Ik kan hier toch maar weinig mee.

De producties zijn over het algemeen vrij oké, al vallen ze soms ook tegen naar mijn mening. Vooral moet ik Harderwiek bijstaan dat de vocalen van Kanye West vaak bar slecht zijn op Vultures 1. Het is pijnlijk duidelijk dat deze man hulp nodig heeft, dat begint nu jammer genoeg ook door te sijpelen in zijn muziek. Op zijn teksten mag je ook vooral niet letten want die zijn vaak beschamend: "Beautiful, naked, big-titty womеn just don't fall out the sky, you know?", "I don't care who you fucked, you a virgin to me", "I don't know who I fucked last night, I got Alzheimer's" of "How I'm anti-Semitic? I just fucked a Jewish bitch." zijn maar enkele voorbeelden.... hoe oud is Kanye nu weer? Voor mij lijkt het allemaal maar geaccepteerd te worden omdat het uit de mond van Mr. West komt, maar als een andere rapper zo zou rappen of met zo'n teksten zou afkomen zal deze hier strenger op beoordeeld worden.

Ty Dolla $ign is natuurlijk de tweede hoofdartiest van dit collaboratiealbum en over het algemeen doet hij het vrij goed, al vergeet ik vaak dat dit ook zijn album is. Soms betrap ik me er op dat ik verschiet dat Ty$ ineens te horen is op een track, hij lijkt een beetje in de schaduw te blijven van de Kanye-mania terwijl hij het beter doet dan zijn collega.

Het is trouwens een verademing om iemand als Freddie Gibbs voorbij te horen komen op Back to Me, dat is één van de weinige goed gerapte strofes op deze LP vind ik.

Om dit te beoordelen vind ik lastig. De producties zijn oké, Ty Dolla $ign doet het goed, nummers als Do It, Vultures, Carnival en Beg Forgiveness klinken goed en de gastartiesten vallen meestal ook goed op (jij weer niet, Playboi Carti)... maar de vocalen van Kanye zijn een duidelijk stoorzender.
Veel zal ik dit niet meer opzetten, maar dat is al het geval bij Kanye West sinds Yeezus jammer genoeg. Zo zal ik nog eens The College Dropout of MBDTF opzetten om te peinzen over wat ooit was.

Ik zal Vultures 2 en Vultures 3 ook nog wel checken, al kijk ik er best tegen op.

Kleine 3*

Dit is niet best, ja.

Vultures 1 kon me al niet bekoren, het vervolg is wederom een stap terug. De producties zijn echt niet het niveau van wat we gewoon mogen zijn van Kanye West, Kanye zelf lijkt niet meer te kunnen rappen en wanneer hij zich waagt aan zingen is het helemaal een ramp.

Ook hier voelt Ty Dolla $ign niet als een mede-hoofdartiest maar een veredelde gastartiest. Dat is best jammer aangezien hij het beter doet dan Kanye. Wanneer zijn stem voorbij komt verschiet ik soms en bedenk ik me weer dat dit inderdaad ook zijn album is.

2 keer heb ik Vultures 2 beluisterd en een derde keer gaat er niet komen. Er staat hier niets op voor mij om naar terug te komen.

2*

We zijn terug bij af.

2 Chainz is nooit mijn favoriete artiest geweest. Zijn eerste vier studioalbums hebben me nooit kunnen overtuigen, er staan lekkere hitjes op maar over het algemeen was het niets voor mij. De gastheer zelf was hier zeker een belangrijk aspect van, belabberde rapper vond ik hem steeds... ook als gastartiest was hij toen vaak een stoorzender. In 2019 was daar opeens Rap or Go to the League, dit was een evolutie voor deze artiest. Het was een serieuzer project dan we van hem gewend zijn en hijzelf rapte op een veel hoger niveau dan we van hem gewend waren. So Help Me God! was iets minder maar wel nog steeds een goede verderzetting van die volwassenere sound. Ook als gastartiest vind ik hem de laatste jaren goed voor de dag komen.

In het begin van dit jaar is hier dan zijn zevende studioalbum, Dope Don't Sell Itself. De singles kende ik niet maar toen ik de gastartiesten bekeek vreesde ik het ergste. Namen zoals Moneybagg Yo en 42 Dugg (om er maar 2 te noemen) voorspellen meestal niet veel goeds. Van de rijke luxueuze sound dat de tweede voorgaande albums hadden is niets meer over, dit is weer gericht op de straten en voelt om eerlijk te zijn ook eerder aan als een verheerlijkte mixtape.

Met een speelduur van een halfuur en de gemiddelde duur van een track dat op iets meer dan 2 minuten ligt ben je hier meteen doorheen. Na een 6-tal luisterbeurten heeft het me nog nergens echt kunnen grijpen, slecht is het niet maar wel érg dertien-in-een-dozijn. Million Dollars Worth of Game vind ik het minste, die vals klinkende fluit dat geen maat aanhoudt is vrij hinderend.
2 Chainz klinkt niet slecht maar zeker ook niet zo sterk en gecontroleerd als op de voorgaande twee platen en/of recente gastbijdrages.

Free B.G., geproduceerd door Mannie Fresh, is dé banger van deze LP. Vlad TV is ook nog een duidelijk hoogtepunt. Stove God Cooks is sowieso de rapper dat niet bij de rest van de gasten op dit project past en hij maakt die track gewoon helemaal van zichzelf. Tity Boi geeft meer de indruk een gastartiest te zijn op zijn eigen nummer.

2 Chainz heeft aangegeven dat dit zijn laatste Trap-album is. Hopelijk was dit maar een kleine omweg en zal zijn volgende album weer meer in de richting van zijn 2019 en 2020 albums liggen.

Speciale vermelding nog voor de cover, die vind ik wel héél vet!

Slecht is het niet, gewoon totaal niet memorabel. Om die reden geef ik geen 2,5* maar een 3*.

Zijn beste tot nu toe.

2 Chainz, voorheen bekend als Tiy Boi van duo Playaz Circle en hun hitsingle Duffle Bag Boy met een Lil' Wayne in zijn prime. Sinds zijn solodebuut in 2012 heb ik eigenlijk zo goed als niets met deze rapper. Het debuutalbum bracht ons nog een aantal toffe singles maar daarna stoorde zijn muziek (en zijn bijdrages) me meer dan dat ik ervan kon genieten. Tot hij vorig jaar de single Proud (met YG en Offset) uitbracht en nu dit werk gecomponeerd heeft.

Rap or Go to the League... alweer de vijfde LP van de, toch al, oudgediende. Excecutive geproduceerd door levend NBA-legende LeBron James nog wel (ben benieuwd hoeveel invloed hij had, maar dat terzijde).
Naar mijn mening is dit het magnum opus van Tity Boi.

De hoofdartiest rapt beter dan ooit te voren, lekker gecontroleerd over de sublieme beats en heeft zo te horen eens tijd gestoken in zijn songteksten. De gastartiesten zijn zorgvuldig uitgekozen en mengen zich goed in het geheel.
Dit album doet me qua beatkeuze denken aan zijn oud-collega bij Def Jam Recordings; Rick Ross. De vibe van het gehele project is ook zo "luxueus".

Forgiven, Threat 2 Society, Money in the Way, Statute of Limitations, High Top Versace, NCAA, Girl's Best Friend, I Said Me en Sam draai ik het meest.
Hedendaagse (mainstream) rappers mogen trouwens wel wat meer met 9th Wonder werken... Threat 2 Society is een pareltje.

Rule the World is de enige track dat hij achterwege had mogen laten.

Toch mooi dat een clowneske rapper als 2 Chainz zichzelf precies heruit heeft weten te vinden en een magnifiek serieuzer project heeft kunnen samenstellen.

4*

Dit is album is echt geweldig.

