Veel sterke nummers,plaat zit goed in elkaar....maar toch weet ie mij niet over de volle lengte te boeien.Belangrijkste oorzaak is dat ik waarschijnlijk een beetje uitgekeken ben op dit soort muziek maar ook het feit dat de meeste nummers te lang uitgesponnen zijn doet Bloodstone & diamonds geen goed,wordt er af en toe wat saai door.Verder wil Machine head soms in één nummer te veel waardoor het alle kanten opgaat.Gelukkig zijn er met onder meer Game over,Beneath the silt en Ghost will haunt my bones prima uitzonderingen maar zo'n nummer als Damage inside,wat wel erg richting Type 'o Negative gaat kunnen ze in de toekomst beter achterwege laten.

Vrolijke plaat (alhoewel de teksten soms verrassend donker zijn) die ter gelijkertijd met het niet zo vrolijke Grey day één van hun allerbeste nummers bevat.Verder is dit gewoon pakkende pop met hier en daar nog een vleugje ska waar nog steeds weinig mis mee is.Goed.

Vrij rustige popplaat van Madness (voor Ska moet je hier niet zijn) die destijds nog wel redelijk werd ontvangen maar niet al te veel succes kende.Yesterday's men was een goede single en ook het titelnummer mag er wezen maar voor de rest staat er weinig bijzonders op dit album.
The Sweetest girl is een cover van Scritti politti maar daar vond ik het origineel al niet veel van,slechte keuze van de band.Uncle sam is iets beter maar van zulke soort nummers (vrolijk,uptempo) heeft de band al veel betere gemaakt.Het overige materiaal is meer van het ene oor in het andere uit.
Gemiddeld album en één van hun mindere.

Deze plaat is vroeger me nooit zo opgevallen in de diverse 'Best of' Blueslijstjes,waarschijnlijk mede doordat de carrière van Magic Sam al in de kiem gesmoord werd.De begenadigde gitarist uit Mississippi overleed al op 32 jarige aan een hartaanval.
Maar toen ik zo'n anderhalf jaar geleden West Side Soul,het eerste volledige album van de Magic Sams Blues band op de draaitafel legde bracht dat toch een opwindend gevoel te weeg.Elf enerverende Blues songs,met een flink bestanddeel Soul knalden uit de speakers in een zowel levendige als weelderige sound, met een prachtig open geluid waarbij alle instrumenten (inclusief de vocalen) mooi aan bod komen.Al is destijds de volumeknop van de zangmicrofoon en gitaarversterker zo te horen wel wat verder open gedraaid.
De combinatie van de uitstekende stem en het zinderende gitaarspel van Magic Sam klinkt in elk geval weergaloos,iets wat bijvoorbeeld naar voren komt in het door hem zelf geschreven All Your Love.Klasse nummer.
Ook het overige songmateriaal,met nog drie nummers van zijn eigen hand en verder onder meer bijdragen van B.B. King,Willie Dixon,Robert Johnson en Don Robey is vrijwel zonder uitzondering van voortreffelijk niveau.Met voor nu I Feel So Good (I Wanna Boogie),Sweet Home Chicago ,I Need You So Bad en het eerder genoemde All Your Love als voorlopige uitschieters,al zit het allemaal erg dicht op elkaar.
En dat we hier met een Bluesklassieker te maken hebben is me inmiddels wel duidelijk.

Best OK dit.Mannequin pussy beweegt zich in het punk/rock genre en mede door de zang van Marisa die me wel wat aan,de ook vrouwelijke zang van Babes in toyland doet denken komen naast die band ook namen als the Distillers en in iets mindere mate L7 als referentiekader voorbij.
Patience is een kort maar krachtig album,de plaat tikt het half uur nog niet aan en ter gelijkertijd lekker dynamisch met felle,korte punk uitspattingen maar ook fijne rocksongs als Who You Are en vooral Drunk II.
De sound van het viertal uit Philadelphia bevat niets wat we nog nooit eerder gehoord hebben maar de uitvoering (inclusief productie is sterk) en het songmateriaal voor het grootste deel goed.
Fijn album waar weinig mis mee is.

