Green opstaat geniet ik er wel van maar er beklijft me niets. Ransom rapt alsof zijn leven er van af hangt maar de producties op dit project zijn aan de saaie kant.

J. Arrr rapt mee op Give Enough, hij doet het goed maar is niet de meest interessante rapper. Black Chakra doet spoken word op Torn 2 Peace, een kunstvorm waar ik niet veel mee heb.

Cijfer is een grote twijfel tussen 3* en 3,5* sterren. Voor nu het voordeel van de twijfel.

Kleine 3,5*

Het is weer goed hoor!

Puur op rapkwaliteiten is Ransom waarschijnlijk wel mijn favoriete rapper van de laatste jaren. Hij gooit zoveel woorden, punchlines en eigen wijsheden naar de luisteraar zijn oren met geweldige flows, strakke tempo's en onvoorstelbare souplesse en fijne kalme stem dat er maar weinige collega's zich op dat vlak met hem kunnen meten. De beats zijn goed maar niets speciaals, meer dan dit moet dat niet zijn voor een woordenagressor als dit. Er wordt veel gebruik gemaakt van soulsamples, daar hou ik wel van!

Ransom is een "mixtape-rapper" van het hoogste niveau. Je krijgt niet veel te weten over zijn leven en echte boodschappen zijn er ook amper te vinden in zijn muziek maar in zijn straatje gaat het haast niet beter worden!
Alle beats doen de gastheer eer aan maar je merkt absoluut dat hij een geweldige match is met Nicholas Craven (Circumstances, Comprised en Imperial Glaciers).

Niemand rapt Ransom er uit maar 38 Spesh op Rituals en Tyrant op Captions geven hem toch een run voor zijn geld, Ransom heeft ook sowieso het pluspunt dat zijn stem veel fijner is.
The Game blijft één van mijn all-time favoriete artiesten en ook op Circumstances doet hij het goed, al liet hij vorig jaar een betere indruk achter op Pray for the Weak.
Willie the Kid had ik kunnen missen, ook J. Arrr heb ik al beter gehoord in combinatie met de gastheer. Spoken word artiest Black Chakra heeft voor mij ook weinig toegevoegde waarde waardoor ik Beautiful Gravesites het minste nummer van dit project vind.

No Rest for the Wicked is wederom een geweldig album van Ransom. 40 minuten is lang genoeg want het kan een intensieve luisterbeurt zijn omdat er zoveel woorden en bars langskomen zonder echt een pauze te krijgen.
Ransom is een rapper dat veel meer aandacht verdient (niet enkel op dit forum), maar dit type Hip Hop moet je wel liggen natuurlijk.

4*

Ransom, de ontdekking van het jaar voor mij!

Wat een rapper die met zo'n ogenschijnlijk gemak lijkt te rappen. Hij rapt op een uitermate hoog niveau, articuleert alles perfect en doet dat allemaal met zo'n ongelofelijke souplesse alsof het hem geen enkele moeite kost. Op deze EP die maar 7 tracks telt heeft hij ook geen ruimte gelaten voor fouten.

Banks en Royce assisteren de gastheer op dit project en rappen ook op het niveau dat we van hen gewoon zijn. Maar ook de, voor mij onbekende, J. Arrr laat zich goed kennen.

Zijn collaboratiealbums met producer Big Ghost Ltd. en rapper Rome Streetz die hij ook dit jaar uitbracht zijn ook magnifiek maar mijn voorkeur gaat toch naar dit compact projectje.

Hopelijk gaan we nog veel horen van Ransom in de toekomst! Hij past goed in de stijl van rappers zoals o.a. Benny the Butcher, Conway the Machine, Lloyd Banks en Freddie Gibbs.

4*

Leuke snack.

Eerst krijgen we Ransom te horen over twee beats van Mayor, voornamelijk New Test of Men is wel heerlijk en hier laat Ransom zijn frustraties met major labels nogmaals horen op een creative manier.
Scape Goats is mijn favoriete nummer van deze EP, hier laten Ransom, 38 Spesh en Che Noir voor de zoveelste keer horen en geweldig trio te zijn. Het is vooral Che Noir dat haarzelf hier heerlijk profileert.
The Desolate One kon van te voren al niet tegenvallen aangezien het Ransom weer laat horen op een beat van Nicholas Craven. Hymns is aan de saaie kant en kan me maar mateloos boeien.

Spare the Rod, Spoil the Child is een lekker tussendoortje van Ransom, niets minder maar ook niets meer.

3,5*

Leuk!

Sinds vorig jaar levert Ransom uitstekende projecten af op een relatief korte periode. Hijzelf blijft geweldig consequent op ieder muzikaal project, er zijn er weinigen die zich kunnen meten met de rapskills van deze New Jersey-rapper hoor.

