Opnieuw een goed album van 't Hof van Commerce en voorlopig hun laatste,de EP Colaboraciones Espectaculares uit 2013 niet meegerekend.De raps en teksten zijn leuk en weer goed verzorgd maar de beats gaan net als op het voorafgaande album de funky kant op en die maken bij mij toch minder indruk dan hun muziek uit hun begintijd.
Desondanks bevat Stuntman met onder andere Kwik Lik Pélé,Baes en het titelnummer weer flink wat sterke nummers al spreekt me allemaal niet meer zo veel aan als hun debuut.
Hoe dan ook het blijft een fijne band,die Westvlaamse tongval maakt het nog steeds uiterst aangenaam en ik hoop stiekem in de toekomst nog eens op een nieuwe plaat.

De volgorde van de tracks is bij mij iets anders maar dat doet niets af aan het feit dat dit een sterk tweede album is van Sixteen horsepower.Ook een veelzijdig trouwens want in de sound komen zowel Country,Blues,Gospel,Folk en Rock elementen terug.Bij het geweldige Free spirit moest ik overigens meteen aan de Gun club en dat bleek achteraf ook grappig genoeg een cover van de desbetreffende band te zijn.
David Eugene Edwards blijkt hier overigens erg goed overweg te kunnen met de zanglijnen van de voor mij toch wel legendarische Jeffrey Lee Pierce.
Andere nummers die er voor mij uitspringen zijn Sac of Religion,Ditch Digger en het titelnummer al moet ik erbij bij zeggen dat de kwaliteit van de andere nummers in vrijwel alle gevallen ook hoog is.
Prima plaat derhalve al is dit niet het Magnum opus van de band ; de opvolger Secret South deed er nog een schepje bovenop..

Derde en beste album van deze Zweden uit Fagersta,ergens ten noordwesten van Stockholm.En met een leuke bandnaam,59 Times the pain naar een oud Hüsker Dü nummer.Een vierde kwam er ook nog in 2001 (Calling the public),maar dat was niet meer dan een middelmatige Clash imitatie.
End of the Millenium van twee jaar eerder is echter andere koek,een vinnige combinatie van hardcore en straatpunk,die misschien niet de originaliteitsprijs zal winnen maar op alle andere vlakken volop overtuigd.
De zang van Magnus Larnhed is niet van grote kwaliteit maar zijn voordracht is dat wel.Lekker fel,precies wat dit soort muziek nodig heeft.Datzelfde geldt eigenlijk voor de songs en de uitvoering.
Dertien korte,agressieve songs die zowel muzikaal als qua teksten het hardcore/punk genre eer aan doen.En dan met name het openingstrio Working Man Hero,Me Against the World en Turn at 25th en verderop op End of the Millenium Found Home en Daily Mind Distortion.Dat zijn zo'n beetje hoogtepunten al ontloopt het elkaar niet al te veel.
Een klassieker is dit album van 59 Times the pain dan wellicht niet,het is wel een prima punkplaat en nog steeds één van mijn favorieten uit Scandinavië.

Na enkele poppy albums keerde 7 Seconds met Good to go weer terug naar de pure hardcore.En met succes want deze plaat is kwalitatief net zo goed of misschien zelfs nog wel beter dan hun klassiekers uit het begin van de jaren tachtig.Mede door de sterkere produktie klinken ze op Good to go krachtiger en overtuigender dan ooit te voren.De uitstekende zang en teksten (Safety net,Best Friend) zijn gebleven zodat we hier zonder meer kunnen spreken van een verlate Hardcore/punk klassieker.

Toch maar weer gewoon vier sterren alhoewel ik ook wel weet dat ie iets minder is dan pakweg Good to go,Ourselves of Walk together rock together.Feit blijft dat dit gewoon weer erg aanstekelijk is en dat ik Kevin Seconds één van de beste zangers in het Hardcore/punkpop genre blijf vinden.Trouwens nummers als Rage quit,My aim you en natuurlijk 30 Years (And Still Going Wrong) zijn gewoon erg goed.Het mooiste hebben ze echter voor het laatst bewaard met Simple or absolute,wat een pracht song.........Wat wordt ik altijd toch weer vrolijk van 7 seconds,hopelijk komen ze nog een keer naar Nederland en/of Belgie.