In 2016 kwam 2 Chainz zijn derde soloalbum uit genaamd ColleGrove, oorspronkelijk zou dit een officieel collaboratiealbum geweest moeten zijn met Lil' Wayne maar omdat die laatstgenoemde destijds problemen had met Cash Money Records kon hij niet gecrediteerd worden als hoofdartiest bij dat album en is hij daarom bij bijna elk nummer daar gecrediteerd als gastartiest. Dat album kon me niet bekoren, toen vond ik 2 Chainz ook nog maar een belabberde artiest... de laatste jaren profileert hij zichzelf echter verrassend goed met jammer genoeg zijn laatste soloworp, Dope Don't Sell Itself, als missertje. Lil' Wayne is weer helemaal terug als toprapper wanneer hij te horen is als gastartiest, daarom was het des te teleurstellender dat zijn recentste mixtape, Tha Fix Before tha VI, ontzettend matig was.

Toch had ik nog zin in Welcome 2 ColleGrove, het collaboratiealbum van 2 Chainz en Lil' Wayne... officieel hun eerste, officieus dus het tweede. ColleGrove kan ik me niet meer goed voor de geest halen maar deze LP is in elk opzicht beter! De gekozen producties zijn naar mijn mening erg sterk en 2 Chainz laat horen waarom ik hem de laatste jaren net zo sterk vind, de beats lijken op maat gemaakt zijn voor die man. Lil' Wayne past hier en daar wat minder goed op de instrumentaties MAAR godverdomme wat is hij in vorm, hij rapt heel de plaat kapot. Het lijkt alsof 2 Chainz verantwoordelijk is voor de creatie van dit album en Weezy op elke track zijn ding liet doen, dat is overigens niet erg. NL_RAPPIN zei het al: als 2 Chainz de executive producer mag zijn van een soloalbum van Weezy komt het volledig in orde!

G6 is een banger van een opener. Big Diamonds met 21 Savage is een heerlijke throwback naar de oude Cash Money-sound, niemand minder dan Mannie Fresh zelf heeft deze geproduceerd. Presha is een geinig nummertje en hadden we iets anders dan grootsheid verwacht van Long Story Short met Mannie Fresh, Big K.R.I.T. én Juicy J als producers?
Vervolgens gaat het album netjes verder zonder echt veel in te boeten in kwaliteit tot we bij Oprah and Gayle komen... waar blijft dat Def Jam-debuut van Benny the Butcher? Heerlijk nummer waar de drie MC's meesterlijk hun ding op doen. Shame en Bars zijn twee nummers dat geproduceerd zijn door Havoc, vooral het eerste vind ik een geweldig eerbetoon aan Wu-Tang Clan. Bars daarentegen lijkt dezelfde beat te zijn als Watch Me van G-Unit wat nooit één van mijn favoriete nummers geweest is. Als ik een zwakker nummer moet aanduiden op Welcome 2 ColleGrove zal het dit zijn denk ik. Puur door de productie trouwens, want hoor bijvoorbeeld Weezy daar op flowen!

De laatste paar nummers zijn ook gewoon prima, met Can't Believe You met Rick Ross als hoogtepuntje er tussen. Dit zijn toch het soort producties dat ik miste op Too Good to Be True!

Afzonderlijk zal niet elk nummer even sterk zijn maar als geheel vind ik dit echt zeer solide klinken, ik heb al veel luisterbeurten achter de rug en er zullen er nog veel volgen. Weinig eenheidsworst, elke track heeft echt een eigen identiteit en sound waardoor dit studioalbum puur genieten is voor mij.
2 Chainz en Lil' Wayne doen het fantastisch, de gastartiesten zijn zorgvuldig gekozen en de beats zijn formidabel. De kleine rode draad waar 50 Cent voor zorgt is een kleinigheidje waardoor dit écht als één geheel klinkt.

Eerlijk gezegd heb ik nog niet gedacht aan een top 10 voor 2023... het is wel zeker dat deze er in zal staan.

Dikke 4*

Met momenten heel goed.

redrum, sneaky, pop ur shit en dangerous zijn heerlijke Trap-bangers die ik ook verwacht als ik een album opzet van 21 Savage. all of me is ook een heerlijk nummer met een prachtige beat die voorzien is van een vocale-sample, dit nummer horen we ook in de trailer van de film die nog moet komen. letter to my brudda is nog een hoogtepunt, dit nummer is een openbrief naar de opgesloten Young Thug. De gastheer en Travi$ Scott verzorgen weer een leuk nummer op het Metro Boomin-geproduceerde née-nah. De voorliefde voor R&B van 21 Savage komt het beste uit de verf op see the real en prove it naar mijn mening.
We sluiten af met dark days waar de nadelen van het straatleven nog eens duidelijk gemaakt worden.

De overige nummers vind ik niet slecht maar doen me toch echt wel een stuk minder dan die hoogtepunten. n.h.i.e. met Doja Cat voelt aan als een simpel fillernummer.
Qua R&B-liefde kan ik prove it met Summer Walker dus wel heel goed hebben, maar should've wore a bonnet met Brent Faiyaz en just like me met Burna Boy zijn er te veel aan. Dit komt voornamelijk door de twee gastartiesten op die twee nummers.
Het gezongen refrein van red sky is totaal niet mijn stijl.

Al bij al vind ik american dream toch wel zijn sterkste soloalbum, dan tel ik Savage Mode 2 uiteraard niet mee. Tussen dit derde album en i am > i was zit 6 jaar, na zo'n lange periode had ik misschien wel iets meer verwacht... al amuseer ik me hier wel mee.

Langs één kant had ik trouwens ook meer diepgang verwacht over zijn afkomstig uit de UK, kijkende naar de hoes, de gesproken intro van zijn moeder en de vlaggen van USA én UK die 21 Savage postte op Instagram, al mogen we natuurlijk ook niet te veel diepgang verlangen van deze man.

Kleine 4*

I Am Greater than I Was voelt aan als zijn eigenlijke debuutalbum.

Waar Issa Album wel een onderhoudend album is werd het veelal hetzelfde wegens het ontbreken van gastartiesten en omdat elk nummer voorzien was van een Trap-beat. Dit tweede soloalbum voelt veel grootser aan kijkende naar de (niet-gecrediteerde) gastartiesten en heeft een rijkere sound omdat 21 Savage met verschillende stijlen experimenteert.

Met A Lot begint 21 Savage zelfs atypisch gemotiveerd en introspectief op een sample-heavy productie, hij past echt perfect op deze productie van (o.a.) DJ Dahi maar J. Cole is uiteraard de showsteler en laat niets van dat nummer over. Hier zou de gastheer zichzelf niet slecht over moeten voelen aangezien dit wel te verwachten mag worden van Cole.
Dit introspectieve en meer tekstuele pad blijft 21 Savage volgen op het voorlaatste nummer. Letter 2 My Momma is zoals de titel doet vermoeden zijn eerbetoon aan z'n moeder waar hij haar bedankt voor alle zorgen en liefde dat hij krijgt van haar.
Het zijn twee nummers die je niet zou verwachten van deze gangster maar het gaat hem prima af!

Break da Law is een heerlijke Trapbanger die geserveerd wordt door Metro Boomin en SouthSide. Op 1.5 zetten de host en Offset prettig verder waar ze gestopt zijn op Without Warning. ASMR is de tweede en laatste productie van Metro Boomin dat we hierop tegenkomen en kunnen we zien als het vervolg op Don't Come Out the House (zie het album van de producer), ook hier klinken zijn gefluisterde stukken heerlijk. Good Day is ook een hoogtepunt waar 21 Savage en Project Pat goed voor de dag komen maar vooral gedragen wordt door ScHoolboy Q. Pad Lock en Monster met Childish Gambino zijn ook fijn nummertjes, niets speciaal. 4L is een feest tussen 21 en Young Nudy, vooral die fluit(?) is genieten en geeft me H-Town vibes.

A(ss)&T(itties) met City Girls is een verschrikking. Het zal wel geweldig zijn in een stripclub in Atlanta maar verder zie ik er maar weinig meerwaarde in. Bij All My Friends met Post Malone is het duidelijk dat hij voor een groter publiek gaat maar mij doet het niet veel, slecht is het daarom ook weer niet. Can't Leave Without It heeft een geweldige Trap-beat al doen Lil' Baby en vooral Gunna niet veel voor me. Ball w/o You is de rapper zijn versie van een liefdesnummer maar hij gaat vooral volledig de mist in met het auto-tune ingezongen stuk.
Out for the Night is ook niet gedenkwaardig, het tweede deel (Deluxe-versie van het album) is veel beter vanaf het moment de beatswitch komt en Travi$ Scott zijn ding doet.