Toch merk ik dat ik, vergeleken met de andere 2 projecten van dit jaar, dit het minste opzet. De grootste reden zijn de producties van Big Ghost... hij is dit jaar gewoon niet zo geweldig bezig naar mijn mening. Het album dat hij dit jaar uitbracht met Conway the Machine kan me ook al niet genoeg boeien, terwijl hun collaboratieproject vorig jaar zeer goed was (en Griselda Ghost ook)!
Slechte producties levert hij niet af maar het klinkt allemaal wat vlakjes vind ik.

De gastartiesten maken op Heavy Is the Head ook geen blijvende indruk en Vinnie Paz en Ill Bill stellen zelfs gewoon teleur.

Ransom zelf is gewoon in topvorm zoals we van hem gewend zijn sinds 2020 maar het gehele plaatje klopt ietsje minder op dit project. Wat ik wel tof vind aan deze LP is het thema, het middeleeuwse en Game of Thrones-sausje komen we niet veel tegen in Hip Hop (of ik toch niet).

Verlaging van 4* naar 3,5*

Dit is er weer eentje, hoor.

In een nieuw project van Ransom heb ik altijd wel zin, toch had ik mijn bedenkingen door producer Conductor Williams. Hij wist me dan toch positief te verrassen op Conductor Machine EP (met Conway the Machine), langs de andere zijde is hij wel verantwoordelijk voor mij minst favoriete nummers van Westside Gunn. Deze man kan met momenten ongelofelijk irritante beats baken.

Met Clairvoyance komen beide heren erg sterk binnen, de eerste keer keek ik even op Spotify om zeker te zijn of ik wel het juiste album geselecteerd had. Ransom die VOLLEDIG los gaat op een Trap-achtige beat, afgeleverd door Conductor Williams... nee, dat had ik absoluut niet verwacht!
Blood Stains on Coliseum Floors houdt het tempo er in, mijn enige kritiek is dat de muziek op seconde 23 eventjes wegvalt... slecht gemixed?
Bomaye is een knaller van jewelste, wat mij betreft de climax van The Uncomfortable Truth. Juist wanneer je denkt dat Ransom zijn hoogtepunt qua rappen wel bereikt heeft doet hij dit. Wie doet hem dit in godsnaam, zo nonchalant, na? Maakt me niet uit wat iemand anders zijn mening hierover is: Ransom bewijst keer op keer de beste levende rapper te zijn!

De gastheren nemen wat gas terug met Temple Run. J. Arrr doet het prima, dat doet hij altijd wel op projecten van Ransom. Het gezongen refrein van Kelly Moonstone is een welgekomen afwisseling, zo eentje krijgen we niet vaak op projecten van deze MC.
Late Replies vind ik een erg fijn nummer. De commentaar van thomzi50 over de sound effects op dit nummer snap ik volledig, persoonlijk vind ik het hier zijn charme wel hebben. Het stoort me niet.

The Human Animal, Flowers & Tombstones en Trigger or Trigga halen niet het tempo van de eerste drie nummers, maar passen prima bij de twee vorige.

De eerste drie nummers zijn knallers om U tegen te zeggen. De overige nummers zijn goed, het niveau waar Ransom bekend om staat. Conductor Williams verrast wederom positief, jammer dat hij WSG niet zo'n beats geeft.

The Uncomfortable Truth komt beter binnen dan The Reinvention met DJ Premier, maar dat komt ook omdat dit project meer als een volwaardig album aanvoelt.
Volgend jaar een collaboratiealbum tussen Ransom en Boldy James, een nieuw collaboratieproject met DJ Premier én een nieuw soloalbum... ik ben er helemaal klaar voor!

4*

Heerlijk.

Initieel was ik niet helemaal overtuigd van een collaboratiealbum tussen Ransom en Dave East. Ransom mag dan wel één van mijn favoriete rappers zijn, bij Dave East is het toch vaak hit-or-miss om eerlijk te zijn. Zijn album met Harry Fraud, HOFFA, vind ik heel goed maar naar andere projecten van hem grijp ik niet vaak terug. Zijn laatste (collaboratie)projecten heb ik zelfs niet meer beluisterd, een album met Ransom moest hier uiteraard verandering in brengen.

De eerste paar luisterbeurten wist hij me niet volledig te overtuigen. Waar hij toch een paar klasses lager is dan Ransom moet ik zeggen dat ook hij het goed doet op de prachtige producties die de mannen gekozen hebben voor The Final Call.
Ransom doet het zoals altijd geweldig, de producties zijn absoluut in orde en ook Dave East is goed in vorm. Dit zorgt voor een fijne luisterervaring. Liefhebbers van dit type Hip Hop zouden dit wel een kans moeten geven.

Mijn favoriete nummer van deze plaat is By Any Means Necessary. Heerlijke productie (met een klassieke sample) waar Ransom en Method Man exact doen wat ik van hen verwacht. Hier vind ik het wel harder opvallen dat Dave East niet zo goed is als die andere twee, toch mag dat de pret niet drukken.

