Hier is weinig fout mee.

Cordae is zowat de enige nieuwe, jonge, rapper dat mijn interesse heeft weten te wekken. Andere rappers van zijn generatie spreken me zo niet aan en als ik op sommige gastbijdrages moet afgaan hebben ze ook weinig te melden. In de mainstream staat deze rapper bijna alleen tussen al het andere jong geweld. Zo kijk ik er toch naar, toegegeven dat ik niet goed meer mee ben met de nieuwste/jongste rappers die nu uitkomen.

Wat een talent is deze heer. Zijn stem is aangenaam, wel niet heel kenmerkend, maar tekstueel kan hij interessant naar boven komen en hij rapt echt over (belangrijke) zaken. Het rappen zelf doet hij ook uitstekend! Mooi gearticuleerd ook, iets wat zijn generatiegenoten vaak niet meer lijken te doen... of klink ik nu oud?

Mijn favorieten op dit debuutalbum zijn Wintertime, Bad Idea, RNP, Been Around, Nightmares Are Real en Family Matters. De resterende nummers moeten hier eigenlijk niet voor onderdoen hoor, kwalitatief ligt het allemaal op dezelfde lijn.
Hij heeft gekozen om niet al te veel gastartiesten uit te nodigen wat ik een pluspunt vind, zeker voor een eerste album.

Veel zet ik dit album echter niet op, hoe sterk The Lost Boy ook is. Ik weet niet wat het is maar ik twijfel steeds tussen 3,5* of 4*. Ergens ontbreekt nog een bepaalde X-factor, om zo'n stomme term maar te gebruiken bij gebrek aan een beter woord/gevoel. Het album blijft braaf rond de standaard hangen en klinkt vooral veilig. Hopelijk horen we de groei op From a Birds's Eye View aanstaande vrijdag en een meer unieke sound.

Als iemand trouwens nog tips heeft over opkomende rappers die het ook waard zijn om te beluisteren mag je me steeds berichten!

Kleine 4*

Een 7-tal maanden na (en in hetzelfde jaar als) zijn laatste en vierde studioalbum op Shady Records gaf Yelawolf zijn eerste album al dat enkel uitgebracht is via zijn eigen Slumerican Records.

Oorspronkelijk was ik teleurgesteld in Ghetto Cowboy omdat ik zo'n fan ben van Trunk Muzik 3. Dat laatste album is voornamelijk een lekker vuil en hard album dat de term "Dirty South" eer aan doet en vol staat met rappers die je kan vergelijken met hemzelf, hij levert met Ghetto Cowboy iets totaal anders af. De producties zijn relatief timide en springen nergens echt bovenuit voor mij, Yelawolf zelf rapt zoals we van hem gewoon zijn goed maar inhoudelijk is dit niet zo'n sterk en memorabel project.

De laatste tijd ben ik eerder voorzichtig positief over dit studioalbum maar het is een kleurloze plaat wat mij betreft. Het klinkt een beetje als Yelawolf op automatische piloot. Er staan geen slechte nummers op maar ook geen echte uitschieters zoals op voorgaande albums.
Tegen het einde krijgen we meer variatie omdat DJ Paul, Big Henri en Cub da CookUpBoss langskomen op Country Rich en Keep on Rollin'. De titeltrack op het einde ligt dan weer meer in het verlengde van Trunk Muzik 3 en heeft toch een heel andere sound dan de voorgaande 11 nummers (intro en interlude niet meegerekend).
Als onafhankelijk artiest is hij pas na dit album een stuk interessanter geworden, deze LP voelt een klein beetje als een valse start.

Als fan van Yelawolf kan ik dit wel pruimen maar hij heeft absoluut veel interessantere projecten dan Ghetto Cowboy. Voor mensen die niets met de beste man hebben of hem nog willen leren kennen is dit album eentje om moeilijk aan te raden.

Kleine 3,5*

Prettige EP.

Als je niet genoeg kan krijgen van Love Story is deze FreEP goed aan te raden. HOTEL ligt in het verlengde van dat album en ik zou er niet van verschieten dat dit gewoon left-overs ervan waren.
Jammer dat deze niet op de gebruikelijke streamingsdiensten staat maar enkel te vinden is op de typische mixtapewebsites.

Het enige nadeel dat ik kan aanhalen is de laatste halve minuut van Supersonic Alley Cat. Die intro is een ontzettend mooie instrumental maar op het einde klinkt het veel te druk en vooral spastisch, dat staakt haaks tegenover de rest van het nummer.
De rest van deze FreEP is gewoon erg lekker, ook gastartiest Bubba Sparxxx doet het goed op Be Yourself. Jammer dat In Love Tonight maar 45 seconden duurt en Renegades herbruikt is op het Ghetto Cowboy-album.

3,5*

Vooruitgang tegenover Radioactive.

Afgaande van de singles en zijn bijdrage op Shady XV keek ik wel uit naar Yelawolf's tweede major-labelalbum. Zoals wel meerdere Hip Hop-albums dit jaar pint deze LP zich niet vast op één genre. Love Story is een mengeling van Hip Hop en Country.

Over de hele plaat rapt Yelawolf naar goede gewoonte uitstekend. Zijn typerende flow komt goed naar voren in nummers zoals Outer Space, Whiskey In a Bottle, Empty Bottles en Fiddle Me This.

