Leuk.

Het tweede studioalbum van rapduo EARTHGANG (Olu/Johnny Venus en WowGr8/Doctur Dot) op Dreamville Records van J. Cole. Net zoals ik wel vaker heb bij artiesten van dit label vind ik dit een leuk project maar kan het me nergens echt grijpen. Dit duo vind ik onderling ook niet uitgesproken genoeg, ze lijken wat op elkaar voor me. Ze zijn wel degelijk getalenteerd in hun vak en hebben echt iets te zeggen maar beide stemgeluiden zijn wat te generiek naar mijn mening.
De producties zijn ook oké maar vaak blinkt het nergens uit.

Vanaf American Horror Story vind ik het interessanter worden, vooral dat nummer en de opvolger Power zijn magnifiek. Oorspronkelijk vreesde ik voor dat tweede genoemde nummer maar Nick Cannon praat gelukkig alleen wat. Cee-Lo vind ik geweldig uit de hoek komen op dat nummer, hij zingt ook maar rapt voornamelijk heel strak op dat nummer!

Nergens zwak maar bar weinig voor mij om hier veel naar terug te komen.

3,5*.

Fijn pop-album.

Voor Ed Sheeran heb ik altijd al wel een zwak gehad, prachtige stem en zeker in het begin van zijn carrière waren zijn nummers lekker mellow. Naarmate hij populairder aan het worden is verliest hij een beetje de sound waardoor ik hem zo begon te appreciëren en begint hij met momenten muziek te maken als een 13-in-een-dozijn popartiest.

Leuk als achtergrondmuziek, om hier actief naar te luisteren staat het te ver van mijn eigenlijke muzieksmaak. Mijn vriendin en de kids genieten hier echter des te meer van!

3*

Ik ben één van de weinigen dat dit wel een geslaagde combinatie vond denk ik.

Wel eentje dat niet meer voor te stellen valt natuurlijk. Yelawolf is weer meer naar de underground verschoven terwijl Ed Sheeran per album dat hij uitbrengt enkel nog maar een grotere wereldster wordt. Het zijn twee totaal verschillende artiesten maar ik ben liefhebber van het solomateriaal van alle twee.

London Bridge is héérlijk, één van de toppers in de discografieën van zowel Ed Sheeran als Yelawolf als je het mij vraagt. Heerlijk serene productief, Yelawolf rapt er gecontroleerd over en Ed Sheeran is met refreinen als dat op zijn best. You Don't Know (For Fuck's Sake) is een toffe collaboratie dat heel wat opgewekter klinkt als de magnifieke opener. Faces is ook een geslaagde combinatie al vind ik het refrein net iets te overgeproduceerd en is er daar een echo te veel op Ed Sheeran zijn stem gegooid.
Tone is het zwakste en voelt ook niet helemaal op zijn plaats op deze FreEP aangezien het een solo-track is van Yelawolf.

Het zal wel niet gebeuren maar deze heren mogen nogmaals samen in de studio duiken om een sequel te maken op The Slumdon Bridge. Blijkbaar is dit micro-projectje op maar 10 uren tijd gemaakt dus veel tijd zal een vervolg ook niet in beslag nemen denk ik.

3,5*

Ik geraak er maar niet echt in.

Black Thought is echt een top MC maar persoonlijk vind ik hem als soloartiest meestal niet interessant genoeg om er helemaal mijn aandacht bij te houden. Dat is een smaakdingetje maar in combinatie met andere artiesten en geweldige producties vind ik zijn muziek echt wel genieten geblazen!
Mij ligt Cheat Codes met Danger Mouse van vorig jaar veel beter dan Glorious Game merk ik. El Michels Affair kende ik enkel nog maar van naam en waar deze band leuke beats aflevert springt er voor mij niets boven uit of blijft het zelfs niet echt hangen jammer genoeg. Van Cheat Codes blijft veel meer hangen en naar dat album grijp ik veel eerder terug dan naar deze collaboratie.

Leuk maar voor mij persoonlijk niet meer dan dat. Weinig om naar terug te keren.

