Altijd tof een nieuw project van Nasty Nag.

Zo'n heel sterke rapper vind ik Antwerpse legende Nag niet maar hij is zeker niet slecht en zijn projecten zijn meestal wel tof om te beluisteren. Ook deze EP, Quatsch, ligt in het verlengde van zijn vorige werken.

De tracks zijn allemaal aangenaam maar de hoogtepunten vind ik de tracks met gastrappers Pasi en Zwangere Guy. Met name Offers is buitengewoon héérlijk!

3,5*

Nag vind ik altijd wel leuk, maar meer dan dat ook niet.

Mijn favoriete project van hem blijft toch wel Geen Half Werk met TWAN, Hoofd Stuk heeft hetzelfde pluspunt als dat album. Op elk nummer is hij namelijk in combinatie met een andere rapper te horen, op dit project dus met de voor mij onbekende Deadbeat Larry (op de titeltrack is Nag zelfs niet te horen).

Wederom vind ik Nag beter uit de verf komen als hij de tijdsduur niet solo moet vullen en Deadbeat Larry vind ik een aangename verrassing! Fijne, iets wat hesere, stem heeft die man! Hopelijk horen we nog veel van hem.

8 fijne tracks die nergens echt uitblinken. De titeltrack is leuk voor één keer maar het feit dat Deadbeat Larry hier een outro van 2 minuten aan elkaar praat is nét te veel van het goede.

3,5*

Pakweg de eerste drie luisterbeurten was ik niet echt overtuigd. Het is grappig dat Nas blijkbaar bekend staat om slechte beats uit te kiezen (iets waar ik het niet volledig mee eens ben) terwijl ik net geen hoge pet van Hit-Boy op heb. De vorige twee delen en Magic vind ik goede albums maar ik grijp er ontzettend weinig naar terug. Hit-Boy en ik zullen wellicht nooit een echte klik krijgen maar dit album is toch verdomd lekker!

De eerste helft is heel sterk, met de single Michael & Quincy als hoogtepunt voor mij. Vanaf I'm on Fire tot en met Get Light komen we in een klein dalletje terecht, slecht zijn ze niet maar om mijn volledige aandacht erbij te houden is vaak wat moeilijk.

Het album sluit ontzettend sterk af en hier staan de toppers van King's Disease 3 naar mijn mening! First Time is een heerlijk vrolijk nummer waar Nas reflecteert naar de eerste maal dat hij zijn favoriete artiesten gehoord heeft en vraagt hij zich o.a. af wanneer zijn eigen fans hem voor het eerst gehoord hebben. Zeker ben ik er niet van maar ik denk dat voor mij de introductie U Wanna Be Me op de soundtrack van 8 Mile was, grappig genoeg was ik niet onder de indruk toen.
Op Beef rapt hij vanuit het perspectief van het gegeven "beef", dit is mijn persoonlijke favoriet op KD3. Don't Shoot is een nummer tegen vele praktijken waar minderbedeelden en minderheden in Amerika mee te maken hebben en is ook een krachtig nummer.

Alweer zijn vijftiende soloalbum maar aan kwaliteit wordt er niet ingeboet. Over de hele lijn rapt hij nog steeds als een meester van zijn vak en is één van de weinige rappers dat 17 nummers lang kan boeien zonder gastbijdrages!
Hij heeft een 3 tot 4-tal minder aantrekkelijke albums gemaakt maar over het algemeen heeft Nas toch een indrukwekkende palmares hoor!

Verhoging naar 4*.

Inderdaad, gewoon oké.

Leuk dat Nas de laatste tijd weer zo productief is, het blijft een uiterst aangename MC om te beluisteren. Er is altijd veel commentaar over de beatsselectie van deze levende legende maar naar mijn mening heeft hij toch een aantal classics op zijn naam staan, zeker niet alleen Illmatic.

Hit-Boy is diegene dat me nooit weet te overtuigen jammer genoeg. Toen hij in zijn beginjaren een protegé was van Polow da Don vond ik hem al geen topbeats maken en ook nu hij de laatste jaren projecten aflevert met Nas, Benny the Butcher en Big Sean weet hij me ook niet steeds te overtuigen van zijn kunnen. Vele beats van Nas z'n oudere albums passen toch beter bij de gastheer dan de producties van Hit-Boy lijkt me.