Het is bewonderenswaardig dat 21 Savage op dit album sporadisch uit zijn comfortzone treedt maar niet elk experiment is jammer genoeg even geslaagd. Voornamelijk A&T en Ball w/o You zorgen ervoor dat de score niet hoger komt dan dit.

3,5*

Hij is gegroeid tegenover dit debuutalbum.

Waar zijn doorbraakproject een jaar eerder met Metro Boomin met een speelduur van een halfuur en maar één gastartiest (Future) heel gefocust klonk en niet langer bleef dan welkom schiet 21 Savage zich op zijn debuutalbum enigszins in z'n eigen voet. Het gros (9 tracks) zijn (co-)geproduceerd door Metro Boomin desalniettemin is hij niet de enige producer op Issa Album, hij wordt bijgestaan door andere favorieten van mij zoals Zaytoven, SouthSide, Jake One, Mustard en nog een aantal anderen.

Als je van de stijl van de gastheer houdt zal dit album je ook kunnen smaken. Hij doet wat er van hem verwacht wordt en de populaire producers leveren elk ook leuke instrumentaties af op deze LP. Een klein uur aan 21 Savage zonder gastartiesten is echter met momenten nét ietsje te veel van het goede, ook vind ik dat de goede nummers niet goed genoeg zijn om echt een blijvende indruk achter laten.

Mindere nummers kan ik daarmee ook niet opnoemen, buiten één nummer echter ook niet echte uitschieters in de goede richting. 7 Min. Freestyle is dé knaller van Issa Album en exact de reden dat ik zo'n grote fan ben van SouthSide, ook een schoolvoorbeeld van het feit dat hij de producties van Metro Boomin meestal naar een hoger niveau tilt.

3,5*

Dit is een overbodig projectje.

Spiral: From the Book of Saw is een EP van 21 Savage dat simultaan fungeert als de soundtrack voor de negende film in de Saw-franchise. Het is dan wel uitgebracht als een project van 21 Savage maar hij is maar op de helft van de 4 tracks te horen. Van deze tracks is de opener (Spiral) dan nog de enige dat hem niet paart met andere mensen, de uitkomst is een oké track van de beste man maar we hebben hem al beter gehoord. Emergency hoort hem samenwerken met Young Thug en diens artiest Gunna maar doet me minder dan de titeltrack.

You Ain't Hard is een solotrack van de neef van 21 Savage, met name Young Nudy. In het verleden hebben we hem al horen collaboreren met 21 maar solo is hij verre van interessant als je het aan mij vraagt.

Toch ligt mijn beoordeling voor dit project vrij hoog voor wat het is, zeker als je rekening houdt met het feit dat de drie opgenoemde nummers me bar weinig doen. Down Bad is echter zo'n dijk van een nummer dat het eigenhandig mijn ganse beoordeling voor Spiral EP omhoog krikt! Real Recognize Rio, 21 Lil' Harold en SG Tip ken ik niet maar rappen die pompende beat aan flarden zoals het verwacht mag worden van trappers. Zij (en die heerlijke beat) zijn echter niet de showstoppers, dat is zangeres Millie Go Lightly! Haar vocalen zijn het perfecte huwelijk op die beat en vind ik ontzettend verslavend, dit nummer is één van mijn favoriete nummer afkomstig uit 2021.

3*

Prachtig Trap-album.

What Happened to the Streets? is nog eens een lekker ouderwets straatalbum geworden. 21 Savage laat gebruikelijk trucjes van mainstream rapsalbums zoals clubbangers, commerciële troep of nummers voor de vrouwen zo goed als achterwege en doet waar hij het beste in is: agressieve Trap serveren aan de luisteraar.

Where You From is een prachtige opener. Eentje waar, jawel, SouthSide wederom bewijst de rauwste Trap-beats te bakken. Nogmaals alle respect naar een naam zoals Metro Boomin, maar zo'n sinistere dreiging krijgt hij zelfstandig niet door de speakers. Sizzle mag weer wat actiever worden.
Exact zo'n nummer wil je wanneer je namen als 21 Savage en SouthSide samen op de creditlijst ziet staan.
De kwalitatieve lijn blijft hoog met, het door Zaytoven-geproduceerde, Ha. Erg lekkere productie waar de gastheer wel blijf mee weet.

Stepbrothers klinkt ook goed en duister, enkel van de strofe van Young Nudy geraak ik maar niet overtuigd. Zijn bijdrage groeit per luisterbeurt, al had ik nummer nog leuker gevonden moest enkel 21 te horen zijn. Cup Full is best een zwaar nummer, eentje dat aankaart dat mensen over het algemeen geen drugs gebruiken voor hun plezier maar als zelfmedicatie en om zo hun zorgen te vergeten.
De knallers blijven komen met Pop It, een collaboratie met vrouwelijke collega Latto. Hoogstaand is het uiteraard allemaal niet, het is best vulgair. Beide rappers hoor ik echter graag op deze banger.

Mr. Recoup bevat een gastbijdrage van Drake, een rapper dat we na zijn beef met Kendrick Lamar eigenlijk niet veel meer gehoord hebben. 21 Savage en Drizzy bewezen in het verleden een fijne chemie te hebben, ook hier weer. We blijven knallen met J.O.W.Y.H. (Jump Out with Your Ho) en Dog $hit met GloRilla.

Pas vanaf Code of Honor met G Herbo gaat de energie een beetje liggen. Fijne collaboratie waar beide heren rappen over de duistere kant van het straatleven.
Gang Over Everything is een nieuwe hit van de gastheer en Metro Boomin, zeer toffe track.
De eerste 10 tracks zijn één zeer solide geheel, na Gang Over Everything mocht het album van mij eigenlijk eindigen... dan had What Happened to the Streets? misschien wel een moderne klassieker in het subgenre kunnen worden.

Halftime Interlude is geen interlude maar een fijn nummer, wel aan de korte kant. Big Stepper is saai. Atlanta Tears met Lil' Baby is prima, maar weet ook geen echte indruk te maken.
I Wish met zanger Jawan Harris is de enige skipper op deze LP, deze hekkensluiter past ook voor geen meter bij de rest van het project. Tekstueel vind ik 21 Savage nog wel sterk uit de hoek komen, de productie en voornamelijk die zanger trek ik gewoon totaal niet.

Jammer hoe dit album tot zijn einde komt. Gelukkig is het bulk érg sterk en krijgen we nog eens een hard album van een Trapper, dit krijgen we niet vaak meer.

4*

Lang geleden dat ik dit nog eens beluisterd had.

Tijdens mijn eerste luisterbeurt was ik toentertijd ook totaal niet overtuigd van 21 Savage als rapper. Toen vond ik de gastheer zo sloom rappen dat hij zelf precies elk moment in slaap kon vallen. Metro Boomin vond ik wel leuk, maar zijn beste beats zijn toch samen gemaakt met SouthSide (vind ik nog steeds). In dit straatje zijn de beats van SouthSide toch meestal net iets harder en vooral rauwer dan die van Young Metro.
Op aanraden van een ex-collega die hier helemaal van weg was besloot ik toch deze EP maar eens een kans te geven.

Nu zijn we ettelijke jaren verder en is het kwartje, door andere projecten en gastbijdrages, bij 21 Savage gevallen en hoor ik hem ontzettend graag voorbij komen. Hij is nog steeds niet de meest energieke rapper maar waar ik zijn stijl eerst tergend saai vond heeft dat gevoel nu plaats gemaakt voor het feit dat hij vreselijk gebroken klinkt en de nodige mentale littekens heeft door het leven dat hij geleidt heeft en de dingen die hij gezien heeft. Zijn uiterlijk en stem helpen ook bij het feit dat je gelooft dat hij geen simpel leven achter de rug heeft, hij heeft iets authentieks over zich. Doorheen Savage Mode geeft hij ook aan een ongezonde relatie te hebben met het bekende "lean", zo citeer ik "Baby, I can't quit that lean... put a ring 'round Codeine" uit Feel It.
Mad High is dan bijvoorbeeld redelijk atypisch voor de jonge MC omdat hij zelden zo uitbarst van energie en zo wakker klinkt.

