L7 stond nu niet bepaald hoog in mijn lijst van uitééngevallen (of niets meer producerende) bands waarvan ik hoopte dat ze nog eens met iets nieuws zouden komen.Maar zo'n 20 jaar na hun laatste album Slap happy zijn ook de dames met hun zware gitaar/punkrock weer terug met een nieuwe plaat.
Ik ken ze alleen van Bricks Are Heavy en dat was een uitstekende heavy rockplaat tijdens de hoogtij dagen van de grunge.Hun comeback Scatter the Rats maakt bij mij minder indruk,zo zitten een aantal nummers tegen het gezapige aan en had het album ook wel wat meer variatie kunnen gebruiken.Onaardig klinkt het allemaal niet,Stadium west,Garbage Truck en Holding Pattern vallen zelfs in de categorie goed en overtuigend ,maar voor mij had ook een flink aantal nummers wel wat harder,feller en sneller gemogen.
Een voldoende haalt de plaat nog wel maar of L7 zich met dit nieuw materiaal nog echt weet te onderscheiden waag ik te betwijfelen.

Zeker geen slechte plaat,de nieuwe van het het oorspronkelijk uit Michigan afkomstige post-hardcore collectief La Dispute.Vroeger vond ik het een originele combinatie van bands als At-the-drive-in en Fugazi maar op het nieuwe album Panorama vind ik ze vaak wel erg fragmentarisch klinken.Veel nummers hebben moeite om op gang te komen en verzanden nogal eens in onaantrekkelijk geneuzel.Panorama is dan ook geen plaat die ik al te vaak voor mijn plezier zal opzetten,al onderken ik zeker wel bepaalde kwaliteiten.
Zoals in het nummer View from Our Bedroom Window waar in één keer wel alles op zijn plaats valt,maar mijns inziens gebeurt dat op het hele album net iets te weinig.
En nu heb ik hier wel erg veel songs die een herinnering naar boven brengen aan Popular van Nada surf.
En of dat de bedoeling was?

Uitstekende verzamelaar,die de eerste jaren van het Waalse La Muerte goed samenvat.Zo goed als alle hoogtepunten vind je op Black God White Devil uit 1988 wel terug.
Ik heb de band in de jaren tachtig en negentig best vaak live gezien en dat waren zowel intense als explosieve optredens .Zelf beschreef La Muerte hun sound destijds als 'Salvador Dali meets the Birthday party' en in die omschrijving zat wel wat in.
Verwacht op Black God White Devil snoeiharde rock,donkere Swamp-blues en onheilspellende zang ,wat zich vervolgens manifesteert in een aantal uitstekende covers waarvan die van Wild thing van oorspronkelijk the Wild ones maar bekend geworden in de versie van the Troggs wel bijna een klassieker genoemd mag worden.Maar ook de bewerkingen van Lucifer Sam en Mannish boy van respectievelijk Pink Floyd en Muddy Waters mogen er zijn.
Maar ook tussen de eigen songs zitten flink wat juweeltjes,van het meedogenloze Big Trouble en So bad tot het meeslepende I put the blame on you,om aansluitend te eindigen met het lange en huivering wekkende The Rope's Around Your Neck.
Midden jaren negentig gooiden ze het bijltje erbij neer om vervolgens in 2014 weer uit hun as te herrijzen Met een nieuwe ritme sectie,maar zanger Marc Du Marais.en gitarist Dee J waren wel weer van de partij.
Het Blues gehalte was tot nul gereduceerd maar met een flinke metal injectie en vocalen die nog dreigender klonken dan voorheen is La Muerte II nog indrukwekkender.
Maar ik zou voorzichtig beginnen met het complete en voortreffelijke Black God White Devil.

Cover album van de Walen van La Muerte dat zeker niet tot hun beste werk behoort maar desondanks best vermakelijk is.De band stond sowieso bekend om zijn goede covers (Wild thing,Lucifer sam) en daar komen er met Crazy horses,On the road again en Marie-Jeanne weer een aantal bij.Vooral dat laatste nummer (ik weet zo niet van wie het origineel is) is met de Franse fluisterzang erg mooi.Verder weer het bekende noise rock met blues invloeden sound waar deze Brusselaars zo om bekend stonden.Voor de geïnteresseerden zijn trouwens eerder The Surrealist Mystery of Every Soul By Sin Oppressed aan te raden want die zijn een stuk beter. Treden sinds vorig jaar weer op (aanstaande zaterdag op Roadburn in Tilburg) maar klinken tegenwoordig een stuk harder (met metal invloeden) en met een fantastische show.