Zie ik ze nu trouwens vliegen of vallen nu zelfs Ransom en Dave East Drake subtiel aan? Ransom horen we op de titeltrack dingen als "666 was the code to use when you call a reaper" en "Meanwhile, your favorite rapper just scheduled a BBL" rappen terwijl Dave East bijvoorbeeld "Unless my daughters playing, I'm never paintin' my nails" rapt.
Het zal niet gericht zijn naar Drake, het is wel opmerkelijk vind ik.

Sterk album waar ik nog lang niet mee klaar ben!

4*

We kennen het al wel.

Ransom dat gedurende 20 minuten spit als de beste over mooie producties van Harry Fraud. Beide heren zijn al een aantal jaren erg goed bezig, vooral Ransom lijkt gewoon niets slecht te kunnen afleveren.

Niets nieuw onder de zon, maar het blijft wel verdomd goed!

4*

Ransom blijft geweldig.

SMOKE & MIRRORS is een (micro)-EP waar Ransom op zijn gebruikelijk meesterlijke wijze over rustige producties van MadeinTYO rapt. 3 nummers en een totale speelduur dat nog geen 9 minuten aantikt is wel heel karig, maar de nummers zijn zoals we mogen verwachten wel weer heel solide.

Antebellum is wederom een collaboratie tussen de gastheer en Che Noir dat puur genieten is, heerlijk duo die twee. Op Human Nature waagt Ransom zich voor het eerst aan iets dat op het inzingen van een refrein lijkt, wat mij betreft moet hij zich op het rappen blijven focussen.

Ransom is nog steeds de best levende rapper. Een project als dit heeft echter weinig meerwaarde.

3*

Ransom is niet te stoppen!

Het is wederom simpel om This Life Made Me te beschrijven: de misschien wel beste rapper dat nog leeft rapt goede, maar weinig bijzondere, producties van Mayor helemaal aan flarden. Deze EP is 20 minuten een spettervuur aan bars. 38 Spesh en Havoc zijn een welgekomen afwisseling maar rappen Ransom er zeker niet uit.

4*

December 2020 was de periode dat het laatste én vijfde collaboratieproject dat jaar van Ransom en Nicholas Craven uitkwam.

Deze mannen zijn zo underground en ondergewaardeerd dat je vrij weinig kan vinden over hun projecten, Crime Scenes staat hier bijvoorbeeld als LP geklasseerd maar door de speelduur van 20 minuten en het feit dat dit project maar 6 tracks (Killing Them Softly is een interlude) telt zou het evengoed een EP kunnen zijn.

Wederom karig door het aantal tracks en speelduur maar beide heren zetten de lijn lekker verder en dit kan zich goed meten met de voorgaande vier projecten van 2020. Ransom doet het ook hier weer geweldig goed en ook de muzikale composities van Nicholas Craven zijn weer puur genieten geblazen.

De eerste luisterbeurt was ik een aantal jaren geleden niet onder de indruk, dat kwam voornamelijk door de gastartiesten (die wederom niet gecrediteerd zijn op Spotify)... of toch eentje in het bijzonder. Stove God Cooks komt langs op Collateral en The Rite en waar ik hem initieel niet kon uitstaan vind ik hem nu één van de interessante rappers, ook deze tracks neemt hij weer geweldig goed over. Che Noir levert ook weer een puike strofe op Collateral overigens, maar het is geen cadeau om een feature te zijn op een track waar Stove God dat ook is.

Na dit project is Ransom helemaal losgegaan en heeft nog meerdere projecten uitgebracht, solo of in combinatie met een producer, en ook Nicholas Craven heeft onder andere een sterk album uitgebracht met Boldy James. We hoorden Ransom nog wel geregeld op een productie van Craven maar een nieuw album/EP bleef uit.
Dit jaar mochten we eindelijk een zesde collaboratieproject van deze heren verwelkomen, naar mijn mening hun beste tot nu toe zelfs!

4*

Tof.

Naar aanleiding van de titel neem ik aan dat deze EP leftovers zijn van de Directors Cut-trilogie.
Ransom rapt gewoon sterk, Nicholas Craven produceert ook weer sterk. 6 nummers met een totale speelduur van een kwartier is net zoals hun eerste twee EP's gewoon weer erg karig.

Heel noemenswaardig is dit project echter niet, gewoon tof. De eerste helft van The Shocker vind ik iets minder door de rare productie.

Tot nu toe het minste project van dit sublieme duo, maar dat maakt het absoluut niet slecht.

3,5*

De left-overs van Directors Cut 4.