Het rappen heeft op dit album wel een onderschikte rol gekregen. De nadruk ligt vooral op de gehele sound van Love Story, de instrumentaties die uitmuntend bij Yelawolf passen én Yelawolf's gezang. Jawel, ook deze rapper heeft zich aan zingen gewaagd.. en het gaat hem goed af! Verwacht hier geen R&B/Pop, maar zoals eerder al aangegeven Country.

In nummers Ball and Chain [Interlude], Devil In My Veins, Best Friend en Have a Great Flight rapt deze redneck zelfs niet. Er zijn andere nummers waar hij ook zingt, maar daar wordt ook nog gerapt.

Mijn favorieten zijn American You, Whiskey In a Bottle, Till It's Gone, Devil In My Veins, Best Friend(!), Empty Bottles, Heart Break, Tennessee Love, Box Chevy V(!), Johnny Cash en Disappear(!). Eminem komt eindelijk nog eens heerlijk hard op Best Friend!

Een compactere speelduur had dit album beter gedaan. Outer Space, Love Story, Sky's the Limit en Fiddle Me This doen me bijvoorbeeld niet zo veel.

Trunk Muzik 0-60 is nog steeds z'n magnum opus in mijn ogen. Dit moet er niet al te veel voor onder doen, het is vooral anders.

4*

"Yelawolf-maand" (april '21) was één grote aanloop naar zijn zevende soloalbum Mud Mouth. Geen andere hoofdartiest, geen korte speelduur zoals de voorgaande projectjes en maar 2 gastartiesten.

Voor de "dirty south"-sound moet je hier niet zijn (Money daargelaten). De harde, diepere bassen hebben we gehad op Trunk Muzik 3, Yelawolf Blacksheep, TURQOUiSE TORNADO en Slumafia. Dit is meer Yelawolf zoals we hem kennen van albums zoals Love Story, Trial by Fire en Ghetto Cowboy.
Dit is een meer gevarieerd, all-round album. Niet gefocust op één subgenre.

Hier horen we onze gastheer weer meer zingen, dit hebben we op de voorgaande 4 albums dit jaar toch moeten missen. Op dit type beats klinkt dat onwijs goed, ben echt fan van hem als rapper én zanger.
Mijn favoriet op dit album is absoluut Dog House. Heerlijk nummertje en vooral geweldig om lekker fout het refrein mee te blèren.

Yelawolf schijnt nog een paar albums in de pijplijn te hebben zitten... vraag me af of we hier ook nog (een paar van) gaan horen in 2021 of dat we iets langer moeten wachten.

5 projecten, waarvan 3 voortreffelijke, en het jaar is nog niet half. Petje af, Michael!

Welverdiende 4*!

Tot nu toe zijn zwakste album.

Na de EP Trunk Muzik 0-60 in 2010 en het nieuws begin 2011 dat hij samen met Slaughterhouse een nieuwe artiest was van Shady Records was het later datzelfde jaar al meteen tijd voor zijn debuutalbum op dat label. Radioactive is zijn meest commerciële plaat tot nu toe en ik denk ook dat dat zo zal blijven.

Het begint met een fijne intro waar Yelawolf zijn rapkwaliteiten laat horen, gaat verder met Get Away wat ook prima in het gehoor ligt (Mystikal is zoals altijd bij mij op het randje) en vervolgens krijgen we een sublieme radiosingle met Kid Rock in de vorm van Let's Roll.
Na drie goede nummers krijgen we de twee hoogtepunten en rauwste nummers van dit major label debuutalbum. Hard White (Up in the Club) is een banger waar hij ondersteuning krijgt van Lil' Jon, enkel vocaal... niet productioneel (gelukkig misschien). Er is ook een geweldige officiële remix van verschenen wat ook strofes van Slaughterhouse en T.I. bevat! Growin' Up in the Gutter is het rauwste en vuilste nummer van deze LP, eentje waar de gastheer en zijn voormalig artiest Rittz wederom bewijzen een fijn duo te zijn.
Tenslotte is Throw It Up een verrassende collaboratie waar Yelawolf zijn voormalig baas Eminem en ex-lid van Three 6 Mafia Gangsta Boo op één track zet... een gewaagde samenwerking maar wel eentje dat werkt naar mijn mening.

Tijdens de skit dat op het einde van Throw It Up te vinden is hoor je een komische telefoongesprek tussen Eminem en Yelawolf, vanaf dit moment wijzigt de algemene sound van Radioactive. Em zegt tegen Yelawolf dat ze nog een nummer voor de vrouwen op het album nodig hebben, dit geeft hij ons met Good Girl. Vanaf dat nummer is dit album een Pop-rap album met overgeproduceerde beats en zeemzoet gezongen refreintjes van gastzanger(e)s(sen).
Hiermee wil ik niet zeggen dat het slechte nummers zijn maar het is niet wat je van een Redneck als Yelawolf verwacht. Er zullen mensen zijn dat die tracks geweldig vinden maar mij doet het vrij weinig en het staat relatief ver van de rest van de discografie van Yela. Het klinkt niet authentiek voor deze rapper.