3,5*

Greatest Hits-albums zijn natuurlijk overbodig als je alle albums van die bepaalde artiest al in je bezit hebt. Zo ook hier, maar dat wilt niet zeggen dat dit slechte muziek is!

Integendeel zelfs, een aantal van Em's beste nummers worden hier gebundeld en opnieuw uitgebracht.

Ook krijgen we 4 nieuwe nummers "cadeau". Fack, Shake That, When I'm Gone en de live versie van Stan met Elton John. Shake That is een toffe partytrack en Stan [Live] is een sublieme uitvoering van een meesterwerkje. When I'm Gone is één van Shady's beste nummers ooit. Fack daarentegen... echt een kutnummer! Eén van z'n slechtste ooit, hoort totaal niet op een 'Best Of'.

Tof voor de verzamelaar en mensen die kennis willen maken met Eminem's muziek.

4*

Shady's slechtste album tot nu toe. Desastreus als je het begint te vergelijken met de vorige twee meesterwerken eigenlijk.

De absolute climaxen zijn de drie 50 Cent collaboraties, Like Toy Soldiers, Mosh en Mockingbird.
Yellow Brick Road, Rain Man, Just Lose It, Ass Like That, Crazy In Love en One Shot 2 Shot zijn ook goed, maar kunnen zich niet meten met de hierboven vermelde tracks. Evil Deeds is op zich ook tof, maar de eerste strofe is tergend slecht.

Puke, My 1st Single en vooral Big Weenie zijn grote vergissingen.

3* voor deze teleurstelling.

Als Eminem-liefhebber is dit echte debuut natuurlijk een must have.

Nergens klinkt het slecht maar ook niet bepaald super. Sinds hij bij Aftermath tekende heeft hij (artistiek) toch een grote groei meegemaakt. Lievelingsnummer van dit project is 313.

3,5* voor deze jonge Slim Shady.

He's back!

Vanaf The Marshall Mathers LP 2 ging het enkel nog maar bergafwaarts met de kwaliteit van Eminem's muziek, met Revival in 2017 als absolute dieptepunt.

Na de voorgaande LP zat ik persoonlijk niet meer te wachten op nieuwe muziek van Em, dit terwijl hij jarenlang mijn favoriete rapper was. Ben ik blij dat hij al meteen het jaar erop met zijn volgende album kwam!

Slim Shady is helemaal terug van weggeweest. Hij rapt weer zoals de grootmeester dat we allemaal al wel wisten dat hij is en weer lekker controversieel zoals in zijn gloriedagen (wel in mindere maten uiteraard).
Hij richt hier vooral zijn pijlen op de naysayers, critici en de (al dan niet gegronde) kritieken dat hij moeten slikken heeft over Revival.

Er zijn weinigen die Em's flow kunnen evenaren zoals hij doet op The Ringer, Greatest, Lucky You (Joyner gaat ook heerlijk trouwens), Fall en Venom.
Not Alike is echter de grote uitschieter van het project. Royce zet zijn geweldige 2018 gewoon voort... maar Em zelf scheurt die track helemaal aan flarden. Met name vanaf de beatswitch en dus vanaf het moment dat hij naar de keel van Machine Gun Kelly gaat... telkens weer volop genieten van de verschillende goddelijke flows op dat nummer.

Stepping Stone is dan weer een goed introspectief nummer waar we eindelijk stand van zaken krijgen rondom zijn groep D12.

De andere nummers zijn ook tof, maar zijn kleurlozer dan de bovengenoemde liederen.
Hulde aan de terugkeer van de Paul Rosenberg-skits trouwens! ?

Em laat nogmaals zien de beste muziek te maken wanneer hij kwaad is en in het nauw gedreven wordt.
Des al niet te min houd ik mijn hart wel vast voor een volgend project... hij heeft voor Kamikaze te veel steken laten vallen.

4*

Toch weer een sterke worp van Marshall.