Het gegeven blijft simpel en is al lang gekend: Ransom rapt de prachtige producties van Nicholas Craven volledig aan flarden. Alweer hun zevende collaboratieproject, het tweede dit jaar.
Niets nieuws onder de zon, met 5 tracks met een totale speelduur van nog geen kwartier ben je er ook meteen door.

Leuke extra voor de fans. Als je nog niet bekend bent met deze mannen raad ik aan om met Directors Cut 4 te beginnen, het is bijna crimineel dat er nog maar 2 stemmen geplaatst zijn op dat album...

Leuk om een oude freestyle van Ransom te horen tegen het einde van Arrival, zo hoor je duidelijk het verschil tussen hoe hij oorspronkelijk klonk en hoe hij nu over de beats vliegt.

3,5*

Dit was het begin wel.

Sinds dit project kent de carrière van Ransom een heuse opleving en maken we momenteel mee dat hij zwaar in zijn prime zit, langs de andere kant was dit ook de kickstarter voor een succesvollere underground carrière van producer Nicholas Craven.

Met 4 tracks en een totale speelduur van 10 minuten kunnen we wel over een micro-EP spreken lijkt me, eentje dat dus moeilijk is om te beoordelen. Ransom rapt hier al geweldig al hoor je de groei toch wel in zijn latere projecten, Craven produceert hier ook strak maar ook hij is nu gegroeid.

Lekkere EP, gewoon een zeer karige speelduur.

3,5*

Een dikke maand later waren de heren er al weer met deeltje twee.

Net zoals het eerste project van dit duo is deel twee ook een kort project, wel eentje dat twee tracks meer telt dan haar voorganger en in totaal vijf minuten langer duurt. Ditmaal krijgen we wel gastartiesten (die frustrerend genoeg niet gecrediteerd worden op Spotify), enkel kan zo'n Eto me niet echt overtuigen van zijn capaciteiten. Che Noir doet het daarentegen geweldig op de afsluiter.

Echt storen doet hij niet gewoon door het feit dat de momenten waar we Ransom horen je als luisteraar weer lekker kan genieten, Craven z'n producties zijn ook vingerlikkend. Luister bijvoorbeeld enkel al naar de tweede helft van Inception of de beat van Hellraiser.

Echt speciaal is deze EP niet maar wel gewoon goed, wederom is de speelduur ook wat karig daarom twijfel ik steeds tussen 3,5* en 4*.

Krappe 4*

Jullie gesnurk hoor ik tot hier... tijd om wakker te worden, Hip Hop-fans!

Ransom heeft al een hele carrière achter de rug met een aantal ups maar vooral veel downs. Speciaal was hij niet, forceerde zijn stem te hard (beluister strofes van pakweg 15 jaar geleden en je herkent deze man gewoon niet) en deze tumultueuze carrière ging gepaard met vele gevangenisbezoeken. In 2017 kondigde de beste man zijn pensioen aan en was ook absoluut van plan om zich daar aan te houden. Zijn goede vriend, 38 Spesh, kwam op een dag bij Ransom aan en zei dat hij gewoon terug muziek moest gaan maken en uitbrengen. De stijl dat Roc Marciano deed en Griselda cool gemaakt heeft lag helemaal in het straatje van Ransom en hij nam het advies van 38 Spesh ter harte.

Zijn terugkeer was er in maart 2020 in de vorm van de EP Directors Cut, een project dat volledig geproduceerd was door de Franstalige Canadees Nicholas Craven. De chemie was te merken en het duo wist niet van ophouden want we hebben in 2020 maar liefst 5 collaboratieprojecten gekregen van Ransom & Nicholas Craven. De jaren dat volgde hebben we Ransom nog wel een aantal keer horen rijmen op een beat van Craven maar een echte reünie is er nu in de vorm van het album Directors Cut 4!

Ransom heeft onlangs in een interview laten vallen dat rappen geen talent is maar een vaardigheid, eentje dat hij naar mijn bescheiden mening geperfectioneerd heeft. Ook op deze LP laat hij wederom horen op een ander niveau te zitten dan de meeste van zijn collega's en dit in combinatie met de geweldige producties van Nicholas Craven (die ook enkel maar groeit) zorgt voor een héérlijk reünie-album!

Op They Live moest ik op een gegeven moment wel even fronsen toen zijn controversiële take op de COVID-19 vaccinaties naar boven kwamen, maar dat is geen persoonlijk verhaal van hemzelf. De eerste strofe heeft hij geschreven als basketter Kyrie Irving, de tweede strofe is geschreven vanuit het perspectief van wijlen Kevin Samuels. Beide heren zijn me onbekend maar het is een geweldig concept dat ook perfect uitgevoerd is!