Pas vanaf Everything I Love the Most begint het album weer terug te komen naar de kwaliteit van de eerste 6 nummers, of toch een beetje in de buurt. Met Radio wil hij uiteraard een standpunt innemen dat de kwaliteit van muziek wat anno 2011 te horen was op de radio drastisch afgenomen was maar doet dit (als grap waarschijnlijk) met een heel poppy nummertje, wederom een stapje terug.
Slumerican Shitizin is een banger van de beste man en Killer Mike maar de Rock-achtige productie vind ik niet zo fijn. The Last Song is gelukkig een topper.
De drie nummers van de Deluxe-versie doen me ook niet veel.

Gaf me de eerste 6 nummers, Animal met zijn vrouw Fefe Dobson wat nog wel een leuke Dubstep-achtige knaller is, The Last Song en misschien Everything I Love the Most als bonus als EP en ik had een veel positiever gevoel over dit project dan wat het nu is.
Nogmaals, slecht vind ik de overige nummers niet perse maar het is gewoon niet echt mijn ding.

Na dit album en vooral het fiasco dat het Shady-debuut van Slaughterhouse was een jaar later gaf Eminem gelukkig zijn artiesten meer ademruimte en eigenlijk gewoon volledige artistieke vrijheid, iets wat Yelawolf enkel maar goed gedaan heeft kijkende naar de follow-up Love Story (en daarna).

Verlaging naar 3*.

Dit is de meer duistere versie van Love Story.

Tijdens de opnames van dit derde major label studioalbum heeft Yelawolf heel wat miserie meegemaakt. Zo moest hij zijn gebruik van de Vlag van de Geconfedereerde Staten van Amerika verdedigen, heeft hij ruzie gekregen met muzikanten die een grote rol gespeeld hebben tijdens de creatie van deze plaat (Bones Owens en DJ Klever), is zijn goede vriend Shawty Fatt gestorven, zijn Fefe Dobson en hij tijdelijk uit elkaar geweest en heeft hij zich laten opnemen voor mentale problemen en zijn alcoholgebruik.
Dit alles heeft ervoor gezorgd dat Trial by Fire een heel persoonlijk, tekstueel sterk en qua sfeer een vrij donker album is. Eentje dat zelfs volledig door hemzelf geproduceerd is, met behulp van live muzikanten.

De meeste nummers op deze plaat hebben een duidelijk thema en laten zien dat de gastheer naast een sterk rapper (en bekwaam zanger) ook gewoon een getalenteerd songschrijver is. Zo heeft hij het onder andere over het feit dat hij geworden is wat hij steeds gevreesd heeft (Shadows), dat hij schijnbaar veel overeenkomsten heeft met zijn onbekende vader (Son of a Gun), bedankt hij zijn loyale vrienden (Ride or Die), beeld hij af wat mensen in armoede doen voor hun kinderen (Do for Love) en gaat hij de meer politieke toer op (Row Your Boat). Allen zijn het één voor één geweldige composities, ook de nummers die ik niet genoemd heb!

Mijn favoriet op het album is volgens mij wel Sabrina. De productie is heel minimalistisch en dit nummer bevat maar één lange strofe, wel eentje waar hij zijn vertelkunsten laat zien. Zijn fictionele dochtertje Sabrina is 's nachts spoorloos verdwenen waardoor Yelawolf in het holst van de nacht in en rondom zijn woning opzoek is, de conclusie is puur horror. Hier is geweldig gebruik gemaakt van achtergrond- en omgevingsgeluiden waardoor het heel filmisch aanvoelt.

Maar drie nummers doen me niet heel veel. Het titelnummer, Get Mine met Kid Rock en Punk met Juicy J en Travis Barker vind ik over het algemeen te druk en ik hou niet zo van die Hard Rock producties op die tracks. De sound van deze drie genoemde nummers staat relatief ver van de meer gegronde en rustige sound van het bulk van Trial by Fire.

Joshua Hedley, Bones Owens, Lee Brice en Wynonna Judd kende ik niet aangezien het alle vier Country/Rock-artiesten zijn maar ik vind ze echt geweldig klinken op die mooie producties en in combinatie met deze Zuidelijke rapper.
Zijn artiest Stuggle Jennings levert een goede (meer spoken-word) solo-strofe af op de interlude. Buiten hem is Juicy J de enige andere gastrapper op deze LP, maar hij voelt niet op zijn plaats op Punk naar mijn mening.

Yelawolf heeft veel geweldige albums op zijn naam staan, solo of collaboraties, maar dit is denk ik wel mijn favoriete album tot nu toe dat hij gecreëerd heeft. Mensen die twijfelen over het kunnen van deze meneer zou ik aanraden Trial by Fire een kans te geven.
Het is ronduit schandalig dat dit weinig tot geen promotie gehad heeft van Shady/Interscope. Dit is een parel dat veel meer aandacht verdiende.

Dikke 4*

Zoals bij velen was dit mijn introductie tot Yelawolf.

Toen Eminem begin 2011 het nieuws naar buiten bracht dat hij Slaughterhouse en Yelawolf getekend had en zij bij het tijdsperk van Shady 2.0 gingen horen was ik nog niet bekend met deze rapper uit Alabama. Buiten een (prima) refrein dat hij verzorgde op I Run van Slim Thug denk ik niet dat ik hem al eens gehoord had, snel ging ik achter dit project aan.