De beatskeuze op Music to be Murderded By (en Side B) is niet altijd even sterk maar de manier waarop Em rapt is ongelooflijk. Hij flowt zo lekker en rijmt alles moeiteloos aan elkaar. Technisch gezien misschien nog wel de sterkste rapper, zeker in de mainstream.
Maar omdat hij zo'n nerd is op dat vlak lijkt hij soms het grotere plaatje te vergeten en verliest hij uit het oog dat het om goede muziek maken gaat, niet enkel het perfectioneren van uw raps.

Premonition is een opener van jewelste. De productie is magnifiek in elkaar gezet door o.a. Dr. Dre maar de manier dat Em deze beat aanvalt is meesterlijk. Eén van mijn favoriete Eminem-tracks, zeker van de laatste paar jaren.

Ook You Gon' Learn, Darkness, Yah Yah, Little Engine, Lock It Up, No Regrets en I Will zijn geweldige nummers. Grote hulde voor Royce trouwens, hij lijkt ieder jaar nog beter te worden. Vorig jaar een ijzersterk album afgeleverd met The Allegory en prachtige bijdrages op dit album. De afsluiter was ook een pijnlijke herinnering aan Slaughterhouse dat hun potentieel nooit bereikt heeft bij Shady Records, allemaal top-MC's (inclusief Joe die uiteraard niet mee doet hier).

De rest is oké. Geen skippers maar ook niet meteen hoogvliegers. Stepdad is nog wel een grappig nummer dat net boven de rest steekt.
Skylar Grey zal het voor mij wellicht nooit worden.

Side B blijft net iets meer in de middenmoot hangen. Hier zijn voor mij de uitschieters Book of Rhymes, Guns Blazing, Gnat, Discombobulated maar vooral Zeus.
Tone Deaf is de enige die ik wel eens durf skippen.

Na Revival heeft Eminem zich gelukkig weer herpakt met Kamikaze en deze. Kamikaze is echter wel een stuk compacter, dit is (+ de deluxe) met zijn 2 uur wel een heel lange zit.

Het schommelt tussen de 3,5 en 4. Wegens de vele nummers die wat in de middenmoot hangen zal ik het toch verlagen naar 3,5*.

Toen dit album pas het daglicht zag en de eerste luisterbeurt erop zat durfde ik Recovery gemakkelijk naast The Marshall Mathers LP en The Eminem Show zetten. Na meerdere luisterbeurten moest ik hier uiteraard(!) op terugkomen.

De singles hangen rond de middelmaat. Not Afraid en Space Bound hebben me nooit veel gedaan. No Love is nog wel tof en Love the Way You Lie is een uitermate aangename radiosingle.

Hoogtepunten zijn Cold Wind Blows, Talkin' 2 Myself, Won't Back Down, So Bad (Dr. Dre!), Almost Famous en de bonustrack met Slaughterhouse.

De rest is leuk maar ietsje te pop en klinisch (met gebrek aan een beter woord) naar mijn zin. Cinderella Man is de enige echte misser op het album.
De tribute voor Proof (You're Never Over) is knap geprobeerd, maar ik vraag me af of hij het valse refrein wel geapprecieerd had?

Uiteraard totaal niet het niveau van zijn twee meesterwerken. Ook moet dit het onderspit delven tegen The Slim Shady LP en Relapse. Dat wilt echter niet zeggen dat dit een slecht album is naar mijn mening, aangezien de 4*.

Zonder het accentje had ik dit album misschien nog hoger beoordeeld. Eminem rapt ontzettend sterk en de producties van Dr. Dre zijn bijna feilloos te noemen.

Waar Encore een aantal missers kende is dat hier gelukkig niet het geval. Leuke tracks met als hoogtepunten 3 A.M., Bagpipes from Baghdad, Medicine Ball, Stay Wide Awake, Old Time's Sake, Beautiful, Crack a Bottle en Underground.

De hoogtepunten van Refill zijn de posse cut Forever en Taking My Ball. Dit projectje telt wel één misser: Elevator.