Che Noir en nieuwkomer Raina Simone krijgen nog een speciale vermelding aangezien ik zelden zo weggeblazen word door vrouwelijke MC's, beide rappen ijzersterke strofes.
Verder doet KXNG Crooked (raar dat hij hier na een decennium weer als Crooked I gecrediteerd is) ook exact wat hij moet doen en rapt misschien de gastheer er zelfs wel uit.... ik kan me enkel voorstellen hoe een collaboratie tussen Ransom en Slaughterhouse geklonken zou hebben...

Favorieten aanduiden is onmogelijk aangezien ik dit als geheel weer ontzettend sterk vind! Spoken word blijft nog steeds een dingetje, de bijdrage van Black Chakra had ik dus wel kunnen missen. Ook heeft de bijdrage van Reggae(ton)-artiest King Shadrock toch even tijd nodig gehad om te groeien.

Ransom rapt op het best van zijn kunnen, Nicholas Craven produceert op het best van de zijn. Meer moet dat niet zijn, genieten met de hoofdletter G!

Dikke 4*

Nog geen halfjaar verder en Directors Cut was al een trilogie.

Dit keer geen EP zoals de eerste twee delen, Ransom & Nicholas Craven hun derde project samen is een (relatief korte) LP. Laat de kitscherige cover je niet afschrikken want de gastheren doen een halfuur lang gewoon wat je van ze mag verwachten.

De gastartiesten stelen de show nergens maar zijn vaak een welgekomen afwisseling, enkel weer jammer dat ze niet gecrediteerd zijn op Spotify... maar dat doet geen afbreuk aan de kwaliteit van de muziek natuurlijk.

Over de gehele lijn ligt het niveau hoog, al is Jd's Revenge wel mijn duidelijke favoriet. Candyman Farewell to the Flesh is het enige nummer dat me vrij weinig doet, de productie van de intro doet het niet zo goed bij mij.

4*

Sterk hoor!

Net zoals op de vorige projecten rapt Ransom alles helemaal kapot. Hij rapt ontzettend strak, articuleert goed, heeft een prachtig duidelijke stem en is tekstueel ook een beest. Ransom is ook het type rapper dat met veel teksten komt die gemakkelijk te citeren zijn, hij is een clever schrijver. Voor het schrijven van refreinen heeft hij ook een talent, vind ik.
Over het algemeen is het een street-rapper maar wel eentje dat ook de keerzijde van die medaille laat horen. Geen verheerlijking zoals wel vaker in het subgenre gebeurd maar meer gegrond in de realiteit, Conway en Benny zijn hier bijvoorbeeld ook een krakken in. Ze liggen allemaal in hetzelfde straatje uiteraard, ze werken ook regelmatig samen.

Rome Streetz kende ik voorheen enkel van een aantal gastbijdrages. Net zoals op die paar tracks laat hij hier ook horen een getalenteerd rapper te zijn maar een zekere "X-factor" mis ik toch. Hij valt niet meteen op en heeft een vrij standaard stemgeluid.
Dat gezegd zijnde stoort hij ook niet op Coup de Grace, helemaal niet zelfs. Hij rapt de producties op deze plaat net zoals Ransom ook aan flarden. Als soloartiest zou hij me gewoon niet genoeg kunnen boeien vrees ik... maar nu hij het nieuwste lid is van Griselda Records zal ik zijn volgende soloworp ongetwijfeld toch een kans geven!

Producties op deze LP zijn goed uitgekozen en geven beide heren genoeg ruimte om hun ding te doen.

Gastartiesten Che Noir en vooral The Game krijgen nog een speciale vermelding, sterke strofes leveren ze hier af. Bij CHOMP 2 van Russ heb ik het eerder vermeld maar The Game klinkt weer heerlijk, hopelijk houdt hij deze honger vast!

Dit type Hip Hop zal nooit veel stof doen opwaaien maar voor liefhebbers van dit type rapmuziek is dit topmateriaal. 2 spitters op goede producties die zichzelf helemaal smijten zonder te veel poespas errond.

De Se7en EP gaat zijn plaats in mijn top 10 van 2021 toch moeten afstaan aan dit project!

4*

Zo op de valreep van het nieuwe jaar verwend Ransom ons nogmaals.

Na het soloalbum No Rest for the Wicked en de collaboratie-EP (This Life Made Me) met producer Mayor brengt Ransom een derde project uit in 2022, ditmaal een collaboratiealbum met producer V Don.
Niets nieuws onder de zon, de rapper bewijst nogmaals bij de absolute top van MC's te horen en rapt de mooie producties van V Don helemaal aan flarden. Chaos Is My Ladder staat ook weer vol met quotables en one-liners van Ransom zoals enkel hij dat kan.