Mark Lanegan heeft inmiddels zo'n omvangrijk oeuvre op zijn naam staan dat ik zo af en toe nog maar eens inschuif.Zijn werk met de Screaming trees en de Gutter twins blijven bij mij favoriet maar ook solo (al dan niet met band) levert hij aardige tot uitstekende albums af.
Zijn nieuwste Gargoyle valt wat mij betreft daar een beetje tussenin.De kwaliteit is nog steeds onmiskenbaar aanwezig maar tot echt grote hoogten leidt dat op dit album niet.Slechts Nocturne,Beehive (de up tempo songs bevallen me nog het best) en Old Swan verdienen het predicaat erg goed de rest is redelijk maar heeft wat te lijden aan een bepaalde eenvormigheid.Ook vind ik de stem van Mark Lanegan met het stijgen der jaren er niet beter op worden,de rauwheid is OK maar nu kraakt en piept het soms wel iets te erg.
Wat Gargoyle weer wel goed doet is het mondjesmaat wat inbrengen van elektronica,dat geeft de plaat toch wel wat extra's.
Voor de rest,een degelijke Rock plaat zonder al te veel verrassingen maar wel weer gewoon goed.

Big iron en El Paso zijn de hoogtepunten op dit mooie Country en (in dit geval vooral) Western album.

Lekkere sound maar in vergelijking met bijvoorbeeld hun debuut zijn de nummers hier een stuk minder.Dat zelfde geldt ook voor de productie en zanger Chris Goss die hier wat minder op dreef lijkt.Het klinkt allemaal bovengemiddeld maar het is alsof Welcome to the Western lodge nooit echt los wil komen.Altijd de indruk gehad dat het vertrek van gitarist/zanger Tim Harrington Masters of reality absoluut geen goed heeft gedaan.Dankzij aardige nummers als Time to burn en Why the fly kruipt het album nog wel naar een kleine voldoende.

Mooi album waar het fijn naar luisteren is, zo wat later op de avond. Serpentine Prison, het solo debuut van Matt Berninger, de zanger van the National leunt vooral op de aangename sfeer die de dik veertig minuten bieden. Met als bijkomend voordeel dat de songs een eenheid vormen en het eindresultaat meer oplevert dan de som der delen, iets wat nog versterkt wordt door de de ingetogen en wat introverte stem van Matt Berninger.
Toch zijn er wel uitschieters, zowel naar boven als beneden. One more Second en het titelnummer zijn voor mij de hoogtepunten van Serpentine Prison, innemende ambachtelijke kwaliteitspop die op alle fronten overtuigd. Aan de andere kant, een nummer als Silver Springs kan me nauwelijks bekoren, gaat weinig van uit en klinkt voornamelijk saai. Een ander, weliswaar niet al te groot minpuntje is dat Serpentine Prison niet al te divers is waardoor ik het na een goed halfuur allemaal wat minder boeiend begon te vinden.
Slim om dan van het erg sterke titelnummer het slotakkoord te maken zodat je toch met een positief gevoel de plaat afsluit.
Conclusie, goede soloplaat van Matt Berninger, geen meesterwerk of zo maar weet op meer fronten te overtuigen als ik op voorhand had verwacht.

Degelijk Country en tevens vierde album van Max Stalling dat eigenlijk op alle onderdelen bovengemiddeld scoort maar nooit echt wil gaan vlammen.
De uit Texas afkomstige Stalling heeft een aardige stem maar klinkt net iets te clean om wat extra cachet aan zijn teksten te geven.Iets dergelijks geldt ook voor het muzikale gedeelte,al vind ik hem daar wel wat meer indruk maken.Zijn sound is divers,zit goed in elkaar,maar had voor mij wel iets zwaarder gemogen.
Dat alles maakt van Topaz city een aardig country album maar ik vrees dat het allemaal net niet genoeg is om zich vandaag de dag (en ook destijds in 2007) echt te onderscheiden tussen al het andere country geweld.
Wel zeker een voldoende met Ping Pong, Pool en Goodnight Never Meant Goodbye als sterkste nummers.

Hardcore/punk klassieker die na 30 jaar nog niets aan kracht heeft ingeboet.Één kanttekening moet ik wel maken;Waarom wordt Mikey Donaldson van de Offenders niet vermeld als gast artiest.Hij speelt bas op de halve plaat.Welke nummers precies weet ik niet maar waarschijnlijk de beste en in ieder geval op John Wayne was a nazi.