Eerst stond deze LP op 3,5*, vooral door het accent. Aangezien het accent vergeefbaar is en de andere facetten uitstekend uitgevoerd zijn gaat deze naar 4*.

Dit was het niet.

Het begon natuurlijk al met de tenenkrommend slechte single Walk on Water. Er waren toch enige verwachtingen want ik ben wel fan van zowel Eminem als Beyoncé maar dit was het niet hoor. Eminem past totaal niet op deze productie en het zou beter tot zijn recht gekomen zijn als solonummer van Queen B denk ik. Met verve de slechtste single dat Em ooit uitgebracht heeft.

Untouchable kon me toen Revival het daglicht zag ook niet genoeg bekoren maar tegenwoordig kan ik het wel beter appreciëren moet ik toegeven. River is wel een toffe single in tegenstelling tot de opener, zal wel helpen dat ik liefhebber ben van Ed Sheeran's werk. Framed is oké en heeft meer de feeling van een klassiek Eminem-nummer. Bad Husband heeft een tof concept maar de uitwerking is tergend.

Het gros van dit album klinkt niet goed en vele nummers klinken zelfs gewoon nergens naar. Eminem rapt heel ongemakkelijk en past niet op 90% van de producties. De producties zijn naar mijn mening ook de Achilleshiel van deze plaat.
Slechtste album waar Dr. Dre ooit executive producer van geweest is en ook hier bewijst Rick Rubin weer geen goede match te zijn met Eminem.

Toch mogen we best blij zijn met deze miskleun van een album als je het mij vraagt. Naar aanleiding van de kritieken op dit album gaf deze levende legende ons de remix van Chloraseptic en vanaf dat punt is Shady weer helemaal op dreef en zo werd de opvolger wel een geweldig album!

Ik verlaag van 2,5* naar 1,5*

Eigenlijk hetzelfde verhaal als bij Infinite.

Wel tof dat If I Had..., Just Don't Give a Fuck en Just the Two of Us hier al opstonden. De intro, skit en de twee clean-versies van bekende nummers hadden hier toch niet op gemoeten.

3,5*

Hij doet het gewoon hoor.

Verwachten we van een 51-jarige Eminem nog het niveau van The Marshall Mathers LP en The Eminem Show? Na projecten als The Marshall Mathers LP 2, Shady XV, de soundtrack van Southpaw én vooral Revival ben ik persoonlijk al blij dat we een gewoon solide project krijgen. Houdini heb ik al tot in de treure gehoord aangezien mijn 4-jarig zoontje hier helemaal zot van is, het is geen heel goed nummer maar zit wel vervuld van heel wat nostalgie. Prima, niet meer dan dat. Toch bleef ik, door projecten in het verleden, mijn hart vasthouden voor zijn twaalfde album: The Death of Slim Shady (Coup de Grâce). Volgens Em zelf is het een conceptalbum en moet je het echt op volgorde (dus niet op shuffle) beluisteren.

De intro Renaissance is weer ontzettend sterk, Music to Be Murdered By begon nog niet iets sterker met het fenomenale Premonition maar dit is ook zeker niet verkeerd. Habits met White Gold is ook een goed nummer waar Eminem laat horen nog steeds aan de top te staan van Hip Hop als het over skills gaat. De kwalitatieve lijn zakt niet met Trouble al is het wel ontzettend jammer dat het maar 40 seconden duurt.

Brand New Dance schijnt dus een left-over te zijn van Encore, vandaar de heel vele Christopher Reeve referenties. Hier op het forum is dit zo te zien één van de grote favorieten, ik vind het daarentegen het zwakste nummer op deze LP. Akkoord dat Eminem heel goed rapt, dit doet hij meestal wel, maar de beat is wel echt ondermaats. Het is een glimps van de oude Eminem... maar laten we onszelf nu niet voor de gek houden hé: Encore behoort zeker niet tot zijn beste projecten.