Deze man is zo heerlijk consistent en lijkt maar niet van stoppen te houden. De eerste paar luisterbeurten was ik een tikkeltje teleurgesteld omdat ik het wel gehad heb met gastartiesten als Eto, J. Arrr en de onbekende Mad Squablz. 38 Spesh vond ik ook niet fijn klinken in collaboratie met Ransom maar hij rapt Hit List toch ook wel kapot hoor.
Als kritiekpunt op dit project vind ik het gewoon jammer dat de gastartiesten bijlange niet het niveau halen van de gastheer, al ben ik van mening dat er weinigen zijn die dat wel zouden kunnen. Short Notice was al eerder uitgebracht al single maar Banks heeft ook al veel beter geklonken, al is zijn strofe ook wel gegroeid naar vele luisterbeurten. Hij is eigenlijk één van die personen die zich wel staande kan houden tegenover Ransom, vind ik.

A Most Dreadful Symphony is mijn favoriete nummer op deze LP. Heerlijke symfonische productie van V Don, Ransom doet waar hij bekend om staat en zangeres Crystal Caines harmonieert als soort instrument in de productie heerlijk op de achtergrond.

Ransom heeft er in 2022 toch weer een ontzettend sterk jaar opzitten, hopelijk zet hij de lijn verder in 2023. Als je liefhebber bent van deze rapper mag je dit project ook niet links laten liggen.

4*

Sterk album.

Het mag niemand nog verbazen: een collaboratiealbum tussen Ransom en Conway the Machine is een erg solide project. De twee absolute top-MC's rappen de producties die ze van V Don voorgeschoteld krijgen helemaal kapot. Ransom vind ik persoonlijk een sterkere MC, maar Conway wil er zeker en vast niet voor onder doen. De producties van V Don zijn sterk, maar missen net wat extra kracht en een zekere x-factor om Chaos Is My Ladder 2 naar een iets hoger niveau te tillen. De producer zorgt er voor dat beide spitters mooi in hun comfortzone blijven zitten, hij daagt ze niet dat ietsje extra uit.

9 nummers (+ 1 interlude) en een speelduur van net geen 27 minuten wil zeggen dat de vaart er goed in zit en het geen moment te lang op blijft staan. Het zijn echter geen 9 collaboratienummers aangezien zowel Mid Life Crisis als Nefarious solotracks zijn van Ransom (Conway heeft geen solotracks op de LP).
Ransom tilt zijn rappen echter wederom naar een hoger niveau op Nefarious, op de afsluiter horen we hem in gesprek gaan met de Duivel. Wel gek dat bijvoorbeeld Conway dan de rol van de Duivel niet op zich nam, het is toch een collaboratieproject denk ik dan, maar het is een heerlijke track geworden.

Lloyd Banks is de enige gastartiest op deze LP en doet niet onder voor de andere twee rappers. Heerlijk klinkt hij op die agressieve productie en zo zorgt hij voor een stand-out op Chaos Is My Ladder 2.

Het eerste deel was een collaboratiealbum tussen rapper Ransom en producer V Don, nu hebben ze Conway the Machine uitgenodigd voor het tweede deel. Voornamelijk na het horen van Higher Killer lijkt het me geen slecht idee om Banks uit te nodigen voor een mogelijks derde deel? Met of zonder Conway, hard zal het sowieso worden.

4*

TDE's nieuwste lid.

Ray Vaughn is de nieuwste rapper/artiest dat bij label Top Dawg Entertainment getekend heeft, een label dat de laatste jaren jammer genoeg minder actief is dan voorheen. Met deze EP stelt hij zich voor, vreselijk kort weliswaar. 3 nummers en maar een speelduur van 7,5 minuut!

Met Peer Pressure laat Ray horen een goede rapper met de focus op gangsta rap te zijn. De introductie is kort maar smaakt naar meer. Hopelijk krijgen we in 2022 een langere EP of misschien wel een album van deze jongeman voorgeschoteld.

Deze freestyle bij L.A. Leakers is trouwens ook écht de moeite waard!

3,5*

Genieten!

The Good, the Bad & the Dollar Menu is het volwaardige debuutproject van Long Beach-rapper Ray Vaughn. In 2021 kregen we een micro-EP van 3 nummertjes in de vorm van Peer Pressure, heel leuk maar véél te kort. Sindsdien kregen we wat losse nummers zoals Problems (met Pusha T) en kwam hij ook langs op Porches van REASON maar eigenlijk bleef het jaren vrij stil rondom deze jonge MC. Voor mij vrijwel uit het niets dropte Ray Vaughn deze mixtape.

Hij classificeert dit project als een mixtape maar het klinkt meer als een studioalbum dan vele andere albums dat de laatste jaren uitkomen. Het is een zeer solide geheel geworden waar het echt de bedoeling is om het als project (zonder shuffle) op te zetten. De tracks gaan mooi in elkaar over. Een mooi voorbeeld is de overgang tussen Flocker's Remorse en XXXL Tee: op het einde van de intro rapt hij "Last thing I wanna be on is a t-shirt" om vervolgens een nummer op te starten "over" een t-shirt. Zo zit deze tape vol met kleine geniale details.

