Mooi werk!

Oude God stamt alweer af van 2021 en sindsdien is het weer wat stil geweest rondom deze Antwerpse rapper met Congolese roots. Buiten heel wat af te vallen heeft hij ook zijn eigen label opgericht, Hoge Kring, en was hij dus ook aan het werken aan een studioalbum. Marathon is de start van een nieuw hoofdstuk in de carrière van Pasi... geen back-up meer van Eigen Makelij of andere labels, vanaf nu doet hij het allemaal zelf.

Wie bekend is met zijn vorige drie projecten weet dat deze man solo heel wat ingetogener en meer introspectief is dan wat hij liet horen als lid van 2000wat (en Diamantairs). Bij dit project laat hij echter horen dat hij het maken van bangers niet verleerd is.
Vingerafdruk, Officieel (met Cloos) en vooral Hoge Kring knallen heerlijk door de boxen. De beats beuken goed maar Pasi zelf rapt ook ontzettend hongerig.

Op Begonnen Met Niks klinkt de gastheer ook scherp en brengt ons het typische "kijk eens van waar ik kom"-verhaal. Haven is een heerlijk rustgevende compositie. Slapende Honden brengt ons een nieuwe strofe van Yong Yello, dat is ALTIJD goed. Conversaties is een leuke collaboratie met Deadbeat Larry en Safi.
Village met Anane is een prachtig lied waar Pasi ons meer achtergrond geeft over zijn banden met Congo. Een heel catchy refrein trouwens dat je meteen mee begint te zingen.

Community is het enige nummer dat wat tijd nodig gehad heeft om te groeien. Pasi zelf doet het prima, ook de productie is onberispelijk... maar die vrouwenstem dat tijdens het refrein "community" zingt is vrij corny en cringy. Nu kan ik het beter hebben, het blijft wel het minste nummer van Marathon.

Er is maar één duidelijk minpunt: met een speelduur van 28 minuten en maar 9 tracks (er zijn 2 interludes) ben je er wel heel snel doorheen. Ik zit steeds goed in de flow van dit project en het is eens zo snel ook weer gedaan, er mochten nog wel een paar nummers aan vast gebreid worden.

Hopelijk is de interlude Te Lo Juro een teaser voor wat er nog gaat komen in de toekomst... een reüniealbum van 2000wat zou ik een geweldig idee vinden! Stel je dan nog eens gastbijdrages van Tourist, Zwangere Guy en Yong Yello voor... pff, heerlijk!

Marathon is een goed project geworden van Pasi, eentje dat meer mensen zouden moeten uitproberen.

4*

Hier blijf ik zo onwijs van genieten.

Pasi levert met Oude God naar mijn mening zijn sterkste project tot nu toe af. Hij rapt duidelijk en verstaanbaar over de heerlijke producties van zijn partner-in-crime Cloos (samen bekend als Diamantairs) en geeft ons onder andere een glimp in zijn leven als halve Belg en halve Congolees.
Deze ijzersterke EP kent maar één nummer dat er voor mij persoonlijk niet op had moeten staan; Chronos. Het is geen slecht nummer maar een beetje nietszeggend en kan zich niet meten met de andere 6 geweldige tracks.

Jammer dat Pasi nog geen aanzienlijke bekendheid heeft kunnen vergaren. Buiten dit zijn de vorige 2 EP's en het album van 2000wat ook zeker de moeite waard, al is die laatstgenoemde eigenlijk niet te vergelijken met zijn solowerk. Pasi solo is veel ingetogener en minder "backpack" dan zijn werk in een collectief.
Misschien dat hij de lof krijgt die hij verdient eenmaal hij opgepikt wordt door een groot label? Dat heeft voor zijn oude labelmaat Tourist ook wonderen gedaan!

Aanrader hoor!

4*

Deze Antwerpenaar mag gerust wat actiever zijn!

Hij heeft steeds wel een prominente rol gehad op de compilatiealbums van Eigen Makelij maar qua solowerk is Planeet Pepe tot nu toe nog maar zijn enige album, dat stamt alweer van 2016 af.
Pepe is een rauwe straatrapper afkomstig uit Antwerpen maar zijn roots liggen in Italië.

Je voelt de pijn in zijn stem waardoor je alles wat hij rapt probleemloos gelooft. Hij rapt subliem over de producties (die vooral van Cloos komen denk ik). Hoe Pepe de refreinen brengt zou gemakkelijk als heel fout over kunnen komen maar bij hem heeft het iets aanstekelijks en het werkt.
Echte uitschieters zijn er niet wat mij betreft, over de gehele lijn is Planeet Pepe gewoon een sterk album.

Tot nu toe is het wachten op een tweede studioalbum maar de afgelopen jaren heeft hij wel héél heerlijke loosies uitgebracht, die zijn allen nog beter dan wat op dit album staat: We Komen Er Wel, Hebben Te Laat, Astronaut, Mula en Malafide!

Komaan, Pepe. Waar blijft dat nieuwe album!