Na twee pure Hardcore albums nam 7 Seconds op hun derde plaat af en toe wat gas terug en werd het allemaal wat melodieuzer.Dat leverde met New wind een uitstekend en gevarieerd album op dat tal van hoogtepunten kent.Zo is het razend snelle titelnummer een absolute hardcore kraker en zijn songs als Somebody help me scream en Calender mooie punkrock met een hoog meezing gehalte.Sterkste nummer is echter Grown apart dat in de verte wel wat aan Fugazi doet denken;Wereldsong.De enige dissonant is het flauwe en veel te lange Colour blind jam (met rap en scratch),dat hadden ze beter achterwege kunnen laten.Voor de overige dertien nummers geldt echter:Genieten geblazen.

samen met soulforce revolution de meest poppy-plaat van de seconds,maar wat een prachtige nummers;escape and run is eenvoudigweg briljant.niet de bekendste maar wel een van hun beste

In de jaren negentig twee keer live gezien,één keer in Willem 2 in Den Bosch en een keer in Stubb's Austin,Texas.Beide keren geweldig goed (al speelde bij die laatste keer de omgeving zeker mee) en dat zelfde geldt voor dit uitstekend album uit 2000.Stukken beter dan het vorige live plaat,mede door de betere opname kwaliteit.Nena's cover 99 red balloons hoeft voor mij niet zo maar klassiekers als In your face,Walk together rock together en Here's your warning klinken hier als een klok.Enig minpuntje is het ontbreken van mijn persoonlijke favoriet Escape and run (van Ourselves) maar verder is hier absoluut niks mis mee.

Jammer dat 7 Seconds op musicmeter zo weinig berichten krijgt want ook dit is weer een hele mooie plaat.Net als op Ourselves blijft de hardcore achterwege en krijgen we daar voor in de plaats meeslepende punkrock voorgeschoteld.Het zijn vooral de prachtige zang en teksten van Kevin Seconds die de band z'n meerwaarde geeft maar ook muzikaal heeft 7 Seconds meer dan genoeg te bieden.Soms doen op dit album zelfs aan U2 denken.Luister maar eens naar het wereldnummer 4 AM in Texas en je krijgt hetzelfde glorieuze gevoel als U2 in zijn beste dagen.Overigens stamt de plaat niet uit 1987 maar uit 1989 en komt dus na Ourselves.Zal het maar meteen verbeteren.

Na een aantal draaibeurten valt het toch nog wel mee met The Music,the message.Het niveau van de vorige twee albums wordt weliswaar niet gehaald maar dat ligt grotendeels aan de brakke productie.Vooral de drums klinken erg matig en doen denken aan een stel olievaten (een beetje als Metallica ten tijde van St. Anger).Gelukkig staan er nog wel een aantal prima nummers op,het titelnummer is geweldig,zodat de schade bij nader inzien nog wel te overzien is.Toch een ruime voldoende.

Tweede album van,de destijds vooral in de Verenigde Staten bekende Hardcore/punk band 7 seconds.
Alhoewel ze ook in Nederland enkele erg sterke optredens hebben gegeven.Herinner me nog 1994 in Den Bosch toen ze toch in hun hoogtij dagen (wel een beetje op het einde) zaten.
Walk Together, Rock Together bevat nog de snelle lichte,punkmuziek waarbij de zang van Kevin Seconds een duidelijke meerwaarde vormt.Op latere albums werd het meer rock (Ourselves,Soulforce revolution,prima platen) en nog later keerde ze weer terug naar hun roots wat met Good to go (1999) en Take It Back, Take It On, Take It Over! (2004) ook uitstekend materiaal opleverde.
Maar terug naar Walk Together, Rock Together toch één van mijn favorieten,ook omdat ik 7 seconds destijds één van de bands vond die het beste mijn toenmalig punkgevoel weergaven.
Het titelnummer Walk Together, Rock Together is sowieso een punkklassieker en ook In your face (met Ian MacKaye van Minor threat/Fugazi) en Regress No Way zijn erg sterk.Iets wat eigenlijk voor het hele album geldt.