Metro Boomin heeft al energiekere producties en grotere clubbangers op zijn naam staan dan wat hij op deze collaboratie-EP laat horen. Hier klinkt het allemaal net wat serener, rustiger en somberder maar dat is exact de sound dat bij een rapper als dit past. Deze jonge producer weet exact wat 21 Savage nodig heeft en geeft hem de sound waar hij volledig tot zijn recht komt.
No Heart is de rauwste beat op dit project en daarom mag het ook geen verrassing komen dat SouthSide als co-producer gecrediteerd is. Feel It is een co-productie met Zaytoven en zijn stijl herken je subtiel zonder dat hij er een one-man-show van maakt.

Bad Guy is het enige nummer op Savage Mode dat me niet volledig kan bekoren. Dit heeft volledig met de productie van Metro Boomin en Sonny Digital te maken, deze maakt gebruik van sound effecten dat niet prettig in mijn gehoor liggen.

Ik schommel tussen 3,5* en 4* maar dit doorbraakproject van 21 krijgt het voordeel van de twijfel!

4*

Het magnum opus van 21 Savage.

21 Savage en Metro Boomin doen op Savage Mode 2 alles groter dan op het eerste deel. In plaats van een EP is dit een volwaardig studioalbum, de gastartiesten zijn uitgebreid van 1 naar 3, de sound is rijker en blijft niet enkel hangen in het Trap-subgenre en een A-list acteur praat het album aan elkaar als de epische verteller. Je hoort de evolutie dat beide heren doorgemaakt hebben op deze plaat.

Het is niet enkel Trap maar uiteraard is dat wel het bulk van wat we hier voorgeschoteld krijgen, enkel kijkende naar de tracktitels kan je jezelf hier al wel aan verwachten. 21 Savage vermoord weer talloze tegenstanders in zijn teksten en laat horen hoe stoer hij wel niet is, Metro Boomin verzorgd pompende beats die rijk gevuld aanvoelen en soms zelfs sample-werk bevatten!
Wie denkt dat Metro Boomin maar een simpel Trap-producertje is raad ik toch ten volle aan om dit collaboratiealbum eens te beluisteren. Zoals gezegd zijn de typische Trap-bangers sporadisch vergezeld van een verrassende en heerlijke sample maar met Mr. Right Now en Said N Done produceert hij meer opbeurend nummers, een Rich Nigga Shit zou niet misstaan op een luxueus klinkend album zoals dat van Rick Ross, Steppin' on Niggas brengt net zoals de hoes nostalgische gevoelens naar boven naar old school Southern Hip Hop (inclusief DJ-scratches) en RIP Luv is vervult met melancholie. Persoonlijk geef ik meer om zijn collega SouthSide maar ik moet toegeven dat zijn producties niet zo gelaagd en gevarieerd zijn als dit van Metro Boomin.

21 Savage laat tekstueel dus niet veel meer horen dan zijn gebruikelijke geweld maar doet dit zoals steeds wel op een entertainende manier. Met Mr. Right Now geven hij en Drake een ode aan R&B zonder dat ze beide zingen en Young Thug en hij rappen op Rich Nigga Shit over hun luxueuze leven dat ze momenteel leiden maar bijzonder is het alles behalve. Enkel op het Zaytoven co-geproduceerde RIP Luv komt hij iets inhoudelijker en geeft hij een inkijk over waarom hij niet meer in liefde gelooft en rouwt hij om gestorven vrienden.

Maar er is dus ook een derde man dat de hoofdrol opneemt op Savage Mode 2, namelijk niemand minder dan Morgan Freeman! Hij neemt de intro en de interlude volledig voor zijn rekening en is sporadisch op de nummers zelf ook te horen. Freeman tilt heel dit project een niveau hoger en geeft het iets episch mee naar mijn mening.

Het niveau van deze LP is consequent hoog doch is Runnin' wat mij betreft dé showsteller... dat nummer knalt zó hard en de sample die er in verwerkt is is vrijwel briljant.

Tot nu toe het beste project van 21 Savage en ook dat van Metro Boomin!

Dikke 4*

Lekker Trap-albumpje.

21 Savage en Metro Boomin hadden een jaar eerder op Savage Mode al bewezen een excellente chemie te hebben, dit keer mocht een andere rapper met hun meedoen om een collaboratiealbum uit te brengen. Offset heb ik altijd veruit de meest interessante gevonden van Migos, de enige zelfs al ik volkomen eerlijk ben.

6 nummers op Without Warning zijn echte collaboraties tussen de twee hoofdrappers. Ric Flair Drip en Nightmare zijn solotracks van Offset... My Choppa Hate Niggas en Run Up the Racks van 21 Savage. Vooral de eerstgenoemde tracks van beide rappers zijn wel onvervalste (street)klassiekers te noemen tegenwoordig. Ric Flair Drip is met goede reden tot de hoogtes gestegen die het bereikt heeft en is ook mijn favoriet op dit album, geweldig ook voor de worstel-fan in mij dat niemand minder dan Ric Flair zelf meedoet in de clip!

Voor de rest knalt het album lekker weg en als je van dit subgenre houdt valt het absoluut aan te raden. Buiten Ric Flair Drip en My Choppa Hate Niggas is het nergens zó memorabel maar gewoon prima. Al is Ghostface Killers met Travi$ Scott ook wel erg lekker inderdaad, hetzelfde kan wel gezegd worden van Rap Saved Me... al geef ik niet veel om Quavo. Harde beat, dat dan weer wel.

Als collaboratieproject niet echt in haar opzicht geslaagd aangezien twee van mijn favoriete tracks solonummers zijn van de heren, wel een prima project opzich.

3,5*

Klinkt wat verouderd.

Zijn Death Row-periode is het eerste wat ik ooit hoorde van 2Pac, met dit album ben ik pas veel later in aanraking gekomen en heb hier dus ook geen nostalgische gevoelens voor. Dit debuutalbum is een heel politiek rapalbum waar hij de incorrectheden van Amerika aanpakt. Denk bijvoorbeeld aan politiegeweld, racisme en de armoede in de sloppenwijken.

2Pacalypse Now bevat goede raps van de gastheer maar doorheen de jaren is hij wel interessanter geworden om naar te luisteren vind ik. De beats, raps en mastering hebben hetzelfde probleem als de meeste Hip Hop-albums rond die tijd... het klinkt allemaal verschrikkelijk oud en heeft voor mij persoonlijk de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Nogmaals, ik ben niet met Hip Hop van de jaren '80/begin jaren '90 opgegroeid dus ik heb hier ook geen warme gevoelens voor.

Brenda's Got a Baby is uiteraard een evergreen en dit klinkt ook heel wat moderner dan het bulk van deze plaat.

Slecht is dit niet maar ik grijp veel sneller naar zijn later materiaal.

3,5*

Zijn debuut op Death Row Records.

Nadat Suge Knight de borg van 2Pac betaald had en er dus voor gezorgd had dat hij vrijkwam tekende Pac bij Death Row Records, het legendarische label opgericht door Suge en Dr. Dre. Het label stond voornamelijk bekend voor haar gangsta rap terwijl 2Pac eerder politiek getinte en conscious Hip Hop maakte, tekstueel en sonisch gezien is dit harder dan we voorheen van de gastheer gewoon waren.
All Eyez on Me was voor mij persoonlijk mijn eerste aanraking met de muziek van 2Pac, daarnaast was het ook één van de eerste albums in het genre waar ik bekend mee geraakte.

Met Ambitionz az a Ridah opent dit vierde soloalbum op de perfecte manier. Wat een knaller van formaat, toch een hoogtepunt in de carrière van Daz Dillinger (de producer van de track) wat mij betreft. Dit is ook de eerste track dat Pac opgenomen heeft na zijn gevangenisstraf, op de dag van zijn vrijlating nog wel. De rapper klinkt hongeriger dan voorheen vind ik, een mentaliteit dat hij goed vasthoudt voor de rest van de plaat.