4*

Dit blijft toch een fijn, maar simpel, albumpje.

Na zijn werk als frontman bij N*E*R*D, vele producties als de helft van The Neptunes en vele gastbijdrages vond Pharrell het in 2006 tijd om een soloalbum de wereld in te sturen. In My Mind is een album dat enkele klassiekers bevat maar waar wel in gesnoeid kon worden.

Je kant dit project in twee delen splitsen: de Hip Hop kant en de R&B kant. Pharrell kan best wel rappen maar hij komt beter tot zijn recht op de gezongen nummers van deze LP. Het absolute hoogtepunt van de rapnummers is naar mijn mening de single Can I Have It Like That met Gwen Stefani. De rest is goed te doen maar komen niet in de buurt, Best Friend dan nog het dichtste.

Maar neem nu nummers als That Girl met Snoop Dogg en Charlie Wilson, Number One met Kanye West en vooral Angel, die zijn onvervalste klassiekers zoals ik de gastheer het liefste hoor. Op een gegeven moment waren de singles van In My Mind ook niet meer weg te denken van de radio en televisie.

In feite vind de singles wel van een grotere kwaliteit dan de rest van dit debuutalbum. Die andere nummers zijn leuk om eens te beluisteren maar niet bijzonder genoeg om veel te draaien.

Kleine 3,5*

Luistert lekker weg.

Op aanraden van MAS heb ik deze een aantal keren opgezet. Polo G had ik eerder al wel eens voorbij horen komen als gastartiest, al heeft hij me nooit iets memorabel laten horen toen. Van hemzelf kende ik het nummer Clueless (van Hall of Fame) al wegens wijlen Pop Smoke die daar een gastartiest is, wederom was de gastheer zelf me niet bijgebleven.

Als de GOAT Trap-producer, SouthSide, 13 van de 18 nummers geproduceerd heeft op dit vierde studioalbum van Polo G moest ik dit inderdaad toch eens een kans geven. Sizzle produceert sterk, al mocht het agressiever van mij. Polo G is een prima rapper, zeker voor dit subgenre, maar de agressie en het echt knallend geweld ontbreekt toch.

Hood Poet luistert prima weg, het blijft niet heel goed bij. Maar met het album is verder weinig mis.

3,5*

Dit was een vergissing.

Na een leuk postuum debuutalbum dacht ik wel dat er geen nieuwe muziek meer zou komen van Pop Smoke. Dat album werd toen uitgebracht op de datum dat Pop Smoke normaal 21 jaar geworden was, dit exact een jaar later op zijn (normaal) 22ste verjaardag. De man achter dit tweede studioalbum is voornamelijk de manager van wijlen Pop Smoke; Steven Victor (o.a. ook manager van Pusha T).
Faith is een rommeltje geworden.

Het debuutalbum bevatte al een aantal grote namen maar ze pasten naar mijn mening wel goed op de liederen en bij de overleden jonge rapper. Steven Victor heeft op dit album alles uit de kast getrokken! De grootste collaborateurs zijn Kanye West, Pusha T (2x nog wel), Rick Ross, The-Dream, 21 Savage, Takeoff, Future (stond ook op het debuut), Chris Brown, The Neptunes (maar liefst 3 beats), Swizz Beatz, Jake One, Tay Keith, Swae Lee, Kid Cudi, Quavo (uiteraard) én zelfs Dua Lipa.
Dit voelt niet aan als een album van de gastheer, om eerlijk te zijn denk ik ook dat ze daar gewoon te weinig materiaal van hemzelf voor hadden. Hij wordt ondergesneeuwd door de vele A-listers dat dit album bevat en heeft veel weg van lijkpikkenrij jammer genoeg. Hopelijk hebben de nabestaanden de opbrengsten dan toch gekregen ipv de labels en dergelijke.

Veel tracks voelen niet volledig afgewerkt. Het begint sterk met More Time maar eenmaal je er goed in zit is het met de tijdsduur van 2 minuten alweer voorbij. Manslaughter is een sterk nummer tot The-Dream besluit zijn mond open te doen. 'Bout a Million kon niet misgaan met Pop en 21 op één track. Brush 'Em en 30 tot en met Genius hebben het meeste met Drill te maken maar we hebben al betere tracks van hem gehoord in dat subgenre én ze hebben hier vaak een zéér korte speelduur.

Demeanor is de zwakste schakel op deze tweede LP, ik vraag me nog steeds af wat Dua Lipa en zo'n productie in godsnaam op een track van Pop Smoke doet.
De rest is niet echt slecht maar past gewoon niet bij deze rapper. The Neptunes zijn natuurlijk levende legendes, maar Pop Smoke past niet op die producties. 8-Ball met Kid Cudi vind ik ook misplaats op dit project. Een korte versie van Tell the Vision heeft later op het jaar ook Donda van Kanye West nog behaald maar ook daar kon het mij niet bekoren.
Dé teleurstelling voor mij is toch wel Pusha T. Hij is één van mijn favoriete MC's allertijden maar op Tell the Vision en Top Shotta klinkt hij ongeïnspireerd, zelden heb ik zo'n zwakke strofes van hem gehoord.