De kwaliteit gaat wederom omhoog met het nummer Evil, hierna krijgen we een skit en die wordt gevolgd door de eerste Dr. Dre-beat van deze plaat. Lucifer is wat mij betreft één van de duidelijke uitschieters van The Death of Slim Shady. Dr. Dre laat horen nog steeds dé grootmeester te zijn, al haalt deze prachtige productie niet het niveau van zijn werk op CASABLANCO (van Marsha Ambrosius) wat maar een 3-tal weken voor dit album het daglicht zag (ook op Aftermath/Interscope). Zo'n beat in combinatie met de manier waarop Eminem hier rapt maakt de oude Eminem-fan in mij wel heel gelukkig.

Antichrist is ook een geweldig nummer, het is vooral tof om Bizarre op het einde van die track te horen. Het is nooit een top-MC geweest maar zijn stijl past zeker wel bij die van de gastheer, zeker wanneer hij rapt als zijn alter-ego Slim Shady. Daarbij had ik ook nooit verwacht om die twee ooit nog eens samen te horen! Fuel is ook één van de climaxen van deze LP, het begint tijd te worden dat iedereen inziet hoe goed JID wel niet is... een perfecte gastbijdrage op een album van de grootste rapper allertijden lijkt me hier een goed platform voor.

Hierna komt Road Rage, de tweede en laatste Dr. Dre-beat van dit studioalbum. Dit nummer vind ik jammer genoeg niet het niveau hebben van alle voorgaande nummers (Brand New Dance daargelaten). De teksten zijn typisch Slim Shady, Eminem rapt gewoon sterk maar de productie is ondermaats... zeker als we weten wie er verantwoordelijk voor is.
Daarna komt de leadsingle, Houdini, en alleen al om de glimlach en het dansen van mijn zoontje te zien kan dit nummer eigenlijk niets meer verkeerd doen bij mij.

Na een tweede skit komen we aan bij het nummer Guilty Conscience 2. Het eerste deel had een gastbijdrage van Eminem's baas, Dr. Dre, dat is hier niet het geval. Guilty Conscience 2 is een collaboratie tussen Eminem en zijn alter-ego Slim Shady. De productie is héérlijk, je zou zo zeggen dat deze ook van de grootmeester komt maar dat is niet het geval... Fredwreck, Dem Jointz en Eminem zijn er verantwoordelijk voor. Eminem (en Slim Shady) rappen heerlijk over deze compositie en het concept werkt echt wel. Tegen het einde van dit nummer horen we dat Slim Shady een kogel tussen zijn ogen krijgt en is dit psychopathische personage dus in feite dood.

Tot dusver het conceptalbum The Death of Slim Shady (Coup de Grâce). Toch blijft de LP gewoon doorgaan en komen er nog 5 nummers en één skit achter. Het album zelf vind ik goed, maar als conceptalbum vind ik het wel echt te kort komen. De nummers die na Guilty Conscience 2 komen zie ik in feite als bonustracks want wat mij betreft hebben die erg weinig te maken met het hoofdverhaal.

Head Honcho is ook een geweldig nummer en geeft Ez Mil de nodige push. Na 50 Cent en Stat Quo is deze jongeman de derde rapper dat een joint venture getekend heeft tussen Shady Records en Aftermath Entertainment. Hier laat hij zich van zijn beste kant horen en hij klinkt gewoon prima in combinatie met één van zijn bazen. Enige jammere is dat hij weer een kort stuk rapt in zijn moedertaal (de jongen is Filipijns), daar versta ik dus geen snars van.
Temporary is onverwachts sterk! Wanneer ik Skylar Grey zie staan vrees ik het ergste, zo goed als op dit nummer heb ik ze echter zelden gehoord. Prachtig ingezongen refrein hoor. Dit nummer is een brief voor één van de drie dochters van Eminem, Hailie Jade (de enige biologische dochter). We horen sporadisch privéopnames tussen Eminem en Hailie toen zij nog klein was en dat geeft het nummer wat extra rijkdom. Het is een mooi nummer al weet ik nog altijd niet wat ik er net van moet denken, het is namelijk een afscheidsbrief voor Hailie dat ze zou moeten lezen/beluisteren wanneer Eminem dood is. De gastheer is absoluut nog springlevend dus dit feit maakt het langs één kant toch een onnodige lugubere en vooral geforceerd tranentrekkende track. Jammer ook dat Eminem hier weer met momenten de "hakselaar"-flow met vele onnodige onderbrekingen hanteert... iets wat hij gelukkig op geen enkele van de voorgaande nummers deed.