Zo die knalt er effe in,de eerste officiële album release van het Brusselse La Muerte sinds Kustom Kar Kompetition uit 1991.In de tussentijd is er zo'n twee jaar geleden al wel de prima EP Murder machine verschenen en natuurlijk hebben ze live al veel indruk gemaakt vanaf hun heroprichting in 2015.
Maar hun nieuwe gelijknamige album doet er nog een schepje bovenop,de blues invloeden,die je op hun oude platen nog weleens tegen kwam lijken definitief tot het verleden te behoren en wat we nu voorgeschoteld krijgen is nog het beste te omschrijven als een angstaanjagende combinatie van meedogenloze gitaarnoise en heavy metal.Niet voor tere zieltjes dus deze nieuwe La Muerte en alhoewel de bandleden al aardig op leeftijd zouden moeten zijn klinken ze als een stel jonge honden die door de duivel op de hielen worden gezeten.
Naast oudgedienden Dee J (gitaar) en Marc Du Marais (throat) is dat tegenwoordig ook een nieuwe ritme sectie met onder andere oud leden van Channel zero.
En dat heeft ze zichtbaar goed gedaan want op hun nieuwe album klinken ze als een alles verpletterende machine.De plaat begint nog wat voorzichtig (wat heet) met Crash Baby, Crash maar vervolgens gaan ze helemaal los en als de rook dan na zo'n kleine vijftig minuten is opgetrokken wijs ik I Was a Wreck,L.S.D. for the Holy Man en het Franstalige Suis-Je un Animal aan als mijn voorlopige favorieten.Maar de oude fans kunnen gerust zijn,eigenlijk is de nieuwe La Muerte één groot hoogtepunt.
Rest mij niets anders meer dan mijn jaarlijstje over 2018 nog wat bij te stellen.

Net hun nieuw album aangeschaft blijkt dat ik deze release uit 2016 helemaal over het hoofd heb gezien.Murder machine bevat drie prima nummers die weer tegen de grens aanzitten van wat muzikaal nog verantwoord is.
Loodzware swamp-trash-blues-hardrock waarbij de vocalen van Marc Du Marais je definitief het laatste zetje geven.Ik vind ze sinds hun herintreding eigenlijk nog beter dan daarvoor,zeker ook live.
Prima plaat van een klasse band en een mooie opmaat voor hun nieuwe album waar ik zo meteen aan ga beginnen.

Sterk live album van deze 'outlaws' uit Brussel.Het venijn zit hem vooral in de staart van het optreden waar La Muerte met hun 'Salvador Dali meet the Stooges' noise rock een heavy draai (wat voor een groot gedeelte op het conto komt van 'zanger' Marc Du Marais) geeft aan klassiekers als Wild thing en Kung fu fighting.Eigen nummers als Hate Love en Shoot in your back mogen er trouwens ook zijn.Ik zag ze overigens afgelopen weekend tijdens het Sjock festival in Gierle en dat klonk nog een stuk harder en extremer dan destijds.Ze spelen ook nog op Dour en de Lokerse feesten en mocht je de kans hebben,ik kan het zeker aanraden

Inderdaad een prima plaat van Lagwagon.Hang klinkt een stuk volwassener en meeslepender dan veel werk uit het verleden.Daarnaast is het niveau van de songs een stuk hoger en is het materiaal toch ook wel wat afwisselender.Ook zanger Joey Cape is hier prima op dreef zodat ik al snel op vier sterren uitkom.The Cog in the machine,Obsolete absolute en Western settlements zijn vooralsnog de favorieten.