Wederom reken ik de 10 bonustracks van de Deluxe-editie niet mee in de beoordeling. Dior is mijn favoriete nummer van Pop Smoke maar het is compleet belachelijk dat dit op alle 4 de projecten van deze NY-rapper geplaatst is!

Faith had nooit het daglicht mogen zien als je het aan mij vraagt, het voegt ook totaal niets toe aan zijn discografie. We zijn al gezegend met een goed postuum album, daar hadden ze moeten stoppen. Hopelijk laten ze Pop Smoke vanaf nu gewoon in vrede rusten.

2,5*.

Verschrikkelijk harde mixtape.

Met de muziek van Pop Smoke ben ik om eerlijk te zijn pas in contact gekomen toen het nieuws naar boven kwam dat hij vermoord was. Een (nieuwe) rapper dat vermoord wordt is jammer genoeg bijna geen nieuws meer te noemen maar hij werd wel naar voren geschoven als één van de nieuwe leiders van het genre, persoonlijk was ik voornamelijk aangedaan van het feit dat hij nog maar 20 jaar oud was! Na de videos van Welcome to the Party en Dior eens te bekijken betrapte ik mezelf er op vaak terug te komen naar die nummers. Niet lang erna besloot ik dan maar eens zijn debuutmixtape, Meet the Woo, een kans te geven.

Dit project brengt ons banger na banger. Hij rapt over Drill-beats, een subgenre dat voornamelijk uit Engeland komt. Deze jongeman was een belangrijk figuur voor de Brooklyn Drill-movement en mag best de eer krijgen dit subgenre in Amerika (en wereldwijd?) op de kaart te zetten. Het zal vast niet voor iedereen zijn maar als je van harde muziek houdt waar je niet bij moet nadenken is dit echt magnifiek.
Best kan je dit subgenre vergelijken met Trap maar het is vaak nóg harder met nóg diepere bassen, een soort evolutie van dat subgenre.

Niets dan goed over de doden maar we moeten wel eerlijk zijn... Pop Smoke was geen heel goede rapper. Technisch gezien was hij niet sterk en tekstueel had hij buiten de gewoonlijke gangsta-praat niet veel te zeggen. Zijn stem was echter een genot om naar te luisteren. Een ongelofelijk diepe stem, zeker voor zo'n jonge gast, dat in combinatie met Drill hét perfecte huwelijk was.
Je moet een kat ook een kat durven noemen uiteraard, dit is niet het type muziek dat je opzet om weggeblazen te worden door goede raps (dat is Trap ook niet). Het draait om de beats en hoe de MC's hier op klinken, de inhoud doet er niet toe.

Bijna alle beats zijn gemaakt door de Britse producer 808Melo(Beats), enkel PTSD is van iemand anders (Rico Beats). Ik ken bijna niets van dit subgenre maar zijn beats zijn écht geweldig, lekker hard en perfect voer voor je speakers.
Hopelijk horen we nog veel van deze producer in de toekomst.

De twee singles zijn uiteraard zeer goed maar de rest moet er ook niet te gek veel voor onderdoen naar mijn mening. Ook de twee remixen van Welcome to the Party met zowel Skepta als Nicki Minaj die zich op de Deluxe-editie bevinden vallen goed in de smaak bij mij.

Moeilijk om aan veel mensen aan te raden maar ik geniet hier onwijs hard van!

Dikke 4*.

Zijn laatste.

Deze tweede mixtape is het laatste project dat Pop Smoke zelf heeft kunnen uitbrengen, nog geen twee weken na de release werd hij op 20-jarige leeftijd vermoord.

Meet the Woo 2 ligt nog duidelijk in het verlengde van haar voorganger maar je merkt dat de jongeman wat meer begon te experimenteren en met meerdere mensen ging samenwerken. Het eerste deel was bijna volledig geproduceerd door 808Melo (één nummer niet) en buiten belachelijk harde Drill stond er niets op dat project. "Maar" 7 van de 13 originele tracks zijn geproduceerd door zijn Britse collega. Van de 3 bonustracks die op de Deluxe-editie staan maar eentje, en dat is dan nog een remix van de bekende single.

Invincible, Foreigner en She Got a Thing vind ik wat minder. Dat komt voornamelijk door de productie, Pop Smoke was wel een rapper dat het vooral van de instrumentatie moest hebben (hoe heerlijk zijn stem ook was). De rest vind ik leuker met Christopher Walking, Sweetheart, Armed 'n' Dangerous, Mannequin en War als uitschieters (Dior tel ik niet mee op deze mixtape).

Fivio Foreign bewijst op Sweetheart ook goed uit de voeten te kunnen met Drill-beats. Lil' Tjay heeft het type stem dat me eigenlijk zou moeten irriteren maar mede door hem zijn Mannequin maar voornamelijk War magnifiek. Quavo stoort me niet op Shake the Room maar het collaboratieproject tussen beide rappers dat er normaal aan zat te komen had volgens mij minder interessant geweest dan het solowerk van Pop.
A Boogie wit da Hoodie vind ik sowieso al geen toffe artiest, Foreigner had wat beter geweest zonder hem lijkt me.