Het is absoluut niet slecht en ik beluister deze (en de 2 voorgangers) met plezier maar het grijpt me maar niet zoals zijn eerder werk dat wel deed.

Hierna krijgen we nog King's Disease 3 maar het lijkt me tof dat deze NY-rapper nog eens in de studio duikt met meerdere producers.

Dikke hulde trouwens wel voor 40-16 Building! Wat een banger!

3,5* voor dit tussendoortje (zo voelt het toch).

Nas & Hit-Boy blijven sterk bezig.

Sinds Nas met Hit-Boy samenwerkt lijkt hij wel een nieuwe carrière te zijn begonnen, sinds hun eerste album (King's Disease) is dit alweer hun vijfde samenwerking. Van Hit-Boy heb ik nooit een hoge pet van op gehad maar per album produceert hij naar mijn mening sterker en sterker voor de gastheer.

Magic 2 staat ook vol met strakke producties van de beste man, maar ook Nas zelf klinkt ongelofelijk sterk. Ransom heeft eens in een interview gezegd dat rappen geen talent is maar een vaardigheid, Nas bewijst dat het blijven schrijven en opnemen inderdaad zijn vruchten enkel maar afwerpt. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk op deze LP en met een speelduur van een halfuur heeft hij ook geen ruimte gelaten voor fillers of saaie momenten. Dit kan tot nu toe wel eens hun favoriete "collaboratie"album zijn van mij.

De eerste luisterbeurt van Office Hours was niet bevallen vanaf het moment dat 50 Cent zijn mond opende, dat terwijl de beat geweldig is en Nas ook gewoon hard gaat. Het is te horen dat 50 Cent zich volledig aan het richten is op zijn TV-producer carrière en nauwelijks nog in de studio staat.
Too Hot en Who U Rep With zijn toch veel fijnere collaboraties van deze Queens-legendes, maar die zijn al meer dan 20 jaar oud natuurlijk. Na vele luisterbeurten kan ik er de charme wel van inzien, het is ook niet echt een volwaardige strofe van 50 natuurlijk... hij praat de track vanaf de tweede helft van zijn strofe letterlijk wat aan elkaar, ook voor die grootspraak staat hij bekend (meestal op het einde van de tracks). Al bij al toch een leuke reünie, maar die niet te vergelijken valt met die 2 oude tracks.
Bonustrack One Mic, One Gun is uiteraard al meer dan een halfjaar oud maar ook dat is een heerlijke track. Nooit verwacht dat Nas en 21 Savage zo heerlijk zouden klinken op dezelfde track.

Net zoals de drie delen van King's Disease en het eerste deel van Magic is dit gewoon weer een erg solide album van Nasir. Ik vrees wel dat de gedenkwaardigheid net zoals de vorige 4 albums niet erg hoog zal zijn. Het nadeel van zoveel materiaal op korte tijd uit te brengen uiteraard. Deze albums zullen nooit het statuut halen van een pak-m-beet Illmatic, It Was Written, Stillmatic of God's Son.

4*

Wat een album weer.

Niet te geloven eigenlijk dat dit alweer het zesde album van Nas (en Hit-Boy) is sinds 2020. Hetgeen wat het nog ongelofelijker maakt is dat ze enkel maar beter lijken te worden per album. Magic 2 eerder dit jaar was misschien al wel mijn favoriete album van dit duo maar deze lijkt er weer over te gaan!

Nas is heerlijk op dreef en laat horen waarom hij volgens heel de wereld een levende legende is, 50 jaar is hij nu en hij rapt de meeste jonge rappers er probleemloos uit.
Hit-Boy is nooit mijn favoriete producer geweest maar wat hij voor Magic 3 weer gebakken heeft kan me enkel maar gelukkig maken.

Lil' Wayne rapt ook weer voortreffelijk op Never Die, absoluut één van de vele hoogtepunten op deze LP.

Er staat jammer genoeg wel één skipper in de vorm van 1-800-Nas&Hit op dit album. Op Nas heb ik niets aan te merken maar de beat van Hit-Boy is strontvervelend, die vocale sample maakt me heel zenuwachtig.