Ray Vaughn heeft niet de meest aantrekkelijke stem, al kan dat de pret niet drukken. Tekstueel gaat hij meestal vrij diep, andere keren is hij weer heerlijk gangster én het belangrijkste is dat hij ontzettend gretig klinkt. Op deze tape is het duidelijk te horen wat Top Dawg in deze jongeman ziet. Hij kan ook perfect afwisselen tussen introverte, gangsta en melodische nummers. Talentje hoor.
Daarnaast is zijn oor voor producties echt feilloos, enorm sterk geproduceerde plaat!

De gastartiesten zijn daarnaast ook mooi geplaatst en voelen nergens bij de haren getrokken of overbodig. Gemaine, Ash Leone, Sydney Leona en Samara Cyn staan de gastheer allen prachtig bij met hun gezang.
Isaiah Rashad doet zijn melodieuze ding op pareltje East Chatt, Jay Rock doet wat hij moet doen op Klown Dance en LaRussell klinkt zeker zo gemotiveerd als Ray Vaughn op de banger Look @ God.

TDE heeft met dit project wederom een hit te pakken wat mij betreft. Talloze keren heb ik The Good, the Bad, the Dollar Menu al beluisterd en ik ben er nog lang niet klaar mee. Ray Vaughn bewijst een talent te zijn om nauw in het oog te houden. Tot nu toe absoluut het "album" van 2025 als je het mij vraagt.

Verschrikkelijk dat dit blijkbaar niet echt op mensen hun radar gekomen is!

Dikke 4*

Dit is toch een ondergewaardeerd album hoor.

Twee jaar na hun magnum opus vonden de gebroeders Clipse het tijd om hun artiesten van Re-Up Records eens formeel voor te stellen. We hadden ze al voorbij horen komen op voorgaande Clipse-projecten en zelf hadden ze al mixtapes op hun naam staan maar met Clipse Presents Re-Up Gang was daar in 2008 dan ook een studioalbum van Re-Up Gang. Deze groep bestond uit Pusha T, Malice, Ab-Liva en Sandman.

The Neptunes (en Star Trak) hebben niets te maken met dit project en er staat zelfs niet één productie van die levende legendes op dit album. De beats komen onder meer van J.U.S.T.I.C.E. League, Scott Storch, Ron Browz, Clinton Sparks en vier van The Sleepwalkers (mij voor de rest onbekend).

Deze plaat is een vrij sterk geproduceerde LP, de ene beat is wel beter dan de andere. Pusha T en Malice zetten hun kwalitatieve lijn van Hell Hath No Fury mooi verder en leveren ook hier sterke raps af. Ab-Liva en vooral Sandman zijn minder interessante en goede rappers dan Clipse maar ze drukken de pret absoluut niet.
Tekstueel gaat het vaak niet veel verder dan drug dealer- en straatpraat, maar dat mag geen verrassing zijn van een werk dat aan Clipse gerelateerd is.

Favorieten zijn de intro, Million Dollar Corner, Bring It Back, Emotionless, We Know en Been Thru So Much. Street Money is naar mijn mening het zwakste nummer van Re-Up Gang.

Kort hierna heeft Sandman de groep (en het label) verlaten en na het derde album van Clipse heeft No Malice natuurlijk de transitie gemaakt naar Christelijke Hip Hop. Pusha T heeft het druk met zijn solocarrière, als president van G.O.O.D Music en heeft met Heir Wave Music Group zelfs een nieuw eigen label opgericht. Ab-Liva is nog wel geaffilieerd met Pusha T maar ik denk niet dat Re-Up Records nog bestaat.

Het is geen puur Clipse-album maar toch mijn tweede favoriete album van de gebroeders Thornton samen.

4*

REASON is lekker op dreef.

Everything in My Soul_BLUE is het tweede project dat REASON dit jaar uitgeeft, daarbij ook het tweede sinds zijn split met Top Dawg Entertainment. Om eerlijk te zijn vind ik dit project, net zoals I Love You Again, sterker dan al zijn projecten op TDE. REASON is niet de rapper met de meest herkenbare stijl, hij kan 13-in-een-dozijn klinken. Toch weet hij de luisteraar hier weer 20 minuten te boeien.

REASON doet rustig en gecontroleerd zijn ding op fijne en soulvolle producties. Tekstueel zit het ook prima in elkaar, maar niet echt noemenswaardig. Uitblinkers zijn er, voor mij, ook niet op te vinden. Everything in My Soul_BLUE brengt een compacte en fijne luisterbeurt met zich mee.

Paralyzed_BLUE verdient een aparte vermelding. REASON rapt prima op die prachtige productie. De eerste keer was ik nog aan het denken dat WESTSIDE BOOGIE inderdaad geboren is voor zo'n type beat.. en ja hoor! IJzersterke bijdrage weer, die man mag echt actiever gaan worden.