Initieel kon Yelawolf mij niet boeien en ik vond hem vrij matige muziek maken, doorheen de jaren is mijn perceptie sterk geëvolueerd. Trunk Muzik 0-60 is een EP (uitgebracht door onder andere Interscope Records) dat een retail re-release is van zijn mixtape Trunk Muzik dat eerder in 2010 gratis het daglicht zag, een tape dat me onbekend is. De titeltrack, Good to Go, Pop the Trunk, Box Chevy 3, I Wish en Love Is Not Enough waren al op de oorspronkelijke versie te vinden, de rest is effectief voor deze EP gemaakt.

Yelawolf laat hier al goed horen dat er verschillende kanten aan hem zijn als artiest. Hij is een onbeschaamde Hillbilly/Redneck en That's What We on Now is hier een schoolvoorbeeld van, op I Just Wanna Party laat hij horen een feestbeest te zijn dat niet vies is van drank en drugs, op Billy Crystal vertelt hij over het titulair personage wat een fictieve drugdealer is en laat hij horen een begenadigd verhalenverteller te zijn, zijn voorliefde van Rock neemt de overhand op Marijuana, hij stelt zich kwetsbaar op over een op de klippen gelopen relatie op Love Is Not Enough en verzekert hij iedereen wel degelijk een plaats in Hip Hop te hebben op I Wish.
Wat voor soort nummer hij ook maakt, het klinkt authentiek en laat horen een rapper te zijn die een plaat van veel variatie kan verzorgen.

Daddy's Lambo en Pop the Trunk zijn uiteraard onvervalste klassieker die wat mij betreft nog steeds tot het summum van de discografie van Yelawolf horen. Box Chevy 3 moet hier niet veel voor onder doen en bevat een uitstekende gastbijdrage van Rittz (the Rapper)... wat een leuk duo waren zij toch!
De overige nummers zijn van een klasse lager maar nog steeds gewoon goed. Get the Fuck Up! doet me het minste, vage productie en een raar refrein. Marijuana zal door de harde Rock-achtige beat ook nooit een favoriet worden.

Trunk Muzik (en 0-60?) heeft ervoor gezorgd dat Eminem zijn interesse gewekt was en Yelawolf zo een contract bij Shady Records aangeboden kreeg.

4*

Yelawolf sluit zijn periode bij Shady Records super af!

Op zijn vorige twee albums was hij de country-rap toer opgegaan. Dit stootte veel Hip Hop-heads tegen het hoofd, ik daarentegen vond Love Story en Trial by Fire wel geweldige albums.
Die sound moet je echter niet verwachten op dit recentste album. Met Trunk Muzik 3 gaat hij terug naar zijn roots... southern hip hop. Écht dirty south om het zo maar te zeggen.

Veel nummers zijn harde bangers met diepe subbassen. TM3, Catfish Billy 2, Rowdy, Special Kind of Bad, No Such Thing as Free, We Slum, Box Chevy 6 en All the Way Up knallen lekker hard.

De gastbijdrages zijn uitstekend uitgekozen. Passen op de vette smerige sound dat Yelawolf en producer WLPWR op deze LP gecreëerd hebben.
Vooral Cash Money-artiest Caskey valt me positief op. Kende hem voorheen enkel van het toffe nummer Sun Goes Down.

Eerst Boogie eerder dit jaar en nu Yelawolf met TM3... Shady lijkt terug van weggeweest te zijn!

4*

Leuk.

War Story is een leuk album geworden waar voor mij persoonlijk de echte uitschieters wel ontbreken. Aangezien het een dubbelaar is gaat deze LP ook gewoon te lang door, als hij Michael Wayne en Trunk Muzik 4ever beide als aparte projecten uitgebracht had was de impact en herspeelbaarheid groter geweest.

Moeilijk om favorieten aan te duiden omdat er geen nummer opstaat dat ik skip, aan de andere kant staat er ook geen nummer op waar ik vaak terug naar grijp.

Goed dat de rappende Yelawolf terug is, zijn volgende project blijft hopelijk wel onder de speelduur van een uur.

3,5*

Wat blijf ik deze veel draaien.

Yelawolf en Caskey rappen alle twee voortreffelijk over bass-gevoelige beats. Geen van de twee moet eigenlijk onderdoen voor de ander.

Stuk voor stuk knallers, Just the Intro is het enige nummer dat me iets minder doet.
Mijn absolute nummer 1 op Yelawolf Blacksheep is Billy and the Purple Datsun, geweldige dreigende sfeer hangt er over dit nummer.

Cub da CookUpBoss en DJ Paul zijn werkelijk meerwaarden op dit album. Beide doen exact wat ze moeten op zo'n producties.

Toen dit album in februari uitkwam wist ik het nog niet, maar dit was een mooi voorproefje voor wat nog komen zou van Yelawolf in 2021.

4*

Toch wel de zwakke schakel in de vloed van Yelawolf-albums dit jaar.

Ik merk dat ik geregeld teruggrijp naar de overige projecten... maar niet naar dit.
Yelawolf past gewoon niet helemaal goed op de producties van DJ Muggs vind ik. Het klinkt nergens slecht, beiden presteren ze goed... de chemie ontbreekt gewoon. Het voelt niet alsof ze op één coherente lijn liggen.

Graag zou ik DJ Muggs dan een album zien maken met rappers zoals Freddie Gibbs of Griselda bijvoorbeeld.

3*

De nummers zelf zijn goed maar de opnamekwaliteit laat de wensen over.