Het lijkt wel alsof dit ook de finale is van hen als duo, maar je weet maar nooit met deze mannen. Mij ligt de Magic-trilogie wel beter dan de King's Disease-trilogie trouwens.

Dit gaat nog van vele extra luisterbeurten kunnen genieten. Nas is al eventjes weer helemaal terug en ik hou ervan. Dat je 17de (solo)album klinkt als dit is niets minder dan bewonderenswaardig!

4*

Nasir begint sterk maar zwakt op het einde af.

Not for Radio maar vooral White Label vind ik heerlijke nummers. Cops Shot the Kid vind ik over het algemeen ook prima al vind ik op momenten dat die Slick Rick-sample té prominent aanwezig is.
Bonjour kan er ook mee door maar is wat simpel. Everything is de zwakste schakel op deze LP. De beat is oké, de strofes van Nas zijn prima maar de valse zang van Kanye West en The-Dream die me maar zelden kan boeien verzieken dit nummer. Met een speelduur van 7:30min. gaat het ook te lang door.
Adam and Eve heeft ook een bijdrage van The-Dream maar is toch verrassend sterk. Simple Things is ook een goed nummer maar heb het altijd wel kleurloos gevonden, als dit nummer speelt ben ik eigenlijk al klaar met dit korte album.

Al bij al mag je toch meer verwachten van een project dat volledig geproduceerd is door Kanye West, maar slecht is het absoluut niet.

3,5*

Prima album.

De 7-delige Legend Has It...-serie komt tot zijn einde met het langverwachte collaboratiealbum van Nas en DJ Premier. Een duo dat in het verleden meermaals bewezen heeft een sterke chemie te hebben, en de fans al gedurende vele jaren aan het teasen zijn met een volwaardig collaboratieproject. Nas is één van de beste rappers allertijden, DJ Premier is gemakkelijk top 3 beste producers in het genre.

Light-Years begint redelijk tam naar mijn mening. My Life Is Real doet weinig verkeerd, toch weet het geen blijvende indruk te maken. GiT Ready is sonisch een sterker nummer, de inhoud over heel dat crypto-gebeuren is echter zeer jammer.

Vanaf NY State of Mind, Pt. 3 schakelen de gastheren een versnelling hoger. Het is vanaf dit nummer dat het album me vast weet te grijpen, zonder dat het me nog loslaat. Nas rapt over heel het project gretig en lijkt te willen bewijzen dat je nog niet te oud bent om te rappen wanneer je de leeftijd van 50 jaar gepasseerd bent. Dit enthousiasme wordt heerlijk aangewakkerd door de puike productie dat Preemo voorzien heeft voor deze LP. Beide heren zijn al ettelijke jaren over hun prime, afgeschreven zijn ze absoluut verre van.

NY State of Mind, Pt.3, Madman, Sons (Young Kings), Nasty Esco Nasir, My Story Your Story, Bouquet (To the Ladies), Junkie en 3rd Childhood zijn mijn favorieten.

Inhoudelijk staan hier een aantal leuke concepten op, denk aan bijvoorbeeld Pause Tapes, Writers, Sons (Young Kings) (= Daughters 2), Nasty Esco Nasir, Bouquet (To the Ladies) en Junkie. Bij Writers en Bouquet (To the Ladies) is puur op de teksten letten snel saai, aangezien ze simpelweg oplijstingen zijn van respectievelijk graffitikunstenaars en vrouwelijke rappers.

Het leukste deel in deze serie van Mass Appeal Records. Na zes prachtige gastbijdrages op de andere albums weten Nas en DJ Premier netjes de kroon te nemen. Geen meesterwerk zoals je misschien wel mag verwachten van deze namen, Light-Years is wel een zeer solide album geworden.

4*

Fijn producers-albumpje.

Craven N 3 is het slotstuk van de trilogie van Nicholas Craven waar hij alle producties verzorgd en op elke beat een andere rapper van zichzelf laat horen. Elke gastartiest is maar eenmaal over de gehele trilogie te horen. Dit is wel een typisch producer-album in het feit dat de producties goed zijn, de gastartiesten variëren van kwaliteit en het vormt geen echt geheel.