Dubbelalbums zijn meestal opgevuld met heel wat mindere tracks maar dit is één van de weinige voorbeelden waar dat niet het geval is, voor mij persoonlijk ook de beste dubbelaar ooit gemaakt.
Veel verschillende stijlen komen voorbij. Zo krijgen we gangsta nummers, feestnummers, hoopvolle nummers, ingetogen nummers, nummers voor de vrouwen en ga zo maar door voorgeschoteld. Wat mij betreft slaat de verveling nooit toe tijdens het beluisteren van All Eyez on Me.

2Pac was een goede rapper maar als we het puur over de techniek en teksten zelf hebben zeker niet de beste. Er zijn echter weinig mensen die zo charismatisch, energiek en enthousiast op een beat klinken als hij dat deed. Heerlijke stem had hij ook, klonk ook veel ouder dan hij was vind ik. Reken daarbij dat hij hier op zijn best rapt op wat ik zijn best geproduceerde album tot dat punt vind.
Legendarischer als deze rapper wordt het bijna niet... voornamelijk deze periode, de periode toen hij getekend stond bij dit notoir label. Wat mij betreft heeft hij zijn beste muziek gemaakt ten tijde van Death Row maar ben er ook overtuigd van dat de cultuur dat Suge gecreëerd had op het label de ondergang van 2Pac geworden is. Dit is uiteraard ook het laatste album van 2Pac dat uitgekomen is tijdens zijn leven.

De eerste disc is iets sterker dan de tweede, maar beide staan gewoon vol met klassiekers die ik zo goed als allemaal beschouw als een aantal van de beste nummers ooit gemaakt. Het enige minpuntje is dat ik de originele versie van California Love veel leuker vind dan de remix.

De gastartiesten vind ik allen goed passen op deze composities, al zijn het niet allemaal de meest getalenteerde artiesten. Snoop Dogg, Nate Dogg, Method Man, Redman, K-Ci & JoJo en Dr. Dre springen er voor mij wel boven uit.

Jaren geleden was ik overtuigd dat dit hét meesterwerk is van 2Pac... maar de laatste jaren vind ik het toch moeilijk kiezen tussen deze en haar opvolger.

Beste dubbelalbum dat ik ken!

4,5*

Vanaf dit album probeerde ze 2Pac naar modernere Hip Hop-muziek te trekken.

Het laatste dubbelalbum dat uitgekomen is van de beste man, dat maakt 4 in totaal waarvan 3 die na zijn dood zijn uitgekomen. Van dubbelaars ben ik geen grote fan en 4 van zo'n projecten in iemand zijn catalogus is te veel van het goede. Dit zijn voornamelijk onuitgebrachte nummers dat 2Pac gemaakt had tijdens zijn Death Row-periode die een facelift gekregen hebben van modernere producers. Tevens ook het laatste studioalbum van 2Pac dat uitgebracht is door Death Row Records.

Veel beats klinken kaal, standaard en zijn eigenlijk niet zo heel goed. Better Dayz is ook het album waar ze met (toen) nieuwere artiesten samen gingen werken. Trick Daddy, T.I. (voor hij echt bekend was), Jazze Pha, Anthony Hamilton, Tyrese en Mýa zijn namen die uiteraard nooit iets met Pac te maken gehad hebben. Dat wil echter niet zeggen dat het naar mijn mening geen geslaagde collaboraties zijn.
Zelfs oud-vijand Nas is te horen op dit album en zorgt voor één van de beste tracks (zo niet dé beste) op deze plaat.

Op de eerste disc zijn de eerste 3 nummers, Mamma's Just a Little Girl, Fair Xchange en Thugz Mansion de moeite waard vind ik. Met de laatstgenoemde als hoogtepunt. De rest is matig tot slecht... neem bijvoorbeeld zo'n nummer als Whatcha Gonna Do dat door zo'n bagger-productie al volledig kansloos is.
De twee disc is iets sterker omdat hier ook voornamelijk meer origineel materiaal op staat in plaats van producties die een facelift ondergaan hebben. Hier doen de remix van Thugz Mansion, Military Minds en de remix van Fair Xchange me het minste.

Dit zie ik eerder als een soort remix-project in plaats van een volwaardige soloplaat van 2Pac. Er staan leuke dingen op maar ook serieuze missers naar mijn mening. Rare beslissing ook om dit weer een dubbelalbum te maken, als ze hier heel wat meer in gesnoeid hadden was het leuker geweest.
Veel toegevoegde waarde heeft dit project niet en ze hadden eigenlijk gewoon moeten stoppen hierna... wel goed dat de laatste twee projecten geen dubbelaars meer zijn!

Wél een heel vette hoes!

Magere 3*.

Het collaboratiealbum tussen wijlen 2Pac en Eminem.

Eminem is een groot fan van 2Pac en naar aanleiding hiervan vroeg hij aan de moeder van laatstgenoemde, Afeni Shakur, dat hij een project van hem mocht produceren. Na de tracks Ghost, One Day at a Time (met hemzelf en Outlawz) en Runnin' (met wijlen Biggie) geproduceerd te hebben op het soundtrack-album voor de documentaire Tupac: Resurrection mocht hij (in samenwerking met vaste co-producer Luis Resto) een volledig soloalbum onder handen nemen. Runnin' (Dying to Live) vind ik trouwens een geweldig nummer, alsook The Realist Killaz (met 50 Cent) op diezelfde soundtrack. Die laatste is wel niet van de hand van Em maar Red Spyda.

Je kan dit beter als een project van Eminem bekijken dan een puur 2Pac-album vind ik. Eminem heeft goede beats afgeleverd op Loyal to the Game die perfect in het straatje van het G-Unit/Shady/Aftermath-kamp van die periode liggen. Em verzorgd op Soldier Like Me en Black Cotton ook leuke refreinen.

Buiten de leden van Outlawz en Nate Dogg hebben de gastartiesten nooit met 2Pac samengewerkt. G-Unit en Obie Trice komen uiteraard uit Eminem zijn kamp en Elton John, Dido en Jadakiss hebben in het verleden ook al met de producer samengewerkt. Elke gastartiest hoor ik hier wel graag bezig.

Wat met 2Pac zelf? Je hoort duidelijk dat hij niet zelf in de studio gestaan heeft tijdens het opnemen van dit studioalbum. Met momenten hoor je een duidelijk effect over zijn stem en is die af en toe zelfs vertraagd of versneld. Een straf vind ik het echter niet om naar te luisteren, hij blijft goed herkenbaar 2Pac en heeft een aanzienlijke presence wanneer hij aan het rappen is.
De vier bonusnummers zijn geproduceerd door respectievelijk Scott Stoch, Red Spyda (met vocalen van Sleepy Brown), Raphael Saadiq (ook met hem) en DJ Quik (met vocalen van Big Syke en hemzelf). Enkel de hekkensluiter doet me hier niet veel van (Quik levert wel een geweldige strofe af). De rest is vrij heerlijk en absolute hoogtepunten van deze LP.

Als je dit helemaal niets vind kan ik me daar goed in vinden. Dit was echter als oud-über-fan van Eminem het eerste album dat ikzelf gekocht heb van 2Pac (niet het eerste dat ik beluisterd heb), mijn luisterervaringen zijn dus volop overgoten met een dikke nostalgie-saus. Als puur 2Pac-album ondermaats maar als G-Unit/Shady/Aftermath-vehicle vind ik het een leuk project.

Heiligschennis maar ik twijfel weer tussen 3* en 3,5*. Voordeel van de twijfel.

3,5*

Geweldige plaat.

Na 2 ouder klinkende soloplaten en een groep-album met Thug Life was het tijd voor zijn derde soloalbum, Me Against the World. Tot dit punt was het zijn grootste album en dat terwijl dit album het daglicht zag terwijl de gastheer zelf in de gevangenis zat. Zonder meer is dit het meest persoonlijke project van 2Pac. De teksten zijn meer introspectief dan voorheen (en erna) en met Richie Rich en zijn groep Outlawz (toen Dramacydal) hield hij de gasten op een minimum.