Net zoals het vorig jaar het geval was bij hun tweede collaboratieproject (Slumafia) rapt Yelawolf hier over beats van Three 6 Mafia-legende DJ Paul, die ook onder contract staat bij Slumerican Records van Yelawolf zelf. DJ Paul rapt enkel mee op Party Prophet.
Beide heren presteren goed maar zelden wordt het echt memorabel.

Bowties met Rittz vind ik veruit het hoogtepunt van deze EP. Het enige nummer op Black Fall waar ik nog geregeld naar teruggrijp.

Het grootste probleem met dit project is dat het een FreEP/mixtape is waar de DJ-tags duidelijk op te horen zijn. Denk aan vallende bommen, gekrijs, luid kwaadaardig gelach, geweerschoten, tags van DJ Whoo Kid of Eminem en ga zo maar verder. Alles wat die mixtape-DJ's toentertijd deden om het plezier van de luisteraar te verpesten. Die rommel is ook nog eens veel luider en slechter afgemixt dan de muziek zelf.

3*

Hier had iets meer ingezeten.

Mijn verwachtingen waren dat Yelawolf en DJ Paul beide op elk nummer te horen zouden zijn, het is wat teleurstellend dat dit niet het geval is. Slumafia is een project van Yelawolf geworden waar hij over beats van DJ Paul rapt. De Three 6 Mafia-legende doet enkel mee op Tote the Bag en eventjes op het titelnummer. Gemiste kans, want wat een wrede stem heeft die kerel.

Het is wel een consequent werkje geworden, ook de gastartiesten zijn excellent gekozen voor deze type Hip Hop. Door de producties van DJ Paul ligt het meer in het verlengde van de Three 6 Mafia/trap-stijl ipv die we doorgaans van Yelawolf krijgen.
Don't Need a Cup bevat een a capella tegen het einde dat nét te lang doorgaat, Yelawolf's flow is ook te houterig op dat nummer om zonder beat te gaan rappen. Super Geek hadden ze er van mij af mogen laten.

Volgende keer meer raps van de producer?

3,5*

Prima.

Whiskey & Roses is een collaboratiealbum tussen rapper Yelawolf en Country-zanger J. Michael Phillips, een zanger dat me voor de rest volledig onbekend is. Na wat opgezocht te hebben past die man wel bij de Slumerican-familie: ook een Zuidelijk redneck dat van top tot teen volstaat met tattoos én qua uiterlijk wat schommelt tussen Country, Rock en Hip Hop.

J. Michael Phillips kan wel mooi zingen, de producties zijn ook voornamelijk op hem afgestemd heb ik de indruk. Naar mijn smaak is het nét te Country en ontbreken de nodige Hip Hop-soundscapes om er ten volle van te kunnen genieten. Yelawolf waagt zich zo nu en dan ook aan zingen, al neemt hij het rappen wel voor 90% van de tijd op zich. Van hem als artiest blijf ik genieten, het volledige plaatje wil op dit album jammer genoeg niet helemaal meewerken... maar dat is dus puur een kwestie van smaak in dit geval.

Mijn favoriete nummer is verreweg Amnesia, heerlijk meezingertje.

Veel zal ik dit niet meer opzetten. Mensen die niet vies zijn van wat Country zou ik dit echter wel durven aanraden, die gaan meer plezier kunnen halen uit Whiskey & Roses.

3*

Yelawolf's Rock-debuut.

Toen ik onlangs de eerste single Make Me a Believer besloot te beluisteren verschoot ik dat het een puur Rock-nummer was. Ik keek nog eens goed naar de artiesten en we spreken hier niet over een collaboratiealbum tussen Yelawolf en collega-rapper Struggle Jennings maar met Shooter Jennings. Die laatstgenoemde is een Country/Rock-artiest en op Sometimes Y is hij verantwoordelijk voor al de producties, Yelawolf neemt de vocalen voor zijn rekening. Beide heren hebben 2 jaren samengewerkt aan deze LP.

We zijn uiteraard gewoon van onze Zuidelijke Kleurplaat dat hij veel experimenteert (ook met zang) maar dit album is iets geheel anders dan wat we van hem gewoon zijn. Sometimes Y is een album dat absoluut niets met Hip Hop te maken heeft, je zou op deze plaat zelfs niet zeggen dat Yela zijn hoofdberoep rapper is. Hij zingt op een rockerige manier op de Rock-producties van Shooter Jennings.
Enkel op de titeltrack en Shoe String gaan zijn vocalen iets meer de kant van rap op... maar zelfs dan is het gewoon puur Rock om eerlijk te zijn.

Slecht klinkt dit niet, de producties zitten goed in elkaar en zoals ik in het verleden al meermaals gezegd heb vind ik Yelawolf naast rapper ook een uitstekend zanger zijn. Met dit genre heb ik echter jammer genoeg niets, warm krijg ik het absoluut niet van deze sound. Voor mij heeft dit project geen enkele replay value.

Rock-liefhebbers zullen de heren hier volgens mij wel mee kunnen bekoren maar ik hoop dat het volgende Yelawolf-project weer Hip Hop is.

2,5*

Pff, lekker album hoor.

We zijn al ettelijke jaren verwijderd van My Nigga en nog verder van Toot It and Boot It, ik denk niet dat iemand toen dacht dat YG zo'n, relatief, lange carrière zou genieten. I Got Issues is het zesde soloalbum van de West Coast-rapper en tevens zelfs ook het zesde op Def Jam. Zijn collaboratiealbum met Mozzy vorig jaar kon me maar matig boeien, wegens een aantal redenen waaronder zijn collega, maar dit is een ware return to form. Dit is zijn beste album sinds Still Brazy naar mijn mening!