MDC, voor mij toch één van de grondleggers van de Amerikaanse hardcore/punk met hun legendarisch debuut Millions of Dead Cops uit 1982,een album dat ze muzikaal gezien nooit meer overtroffen hebben al kwamen ze verscheidene malen dicht in de buurt. Wel werd hun sound in de loop der jaren steeds gevarieerder met als uiteindelijk gevolg het onlangs verschenen album Millions of Dead Cowboys.
De, tegenwoordig vanuit Portland, Oregon opererende band stopt hier een twaalftal Hardcore hoogtepunten uit hun begintijd in een Country jasje en het resultaat is vrij vaak best aardig. Vooral I Remember, My family is a little weird en John Wayne zijn vrij sterk, ondanks het feit dat frontman Dave Dictor nu niet bepaald de beste Country zangstem heeft.
Ook had Millions of Dead Cowboys wel wat meer muzikale afwisseling kunnen gebruiken maar in zijn totaliteit is het album toch minimaal een voldoende waard.

Verzamelaar die stamt uit de beginperiode van Millions of Dead cops en volgens mij ook als bonus bij de cd versie van hun debuutalbum zit.Er zitten wel veel verschillen tussen de diverse uitgaves.Sommige met nog meer songs maar dan ontbreken er weer nummers van het exemplaar hierboven.
Ik zelf prefereer de release met de twee goede covers op het einde,Spanish Castle Magic van Jimi Hendrix en Born Under a Bad Sign van Albert King.Verder veel alternatieve uitvoeringen van tracks van hun hardcore/punkklassieker Millions of dead cops,veelal singles en ook een aantal die nog niet eerder verschenen waren.
Daarvan is vooral Kleptomaniac,een ijzersterke hardcore song één van de hoogtepunten,Chicken Squawk een erg leuke,opgevoerde country song met sterke tekst en ook de wat meer garagepunk uitvoering van John Wayne Was a Nazi mag er zijn.
En dat geldt eigenlijk voor heel More dead cops,want dit is gewoon een fantastisch hardcore album,zowel muzikaal maar ook door de sterke,politiek geëngageerde teksten.

Een beetje een rommelige plaat met ook wat ondermaatse nummers maar door een paar absolute toppers en uit nostalgische overwegingen geef ik toch vier sterren.Natuurlijk is Smoke signals lang niet zo goed als hun klassieke debuut maar door flink veel variatie en de zowel sterke als leuke teksten is er genoeg te genieten.De eerste vijf nummers zijn prima hardcore songs waarbij vooral Drink to forget eruit springt.Zowel de Tutti frutti bewerking Tofutti als Country Squawk zijn snel en leuk en Soup Kitchen Celebrity en South Africa Is Free.. zijn uitstekende rock songs.De rest is wel wat minder maar echt vervelend wordt het nooit.Door de vele afwisseling toch een meer dan goed Hardcore/punk album.

Leuk voor één keer maar omdat alle covers in dezelfde (punk)stijl en tempo worden uitgevoerd klinkt het bij de volgende luisterbeurt(en) voornamelijk saai en flauw.Af en toe eens een nummer bij een feestje er tussen door gooien kan nog net,alhoewel ze in het verleden wel betere (Love their country) albums hebben afgeleverd.
En inderdaad die zanger is niet best maar dat zal allemaal wel 'part of the act' zijn.
Matig.

Eigenaardig album dat het meer moet hebben van originaliteit dan kwaliteit.II was in zijn tijd best vooruitstrevend en apart maar echt veel goede songs levert dat niet op.Dan vind ik bands zoals die hierboven genoemd worden (Wipers,Replacements) of bijvoorbeeld Minutemen toch een stuk interessanter en nog veel beter.

Ik snap niet waar de Meat puppets die cult status vandaan hebben want ook dit is weer niet veel.Sommige vinden dit misschien heel relaxed voor mij klinkt het vooral lamlendig.

