Ik ga hier wel lekker op!

Er zijn weinige rappers die zo'n succesvolle carrière hebben als Ice Cube, een man dat zowel in muziek, film als met zijn eigen basketbaltoernooi (BIG3) grote successen bereikt heeft. Als rapper kijken de meeste mensen vooral met veel plezier terug naar zijn albums uit de jaren '90, ik persoonlijk heb de grootste gevoelens voor projecten als Laugh Now, Cry Later en Raw Footage. We hebben het dan alleen nog maar over zijn carrière als soloartiest, wat hij als lid van zowel N.W.A. als Westside Connection gedaan heeft is ook indrukwekkend.

Initieel verwachtte ik eigenlijk niet veel van een album van Ice Cube uit 2024. De beste man is alweer 55 jaar oud, de focus in zijn carrière ligt het laatste decennium meer op film en basketbal en zijn laatste album uit 2018 (Everythangs Corrupt) is me eigenlijk niet bijgebleven. Toen hij in 2020 samen kwam met Snoop Dogg, Too $hort en E-40 om MOUNT WESTMORE te vormen had ik veel zin in een album, dat is jammer genoeg anders uitgedraaid.

Vanaf de opener, Rollin' at Twilight, greep hij mijn aandacht al meteen met zijn duidelijke en iconische stem. Man Down blijft wat mij betreft voor het volledige uur boeien. Het is niet altijd even hoogstaand en met momenten is het eigenlijk best fout maar toch geniet ik er hard van. Voor een 11ste soloalbum is dit toch verrassend lekker.

Van de gastartiesten ben ik ook erg te spreken. She's Sanctified is beter dan eender welk nummer dat op het album van MOUNT WESTMORE staat, waar was deze supergroep wanneer het echt moest? Kurupt en B-Real staan hun collega West Coast-legende prima bij. Xzibit herinnert ons er aan dat hij één van de vetste stemmen in heel Hip Hop heeft op Break the Mirror, laat dat nieuwe album niet meer te lang wachten alstublieft! Zit Connor McGregor maar wat achter zijn veren, X.
Busta Rhymes en Killer Mike doen ook exact wat ze moeten doen op de remix van It's My Ego.

Mijn favoriete nummers zijn Rollin' at Twilight, It's My Ego, So Sensitive, She's Sanctified, 5150, Ghetto Story, I'mma Burn Rubber, Break the Mirror, Talkin' 'Bout These Rappers (zo fout dat het goed is) en Scary Movie.

Het enige nummer waar ik echt niets mee heb ik hetgeen hijzelf geproduceerd heeft: Especially You. Ik snap de bedoeling en dat hij de nostalgische gevoelens voor de jaren '80 wil opwekken maar ik heb er echt niets mee. Zeer slechte productie en teksten die niet kunnen voor een man van 55 jaar.

Nee, voor de rest is dit echt een zeer solide album. Toch wel één van mijn verrassing van 2024!

4*

Hij laat zijn leeftijd wel horen op Man Up hoor.

Naast het feit dat hij met teksten komt die gewoon echt niet meer kunnen, zoals zijn commentaar op homofilie, rapt hij ook dat deze generatie niet mee kan met de zijne, is hij kwaad op smartphones, AI, en zo kan je nog wel even doorgaan.
Je moet niet te veel aandacht besteden aan de teksten op dit twaalfde studioalbum van Ice Cube. Synopsis is dat hij kwaad is en geen verandering aan kan.

Los daarvan blijft Cube natuurlijk wel een heel vette stem hebben die ook op deze LP weer goed naar voren komt. Koppel daaraan nog een aantal zeer vette (West Coast) beats en met het verstand op nul kan je hier best wel wat plezier uit halen.

Guess What, Forget Me If You Ain't with Me, Before Hip Hop, Act My Age, Respect My Space, California Dreamin', It's My Ego [Remix] en All Work No Play liggen lekker in mijn gehoor. Leuk ook dat Scarface twee strofes heeft op Man Up!
De rest doet me vrij weinig.

Verstand op nul, dan kan je hier best nog wel van genieten. Sowieso niet te hard op de teksten letten.

3*

Deze FreEP is het debuut van Iggy Azalea op T.I.'s Grand Hustle Records.

Eerst vond ik de single, Murda Bizness, niet denderend, maar het nummer is toch gegroeid bij me. Sinds gisteren zit ik met het refrein in mijn hoofd, en het heeft ook een vrij toffe beat. T.I. doet het vrijwel altijd wel goed bij mij.

Nergens klinkt het echt slecht, maar ik ben blij dat er maar 6 nummers op deze EP staan. Iggy's stem is namelijk vrij vervelend om naar te luisteren. Gelukkig zorgen de gastartiesten voor genoeg afwisseling.

Een krappe 3*.

Tof debuut van Isaiah!

Sommige nummers zijn precies opgenomen met een soort stemhervormer, wat het soms toch wat moeilijk maakt om hem te verstaan. Maar als je goed oplet is het gelukkig wel te doen, ook is de meerderheid zonder de hervormer opgenomen. Verder stoort het me niet zo hard, het helpt de algemene vibe van het project.

Er is geen enkel moment waar hij minder goed rapt, constant komt hij prima!

Mijn favorieten tot nu toe zijn R.I.P. Kevin Miller, Ronnie Drake, Tranquility, Modest, Heavenly Father en Shot You Down [Remix](!).
Zoals ik in mijn recensie van Oxymoron al aanhaalde geniet ik op de laatstgenoemde track het meest van Jay Rock's strofe!

Na 5 jaar is Isaiah terug.

Bij mij lijkt het kwartje toch maar niet te vallen zoals het bij velen wel schijnt te doen. Cilvia Demo vind ik geweldig en kan me herinneren dat ik zijn debuutalbum ook wel tof vond maar er is me niet zoveel van bijgebleven.

Op dit tweede album viel het me vooral op dat ik deze jonge rapartiest maar slecht versta met momenten, hij lijkt wel meer in de richting van mumble rap gegaan te zijn. Ligt het aan mij of is dit altijd zo geweest en laat mijn geheugen mij zo in de steek?

Slecht klinkt het absoluut niet maar het geniale wat anderen hier in horen ontgaat me serieus. Hij flowt nog wel lekker, heeft wel een aangenaam stemgeluid en de beats zijn gewoon goed.

De bonustracks van de Deluxe-editie, [homies begged], moet ik nog beluisteren.

3,5*