De sterkste tracks zijn voor mij persoonlijk ook diegenen met de drie bekendste rappers, namelijk de eerste drie. Stove God Cooks steelt wederom de show op Opulence met zijn eigenwijze stijl van rappen en komt ook met het hoogtepunt van Craven N 3. Yzerman was achteraf bekeken een perfecte teaser van Fair Exchange No Robbery en laat horen dat Boldy James misschien wel beter klinkt op producties van Nicholas Craven dan van The Alchemist. Het recentste album van Evidence kon me maar matig boeien maar wat klinkt hij geweldig op Breaking Atoms! De gastheer produceert zeer solide op het gehele project maar dat is toch wel mijn favoriete beat hier.

Het middenstuk zijn tracks van (de voor mij minder- /onbekende) Navy Blue, Elucid en Pink Siifu. Het zijn prima tracks maar geen van de drie MC's maakt me warm om er meer van ze te ontdekken.
Your Old Droog kende ik voornamelijk van naam en van zijn reputatie als Nas sound-alike. Nas hoor ik er wel in al hoor je (vind ik) wel duidelijk dat het niet dezelfde man is. YOD Body is ook een leuk nummer, maar niet meer dan dat.

Nouvelle Religion is ook absoluut een hoogtepunt door de soulvolle sample die te horen is in de instrumentatie. Het sample-werk van Nicholas Craven is een herkenbare stempel van zijn werk en eentje dat hij geperfectioneerd heeft. Net zoals op het tweede deel van de trilogie het geval was rapt een Franstalige Canadese rapper over de productie (Craven is ook een Franstalige Canadees btw). Wegens mijn beperkte kennis van de Franse taal versta ik Connaisseur Ticaso niet goed maar hij rapt super over die productie!
Zoals we het gewoon zijn van de Craven N-trilogie is de hekkensluiter een prettige instrumental die fungeert als outro.

Volgens hemzelf is dit het laatste deel in de Craven N-serie maar ik hoop dat hij nog albums als dit blijft maken. In beattapes ben ik niet geïnteresseerd dus graag meer projecten als dit of collaboratiealbums met andere artiesten, Nicholas!

3,5*

Fijn plaatje.

Alweer het vierde collaboratiealbum tussen Detroit MC Boldy James en de Franstalige Canadese producer Nicholas Craven, zelfs het tweede dit jaar. Criminally Attached is weer een prima project geworden van deze heren.

De producties van Craven zijn wederom vingerlikkend goed, deze man verdient echt wel meer aandacht. Hoe deze man samples kan flippen is een ware kunst.
Fully Smack is de enige productie die me niet veel doet, te repetitief en standaard.

De klik tussen mij en Boldy zal nooit echt komen denk ik, storen doet hij gelukkig niet. Hij heeft wel een fijne chemie met de producer.

3,5*

Nicholas Craven is zich inderdaad aan het ontpoppen als graag geziene producer in de underground scene.

Zijn werk ken ik voornamelijk van 5 projecten dat hij volledig voor Ransom geproduceerd heeft, projecten die zeer goed bij me in de smaak vallen door de rapper maar zeker niet alleen door hem. Boldy James kreeg in het verleden al 3 albums met beats van The Alchemist voorgeschoteld maar als ik eerlijk moet zijn is enkel hun eerste collaboratie bijgebleven. Boldy's Griselda-mixtape volledig geproduceerd door Jay Versace vond ik maar saai en matig.
Fair Exchange No Robbery kan je heel gemakkelijk met zijn The Alchemist-collaboraties vergelijken vind ik.

Nicholas Craven laat hier horen wat hij in zijn mars heeft en zet inderdaad een heerlijk sfeertje neer op dit album. Ransom rapt zo strak, vurig en eist alle aandacht op dat zijn producties niet heel hard opvallen maar deze gastheer laat genoeg ruimte om mooi te kunnen genieten van de producties. Net zoals bij The Alchemist het geval is overklast de producer ook hier de rapper. Boldy James is een "slow spitter" met een heel monotone en laconieke delivery. Je moet er voor zijn en mijn mening over deze rapper is dat ik nog niet helemaal overtuigd ben van zijn stijl. Op zo'n producties stoort hij niet maar hij moet het echt wel van de beats hebben, kijkende naar The Versace Tape bijvoorbeeld.

Met een speelduur van 36 minuten ben je hier vrij snel doorheen en duurt het niet lang genoeg voor mij om te gaan vervelen. De heren hebben een fijn albumpje afgeleverd!