Die éne stem hier van 4,5 vind ik wel wat hoog maar dit is zonder meer een goed Hiphop album.Medine rapt met een wat vreemde,hakkende flow maar heeft wel een fijne stem.Daarnaast heeft het album een goede productie en kent redelijk,originele beats.
Desondanks begint Démineur niet al te sterk met het vrij matige Reboot.Gelukkig gaat daarna het niveau snel omhoog met het uitstekende Grand Médine om vervolgens de rest van de plaat bijna constant overtuigend te blijven.
Wel wat jammer dat ik van de teksten niet al te veel versta maar ze klinken goed en wat ik er van begrijp zijn ze behoorlijk politiek geladen.
Voor mij dus een behoorlijk sterke eerste kennismaking met Medine en het mooie is dat ie alweer een nieuwe uit heeft.

Geweldig dynamisch album dat nog steeds klinkt als een klok.Van nummers als Sweating bullets,Symphony of destruction of Foreclosure of a dream,om er maar enkele te noemen krijg ik nooit genoeg.Pracht plaat

Sterk debuut van Megadeth.Het album kent nog niet de wat meer verfijnde composities waar ze later zoveel succes mee hadden maar de rauwheid van Killing Is My Business... and Business Is Good! maakt een hoop goed.Mechanix springt er zeker bovenuit maar ook Rattlehead en het titelnummer zijn niet te versmaden.Geen Trash metal klassieker maar wat niet is kon nog komen bewees de opvolger.

Een voor Megadeth's doen vrij recht toe recht aan plaat zonder echte verrassingen.De opener Kingmaker hakt er al meteen lekker in en is alvast één van de hoogtepunten van het album.Dat kan niet gezegd worden van het matige titelnummer en simpele songs als Built for war en Forget to remember.De rest van het materiaal is gelukkig wel op niveau met Dance in the rain en de uitstekende Thin Lizzy cover Cold sweat als andere uitschieters.Supercollider is derhalve een degelijk album dat nergens wereldschokkend is maar me toch wel 3,5 ster waard is.

Mijn eerste en meteen sterk Meshuggah album.Inderdaad log en zwaar maar The Violent Sleep of Reason biedt toch genoeg lucht waar andere vergelijkbare bands de sound helemaal dichtplakken.Iets waar het prima songmateriaal en de uitstekende productie zeker mede voor verantwoordelijk zijn.
Dit alles alles resulteert in een knap staaltje muzikaal vakmanschap,omgezet in prachtige songs als Monstrocity ,Ivory tower en het titelnummer.Ook de zang kan ik prima hebben.
Voor mij een indrukwekkende eerste kennismaking met Meshuggah en waarschijnlijk gaat de plaat nog groeien dus mijn uiteindelijke cijfer zal nog wel hoger uitvallen.

Goed maar tegelijkertijd ook wat vermoeiend album.Eye of the beholder,One en Dyers eve zijn de drie sterkste nummers en ook de enige waarvan de lengte gerechtvaardigd is.De overige zijn niet slecht maar meestal te lang en soms zelfs wat saai.Verder heb ik nog steeds mijn twijfels bij de productie.Om met een positieve noot af te sluiten,ik vind dat James Hetfield zijn beste vocale prestatie tot dan toe levert en ook heb ik wel bewondering voor de muzikale stap die Metallica destijds nam.

Naast Master of puppets en Garage inc. is dit het Metallica album wat ik het meeste draai.En met een goede reden want zo'n vier jaar na de release bevalt Death magnetic me bij elke draaibeurt nog steeds beter.Nummers als All nightmare long en The end of the line (om maar enkele voorbeelden te noemen) zijn gewoon erg sterk en daarnaast kan de produktie me juist wel bekoren.Dit alles maakt Death magnetic tot één van de betere Metallica albums en ieder geval met gemak hun beste van de laatste 20 jaar

Gewoon een prima cover album dit met als hoogtepunt toch de prachtige uitvoering van Turn the page,al blijft het origineel van Bob Seger natuurlijk ook zijn waarde behouden.Net overigens als de misschien niet zo bekende versie van the Golden earring.
Verder niet al te verrassingen of het zou Loverman van Nick Cave & the bad seeds moeten zijn maar dat vind ik op Garage Inc. nnu niet tot de beste nummers behoren (doe mij dan maar het origineel).
Wel opvallend dat dit feitelijke tussendoortje een betere productie heeft dan veel van reguliere studio albums.Ook met de zang van James Hetfield is hier weinig mis.
Persoonlijk vind ik het wel leuk dat ze (de heren zijn blijkbaar fan,en terecht) twee nummers doen van één van mijn ''alltime favourite bands" the Misfits.