Dit project schijnt het eerste deel van een serie te zijn. Benieuwd naar de volgende delen!

4*

Verrassend sterk!

I Love You Again is het eerste project van REASON sinds zijn split met Top Dawg Entertainment. Deze mixtape heeft hij uitgebracht op zijn eigen, pas opgerichte, label Do More Records. REASON is een leuke rapper, al blinkt hij nergens in uit. Zijn albums luisteren goed weg maar nergens grijpen ze mij vast, veel herspeelbaarheid zit er nooit in. Dit project had ik bijna niet beluisterd... de totale speelduur van maar 26 minuten én een gastoptreden van Ransom hebben me toch kunnen overtuigen.

Laat me meteen met de deur in huis vallen: dit is volgens mij wel mijn favoriete project van REASON! De gastheer rapt gretig, niet steeds op dezelfde manier en ook qua sound zijn de nummers echt distinctief te onderscheiden van elkaar. I Love You Again is een verrassend sterk project geworden met veel variatie.

Rustige nummers als Fly Away en Stuck on Moments worden afgewisseld met bangers als MY Own en Fleece. Die laatstgenoemde... wat een banger! Fleece is echt heel hard en veruit mijn favoriete nummer op dit project. "Treat my side like my main, tell her lies too!" komt steeds hard op die dreigende productie.
Not What You Think is een heerlijke collaboratie geworden met Bas. Hol' That met Ransom en Coyote is een gangsta rap nummer dat zo uit de jaren '00 had kunnen komen, heerlijke old school vibe. Leuk ook om Ransom eens te horen op een nummer als dit.

Het enige echte nadeel van dit project is dat de laatste 40 seconden van MY Own een gesproken interlude zijn. Dit haalt vaart uit de banger dat dat nummer is, ook gek dat hij zichzelf excuseert voor deze onderbreking in "het midden" van dit project terwijl we nog maar op het tweede nummer zijn. Tracks 6 en 10 zijn aparte interludes, gek dat hij deze dan meteen achter MY Own moest plakken.

Nog nooit zoveel teruggegrepen naar een project van REASON, klaar ben ik er momenteel ook nog niet mee! Toch best wel benieuwd naar zijn volgende studioalbum dat dit jaar zou moeten komen.

4*

REASON is een goede rapper.

Maar wel eentje die in de middenmoot blijft hangen en geen distinctief stemgeluid heeft. Hij klinkt wat dertien-in-een-dozijn wat mij betreft. Dit klinkt misschien redelijk negatief maar zo bedoel ik het niet, hij maakt wel gewoon leuke dingen.

Van zijn debuutalbum maar vooral van zijn retail mixtape voorheen kon ik wel meer genieten dan van deze bijna-10-minuten durende EP. Zijn 2 volwaardige langspeel projecten voelen persoonlijker aan en gunde hij zichzelf meer ruimte... hier krijgen we maar 3 nummers voorgeschoteld met elk minimum 2 gastartiesten.
Als de gastheer dan niet de meest uitgesproken persoonlijkheid is verdwijnt hij toch een beetje tussen de andere stemmen.

Toffe EP maar het blijft me amper bij, na elke luisterbeurt ben ik het alweer zo goed als vergeten.

TDE mag dan wel 5 projecten tot nu toe hebben uitgegeven in 2021 maar 4 ervan hebben een speelduur van minder dan 10 minuten!... hopelijk schiet het label (en vooral de mannen van Black Hippy) weer in gang vanaf volgend jaar.

3*

REASON brengt een album uit dat in de lijn van verwachtingen ligt.

Porches is het tweede studioalbum van deze rapper en is net zoals zijn voorgaande projecten uitgebracht door TDE. De "promotie" voor dit album was een publieke discussie tussen REASON en het label en zo kunnen we toch afleiden dat het niet allemaal ontzettend lekker gaat met zijn rapcarrière. REASON is verre van de enige artiest dat ooit commentaar gaf op TDE als label, dus of het allemaal aan hem ligt laat ik in het midden.

Dit ligt echt wel in dezelfde lijn als There You Have It en New Beginnings. Er staan enkel maar goede nummers op (al klinkt hij beter op de ingetogen nummers) en hij is een prima rapper... al blijft hij wat in de middenmoot hangen. Zijn stem en manier van rappen zijn vreselijk 13-in-een-dozijn en ook hier blijft weer niets hangen. Het is gewoon geen aantrekkelijke artiest vrees ik. Eenmaal het opstaat luistert het lekker weg maar nadien ben je het meteen vergeten.

Tof trouwens om Ray Vaughn nogmaals te horen, na zijn micro-EP twee jaar geleden hebben we van die nieuwe TDE-artiest eigenlijk niets meer vernomen. Hopelijk komt hij binnenkort zelf met iets nieuws.

3,5*