Hier staan enkel sublieme tracks op. De titeltrack, So Many Tears, Lord Knows, It Ain't Easy, Old School en ga zo maar door. Het moet allemaal niet te gek voor elkaar onder doen.
Dear Mama is uiteraard wel dé klassieker en een klasse apart wat mij betreft. Te vergelijken met wat Brenda's Got a Baby is voor 2Pacalypse Now.

Voor velen is dit het magnum opus van deze legende, daar ben ik echter niet mee akkoord. De twee opvolgers van Me Against the World vind ik persoonlijk een klasse hoger. Maar als je bijvoorbeeld niets met gangsta rap hebt snap ik volledig dat dit album je meer ligt dan zijn Death Row-projecten.

Dikke 4*.

De finish.

Het tiende studioalbum van 2Pac en zelfs het vijfde soloproject van hem waar hij zelf niets meer mee te maken had, zesde zelfs inclusief het Outlawz-album. Dit project kan je naar mijn inziens goed vergelijken met Duets: The Final Chapter van The Notorious B.I.G.. Een paar hippe producers verzorgen de beats, volgestopt met populaire gastartiesten en de hoofdrapper zelf is volledig ondergesneeuwd en voelt als een gastartiest op zijn "eigen" album. Het zuiden was toen al heel populair in Hip Hop en daarmee moesten gastartiesten T.I., Young Buck, Chamillionaire, Lil' Scrappy en Ludacris ervoor zorgen dat Pac's Life ging verkopen.

Ik moet bekennen dat ik het niet zo slecht vind dan ik me meende te herinneren. Er staan weliswaar een paar draken op, met name Whatz Next en International. Jay Rock en Nipsey Hussle zijn met de jaren gelukkig (veel) beter geworden.
Don't Stop, de remix van Pac's Life (Snoop Dogg heeft wel een goede strofe, maar die Chris Starr klinkt nergens naar) en de originele versie van Untouchable doen me ook minder dan de rest. Het album gaat dus wat te lang door aangezien dat de laatste drie nummers zijn.

De single Pac's Life vind ik een absoluut hoogtepunt op deze plaat. De tracks met de andere zuidelijke rappers zijn ook zo slecht nog niet naar mijn mening, Chamillionaire vind ik het leukst uit de hoek komen. Dumpin' en beide Playa Cardz Right zijn ook nog tof. De opener is oké en dat komt vooral door de bijdrage van Krayzie Bone. Zoals eerder vermeld voelt 2Pac wel degelijk als gast- in plaats van hoofdartiest aan op deze nummers.

Pac's Life bevat één nummer dat uitgekomen is zoals 2Pac het zelf gemaakt heeft: Soon As I Get Home met Yaki Kadafi, zijn Outlawz-partner dat 2 maanden na hem vermoord werd. Beter dan dat nummer is het nergens op deze plaat, ook het enige nummer waar hijzelf niet aanvoelt als een gast.

Hierna is het uitmelken van 2Pac als muzikant gelukkig gestopt maar na 6 postume projecten (waarvan 3 dubbelalbums) was de bron wel uitgeput neem ik aan! Niet te vergeten dat deze legende al liefst 10 jaar dood was toen dit project uitkwam!

3*

Het eerste echte postuum album van 2Pac.

De eerste keer dus dat er een project uitkwam van deze legende waar hij zelf helemaal geen inbreng over gehad heeft. Uitgebracht door Amaru Entertainment, dit was het label van zijn moeder (Afeni Shakur). Death Row heeft hier niets mee te maken want al deze nummers had Pac opgenomen voor hij tekende bij dat label. Deze nummers stammen uit de tijd van Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z... tot en met Me Against the World. Deze periode heb ik jammer genoeg nooit zijn meest interessante tijdperk gevonden.

In feite zijn dit dus gewoon left-overs van zijn tweede en derde studioalbums, en ergens misschien ook een beetje van het Thug Life-album. De woordenkunstenaar had dus nooit de intentie om deze nummers op de wereld los te laten. Akkoord dat de left-overs van 2Pac nog steeds oké klinken maar spannend is het vrijwel nergens.

Het voornaamste probleem is uiteraard de speelduur, een dubbelaar van niet-meer-dan-oké liedjes die even goed in de kluis konden blijven liggen is veel te veel van het goede.
Het begin van disc 1 is redelijk saai tot we bij het hoogtepunt van die disc terecht komen: I Wonder If Heaven Got a Ghetto. De volgende 3 nummers zijn ook iets beter dan de rest om vervolgens weer rustig wat door te kabbelen.
Disc 2 kabbelt ook wat verder maar vind ik over het algemeen iets minder interessant dan de eerste helft. Met When I Get Free kan ik niets, met die vervelende stemvervormer (iets wat 2Pac in zijn beginperiode wel vaker deed). De parel op deze disc (en het album in het algemeen) is Do for Love, dat is een klassieker!
Nothin' but Love en de hekkensluiter liggen ook beter in het gehoor dan de rest van de tweede helft.

R U Still Down? (Remember Me) (wat een kuttitel trouwens... en lelijke hoes) is absoluut niet het beste postuum album (van deze man) en voegt buiten I Wonder If Heaven Got a Ghetto en voornamelijk Do for Love vrijwel niets toe aan de discografie vind ik. Jammer dat klassieker Changes hier niet op terecht gekomen is, dat had ook nog een duidelijk pluspunt kunnen zijn.

3*

Vergelijkbaar met zijn debuutalbum.

Ook Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z... zet ik niet heel veel op, vind het over het algemeen iets te gedateerd klinken om er volop van te kunnen genieten. Leuk om Ice-T en Ice Cube op één track te horen met 2Pac maar ook dat nummer klinkt relatief oud, de reden waarom ik de begin solo-periode van Ice Cube ook niet zo hoog heb zitten als de meeste Hip Hop-heads.

De singles van dit tweede studioalbum zijn de nummers waar ik het vaakst naar teruggrijp. Keep Ya Head Up klinkt moderner dan de rest van deze plaat en I Get Around is een heerlijk feestnummertje.
Papa'z Song vind ik ook een ongelofelijk sterk nummer.

De eerste twee soloalbums van 2Pac schaar ik een beetje over dezelfde kam, het doet met niet heel veel... het klinkt goed maar vooral verouderd. Pas vanaf het Thug Life-album vind ik hem een ware topartiest worden.

3,5*

Toch weer een sterke dubbelaar.

Until the End of Time is het tweede postuum uitgebrachte soloalbum van 2Pac en ze hebben het al weer een dubbelalbum gemaakt. Waar de vorige dubbelaar onuitgebracht materiaal van zijn beginperiode bevatte is dit studioalbum gevuld met onuitgebrachte nummers die hij opgenomen had terwijl hij bij Death Row Records getekend stond.

Voor mij persoonlijk hangt er veel nostalgie rondom dit project, daarmee misschien ook dat ik het positiever zal ervaren als sommige anderen. All Eyez on Me was het eerste album dat ik kende en beluisterd had van Pac maar dit had ik zelf eerder op CD dan dat meesterwerk. Ooit gekregen van een oude vriendin (die zelf een grote 2Pac-fan was), wat dit het tweede album van 2Pac maakte dat ik zelf in mijn kast had staan (Loyal to the Game was mijn eerste).

In feite kan je het dus zien als left-overs van All Eyez on Me en The Don Killuminati maar left-overs of niet; dit is gewoon een heel solide album. Van 2Pac (ten tijde van Death Row) kan je een dubbelalbum vullen met verloren materiaal dat interessanter klinkt dan vele rappers hun normale albumpjes. Ze zijn naar mijn mening ook authentiek gebleven aan zijn sound, hij zou het levend zo uitgebracht kunnen hebben... een paar details daargelaten. Van sommige gastartiesten, zoals bijvoorbeeld Lil' Mo en wijlen Left Eye, vraag ik me wel af of ze echt met hem hebben samengewerkt of niet. Desalniettemin, ze zijn goed geïntegreerd.

