Maakt bij mij toch gewoon iets minder indruk dan hun debuut.Vind Boy net iets betere songs hebben.
Fire heb ik altijd een sterk nummer gevonden,op korte afstand gevolgd door Gloria maar voor de rest vind ik er geen echte toppers tussen zitten.
Een groter probleem van October is de productie,die de tand des tijds niet echt goed heeft doorstaan.Vooral het drumgeluid vind ik,zeker tegenwoordig best lelijk klinken.Best wel opvallend want bij een beetje vergelijkbare bands uit het begin van de jaren tachtig (Simple minds,Echo & the Bunnymen,Big country en de hierboven al genoemde the Scars) heb ik dat gevoel/probleem helemaal niet.
Verder wel een goede vocale prestatie van Bono en een aantal aardige gitaarlijnen/riffs van the Edge maar meer dan drie sterren kan ik er nog steeds niet voor geven.

Toch een fractie minder dan hun vorige twee albums (Rage in Eden blijft mijn absolute favoriet) maar er staat genoeg moois op om af en toe nog eens op te zetten.Met name het titelnummer Lament,One small day (had in een iets andere versie ook van Big country kunnen zijn) en het slotakkoord A Friend i call desire blijven toch wel sterke nummers.

Commercieler dan zijn voorganger Rage in Eden maar ook een stuk minder avontuurlijk en daarom voor mij ook minder geslaagd.Goede nummers staan er gelukkig wel op,met name Hymn en When the scream subsides zijn erg sterk.Verder een redelijk tot goed album dat toch nog wel steeds de moeite waard is.

Nog maar eens een half punt bijgedaan.Blijft een goed album wat ,in tegenstelling tot veel vergelijkbare platen uit die tijd nog weinig aan kracht heeft ingeboet.Sfeervol,origineel,sterke songs......noem het allemaal maar op.Voor mij is Rage in Eden het hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van Ultravox

Uitstekend live album mede door de perfect samengestelde setlist.Daarnaast is de band gewoon prima in vorm,het klinkt allemaal een klok,alleen zanger Midge Ure laat af en toe wat steekjes vallen.
De opnames zijn gemaakt op 30 april 2009 in London als onderdeel van de Return to Eden tour en de Ultravox speelt hier in zijn meest bekende samenstelling van Ure/Cross/Cann/Currie.
Het meeste indruk maakt het duo I Remember (Death in the Afternoon) en Rage in Eden van het gelijknamige album uit 1981.Ook de overige nummers van dit naar mijn mening sterkste album van de band behoren tot de hoogtepunten.
De overige songs doen daar echter nauwelijks voor onder,vaak overtreffen ze zelfs de studioversies.
Een ander pluspunt is de mooie interactie met het publiek waardoor Return to Eden simpelweg een perfect live document van de band is.
Dikke vier sterren.

Ik mis een beetje het wave gevoel op dit album en ook het veelvuldig gebruik van die achtergrond zangeressen had voor mij niet zo gehoeven.De wat bombastische pop sound die we nu voornamelijk voorgeschoteld krijgen haalt het dan ook niet bij het geluid van de vorige platen.De folk invloeden op All fall down vind ik dan weer wel mooi.Ook dream on en het slotakkoord All in one day vind ik wel sterk maar over het algemeen is U-Vox,zeker naar de Ultravox maatstaven een toch wat teleurstellend album.

Heb in het verleden welééns een album van de uit New York afkomstige noise(hard)rockers Unsane gemist/overgeslagen maar ben inmiddels toch wel tot de conclusie gekomen dat de band te goed is omdat te rechtvaardigen.Nou ja is,was dus want vorig jaar heeft het trio onder leiding van zanger/gitarist Chris Spencer het bijltje er bij neer gegooid.Best zonde eigenlijk maar nu kan ik tenminste zonder tijdsdruk mijn gaten in het oeuvre van Unsane dichten.
Scattered, Smothered & Covered,hun derde album uit 1995 heb ik als eerste (vier en zes staan nu nog open) op mijn trommelvliezen laten inbeuken,met als gevolgtrekking dat deze plaat vrijwel zeker tot één van de beste van het meedogenloze trio behoort.
Het album opent (uiteraard) snoeihard en heeft met de eerste twee nummers,Scrape en Alleged,al direct een paar uitschieters te pakken.Bij de resterende tien nummers blijft Unsane,schijnbaar zonder al te veel moeite bij dat hoge noise niveau in de buurt en weet er met onder meer Can't See,Empty Cartridge en Test My Faith nog wel een paar hoogtepunten aan toe te voegen.De voor dit genre uitstekende productie maakt het vervolgens helemaal af.
Scattered, Smothered & Covered behoort voor mij dan ook direct tot de betere (of misschien wel beste) albums uit het repertoire van Unsane en gaat bijna meteen naar de maximale score.Knap,als de band dat nog weet te overtreffen met één van de twee platen die ik nog te goed heb.
En zal me dan ook maar vrij snel met het debuut van Human impact,de nieuwe band van Chris Spencer gaan bezighouden,want daar wordt ik ondertussen ook erg nieuwsgierig naar.