Bad One is een prima nummer, niets mis mee maar het is ook geen speciaal nummer. Ook hier flowt Em jammer genoeg soms weer met die onnodige lange pauzes tussen zijn woorden, daar ben ik absoluut geen fan van.
Tobey, de tweede single, komt hierna en ik vergeet altijd dat dit nummer moet komen. Het is écht een enorm generiek en saai nummer, Big Sean en BabyTron trekken wel héél hard op elkaar qua stem en flow en het voelt nog steeds alsof Eminem een gastartiest is op zijn eigen nummer aangezien we hem pas na 3 minuten horen. Gek nummer dat het album zeker had kunnen missen.
Na een derde en laatste skit zijn we bij het hekkensluiter aangekomen, Somebody Save Me met Jelly Roll. De intro is wel heel naar en geeft de luisteraar een glimps hoe diep Eminem vroeger wel niet zat in zijn drugperiode en wat voor effect dit op hem had als een vader. Het nummer past sonisch en thematisch bij Temporary al vind ik dit minder geforceerd en luguber overkomen aangezien hij dit nummer niet geschreven heeft als "dode" en horen we hem zijn excuses aanbieden aan zijn dochters en broer voor zijn gedrag tijdens zijn drugverslaving.

Kamikaze en Music to Be Murdered By waren al weer sterke project van Eminem, The Death of Slim Shady (Coup de Grâce) is beter dan haar twee voorgangers. Kan dit album zich meten met de échte Eminem klassiekers? Zeker en vast niet, maar nogmaals: wie verwacht dat nog?
Het album is beter dan verwacht, heeft al heel veel luisterbeurten achter de rug en ik ben zeker dat er nog veel zullen volgen. De oude Eminem-fan in mij is heel blij met een album als dit.

4*

Het eerste hip hop album dat mijn collectie mocht starten.

Vroeger luisterde ik naar popartiestjes zoals Samson & Gert (uiteraard nog steeds tof), Get Ready! en Blue tot ik bij een goede maat Dr. Dre, Snoop Dogg, Nate Dogg, Xzibit, 2Pac en Eminem ontdekte.
Toen dit album uitkwam en ik het voor het eerst in m'n cd-speler stak was mijn liefde voor Hip Hop verzegeld. Vanaf dat moment ben ik 'hooked'.

Geen minder nummer om aan te duiden. Het perfecte album, voor zover perfectie bestaat uiteraard. De skits mochten weggelaten worden, maar ze zijn nog wel grappig.

Mijn favoriete Eminem album en misschien zelfs m'n favoriete album allertijden.

4,5*

Eminem en Dr. Dre in topvorm!

Bijna elk nummer op dit album is pure genialiteit. Komischere tracks zoals Kill You, Who Knew, I'm Back en Criminal, harde nummers zoals The Way I Am, Remember Me? en Bitch Please II en serieuze composities als Stan en Marshall Mathers zijn briljant.

Dit album bevat één nummer dat er af had gemogen; Kim. Dat nummer is me te druk. De productie, het gekres van de gastheer en het vals gezang dat als refrein gebruikt wordt zorgen ervoor dat dit naar mijn mening één van Em's minste nummers is.

Eén van mijn favoriete albums allertijden.

4,5*

Het grootste probleem dat dit album kent is de titel, het was voorspelbaar dat Eminem het niveau van het eerste deel niet meer kon halen. Misschien had ik nog iets vergevensgezinder geweest als deze LP los stond van het legendarische The Marshall Mathers LP.

Dit album kent hoogte- en dieptepunten.