Na bijna tien jaar zonder nieuw materiaal verscheen van de Amerikaanse (pop)punkband Lagwagon in 2014 het uitstekende Hang,een fris en agressief album waar de band zich opnieuw leek te hebben uitgevonden.
Nu,zo'n vijf later wordt die sterke lijn min of meer voortgezet met Railer.
Iets nieuws of verrassends heeft deze plaat niet echt te bieden maar hij is toch weer van bovengemiddelde Lagwagon kwaliteit met een aantal fijne uitschieters.
Zo is er,het met een heerlijk bas-loopje gezegende Bubble,het meeslepende en erg sterke The Suffering,het op single verschenen Surviving California inclusief vette gitaarsolo en Dark Matter is een mooie combinatie van pop,punk en een vleugje hardcore.
De productie en muzikale invulling zijn dik in orde en de vertrouwde zang van Joey Cape zorgt voor de herkenbaarheid.
Met Railer zal Lagwagon dan ook zonder al te veel moeite hun hoge positie in de rangorde van het Punkpop genre handhaven.
Goed.

Ook totaal geen liefhebber van dit soort elektronische zanggeluid en van de overige muzikale invulling werd ik tevens niet echt enthousiast.Maar na een aantal draaibeurten vind ik hem sowieso iets sterker dan voorganger FLOTUS en ben ik er achter gekomen dat ik This (Is What I Wanted to Tell You) een stuk beter verteer als ik een kater heb (afgelopen weekend) of als ik ziek ben (zoals nu,beide staan overigens totaal los van elkaar).De nieuwe Lambchop zorgt dan voor een ontspannen gevoel en drukt de dagelijkse rampspoed wat naar de achtergrond.Vooral Crosswords, or What This Says About You en The Air Is Heavy and I Should Be Listening to You doen het wat dat betreft erg goed.
Niet dat ik deze combinatie van Roots/folk en elektronica nu direct goed vind maar ik begin This (Is What I Wanted to Tell You) toch steeds wat meer te waarderen en vind ook de speelduur precies goed.
Voorlopig dan maar drie sterren/ruim voldoende en af en toe eens op de draaitafel,maar niet te veel hoop ik.

Oranje/gele hesjes pop met een alternatief randje die best goed gemaakt is lijkt me,maar mij voornamelijk erg veilig en saai in de oren klinkt.Weinig dynamiek en het kabbelt uur langzaam voort zonder echte emotie,tenminste dat is mijn ervaring na een aantal luisterbeurten.
De zang doet me af en toe wel een beetje denken aan Melanie (beautiful people),al vind ik Lana Del Rey wel wat beter.
Norman Fucking Rockwell! is echt zo'n album wat het in de hedendaagse maatschappij waarschijnlijk prima zal doen maar ik heb er,op California na (dat vind ik wel een sterk nummer) erg weinig mee.

LANCO wat staat voor Lancaster (naam van de zanger) and Company is een country band uit Nashville,Tennessee en na al eerder een EP uitgebracht te hebben is Hallelujah Nights hun debuut album.
Echter echt onder de indruk ben ik niet want dit is het soort van Countrymuziek waar ik niet echt een liefhebber van ben.Te veel pop invloeden,gladde productie en zowel muzikaal als tekstueel zijn er alle scherpe randjes vanaf gehaald.
Slecht klinken doet het verder niet maar dit een soort van achtergrondmuziek dat het éne oor in en het andere uitgaat en ook absoluut niet,bij mij in ieder geval,blijft hangen.
Gemiddeld en er zijn meer dan genoeg betere alternatieven voor handen.

Na het toch wat betreurenswaardige einde van punkband de Dead Kennedys in 1986 (wat later nog een erg vervelend staartje kreeg) concentreerde zanger Jello Biafra zich in eerste instantie op zijn platenlabel Alternative tentacles.Pas twee jaar later liet hij muzikaal weer van zich horen met het project Lard waar verder Al Jourgensen,Paul Barker (beiden uit Ministry) en drummer Jeff Ward deel van uitmaakten.
De 12 inch Power of Lard was hun eerste,veelbelovende wapenfeit en in 1990 volgde dit debuutalbum.
The Last Temptation of Reid combineert op zeer geslaagde wijze de bijtende vocalen en sarcastische politiek getinte teksten van Jello Biafra met de stampende,hier iets minder industrial klinkende beats van Ministry.Vooral op de eerste helft van het album levert dat met Mate Spawn & Die,Drug Raid at 4 AM en (vooral) het formidabele Fork boy een aantal geweldige nummers op.Het vervolg consolideert dat hoge niveau wel maar echte uitschieters kom ik niet meer tegen.Can God Fill Teeth? is eerder erg leuk dan echt goed en de cover They're Coming to Take Me Away, Ha-Haaa! van Napoleon XIV had voor mij niet echt gehoeven.Sylvestre Matuschka vind ik daarentegen weer wel erg sterk.
In zijn geheel doet dat echter niks meer af aan feit dat The Last Temptation of Reid een prima langspeel debuut is van Lard.
Of dat ook nog een sterk vervolg kreeg weet ik binnenkort.