Nog steeds Drill ten voeten uit maar toch wat minder hard dan het eerste deel van deze serie. Enkel op bonustrack Like Me drijft hij helemaal wel van het subgenre, dit is een mellow track gericht op de dames. Pop Smoke waagt zich met momenten een beetje aan zingen en gastartiest PnB Rock stort zich helemaal op het R&B-genre. Naar mijn mening geen hoogvlieger en op zijn debuutalbum hebben we betere nummers zoals dit. Dat nummer past ook totaal niet bij de rest van de tape.

3,5*.

Dit vind ik wel een geslaagd project.

Na de moord op Pop Smoke nam 50 Cent de taak op zich om het debuutalbum waar de jonge rapper mee bezig was af te maken, hij is ook de executive producer van dit album. Voor deze job wou hij ook niet uitbetaald worden. 50 had een goede relatie met Pop Smoke, zag zich een beetje als zijn mentor, zijn beide van New York en hij zag er vooral veel van zichzelf in toen hij jong was.
Nog geen halfjaar na zijn onfortuinlijke dood was daar dan zijn debuutalbum: Shoot for the Stars, Aim for the Moon.

50 en de overige mensen die verantwoordelijk zijn voor de samenstelling van dit album zijn een andere richting uitgegaan dan de Meet the Woo-mixtapes. Vanaf de intro tot en met 44 Bulldog is dit Drill, maar wel een meer afgewaterde versie dan we gewend zijn van de gastheer. De laatste genoemde is het rauwst maar de adlibs lijken me verkeerd gemixed, te hard op de voorgrond.
Gangstas is gangsta rap in de meer traditionele zin van het subgenre.

Vanaf Yea Yea begint het album heel wat softer te worden, zeker dan wat we gewend zijn van zijn mixtapes. Kon bijna niet anders want dit is een retail project met de bedoeling om goed te verkopen zodat zoveel mogelijk mensen toch in aanraking kwamen met deze jongeheer dat véél te vroeg van ons heen gegaan is.

Yea Yea, Enjoy Yourself, Mood Swings, Something Special, What You Know 'Bout Love en Diana zijn nummers die het goed moeten doen bij het vrouwelijk publiek in de clubs en op de radio... een doelgroep waar Pop Smoke zich nog niet op gericht had toen hij nog leefde. Over het algemeen vind ik deze nummers goed gelukt en vooral de laatste 3 behoren tot mijn favoriete tracks van Pop Smoke.
Executive producer 50 Cent nodigde ook Roddy Ricch uit op The Woo en heeft hier ook een heerlijke mainstream single gecreëerd. Snitching had zo op een album van Migos gepast. West Coast Shit is een leuk nummer geworden dat (DJ) Mustard geproduceerd heeft. Het klinkt relatief goed, maar ik weet niet of dit wel op een album van Pop past.
Got It on Me is een eigentijdse versie van Many Men (klassieker van 50 Cent) en is absoluut ook één van de hoogtepunten.

Het klinkt heel wat commerciëler en zachter dan de mixtapes van Pop Smoke maar ik vind dit debuutalbum een geslaagd project. Eén van de weinige postume albums dat naar mijn mening wel eer aan de overleden artiest doet. Het laat ook mooi het bereik en potentieel van deze rapper zien, wat zijn overlijden nog dramatischer maakt.
Er mocht in geknipt worden. Het duurt net iets te lang en niet alle tracks zijn van een even hoog niveau maar toch gewoon een goed commercieel rapalbum!

De Deluxe-versie, dat wel liefst 15 extra tracks meebracht, tel ik niet mee in mijn beoordeling. Ik ken ze wel maar ik vind Deluxe-albums zo'n vreselijke trend... én dan nog eentje met zoveel extra nummer gaat gewoon nergens meer over.

Stevige 3,5*.

Heerlijk projectje van Royce en Premo.

Royce klinkt hongerig op elke track. Zijn raps zijn van een uitstekend niveau en ook de teksten zijn meestal tof en soms ook grappig. Teksten zoals "Only time a woman made a man a millionaire was when that man was a former billionaire, how trill is that?" en "Before she dropped on two knees and then blew me like an opportunity" brengen altijd een glimlach op m'n gezicht. De chemie tussen beide heren vind ik ook geweldig leuk op U Looz.
Zoals we wel kunnen verwachten van DJ Premier zijn de producties ook dik in orde!

Geen enkele gastartiest valt tegen, ze brengen allen iets bij. ScHoolboy Q komt met de beste gastbijdrage imo. Ook ontzettend tof om Slaughterhouse nogmaals te horen op een Premo beat.

M'n favoriete "solo" album van Royce da 5'9" tot nu toe.

4*

3 op 3!