Destijds was ik niet zo'n fan van dit album,natuurlijk het was snel,agressief en baanbrekend voor het genre maar zelf luisterde ik liever naar punk en hardcore.De tegenhanger van Kill 'em all was City baby attacked by rats van Charged G.B.H.,net zo snel en hard (en zelfs een jaar eerder) maar dan zonder die eindeloze solo's en matige zang.Dat laatste vind ik nu nog het enige zwakke punt aan het debuut van Metallica.Verder heeft dit album de tand destijds verrassend goed doorstaan.De meeste nummers zitten goed in elkaar,het geluid is helder en zeker voor die tijd aardig geproduceerd en zelfs voor hedendaagse maatstaven heeft Kill 'em all nog een redelijke snelheid en agressiviteit.Niet alle nummers zijn even sterk maar Phantom lord,Whiplash (het nummer wat het dichtste bij G.B.H. in de buurt kwam) en Seek and Destroy mogen voor mij tot de absolute metal klassiekers gerekend worden.

Zeker niet mijn favoriete Metallica album,al staan er vooral in de eerste helft met onder meer Enter sandman,Holier Than Thou en Wherever I May Roam een aantal erg sterke nummers op.
Daarna begin ik me af en toe te vervelen,wat saai,logge nummers in een vaak dreinend tempo.
Ook zijn de riffs en melodieën dan niet meer al te opzienbarend.
Desondanks wel een plaat die minimaal het predicaat goed verdiend,mede door prima productie,iets waarmee de band op andere albums weleens de mist mee inging

De produktie en de zang zijn op Ride the lightning misschien niet helemaal top maar ja als je met zulke songs voor de dag komt vergoed dat veel, zo niet bijna alles.From whom the bells tolls,Creeping death en Call of Ktulu springen er wat mij betreft uit maar de overige nummers doen daar weinig voor onder.Metal klassieker pur sang en misschien wel het beste Metallica album (al heeft Master of puppets op dit moment nog mijn voorkeur).

Een behoorlijk aantal fantastische nummers maar toch ook een paar waar ik in eerste instantie wat minder enthousiast over ben/was. Dus of Atlas vending opnieuw een vooruitgang betekent ten opzichte van het vorige album van METZ, daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar ik sta daar uiteindelijk best positief tegenover.
Er is weliswaar niet erg veel veranderd aan de sound van het Canadese noise rock kwartet maar het komt allemaal net wat gevarieerder, volwassener en meer dynamisch over. Een ander pluspunt is dat METZ nu niet direct heeft ingezet op een toegankelijker geluid, iets wat waarschijnlijk dan ook de oorzaak is dat sommige songs wat meer tijd nodig hebben.
Dat geldt onder meer voor de opener Pulse, the Mirror en Draw us in, echter ook bij die nummers zal de balans op den duur wel naar de goede kant doorslaan.
Blind Youth Industrial Park, Hail Taxi, Parasite en A Boat to Drown In hebben die aanloopperiode bepaald niet nodig, die knallen bij de eerste tonen al vol overtuiging uit de speakers.
En dat laatste is alles overziend ook mijn opvatting over Atlas Vending ; (erg) overtuigend.

Onlangs deze band uit Toronto,Canada live gezien op Misty fields en daar maakte ze een prima indruk,snoeihard plus overtuigend.
Die lijn trekken ze moeiteloos op hun laatste album Strange peace,alweer hun derde maar de eerste die op mijn draaitafel terecht komt.De elf nummers brengen over het algemeen venijnige noiserock met een vleugje punk,dit alles met een sound die ergens tussen Sonic youth en Big black inhangt.Niet helemaal toevallig dus dat de zanger van die laatste band,Steve Albini verantwoordelijk was voor de producie van deze plaat.
Daarnaast is het songmateriaal ook goed tot erg goed met na een aantal draaibeurten Mess of Wires,Cellophane,Sink en de afsluiter Raw Materials als voorlopige uitschieters.
Prima album derhalve en zeker één kandidaat voor mijn einde jaars lijstjes.