In de kleine 50 minuten dat dit album duurt schotelt YG ons een gevarieerd gerecht voor. Denk aan onvervalste West Coast-bangers als de titeltrack, Baby Momma en Maniac, een heerlijke single dat Mary J. Blige samplet en de gouden jaren van R&B doet heropleven in de vorm van Toxic, een meer bescheiden reïncarnatie van de 50 Cent-klassieker How to Rob wat me toch ongemakkelijk kan maken omdat het wel hard doet denken aan hoe Pop Smoke om het leven gekomen is, een heerlijk latin beïnvloedde I Dance of een meer introspectief en gevoeliger nummer (voor YG-begrippen) als Sober: alles is hier.
Dit album kan ik maar moeilijk neerleggen, genieten doe ik hier volop van!

Rappers als Mozzy en D3szn vind ik niet misstaan op een project als dit maar iets speciaals laten ze niet horen. J. Cole was een verrassende gastartiest en ook hij doet het goed al heb ik zeker niet het gevoel dat hij YG en Moneybagg Yo er uit rapt op Scared Money, iets wat je misschien toch wel mag verwachten? Het melodische van Roddy Ricch en Post Malone is een match made in heaven op die beat van Sober. De grootste verrassing krijgen we echter op No Weapon, een collaboratie tussen YG en NY-legende Nasir Jones! YG houdt zich wat mij betreft staande tegen God's Son maar wat klinkt Nas toch fenomenaal op zo'n instrumentatie. Hopelijk laat hij Hit-Boy even voor wat het is en duikt hij weer de studio in met meerdere producers voor een volgend album.

Telkens opnieuw ben ik verrast over het feit dat YG met een heel solide project op de proppen komt. Hij is één van de weinige moderne rappers dat het Westkust-gevoel zo naadloos naar voren brengt op zo'n hoog niveau. Wat mij betreft zijn My Krazy Life en Still Brazy moderne klassiekers, die laatstgenoemde is mijn favoriete project van YG, en zoals eerder aangegeven komt I Got Issues er voor mij meteen achter!

Dikke 4*

Automatische piloot.

YG op automatische piloot klinkt ook nog leuk, gewoon toffe en simpele West Coast-hip hop maar Just Re'd Up 3 kan zich echt niet meten met projecten als My Krazy Life, Still Brazy of I Got Issues.

Just Re'd Up 3 is dus het direct vervolg van de eerste twee delen die mixtapes waren (en bij mij onbekend zijn). Dit is echter geen mixtape maar zijn zevende studioalbum, tevens ook zijn eerste dubbelalbum. De speelduur blijft onder één uur maar 18 nummers (+ 1 skit) is toch veel om door te gaan. 18 nummers aangezien het tweede nummer (Jesus Christ) niet meer op streamingsdiensten staat.

Nummers als Go Brazy, Right Now, She Pretty, Malibu, Violence, Rescue Me en Kolors zijn nummers waar YG laat horen waarom ik zo'n groot fan ben van deze gangbanger, jammer genoeg kan de rest zich niet meten met dit geweld. Het gros van deze dubbel LP klinkt namelijk nog al wat soft, veel gebruik van R&B-elementen. Daarmee verpesten gastartiesten als Jaye Anderson, Diamond Platinumz en Kalan.FrFr toch wel het plezier.

Dit album gaat geen lange adem hebben. Echt slecht is het niet, jammer genoeg gewoon niet hetgeen wat ik van YG verwacht.

3*

Tot nu toe dé verrassing van 2014!

YG kende ik voorheen enkel van de 2010 single Toot It & Boot It, wat een nummertje was dat eigenlijk zo fout was dat het tof werd. Toen hij een klein jaar geleden met de hitsingle My Nigga op kwam draven was ik enigszins verrast. Alhoewel dit nog niet genoeg was om me er van te overtuigen dat hij een aangenaam (laat staan goed) album zou kunnen uitbrengen.

Dit album wordt soms ook wel eens 'hood kid, m.A.A.d city' genoemd. Net zoals Kendrick Lamar's populaire album vertelt dit immers een verhaal over een dag in de ghetto van Compton. Kendrick vertelde het vanuit zijn standpunt, een normale jongen die wel van het bestaan van het straatleven af weet, maar nooit actief is geweest in die omgeving. YG vertelt het verhaal door de ogen van een gangbanger.

Het gros van het album is geproduceerd door zakenpartner DJ Mustard. Hij levert net zoals de gastheer goed werk af. Geen slecht nummer op te bespeuren.

Uitschieters zijn de volgende:
I Just Wanna Party, niet alleen door YG en de productie maar ook door de TDE-leden. Vooral Jay Rock is meesterlijk op deze track. Meet the Flockers ook, hier beschrijft hij gedetailleerd hoe je een huis moet beroven. Don't try this yourself zullen we maar zeggen.
Really Be (Smokin' & Drinkin') is ook magnifiek. Hier vertelt YG waarom hij zo buitensporig drinkt en smoort, Kendrick daarentegen legt uit waarom hij dat niet doet.
Sorry Momma met Ty$ is een prachtige en rustige afsluiter.

Maar vooral de singles My Nigga (+ remix) en Who Do You Love? zijn excellente nummers!