3,5*

Exact dit!

Nicholas Craven produceert op dit derde collaboratiealbum tussen beide heren weer niets minder dan geniaal, wat kan deze man toch heerlijk soulvol producen en de samples perfect op hun plaats placeren.
Het is echter, wederom, Boldy James die hit-or-miss blijft. Storen doet hij meestal niet, je mag er gewoon niet te aandachtig naar luisteren. Een halfuur is méér dan genoeg, een volgende keer mag hij meer (high profile) gasten uitnodigen van mij.

Wegens de producties was ik initieel net iets te enthousiast, de vocalen halen het punt voor Late to My Own Funeral iets omlaag.

Boldy heeft me niet kunnen overtuigen om zijn vorige 7 projecten van 2025 te gaan beluisteren.

3,5*

Nicholas Craven is weer lekker bezig hoor!

Hier staan best wel weer een paar pareltjes op van onze Canadese producer. Formal Invite, Jack Frost, Murderous Tendencies, No Pun Intended, Straight A's en Speedy Recovery zijn enkele voorbeelden van de ijzersterke skills van Nicholas Craven.

Boldy James presteert jammer genoeg niet op hetzelfde niveau. Als dit album opstaat als achtergrondmuziek geniet ik er best hard van maar vanaf het moment ik actief naar Penalty of Leadership begin te luisteren merk ik dat een lang halfuur aan Boldy te veel is voor mij. Slow-flow rappers doen me sowieso niet veel en om een project als dit interessanter te maken mogen er toch een aantal gastartiesten de revue passeren. Tegen het einde komt die Double Dee wel langs maar dan is het kwaad al geschiet. Double Dee is geen toprapper, maar wel een fris windje dat een project van deze slome rapper nodig heeft.

Maar als achtergrondalbum doet dit het dus wel goed, de producties van Nicholas Craven zijn weer van een topniveau.

3,5*

Na meerdere luisterbeurten moet ik concluderen dat dit inderdaad zo slecht nog niet is.

Are You Gone Already is een mooie opener, waar vooral die vocal-sample van Billie Eilish het erg goed doet bij mij. FTCU en Beep Beep zijn heerlijke bangers, jammer dat die laatstgenoemde niet langer is.
Let Me Calm Down is misschien wel het hoogtepunt van Pink Friday 2. Nicki zelf doet het erg goed (net zoals op de rest van het album overigens), J. Cole heeft een goede strofe en die beat is puur genieten! Big Difference knalt ook heerlijk door de speakers, net zoals Bahm Bahm. Blessings is ook een prachtig lied, vooral die Tasha Cobbs Leonard kan wel zingen!

Skippers staan hier niet op voor mij, al zag ik naar de niet-genoemde nummers waarschijnlijk niet snel teruggrijpen. Forward from Trini is wel het dieptepunt voor mij. Nicki Hendrix met Future is dan weer aan de saaie kant.

overmars89 neemt me echter de woorden wel volledig uit de mond. Er zijn een aantal nummers aanwezig die wel heel goedkoop aanvoelen. De samples zullen inderdaad niet goedkoop geweest zijn om te clearen maar het is wel een ontzettend gemakkelijke manier om een hit te scoren door zo nadrukkelijk bekende hits te samplen die zich in het verleden al bewezen hebben.
Denk hierbij aan Barbie Dangerous en Red Ruby da Sleeze, maar Everybody en Pink Friday Girls zijn de echte overtreders op dit vlak.
De leadsingle, Super Freaky Girl, hoort ook bij deze categorie... al vind ik dit wel een geinig nummer. Het werkt, net zoals het dat bij Anaconda deed.

Op zich een prima album, maar zoals altijd bij Nicki Minaj zal ik dit niet veel meer opzetten. Nicki Minaj is naar mijn mening één van de meest interessante vrouwelijke MC's, maar niet alles wat ze maakt is voor mij geschikt.

3,5*

Vaag projectje.