Bij King Push: The Prelude haalde ik al aan dat King Push wel beter lijkt te worden per album... maar dit overtreft toch weer alle verwachtingen!

Het mag dan wel niet het beloofde King Push zijn, maar Daytona is een magnifieke vervanging.

Ben de laatste jaren sowieso voorstander van korte projecten. Zo heeft de artiest de kans om een meer gefocust project samen te stellen en is er veel minder ruimte voor fouten en fillers.
Met 20 minuten gespreid over 7 nummers toont de gastheer hoe het moet.

Pusha T klinkt weer geweldig op alle 7 nummers. Push blijft naar mijn mening één van de beste en interessantste rappers in onze cultuur.
Hij is meester in het gevaarlijk klinken op een beat, subliem aangevuld met zijn "YUCK"-adlib.

Kanye mag dan op bijna alle vlakken het spoor helemaal kwijt zijn maar muzikaal blijft hij een genie en één van de grote producers op de aarde. Ook komt hij als rapper goed naar voren op What Would Meek Do?

Pusha T heeft een grandioos 2018 achter de rug. Niet alleen levert hij wederom een meesterwerk af met dit album, ook met The Story of Adidon heeft hij 1 van de hardste disstracks allertijden uitgebracht... naar mijn mening.

Hét album van 2018!

4,5*

Fijne mixtape.

Zijn broer Malice had het geloof gevonden en was niet comfortabel meer met de harde drugraps waar Clipse bekend om staat, Pusha T wou echter in de richting blijven gaan van het broederlijke duo. Redelijk snel kwam naar buiten dat hij een solocarrière zou beginnen onder de vleugels van Kanye West, iemand dat al te horen was op het laatste album van de broers. Van Clipse ben ik nooit een grote fan geweest maar sinds het prille begin zag ik de solocarrière van dit heerschap wel zitten.

Zijn solowerk begon met deze mixtape, Fear of God. Ten tijde van dit project was de populariteit van mixtapes op een ongekende hoogte en waren websites zoals DatPiff en LiveMixtapes veel bezochte webdomeinen. Toen bestonden mixtapes echter ook vaak uit origineel materiaal, als luisteraar kreeg je in feite dikwijls een gratis album. In het geval van Fear of God is dit niet volledig van toepassing, bij vier nummers rapt King Push over bekende beats van collega rappers.
Money on My Mind is origineel een nummer van Lil' Wayne, Cook It Down was Put It Down van Bun B (en Drake), Can I Live is een klassieker van Jay-Z en Speakers Going Hammer stond op het derde album van Soulja Boy. Blow is een freestyle dat hij eens op de radio bij Funkmaster Flex gebracht heeft.

De overige tracks zijn wel origineel werk van Pusha T zelf. Net zoals de "mixtape-tracks" zijn dit over het algemeen lekkere nummers maar hoor je wel dat hij als artiest serieus grote stappen heeft gezet als je dit wil vergelijking met zijn studioalbums en losse singles.
Still Wanna met Rick Ross en Pusha's Re-Up-artiest Ab-Liva, Cook It Down (vind ik toffer dan het origineel), Raid met 50 Cent en vriend/mentor Pharrell en Alone in Vegas zijn voor mij de hoogtepunten en ook de tracks waar ik het vaakst naar terug kom.

Er staat maar één smet op dit project, het enige nummer dat Pusha T tot nu toe gemaakt heeft wat ik oprecht slecht vind. Touch It vind ik een vreselijk saai nummer, het lijkt wel alsof hij en Kanye West een concept hadden dat nooit volledig tot uitbloei gekomen is. Zo slecht hebben we de gastheer gelukkig niet meer gehoord nadien.

Over het algemeen een leuke en simpele mixtape, bescheiden begin van een solocarrière om U tegen te zeggen.

3,5*

De retail versie van zijn debuutmixtape.

Fear of God 2: Let Us Pray is in feite de re-release als EP van zijn mixtape Fear of God dat eerder datzelfde jaar gratis uitgekomen was. Als fan moest je betalen voor Feeling Myself, Raid, My God, Still Wanna en Alone in Vegas (de laatste vijf nummers) die je voorheen gewoon gratis gekregen had van Pusha T. Dit doet uiteraard niets af van de kwaliteit want het zijn gewoon prima nummers en moest je niet bekend geweest zijn met het originele project is er helemaal geen probleem.

De eerste zeven nummers van deze EP zijn daarentegen wel expliciet voor dit werk gemaakt. Mijn gevoel met betrekking tot Fear of God 2 is wel hetzelfde als dat bij het eerste deel... de nummers klinken goed en als fan beluister ik ze geregeld maar het is allemaal wel heel simpel in vergelijking met zijn werk dat hierna uitgekomen is.
Trouble on My Mind met Tyler, the Creator vind ik het hoogtepunt. Pusha T laat horen dat hij volledig in zijn element is op een productie van The Neptunes en ook de gast laat horen hier comfortabel op te zijn.

Net zoals de voorganger 3,5*.