Over de gehele lijn vind ik Until the End of Time een subliem album! Het ontbreekt wel een ware klassieker zoals Do for Love op de voorganger of Baby Don't Cry op het Outlawz-album bijvoorbeeld. Letter 2 My Unborn en vooral LastOnesLeft komen het dichtst in de buurt.

Op deze plaat hoor je het vuur in de gastheer branden zoals op zijn laatste twee echte albums wat mij betreft. Zijn beste postuum album en naar mijn gevoel het laatste échte album van Makaveli!

Verhoging naar 4*.

Helemaal op het einde van de nineties kwam er nog een nieuw album van 2Pac.

Nu ja, een groep-album dan. Het is dan wel uitgebracht onder de naam "2Pac + Outlawz" maar 2Pac was natuurlijk gewoon lid van deze groep, op deze manier zal het commercieel veel interessanter geweest zijn neem ik aan. Want wie zit er om eerlijk te zijn te wachten op een project van Outlawz waar de legende niet op te horen is? Ik alleszins niet.
Het verschil tussen 2Pac en de andere rappers is wel aanzienlijk, al storen ze me vrijwel nooit op soloalbums van Pac. Young Noble vind ik de zwakste schakel van het collectief.

Deze tracks zijn opgenomen terwijl hij All Eyez on Me en The Don Killuminati aan het samenstellen was. Sommige tracks hebben ze gelaten zoals ze waren, bij anderen zijn hier en daar vocalen bijgevoegd en de beats wat bijgewerkt. De eerste plaat van 2Pac dat Death Row Records uitgebracht heeft dat geen eigen inbreng had van de beste man zelf. Hijzelf is enkel niet te horen op Y'all Don't Know Us.

De beats klinken goed en de delen van Pac zijn ook gewoon heerlijk, de Outlawz zijn er soms gewoon te veel aan. Dat je ze een paar keer voorbij hoort komen vind ik totaal niet erg maar een volledig studioalbum is overkill, daar zijn ze niet goed genoeg voor naar mijn mening.
Het absolute hoogtepunt is de single Baby Don't Cry (Keep Ya Head Up 2), dit is één van de klassiekers dat postuum uitgekomen is. De titeltrack, As the World Turns, Black Jesuz, Hell 4 a Hustler, The Good Die Young, Killuminati, Teardrops and Closed Caskets (Nate Dogg!) en U Can Be Touched vind ik ook heel goed. De anderen zijn iets minder, maar zeker niet slecht! Leuk om Big Syke voorbij te horen komen op de opener.

Hierna waren de Outlawz nog een aantal keren te horen op postume projecten van Makaveli maar nadien zijn ze toch in de obscuriteit beland. Ik weet dat ze al jaren getekend staan bij Cashville Records (label van Young Buck) maar ook daar hebben ze nooit hoge ogen gegooid.

Toch te veel Outlawz dan ik me herinnerde, daarmee een verlaging.

3,5*

Lekker!

Na Beyond Belief (met Harry Fraud) en Speshal Machinery (met Conway the Machine) is dit het derde project dat ik van 38 Spesh uitprobeer, het eerste echte soloproject dus ook. De aantrekkelijkste stem heeft deze man niet maar wel heeft hij een uitstekend oor voor beats, rapt hij met veel passie en heeft hij toch wat interessante en entertainende teksten met momenten.

Mother & Gun is een project dat niet veel verkeerd doet, mensen die van dit soort Hip Hop houden gaan hier een leuk klein halfuurtje aan beleven. Spesh doet zijn ding op dit project over leuke producties. Tel hierbij prima gastbijdrages van Stove God Cooks, Havoc, Lloyd Banks (de reden dat ik deze LP initieel beluisterde), Method Man, Benny the Butcher en Che Noir op en er zit ook genoeg afwisseling in verwerkt (iets wat Spesh vind ik wel nodig heeft).
Die Clemm Rishad kende ik nog niet... die zou wel door het leven kunnen gaan als een Kanye West-impressionanter, niet?

Hoge ogen gaat het niet gooien, wel heel fijn voor liefhebbers van dit straatje Rap.

4*

Dit is weer goed hoor!

Zoals dat wel vaker gaat bij deze click was daar vorige week vrijdag opeens een nieuw album van Conway the Machine, ditmaal een collaboratieproject met 38 Spesh. Van die laatstgenoemde heb ik geen al te hoge pet op maar slecht is hij absoluut niet. Zijn stem trekt me niet echt aan, maar zoals hier stoort het niet omdat hij mooi afwisselt met Conway en gastartiesten soms het stokje overnemen.

Na God Don't Make Mistakes zijn de teksten van Conway over het algemeen niet meer zo diep en introspectief als voorheen maar keer op keer laat hij toch nog horen waarom hij één van mijn favorieten is. Sindsdien lijkt het wel alsof hij een soort van victory-run doet en ik kan er enkel maar van genieten.
Speshal Machinery staat ook weer vol met goede raps van Conway the Machine, 38 Spesh is ook lekker op dreef en productioneel zit deze LP ook prima in elkaar!

De gastartiesten zorgen ook voor wat extra naar mijn mening. Lloyd Banks en Che Noir zijn weer lekker op dreef, Benny the Butcher klinkt weer hongeriger en laat horen dat het stilletjes aan tijd is voor zijn Def Jam-debuut. El Camino laat me normaal gezien volledig onverschillig, maar ik hou van zijn melodieus refrein op Been Through, een hoogtepuntje! Zijn strofe is ook niet slecht overigens.
Emanny en Pharaohe Monch vergezellen El Camino en herinneren me eraan dat ik oprecht kan genieten van Hip Hop-nummers met gezongen refreinen.

Over het algemeen geen speciaal project, wel wederom erg lekker. Toch wel een must-listen voor fans van deze rappers en dit soort Hip Hop.

Niet elk nummer is trouwens een collaboratie tussen Conway the Machine en 38 Spesh. Been Through bevat geen vocale bijdrage van 38 Spesh, Fireplace is dan weer zijn solotrack.

4*

Na het album met Conway beluister ik dit project weer wat vaker.

38 Spesh heeft een wat aparte stem en delivery, hij heeft me in het verleden al wel blij kunnen maken met een aantal strofes maar mijn interesse voor hem als hoofdartiest bleef maar weg. Nadat ik zijn LP met Conway vele malen beluisterd had werd ik ook per luisterbeurt meer overtuigd van 38 Spesh. Beyond Belief blijkt best wel comfortfood te zijn voor mij.

Raps van een fijne, maar absoluut geen wereld-, rapper, puike producties van Harry Fraud, een speelduur van 20 minuten en gastbijdrages van o.a. Stove God Cooks, Conway, Benny, Ransom en Curren$y... het kan slechter zijn!

3,5*

Eigenlijk is dit een vrij standaard albumpje, maar telkens ik het opzet geniet ik er toch weer van.

De opener, Hold On, is direct het heerlijkste nummer van het project. Er wordt een geweldige old school New York-vibe op dat nummer neergezet, de clip maakt dit compleet af. Volgende lines toveren telkens weer een glimlach op m'n gezicht.:

"Gold medal around my neck like I won the Olympics"

of

"This shit go how I say it goes when it's time to expand
So say it's over your dead body and that's the plan
You a gangster for real, you ready to ride?
Nigga, you gonna die a bad case of too much pride"

De instrumentatie van Don't Worry 'Bout it werd eerst als vervelend en te druk beschouwd door me, maar dezer dagen is het een magnifieke knaller. Yo Gotti kan de pret zelfs niet drukken.

Het nummer Animal Ambition is slecht. Het refrein en productie zijn ridicuul en de de dierengeluiden die er tussen worden gegooid gaan gewoon nergens over. Begrijpelijk dat 50 dit nummer niet uitbracht voor het album in de winkels lag.

Pilot is een nummer dat net zoals de opener een sublieme old school-vibe met zich meeneemt. Smoke is verre van Dre's sterkste productie (blijkbaar een left-over van Detox), maar het is toch een toffe feesttrack geworden. Trey Songz refreintjes storen me niet snel.