Zoals ik in de recensie van Ty Dolla $ign's Beach House EP al aanhaalde is Pu$haz Ink dit jaar behoorlijk goed bezig.

4*

Deze Blood uit Compton heeft m'n twijfels voor een tweede keer vernietigd.

Van zijn debuutalbum, My Krazy Life, verwachtte ik 2 jaren geleden niet veel. Mijn verwachtingen waren ten onrechte, want het is één van mijn favoriete albums van 2014 geworden. Toch bleef de onzekerheid over het feit dat YG het nogmaals kon waarmaken. Bij zijn debuutalbum had hij een concept en een verhaal dat een rode lijn was dat het één geheel maakte. Dit had hij al gedaan... dus hoe moest het nu verder met Still Brazy?
De singles Twist My Fingaz en I Want a Benz met 50 Cent en Nipsey Hussle (heeft het album jammer genoeg niet gehaald) waren alvast briljant.

Man, weer heeft YG me ongelijk moeten bewijzen. Van het begin tot het einde is dit een meesterwerkje. Deze LP voelt zó West Coast aan... dit gehele project heb je de neiging om met goed weer een lowrider te huren en heel de tijd met uw dubs in de lucht te zwieren.

In het regionale gevoel is Still Brazy sowieso sterker dan My Krazy Life. Deze jonge rapper heeft zich omringd met de juiste producers om zo tot een samenhangend West Coast geheel te komen.
Geen DJ Mustard op dit album. Waar hij het gros van de productie behandelde op het debuut was dit in het begin ook bang afwachten. Tijdens de opnames van deze CD hadden beide heren ruzie, daarmee vind je hier geen producties van hem terug.

De interludes niet meegerekend zijn het stuk voor stuk magnifieke tracks. YG is een gangsta rapper dus 80% van de tijd op dit album heeft hij het ook over zulke praktijken.
Op de drie laatste track gaat onze gastheer echter wat dieper. FDT is een disstrack tegen Donald Trump waar YG en Nipsey Hussle hun ongenoegen uiten, Blacks & Browns gaat over racisme en racial profiling dat nog steeds aanwezig in Amerika en Police Get Away wit' Murder is wel heel actueel met de nieuwsberichten die uit de USA komen deze weken.
In Who Shot Me? vertelt hij de luisteraars over de schietpartij van vorig jaar en de paranoïde dat er nu gepaard mee gaat.

Dit album gaat hoog eindigen in mijn eindejaarslijstje!

Dikke 4*.

Prachtig.

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen: Yong Yello heeft wederom een subliem geheel afgeleverd naar mijn mening. Net zoals zijn debuutalbum komt Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan veruit het best tot zijn recht als geheel, dit is niet het type project waar je een paar nummertjes uitpikt. De gastheer heeft duidelijk weer veel werk en tijd gestoken in een verhalend studioalbum.

Een goed voorbeeld van het feit dat deze LP het best tot zijn recht komt is de single Ik Moet Dringend op Vakantie. Net zoals vele anderen was ik initieel niet overtuigd door dat nummer, ik hield mijn hart zelfs plotseling vast voor de kwaliteit van dit project. Het past echter goed in het geheel en wanneer het nu voorbij komt stoort het absoluut niet.

Bennie is de zoon van Marcel (eerste plaat). Hij wil totaal anders in het leven staan dan zijn marginale vader en gooit daarom zijn leven over een totaal andere boeg. Hij zit niet constant op café terwijl hij onder de invloed van drank en drugs is. Nee, hij heeft een 9-to-5 job, komt voor de rest niet vaak buiten en leeft een relatief saai (lees: banaal) leven.
Het verhaal mist net dat klein beetje pit dat het levensverhaal van Marcel wel had, kijkende naar dit type persoon is dat geen verrassing. Dit is ook een tof uitgewerkt verhaal, ik hou wel van Yong Yello zijn concepten.

Yong Yello is zowel een getalenteerde rapper als een getalenteerde zanger. Geen uitblinker op beide vlakken, gewoon zeer solide. Wat hem - naast de albumconcepten - boven de rest doet uitrijzen is zijn talent als producer. De liveproducties op Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan zijn weer van een ongekend hoog niveau, lijkt me ook zeer indrukwekkend om deze (en de vorige) plaat volledig live te zien.

Waarom Ben Ik Zo Destructief? is een nummer dat het waard is om apart te vernoemen. Tijdens dit nummer laat hij de maskers en rolletjes voor wat ze zijn en geeft hij toe dat Marcel en Bennie personages zijn die beide recht uit zijn eigen leven gegrepen zijn. Het was vooraf al wel duidelijk, maar hier krijgen we de bevestiging dat beide albums in grote lijnen autobiografisch zijn.

Op zijn debuutalbum nodigde hij geen gastartiesten uit, hier zelfs twee. Zangeres LOÏS doet mee op We Geve Ni Op en speelt de vriendin van Bennie/Yong Yello. Het doet wat denken aan een nummer als We Cry Together van Kendrick Lamar, maar dan muzikaler.
Zoeke Naar Wa Liefde is een collaboratie met zuiderbuur Sef, mooie strofe heeft die laatstgenoemde!