De naam Nigo had ik al wel eens voorbij zien komen maar ik wist eigenlijk niet wie deze Japanse man is. Dit schijnt de man te zijn achter het modemerk Bape dat vooral vroeger heel populair was in de rapscène en hij bekleedt sinds vorig jaar een hoge functie bij het luxemerk Kenzo.
De muziekindustrie is hem ook niet onbekend aangezien hij de DJ is van de Japanse rapgroep Teriyaki Boyz, een groep dat meer dan tien jaar geleden een album (Serious Japanese) uitgebracht heeft via Star Trak Entertainment. De singles Work That! en Zock On! zijn me vaag bekend maar goed zou ik ze niet noemen.

I Know NIGO! is blijkbaar al het tweede studioalbum van Nigo. Hijzelf en Pharrell zijn de executive producers van dit plaatje maar zelf heeft de gastheer voor de rest geen productie-credits op de nummers, dit is eerder een DJ-album dat je kan vergelijken met een plaat van DJ Khaled/Drama maar dan zonder de stem zelfs van de DJ.
Pharrell produceert de intro, Punch Bowl (beide als lid van The Neptunes), Functional Addict, Want It Bad, Morë Tonight, Paper Plates en Come On, Let's Go.

De nummers waar Pharrell (solo) voor verantwoordelijk is vind ik ook de minste en daarom is voor mij persoonlijk de eerste helft zwakker dan de tweede. Zijn producties doen me niet veel en hij levert vreemde vocale bijdrages op Functional Addict en Paper Plates, vooral die laatstgenoemde had beter geweest als we enkel A$AP Ferg kregen. Dit project begint ook zo vreemd en het laat je denken dat dit een simpele mixtape is. Op Lost and Found Freestyle 2019 rapt A$AP Rocky over de beat van 3 Kings en Tyler, the Creator over die van Like a Boss... beide afkomstig van het debuutalbum (Already Platinum) van Slim Thug. Die beats staan uiteraard als een huis en beide rappers doen het goed maar het is toch een vreemde keuze om dit op een studioalbum te zetten.

De groep waar Nigo lid van is krijgt met Morë Tonight ook een nummer op I Know NIGO!. Het minste nummer van deze LP aangezien ik van de Japanse strofes niets begrijp, de beat van Pharrell me niet grijpt en het Engelse refrein ook vaag is. Teriyaki Boyz zal nooit mijn groep worden vrees ik.
Want It Bad van Kid Cudi is me ook te commercieel en zo hoor ik deze artiest over het algemeen minder graag.

Pharrell zorgt wel voor twee leukere nummers. De gebroeders Clipse leveren een fijne reünie af met Punch Bowl, dit zoals het hoort ook op een beat van The Neptunes. Come On, Let's Go is een prima solotrack van Tyler, the Creator.

De overige hoogtepunten zijn de tracks waar Pharrell geen artistieke inbreng in had. Arya laat horen dat A$AP Rocky gerust met een nieuw soloalbum mag komen. Remember is een toffe track van wijlen Pop Smoke. Heavy is de verrassing van dit album! Wegens Lil' Uzi Vert had ik weinig verwachtingen maar hij past redelijk goed op die harde Drill-beat.
Het absolute hoogtepunt is ook de initiële reden dat ik dit album een kans gegeven heb, namelijk Hear Me Clearly van Pusha T. Op deze (co-)productie van Kanye West laat Pusha T horen klaar te zijn om het album van het jaar op de wereld los te laten.

Wat mij betreft gaat dit album geen lange levensloop hebben, er staat te weinig op voor mij om een naar terug te blijven keren. Buiten de track van King Push ga ik dit niet veel meer beluisteren vrees ik.
Blijkbaar spreekt Nigo ook amper (tot geen) Engels dus mij is het ook een raadsel hoe deze collaboraties, en zeker de nauwe samenwerking met Pharrell, tot stand gekomen is.

3*

Er zat meer in.

Nipsey Hussle was uiteraard al aan de weg aan het timmeren sinds eind jaren 2000/begin jaren 2010. Toen kende ik er nog maar één track van: They Roll, een samenwerking met The Game.
Niet lang erna bracht hij in 2010 de eerste single uit voor zijn debuutalbum, toen nog South Central State of Mind genaamd. Feelin' Myself met Lloyd bracht niet veel teweeg en het album bleef maar uit.
Hierna kwam hij vooral aan bod als gastartiest bij collega rappers en maakte hij geschiedenis met de releases van zijn mixtapes Crenshaw en Mailbox Money, deze waren elk te koop voor $100,00 en $1000,00 respectievelijk (je kan er ook voor kiezen ze gewoon legaal gratis te downloaden). Van die eerst genoemde heeft Jay-Z zelfs 100 kopieën gekocht.