Everytime I Come Around is aangenaam, enkel Kidd Kidd's strofe is tergend. Op Irregular Heartbeat is hij beter verteerbaar. De kale dreigende beat is de showsteler, Jadakiss komt hier goed tot zijn recht.

Hustler lijkt me meer een filler, vind hier niet zoveel aan. Twisted is weer een uitermate genietbaar nummertje, vooral door het refrein dat verzorgd wordt door Mr. Probz.
Winner's Circle en Chase the Paper zijn leuk, niets meer.

Bonusnummers The Funeral en Flip on You zijn beide heerlijk, vooral de eerst genoemde... die is misschien nog toffer dan Hold On. Geweldig om 50 eens een verhaal te horen rappen.
You Know is niet veel soeps, net zoals de titeltrack.

Eerst stond dit op 4*, maar moet toch toegeven dat het dat niet waard is. Daarom 3,5*.
Street King Immortal wordt normaal gezien beter, want dit is blijkbaar ook maar een pre-album voor dat project.

Kleine verbetering vergeleken met Curtis.

The Invitation, So Disrespectful(!), Psycho (50, Em en Dre flikken het eindelijk weer), Hold Me Down, Crime Wave, Gangsta's Delight(!), Do You Think About Me, Ok You're Right en Flight 187 zijn heerlijke nummertjes.

Dr. Dre lijkt zich herpakt te hebben nadat hij teleurstelde op 50's vorige album. Psycho en promosingle Ok, You're Right laten weer eens zien dat 50 en Dre toch wel een gouden combinatie zijn. Death to My Enemies is niet zó schitterend, maar zeker niet zo kwalijk als zijn producties op Curtis. Ook Eminem laat zich gelukkig weer van zijn goede kant zien op Psycho.

Get It Hot is vréselijk. Veel malen slechter heeft 50 het nog niet gedaan.
De niet genoemde nummers zijn gewoon leuk.

Fijn album van 50 Cent met meer positieve uitschieters dan zijn vorige album.

50's minste album tot nu toe.

Man Down (jammer dat het gecensureerd is), I'll Still Kill, I Get Money(!), AYO Technology, Follow My Lead en Fully Loaded Clip zijn stuk voor stuk prima nummers maar de rest is toch niet van hetzelfde niveau.

My Gun Go Off, Movin' on Up, Straight to the Bank, All of Me, Curtis 187 en Touch the Sky zijn prima nummers, maar niet zo subliem als de voorgaande.

De rest stelt teleur. Come & Go heeft een middelmatige (Dre-) beat, maar vooral het refrein van 50 en Dr. Dre is gewoon tergend. Amusement Park lijkt een single dat Curtis op automatische piloot gemaakt heeft. Peep Show is stukken beter dan Gatman & Robbin op The Massacre, maar behaald het niveau van Patiently Waiting en Don't Push Me (GRODT) bijlange na niet. Vooral Eminem's strofe is middelmatig.
Op Fire stelt Dr. Dre nogmaals teleur. Dit lijkt wel een vergeten standaardproductie waar Dr. Dre van af wou. 50, Young Buck en Nicole Scherzinger zijn precies ook maar op automatische piloot bezig.
Bonustrack Smile (I'm Leavin') is niet veel soeps, vooral het refrein is weer tergend.

Toch een redelijk teleurstellend album, wat vooral te danken is aan Dr. Dre en Eminem. Vreemd.

Eén van mijn eerste en nog steeds favoriete albums.

What Up Gangsta, Patiently Waiting, Many Men (Wish Death), In da Club, If I Can't, Back Down, Poor Lil' Rich, 21 Questions, Don't Push Me en de bonustracks zijn simpelweg gezegd gewoon briljant naar mijn mening.

De andere nummers moeten niet te veel onderdoen voor de hierboven vermelde nummers, enkel Gotta Make It to Heaven is een vrij middelmatige track.

Op dit album is perfect te horen dat 50 Cent een excellente chemie heeft met zowel Dr. Dre als Eminem. Volledig terecht dat tot een aantal jaren geleden G-Unit/Shady/Aftermath op de top van de 'rapgame' stonden.

Ook de overige gastartiesten, Young Buck - Tony Yayo - Nate Dogg - Lloyd Banks, stellen niet teleur. Vooral de laatste twee!

Klassieker!

Lekker tussendoortje.

The Kanan Tape is vernoemd naar het personage, Kanan, uit de televisieserie Power. 50 Cent is de executive producer van deze TV-serie, hij is ook één van de schrijvers én hij is de acteur dat Kanan vertolkt. Wie bekend is met de serie weet dat Kanan een meedogenloze moordenaar en drugsdealer is, iets anders dan harde gangsta rap moet je op deze mixtape dus niet verwachten.

Deze tape begint met twee heerlijke trapnummers, iets wat we nog niet eerder gehoord hebben van 50. Nigga Nigga is geproduceerd door Bandplay, deze producer is vooral bekend van Young Buck's recentste mixtapes. Niet alleen 50 doet het hier goed, ook Boosie en Buck komen heerlijk voor de dag.
Too Rich is geproduceerd door London on da Track, wat ook een subliem trapnummer is.

Met de The Alchemist-track Body Bags gaat hij terug naar traditionele (New York) Hip Hop. Hier levert onze gastheer weer een magnifiek nummer af.

Tryna Fuck Me Over is niets meer dan tof. De (voor mij voorheen) onbekende Post Malone komt over als de zoveelste Future/Young Thug/Rich Homie Quan/Fetty Wap/.... Deze track draai ik het minst van dit project.

I'm the Man is serieus gegroeid bij mij. 50 en Sonny Digital leveren hier een product af met een rustgevende en gedrogeerde vibe. Samen met de eerste 3 nummers het sterkste wat er op The Kanan Tape te vinden is.

Burner On Me en On Everything liggen me beter dan Tryna Fuck Me Over, maar zijn niet zo sterk dan mijn vier favorieten.

Over het algemeen levert Curtis hier een goed luisterbaar project af. Maar door de korte speelduur hadden tracks 4, 6 en 7 toch van een hoger niveau mogen zijn.

In 2016 krijgen we een nieuwe mixtape: Reloaded. Maar van mij mag 50 Cent gewoon z'n langverwachte album, Street King Immortal, eindelijk eens uitgeven in plaats van nog een mixtape!
Voor liefhebbers van misdaadseries raad ik trouwens aan om Power eens een kans te geven. Volgend jaar begint seizoen 3.

3,5*

Toch een stukje minder dan zijn geniale debuutalbum.

Het spreekt eigenlijk voor zich dat hij GRODT niet ging toppen, maar het grootste probleem met dit album is dat het een te omvangrijke tracklist heeft.

In My Hood, This Is 50, I'm Supposed to Die Tonight, Piggy Bank, Candy Shop, Outta Control (+ remix), Ski Mask Way, A Baltimore Love Thing, Just a Lil' Bit, Gunz Come Out en de Hate It or Love It Remix behoren tot de beste nummers van 50's uitgebreide catalogus.

De rest is zéker niet slecht te noemen, maar geven me soms toch het gevoel van fillers te zijn.

Het enige nummer dat echt tegenvalt is Gatman & Robbin. Niet te geloven dat beide heren met dit afkwamen nadat ze samen briljante nummers hebben gemaakt op onder andere GRODT. Vooral die beat trekt op niets! De overige Eminem beats op het album vallen gelukkig niet tegen. Dr. Dre levert weer puik werk af.

4* voor dit prima, maar iets te lang album.

Uitermate plezierige soundtrack voor een geweldige film!

Lose Yourself, Love Me, 8 Mile en Rap Game kunnen gerust bestempeld worden als een aantal van Eminem's beste liedjes ooit. Rabbit Run is vanzelfsprekend ook tof, maar ik vind het toch iets minder dan de andere vier.

Ook kunnen Love Me en Rap Game gerust tot de hoogtepunten van 50 Cent gerekend worden, al behandeld hij enkel het refrein in het laatstgenoemde. Places to Go en klassieker Wanksta zijn ook magnifiek!

De andere climaxen worden verzorgd door Macy Gray, Boomkat en Gang Starr.
Niet genoemde nummers zijn gewoon leuk.

4*