Hoogtepunten zijn Bad Buy, Survival, Rap God, The Monster, Headlights en bonustracks Baby, Groundhog Day en Wicked Ways. The Monster is net zoals Love the Way You Lie weer een aangename radiosingle. Op Rap God laat Em zien dat hij nog steeds één van de beste rappers is dat we ooit gezien hebben. Vooral het stuk waar hij ongelofelijk snel rapt is meesterlijk!

De dieptepunten zijn Asshole, So Far... en de absolute verschrikking Stronger Than I Was.

De rest hangt tussen de twee uiterste.

Love Game was een anticlimax. Hier had ik (net zoals de meeste volgens mij) een hard nummer verwacht waar Eminem en Kendrick beide ontzettend hard tekeer gingen. In werkelijkheid krijgen we een komisch country-achtig nummer waar beide heren toch nog uitstekend hun best doen. Niet persee een slecht nummer, maar het is een teleurstelling tegenover m'n verwachtingspatroon.

Andere titel, minder pop/country beats en Dr. Dre hadden dit album beter gedaan.

3,5*

Prima majorlabel-debuut van Eminem.

Eerst en vooral komt bij dit album geen nostalgie naar boven zoals bij zijn volgende albums, dit heb ik pas een klein aantal jaren geleden voor het eerst beluisterd.

De collaboratie met Dr. Dre (Guilty Conscience), If I Had, '97 Bonnie & Clyde, Role Model, Cum on Everybody, Rock Bottom, Just Don't Give a Fuck en Still Don't Give a Fuck zijn niets minder dan fantastisch.

My Name Is is uiteraard ook een klassiekertje, maar met die komische singles van Em heb ik nooit ontzettend veel gehad.

De overgebleven tracks zijn ook goed, maar zet ik minder snel op dan de eerder genoemde.

Op dit product steekt Em's stem me nog wat tegen, vanaf MMLP klinkt hij naar mijn mening een stuk beter.

Deugdelijk album dat niet kan tippen aan zijn twee opvolgers.

4*

Tof project maar het mixtape-gevoel komt iets te hard naar boven.

Met The Re-Up (titeltrack) en You Don't Know bewijzen Eminem en 50 Cent nogmaals een geweldige chemie te hebben. Met Jimmy Crack Corn laten ze ook zien dat ze jammer genoeg niet altijd toppers uitbrengen.

Andere hoogtepunten zijn de remix van Cry Now en No Apologies. Whatever You Want en Jimmy Crack Corn zijn de minst leuke nummers van deze compilatie CD. De rest is oké, maar het was volgens mij beter geweest dat dit project een gratis mixtape was... zoals eerst de bedoeling was.

3,5*

Na een eerste luisterbeurt niet echt overtuigd.

Tijdens de volledige speeltijd van Rapture vroeg ik me af ik wel het correcte album opgezet had, dit heeft namelijk niets met Hip Hop noch R&B te maken. Nee, de opener is gewoon pure en zware metal.
De volgende twee nummers laat hij horen niet alleen een rapper te zijn maar ook een (R&B-)zanger, Ridin' with the Moonlight vond ik wel tof!

Pas vanaf Spining horen we hem rappen, en vanaf 27 Bodies horen we hem zelfs geregeld rappen in zijn moedertaal. Deze man is namelijk geboren en opgegroeid in de Filipijnen, nu schijnt hij wel in Amerika te wonen.
Ik heb er niet veel mee want ik snap er geen snars van!

Up Down (Step & Walk) is wel een toffe single, in de clip laat hij zien dat naast rappen en zingen dansen ook één van zijn passies is.
Greed hoorde we al op het einde van die clip en is ook een heel fijn R&B nummertje.
Will You is dan weer te mierzoet.

Al bij al hoor ik het potentieel wel na een eerste luisterbeurt maar Ez Mil is echt nog wel een ruwe diamant dat veel gepolijst moet worden.

Ontzettend benieuwd wat deze jongeman ons gaat brengen met de hulp van zowel Dr. Dre als Eminem. Mijn interesse is gewekt als je bij één van die labels kan tekenen maar als je een joint venture aangaat met Shady/Aftermath zijn mijn verwachtingen toch torenhoog.