Ja, King Push did it again!

Voor zijn vierde soloalbum heeft Pusha T de twee superproducers waar hij al jarenlang een zeer goede relatie mee heeft, met name Pharrell en Kanye West, een onderlinge competitie laten voeren. Hij liet aan Kanye horen wat hij met Pharrell gemaakt had waarna hij dat wou overtreffen, zo ging het steeds heen en weer blijkbaar. Pharrell heeft 6 producties op zijn naam staan, Kanye West (en co-producers) 5 en beide heren hebben samengewerkt aan Rock N Roll.
Wie van de heren gewonnen heeft kan ik oprecht niet zeggen, beide presteren ze op de top van hun kunnen! Er is wel één duidelijke andere winnaar: wij, de luisteraars.

Want, man... wat een album weer! Sinds de dag dat het uitgekomen is kan ik It's Almost Dry maar moeilijk wegleggen, ik geraak het ook gewoon niet beu. Pusha T is sowieso één van de interessantste rappers van de laatste jaren naar mijn mening en hier laat hij dan ook wederom horen een perfect oor te hebben voor producties. Maar het zou oneerlijk zijn tegenover de gastheer om de focus enkel op het instrumentale gedeelte te leggen aangezien de rapper zelf ook op het top van zijn kunnen presteert! Tekstueel mag het dan wel voornamelijk over drugs gaan (wat verwacht je anders van Pusha T?) maar ze zitten wederom vol met heerlijke quotables en vaak hebben zijn bars ook 2 (of meerdere) betekenissen. Het album zit echt op elk vlak geniaal in elkaar en Pusha T laat zien wat je kan bereiken als je een aantal jaren de tijd neemt voor de creatie van uw kunstwerk in plaats van jaarlijks (of meermaals per jaar) een nieuw project uit te brengen. Dit is zo'n album waar mensen nog jarenlang over gaan praten volgens mij, net zoals DAYTONA dat ook is.

Zelfs na vele luisterbeurten ontdek je steeds nog iets nieuws: een detail in een productie, een nieuwe betekenis van een stukje tekst, de delivery van de rapper, ander gebruik van de stem en ga zo maar verder. Ik kan niet genoeg benadrukken dat It's Almost Dry werkelijk een meesterwerk is. Elke luisterbeurt kan je wel op een ander aspect van deze plaat focussen.

De LP opent met twee knallers van jewelste en met name op Brambleton gaat hij zelfs een stuk introspectiever te werk dan wat we van hem gewoon zijn, hier vertelt hij over de ruzie dat hij heeft met zijn oud-manager (van Clipse) en dat hij door die laatstgenoemde zijn uitspraken zelfs gekwetst was.
Dreamin' of the Past is een geniale track die geweldig gebruik maakt van die sample van Donny Hathaway, de korte strofe van Kanye West maakt het geheel mooi af. Dit album bevestigd trouwens voor mij dat ik Kanye anno 2022 liefst enkel in de producerstoel zie zitten en dat hij zijn vocale bijdrages liefst kort houdt, zo is hij als muzikant nog meer dan prima te verteren.

Neck & Wrist ziet King Push voor de derde keer samenwerken met Jay-Z. Het is niet zo geniaal als Drug Dealers Anonymous een aantal jaren geleden maar dat doet absoluut niets af van de kwaliteit van deze samenwerking. Hov laat toch wel weer horen misschien wel de beste rappers op deze planeet te zijn ja, wat een strofe weer! Ook eentje waar zo goed als elke bar meerdere betekenissen heeft.
Just So You Remember is een rustiger nummer dat wederom gebouwd is rondom een sample en Diet Coke blijft een heuse banger.

Rock N Roll is de enige track waar beide superproducers samen aan gewerkt hebben en laat je toch snakken naar dat Child Rebel Soldier-project dat jaren geleden op de planning stond. Helemaal energiek word ik als dat nummer opstaat en zoals eerder vermeld vind ik die Beyoncé-sample vingerlikkend goed! De eerste luisterbeurt had ik mijn twijfels over het refrein van Kid Cudi aangezien dit ingezongen is met een stemvervormer maar die twijfels waren vanaf de tweede luisterbeurt al verdwenen als sneeuw onder zon. Kids See Ghosts is met een knaller uit elkaar gegaan!
Call My Bluff is wederom een rustiger nummer en hierop laat de beste man zijn psychopathische kant horen. Heel rustig en met zachte stem rapt hij hoe machtig en onvoorspelbaar hij eigenlijk wel niet. Het grappige vind ik dat ik er door de adlibs Slick Rick-vibes van krijg, voornamelijk als hij "They know" nogmaals benadrukt zou het zo die Britse legende kunnen zijn.
Dit album geeft het gevoel dat het gemaakt ik door een supervillain vind ik, Pusha T verwijst ook veel naar The Joker en lacht vaak zoals hem op dit project, en dit nummer is daar het duidelijkste voorbeeld van.