Blijft toch een erg leuk en ook goed project dat LCD Soundsystem.Ook na een stilte van een kleine zeven jaar pikt James Murphy weer moeiteloos de draad op en komt op de proppen met een heerlijk album.
Echt veel veranderd is er niet of het zou moeten zijn dat de sound nog inventiever klinkt en het allemaal wat meer opgeschoven is richting swingende luister pop/rock,echte dansvloer killers als Tribulations hoor ik hier niet meer op terug.
Maakt niks uit want de luisterervaring met invloeden uit New wave,dance,70's rock,disco en weet ik wat al niet meer wordt er alleen maar boeiender op en waarschijnlijk heeft American Dream daardoor alleen maar een langere adem.
Hoogtepunten zijn er dan ook genoeg maar ook die zullen bij mij regelmatig van plaats verschuiven.Voorlopig houdt ik het even op Other Voices,Change Yr Mind en Call the Police maar eigenlijk hebben alle songs wel een bepaalde kwaliteit.
Klasse album en (erg) goed dat ie weer terug is.

Op een gegeven moment denk je 'ik ken het nu wel' maar toch weet LCD Soundsystem (James Murphy) je elke keer weer te verassen en (vooral) te overtuigen.
Ook dit (wel iets meer dan een) tussendoortje,de Electric Lady Sessions is gewoon weer de zoveelste voltreffer van de éénmansband uit New york.De eigen songs krijgen hier een dynamische en innovatieve uitvoering en ook staan er enkele sterke en misschien niet zo voor de hand liggende covers op.LCD Soundsystem weet ze echter zo naar hun hand te zetten zodat ze perfect in het geheel passen.
Dat begint al met Human leauge's Seconds,een ijzersterke opener die het talent voor aanstekelijke nummers maken van James Murphy nog maar ééns onderstreept.
Andere hoogtepunten zijn de 'bekende' songs You Wanted a Hit,Get Innocuous en Oh baby die in niks onderdoen voor de albumversies,eerder iets toevoegen.
Ook de andere twee covers van Chic en Heaven 17 zijn geslaagd te noemen,al hebben ze niet meer de impact van Seconds.
Maar in zijn totaliteit is dit opnieuw een uitstekend LCD Soundsystem album waar 80's Elektropop op indrukwekkende manier wordt samengesmolten met latere dance en aanverwante stijlen.

Goed Led zeppelin album met één memorabel nummer,Achilles last stand en een aantal sterke,de mooie afsluiter Tea for one,de rocker Candy store rock en Nobody's fault but mine.De rest is degelijk.Presence is dan misschien niet Led zeppelin's meest in het gehoor springende album maar ik zou willen dat ik het had gemaakt.

Lekker fel plaatje met veel tempowisselingen,technisch goed gespeeld.Moest wel even wennen aan de zang.
Veel punk en een vleugje ska met Slave to the Throne,Loneliness & Heartache en Amanecer de los Muertos als hoogtepunten.
Tekstueel ook goed en interessant.
Een mooie toevoeging aan m'n Hardcore/punk collectie.

Als je het nooit gehoord hebt kun je er niet over oordelen maar in dit geval had ik dat beter achterwege kunnen laten.
In het symfo/metalgebeuren zitten best flink wat bands/artiesten (alhoewel het zeker niet mijn favoriete genres zijn) waar ik van kan genieten en die prachtige albums op hun naam hebben staan maar Pitfalls van het Noorse Leprous vind ik op niks trekken.
Het pompeuze geluid van de band is nog tot daar aan toe,soms muzikaal nog best redelijk al spreekt het me niet bepaald aan.Maar de nekslag krijgt Pitfalls door de verschrikkelijke zang die ik nauwelijks kan aanhoren,en dat bijna een uur lang.Het ergste zijn zijn hoge uithalen,een gruwel die dan weer gelukkig niet al te vaak voorkomt.
Zo te horen zijn het best aardige muzikanten maar dit is niks voor mij.