3*

Nog geen maand nadat hij getekend heeft bij Eminem en Dr. Dre brengt Ez Mil al een album uit op die labels.

Nu ja, album? Het is eerder een collectie van nummers die al te vinden waren op zijn vorige twee albums en zijn EP in combinatie met een aantal nieuwe nummers die ongetwijfeld nog maar pas opgenomen zijn.
Ez Mil is een jonge artiest afkomstig uit de Filipijnen en is nog niet zo lang woonachtig in de Verenigde Staten. Hij rapt, zingt, danst én produceert, ook DU4LI7Y: REDUX is volledig door hemzelf geproduceerd.
Engels is de taal waar je hem het meest in hoort rappen en zingen maar ook zijn moedertaal komt geregeld voor. Engels is voor mij goed genoeg, want van die andere taal versta ik 0,0.

Podium, Coin$, The Long Run en The Realest zijn de vier nieuwe nummers op dit project en zijn dus waarschijnlijk opgenomen als artiest van Shady/Aftermath. Hier is van zijn R&B-kant niets te horen, dit zijn 4 Hip Hop-nummers. Podium is een heerlijke opener en dat beloofd ontzettend veel voor de toekomst, ook als producer komt hij hier sterk naar voren. Op Coin$ laat hij een paar zinnen van zijn moedertaal horen en geeft hij de onbekende MBNel ook een moment in de schijnwerper, ook een leuk nummer maar niet zo sterk als de opener. The Long Run met 4 The Brotherhood is ook gewoon fijn, niets meer.
Realest met Eminem is natuurlijk de publiekstrekker, een collaboratie met één van zijn nieuwe bazen en ook de productie heeft hij samen met de levende legende gemaakt. Hier laat Ez Mil horen dat hij de snelle rapstijl (chopper-style) ook onder de knie heeft. Eminem hebben we de laatste jaren zelden zo sterk gehoord als op deze single. Zijn strofe heeft ook al heel wat stof doen opwaaien aangezien hij Melle Mell, The Game en Gen Z van antwoorden dient. Net zoals Podium beloofd Realest mooie dingen voor de toekomst.

Dan beginnen we aan het "Best Of"-gedeelte van dit project. 27 Bodies, Dalawampu't Dalawang Oo (2200), Re-Up en Up Down (Step & Walk) zijn nummers die op zijn tweede album (DU4LI7Y) staan, tot nu toe het enige "oudere" project van hem dat ik ken. 27 Bodies vind ik een sterk en knallend nummer, de momenten dat hij harmonieert vind ik ook heerlijk klinken. Al heb ik niets met de stukken in zijn moedertaal, want daar begrijp ik geen snars van. Dit is ook de reden dat het volgende nummer me voor geen meter aantrekt. Re-Up is leuk en Up Down (Step & Walk) is ook een toffe single, blijkbaar de reden dat hij nu getekend staat bij Shady en Aftermath.

Into It All en 1st & Last zijn te vinden op zijn R&B-EP Resonances, Easy-Going Millions staat op zijn debuutalbum Act 1. Vanaf Into It All laat Ez Mil het rappen voor wat het is en laat hij zijn kwaliteiten als R&B-zanger horen. Waar ik de laatste weken verslaafd ben aan R&B-nummers Ridin' with the Moonlight en Greed (DU4LI7Y) kunnen deze drie me gewoon niet boeien, vooral de laatste twee zijn te mierzoet.

Vreemd projectje. Podium en Realest zijn héérlijk, de andere twee nieuwe nummers gewoon leuk. Voor de rest vreemd dat het in feite een soort "Best Of"-compilatie project is. Wel een showcase voor hem als artiest en een uitstekende manier om jezelf bekend te maken met Ez Mil.
Shady Records de laatste jaren niet, maar als Aftermath Entertainment ons iets geleerd heeft kan deze jonge man nog wel eens ongelofelijk populair gaan worden... als hij de kans krijgt om een écht album uit te brengen tenminste.

3*