Begin vorig jaar was het dan eindelijk zo ver voor de beste man... een volwaardig retail album uitgegeven door zijn eigen label All Money In (No Money Out) en Atlantic Records.
8 jaar na de eerste single en na een titelverandering heeft het debuutalbum eindelijk het daglicht gezien: Victory Lap.

Persoonlijk ben ik geen Nipsey Hussle-kenner... het gaat voor mij niet verder dan dit album, de 2 bovengenoemde tracks en een aantal gastbijdrages.
Het album klinkt goed maar het grijpt me nergens en het blijft allemaal niet goed genoeg hangen voor me. Nipsey was een goede rapper, maar niet briljant of één van de betere van zijn generatie.
De beats zijn goed en er wordt veel gebruik gemaakt van samples.
Mijn favoriete track van het album is Young Nigga met Diddy.

In het begin gaf ik aan dat er meer in gezeten had, hier heb ik het niet enkel over het album maar ook over de gastheer zelf. De artiest had wel degelijk iets te vertellen, hij geeft o.a. andere jongere rappers vooral veel zakentips mee zoals uw eigen masters van uw muziek beheren.
Zelfs na de eerste luisterbeurt van dit album had ik verwacht dat Nipsey terug ging komen met een tweede album dat veel sterker en meer gefocust was. Eentje waar hij in een kortere periode zijn aandacht op kon leggen in plaats van een album dat een klein decennium in de maak is.

Sinds de moord op Nipsey Hussle kan ik het album echter moeilijk neerleggen en begin ik meer en meer het talent van deze West Coast-artiest te ontdekken. Het nieuws omtrent zijn dood heeft om één of andere reden toch een impact op mij.

Zijn dood is vooral verschrikkelijk te noemen en kwam als complete verrassing omdat Nip zelden tot nooit negatief in het daglicht kwam. Hij werd toch al gezien als een gerespecteerd lid van de cultuur dat aan de voorgrond stond van de strijd tegen het onrecht tegenover de zwarte bevolking in Amerika en het willen veranderen van het rechtssysteem.
Het komt nog altijd geregeld in het nieuws dat er rappers vermoord worden, denk bijvoorbeeld aan een Bankroll Fresh en Jimmy Wopo, maar dit zijn "trap/street"-rappers waar niemand nog van verschiet omdat zij schijnbaar nog actief in de straten zijn kijkende naar hun levensstijl en imago toen ze nog leefde (hoe verschrikkelijk moord ook blijft uiteraard).
Schokkend om een rapper van dit statuut wederom te verliezen aan geweld, dit terwijl ik dacht dat we de tijden van 2Pac en Biggie wel achter ons hadden gelaten als cultuur... niet dus...

Had graag gezien wat de beste man nog gedaan had in de toekomst... zowel op muzikaal vlak als op zakelijk en "activistisch" vlak.

Rust in vrede, Ermias.

Voor nu nog steeds 3,5*

Fijn hoor.

Het eerste album van NxWorries kan ik me om eerlijk te zijn nog maar amper herinneren. De soloalbums van Anderson .Paak (en Silk Sonic) zet ik echter nog geregeld op en telkens opnieuw geniet ik er van. Omdat dit geen nieuw soloalbum is maar een tweede project met producer Knxwledge als NxWorries had ik om één of andere bizarre manier geen verwachtingen of echt zin in Why Lawd?.

Pfff, na vele luisterbeurten snap ik nog altijd niet waarom ik hier eigenlijk geen verwachtingen voor had. Wat is dit tweede studioalbum van dit duo toch een prachtige plaat geworden.

Anderson .Paak rapt en zingt prachtig over de soulvolle producties van Knxwledge. De speelduur van vele nummers ligt net iets over één minuut, al stoort dat niet. Elk nummer is een prachtige compositie en ze gaan feilloos in mekaar over. Why Lawd? is een ontzettend sterk geheel.

We zitten nog maar in de helft van 2024, wel kan ik voorspellen dat deze in mijn eindejaar top 10 komt!

Dikke 4*