Scrape It Off is het enige nummer dat me minder doet dan de bulk van dit album. Om naar eigen zeggen toch relevant te blijven heeft hij twee mensen uitgenodigd die momenteel heel populair zijn in het genre maar persoonlijk had ik Lil' Uzi Vert en Don Toliver wel kunnen missen, dit heeft ook de minst interessante beat. Het is goed hé, maar gewoon niet geniaal zoals de rest.
Als iemand dat bekend is met I Know NIGO! is het ergens jammer dat Hear Me Clearly ook op dit project staat, maar het blijft wel een geweldig hard nummer hoor. Als verrassing zou deze versie normaal gezien een strofe van Nas moeten hebben maar dit is jammer genoeg niet doorgegaan.
Open Air zet de kwalitatieve lijn lekker door.

Groot fan ben ik nooit geweest van Clipse maar I Pray for You laat toch horen dat een mogelijks vierde album welgekomen is. Ik moest even wennen aan de opener van Labrinth omdat het heel wat ingetogener klinkt dan de 11 voorgaande nummers maar vanaf het moment dat Pusha T begint te rappen komt ook de afluister mooi op gang. Malice is wat mij betreft de ster van de show, let ook dat hij hier (waarschijnlijk expres) niet gecrediteerd is als No Malice... hij klinkt dreigender dan zijn jongere broer op deze collaboratie. Het valt ook goed op dat de stemmen van de gebroeders wel héél veel op elkaar lijken.

Ergens jammer van Scrape It Off maar ook dat nummer mag de pret niet drukken voor mij. Het is misschien wat vroeg maar ook It's Almost Dry krijgt mijn maximumscore. Het moet al heel gek lopen dat dit album niet mijn nummer 1 dit jaar gaat zijn (here's looking at you, Kenny!). Pusha T is de allereerste artiest dat 3 maximumscores van mij op zijn naam heeft staan.
Rappers and producers: a new bar has been set!

Wat mij betreft is Pusha T nog steeds een drugdealer want het materiaal dat hij aflevert is nog steeds zwaar verslavend.

4,5*

Pusha T stelt niet teleur!

Een groot Clipse fan ben ik nooit geweest, maar Pusha T is solo naar mijn mening één van de beste artiesten in Hip Hop. MNIMN is één van mijn favoriete albums van de laatste jaren en de twee Fear of God delen zijn ook mooie werken. De mixtape Wrath of Caine moet ik nog eens een kans geven, afzonderlijke nummers beluister ik tegenwoordig ook met veel plezier, dus als volledig project zal het ook wel beter binnenkomen dan 2 jaren geleden.

King Push - Darkest Before Dawn: The Prelude is zoals de naam al doet vermoeden een zoethoudertje voor z'n derde soloalbum: King Push. Door de korte speelduur van een halfuur gunt King Push zichzelf geen ruimte voor fouten en/of fillers op z'n tweede album.

Pusha T bewijst hier weer een fenomenaal rapper te zijn. Maar vooral zijn teksten, delivery en wordplay zijn hetgeen wat deze president van G.O.O.D. Music doen uitblinken.

Alle producers die meegewerkt hebben aan deze LP leveren werkelijk waar fantastisch werk af. Namen zoals Metro Boomin, Timbaland, Boi-1da, Frank Dukes, Hudson Mohawke, Diddy, Kanye West, J. Cole, Q-Tip en Baauer halen het beste uit deze MC. De producers hebben hier beats gebakken die ze normaal niet snel maken. Nee, Pusha T heeft ze naar zijn wereld gebracht om zo een donker album uit te brengen.

Timbaland is diegene dat misschien wel het beste opvalt in deze lijst van indrukwekkende producers. Untouchable, Retribution en Got 'Em Covered zijn alle drie van zijn hand en vooral de eerste twee genoemde zijn gewoonweg geniaal.

De rest van het album beluister ik met evenveel liefde en plezier. Met de Intro door onder andere Metro Boomin wordt de toon meteen gezet voor de rest van de CD. M.F.T.R. (More Famous Than Rich) bewijst nog maar eens dat Pusha T en The-Dream een gouden combinatie zijn. Diddy zorgt voor een goede minimalistische beat, Push heeft in het verleden al bewezen dat hij goed uit de voeten kan met zo'n producties. Op Keep Dealing is het vooral Beanie Sigel dat de show steelt, aangename verrassing! Het album wordt perfect afgesloten met F.I.F.A. en Sunshine.

Ontzettend moeilijk om een favoriet nummer aan te duiden, maar als ik er één moet geven is het toch M.P.A. (Money, Pussy, Alcohol). Pusha T, Kanye, Pretty Flacko, The-Dream en Cole hebben hier een heerlijk rustgevend nummer in mekaar geflanst.

Pusha T zelf en Diddy hebben als executive producers van dit project een kort maar krachtig meesterwerkje gebrouwen. Mijn verwachtingen voor King Push (normaal april 2016) waren al torenhoog, maar door deze Prelude ben ik nog meer gehypet!