Marcel & Het Magnetisme van de Goot is de laatste jaren uitgegroeid tot één van mijn favoriete albums allertijden. Bennie & De Banaliteit van Ons Bestaan kan dat niveau niet bereiken, toch is het weer een prachtig project geworden dat ik in feite iedereen zou durven aanraden. Yong Yello maakt ook albums die het genre Hip Hop overstijgen, je kan hier ook van genieten moest je niets met Hip Hop hebben volgens mij.

Wederom een pareltje, Yello. Het maakt me enkel nog meer benieuwd naar wat de toekomst en dat derde album zal brengen.

Dikke 4*!

Meesterwerkje hoor.

Het is moeilijk om dit album niet constant te draaien, Yong Yello heeft een enorm consistent verhalend album uitgebracht met Marcel & Het Magnetisme van de Goot. Dit is het type album dat je het best in zijn geheel beluisterd met shuffle uit.

België heeft betere rappers, denk vooral aan de mannen van STIKSTOF, maar Yong Yello maakt niet dat type Hip Hop. Deze gastheer wil ons meenemen op een cinematografisch avontuur. Alles klopt aan dit album en ook bewijst hij een uitstekend producer te zijn, de muzikale composities op dit album zijn PRACHTIG!

Voorheen kende ik hem al wel van op de eerste mixtapes van Eigen Makelij maar hij sprong er nooit echt uit voor mij, 2000wat en vooral Tourist vond ik veel interessanter. Met dit project heeft hij zichzelf echter ontzettend goed geprofileerd en blijf ik vol interesse volgen waar zijn carrière naartoe gaat.

Ben blij dat het album nu al 8 stemmen heeft kunnen vergaren maar hoop van harte dat hier nog meer mensen belangstelling voor gaan tonen. Komaan, mensen... geef dit album een kans! Dit is ook vrij toegankelijk voor niet-Hip Hop luisteraars.

Top 3 beste albums én het beste album van Belgische bodem dit jaar!

4* met zelfs een kans op verhoging van een half punt.

Toch wel een sterke FreEP (of mixtape?) van Young Buck!

Buck's eerste soloproject sinds de G-Unit-reünie stelt helemaal niet teleur. Liefhebbers van Trap Music zouden dit sowieso eens een kans moeten geven. Uitstekend uitgevoerd door een goede Southern rapper met een wrede stem.

Push is het minst harde nummer van Before the Beast, ook meteen m'n minst favoriete nummer. Op Ain't Gone Fool Me moest ik toch even wennen aan Trae's aparte stemgeluid en flow, aangezien hij 2 strofes verzorgt.

De rest is heerlijk. M'n absolute favorieten zijn Life, Been Dat Nigga en Exclusive. Vooral Lloyd Banks' gastbijdrage is het vernoemen waard.

Na The Beast Is G-Unit EP van G-Unit is het misschien eens tijd voor een nieuw Young Buck album?

3,5*

Iets minder dan Straight Outta Ca$ville.

Net zoals bij Lloyd Banks het geval was is dit tweede album toch een kleine stap terug tegenover hun debuutalbums.

Buiten Lose My Mind staan hier geen slechte tracks op, maar wel minder hoogtepunten dan op zijn vorige project. Het schreeuwlijke van de afluister ligt me niet. Doet me ook denken aan Kim van Eminem. Dat is niet vreemd aangezien deze track ook geproduceerd is door Em.

I Ain't Fuck'n wit' U!, Get Buck, Buck the World, Hold On, Haters, U Ain't Goin' Nowhere, Puff Puff Pass, 4 Kings en I Know You Want Me draai ik het meest van Buck the World.

Heb wel zin in zijn volgende album nu hij terug samen is met G-Unit. The Rehab deed me niet veel, maar nu lijkt hij zichzelf terug gevonden te hebben.

3,5*

Wederom een geweldig (debuut)album van een G-Unit lid.

Vroeger vond ik dit ook al een aardig project, maar sinds ik tegenwoordig meer naar southern hip hop luister kan ik dit nog meer waarderen.

I'm a Soldier, Let Me In(!), Look at Me Now, Welcome to the South(!), Prices on My Head(!), Bonafide Hustler, Bang Bang, Thou Shall, Stomp (heb de versie met T.I. en Ludacris) en Taking Hits zijn de absolute climaxen van Straight Outta Ca$hville. Jammer dat Buck de laatste jaren ruzie heeft met D-Tay. Toch wel een rapper met een vette stem!

De niet genoemde nummers zijn ook sterk. Ze worden wel minder gedraaid dan de nummers die opgesomd zijn in de vorige alinea.

Young Buck zelf is een goede rapper. Zeker één van de betere uit het zuiden!

4*

Young Thug, of Yung Thug zoals hier op de hoes vermeld is, had mijn aandacht getrokken als gastrapper op de twee recentste Waka Flocka Flame mixtapes. Waar hij op Fell en Come Around met toffe gastbijdrages kwam, is zijn stem en manier van rappen toch een stoorzender op een solo project van de rapper.

YT heeft een heel aparte manier van rappen dat meestal tegen het zingen (of zeuren) aanzit. Klinkt wat als een mengeling van Trap Music en slechte R&B. Volgens mij kan je hem het beste vergelijken met een Future.

Voor mij klinkt het allemaal net niet goed genoeg en missen er een paar uitschieters. Young Thug heeft voor mij met dit project bewezen een perfecte gastartiest te zijn voor één nummer op een mixtape/album, maar voor een solo project is hij niet interessant genoeg.

2*