Voor mij persoonlijk het tweede beste album van 2015!

Dikke 4*.

Prachtig (solo-)debuutalbum van Pusha T! Dit had ik niet zien aankomen na zijn laatste mixtape, Wrath of Caine.

De LP wordt al perfect afgetrapt met één van de nummers van vorig jaar, King Push. Deze track wordt gevolgd door het heerlijk minimalistische Numbers on the Board. Hierna kan de luisteraar nog verder genieten van Sweet Serenade en Hold On. Nee, deze nummers moeten eigenlijk niets onder doen voor de eerste twee.
Chris Brown hoor ik normaal gezien niet graag bezig, maar hier herken je zijn stem niet goed. Perfect dus!

Suicide is een tof nummer, niet veel mis mee. Dit doet me denken aan het Clipse-materiaal, vooral door de Pharrell-beat en de gastbijdrage van Ab-Liva. Aangezien ik geen fan ben van Clipse als duo doet Suicide me niet zoveel als de voorgaande nummers.

Vanaf 40 Acres klinkt het weer fantastisch. Ik zou het heel goed snappen dat er mensen zijn die No Regrets en Let Me Love You gewoon slecht vinden. Daar ben ik het dus niet mee eens! De heerlijk vrolijke banger die het eerstgenoemde nummer is en het laidbacke, Ma$e-achtige (ben niet eens fan van de man) Let Me Love You kunnen zich wat mij betreft uitermate goed meten met de eerste 4 tracks en 40 Acres.

Hierna volgt het dieptepunt, een ongelooflijk groot verschil met al de voorgaande nummers. Echt, wat voor een verschrikking is Who I Am. Pusha T doet zijn best nog wel, maar de kutbeat van Kanye (en DJ Mano) en de vreselijke gastbijdrages van 2 Chainz en Big Sean verpesten werkelijk alles.

Gelukkig wordt de slechte smaak van dat nummer vrijwel meteen weggespoeld met een nieuwe briljante track, Nosetalgia. Zowel King Push als Kendrick rappen erg sterk over deze toch wel minimalistische beat. Geen van de twee moet onder doen voor de andere. Beide heren hebben ook geweldige teksten geschreven voor dit nummer.

De laatste twee nummers zijn niet meer van hetzelfde niveau. Pain klinkt naar mijn mening gewoon niet zo goed. Het is niet zó slecht als Who I Am, maar toch.
S.N.I.T.C.H. klinkt daarentegen wel goed, maar niet zo fantastisch als het bulk van het album. Het door Pharrell verzonnen acroniem voor 'snitch' is wel briljant!

Buitengewoon jammer van Who I Am en Pain... zonder die nummers had dit voor mij sowieso één van de beste albums van de laatste paar jaren geweest.
Naar mijn mening is Pusha T raptechnisch en tekstueel één van de betere en interessantste rappers die je tegenwoordig in de mainstream hebt.

Laat King Push maar snel komen!

Voorproefje voor zijn debuutalbum.

Toen Pusha T begin van 2013 zijn tweede mixtape gratis de wereld instuurde vond ik dit relatief slecht, mijn verwachtingen voor het debuutalbum dat later dat jaar uitgekomen is kende een fameuze val. Na twee leuke delen van Fear of God kon Wrath of Caine me niet boeien. Dit is nog steeds het zwakste project in de solocatalogus van deze heer naar mijn mening maar doorheen de jaren zijn mijn gevoelens wel gebeterd.

Een aanfluiting zoals Touch It vinden we niet op Wrath of Caine maar er staan ook geen nummers op dat het niveau haalt waar deze man om bekend staat sinds My Name Is My Name. Dat is steeds mijn probleem geweest met (gratis) mixtapes, een artiest zal bijna uitsluitend zijn beste materiaal bewaren voor zijn album dat gewoon in de winkelrekken ligt. Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze regel, denk bijvoorbeeld aan Big K.R.I.T. of J. Cole.

Millions is een harde Trap-banger waar Pusha T en Rick Ross op een (co-)productie van SouthSide rappen. Blocka zal bij Travi$ Scott-fans bekend zijn omdat die laatstgenoemde achteraf een soloversie van dit nummer op zijn debuutmixtape staan had. Only You Can Tell It heeft een heerlijke beat waar vooral ook de sample dat als refrein dient positief naar voren springt. Trust You is ook een leuke collaboratie tussen de gastheer en Kevin Gates.
Voor Doesn't Matter moet ik in de mood zijn, French Montana zijn refrein is in feite zo slecht dat het weer goed is met momenten.

De overige nummers zijn ook tof maar minder noemenswaardig naar mijn mening. Re-Up Gang Motivation is een solotrack van zijn Re-Up Records artiest Ab-Liva.

Goed... voor een mixtape. Positief wel dat er enkel origineel materiaal op deze plaat staat en geen gerecycleerde beats. Niet heel gedenkwaardig en na deze mixtape is het met de kwaliteit van Pusha T zijn muziek enkel maar in stijgende lijn gegaan!

3,5*