Old school hardcore met metal invloeden (gelukkig net niet te veel) en een vrij hoog tempo.Een beetje Suicidal tendencies,een beetje Agnostic front en wat Cro mags,helemaal niet slecht en zeker een aanrader voor de liefhebbers.

Had ze al zo lang niet meer gehoord dat ik me niet meer precies kon herinneren hoe Life of agony eigenlijk klonk.Op hun nieuwe album A Place Where There's No More Pain doen ze me denken aan een wat snellere en iets mindere versie van Alice in chains en dat is nog niet zo verkeerd.
De productie is inderdaad goed er staan in de vorm van Right This Wrong ,Bag of Bones en de titelsong een aantal sterke nummers op.Wel ik vind de zang niet meer de indruk van vroeger maken maar Caputo klinkt nog steeds meer dan acceptabel.De plaat zou nog wat kunnen groeien maar voorlopig houdt ik het op een makkelijke drie sterren.
De band is nog zeker niet afgeschreven.

Degelijk maar niet echt spannend album waar het vakmanschap best aan af te horen is maar toch ben ik niet onverdeeld enthousiast over Lindsey Buckingham / Christine McVie.Daarvoor zitten er tussen de tien nummers toch wat songs die me iets te gezapig overkomen en mis ik iets van felheid/bevlogenheid.Daarnaast zit er ondertussen ook wel wat sleet op de zang/sound van deze twee veteranen.
Niet dat het echt matig of slecht wordt,daar heeft dit duo toch te veel kwaliteit voor maar echte uitschieters kan ik ook niet tussen de nummers ontdekken.
In My World ,Carnival Begin en Too far gone (waarop Mick Fleetwood nog eens lekker te keer gaat) zijn wat mij betreft de toch wat spaarzame hoogtepunten.
Misschien dat een iets levendigere productie nog had wat kunnen uitrichten want nu blijven we op een solide maar ook wat teleurstellende voldoende hangen.

Valt me nog geeneens tegen,maar eerlijk gezegd heb ik niet zoveel meer met Living colour.Mijn muzikale voorkeuren zijn de laatste jaren andere richtingen opgegaan en ik vind Time's up en Vivid eigenlijk meer dan genoeg.
Voor de nog-wel-fans zal Shade zeker geen teleurstelling zijn,misschien is dit zelfs wel hun beste sinds Time's up.
Verder doet de band hier gewoon waar ze goed in zijn,stevige rock met een funky inslag met gelukkig deze keer niet al te veel franjes (de af en toe opduikende en voor mij overbodige elektronische foefjes uitgezonderd) en de tijdsduur is ook precies goed.
Sterkste nummers ; Come on,Program en Freedom of Expression (F.O.X.).

Ben eens ooit in bezit gekomen van As good as dead,het tweede album van Local H uit 1996.Dat was best aardige,stevige Grunge rock.Heb daarna nooit meer iets van het (toen) duo vernomen maar ze blijken al die jaren,weliswaar met diverse bezettingswisselingen steeds actief te zijn geweest en zijn inmiddels toe aan hun negende album.
En eigenlijk is er bij de band niet veel veranderd al die tijd.Ook Lifers bestaat weer uit stevige rock waar zo nu en dan de echo van de Grunge uit de jaren negentig in doorklinkt.Er zitten ook ditmaal met onder andere de opener Patrick Bateman,High, Wide and Stupid en Beyond the Valley of Snakes weer een aantal sterke nummers tussen.Echt origineel is het allemaal niet,Winter western had zo op een plaat van Nirvana kunnen staan maar van de andere kant heb ik wel bewondering voor hun vasthoudendheid.
Lifers is dan ook zeker geen slechte plaat maar vooral in de langere nummers vergaloppeerd Local H zich nogal eens en verzanden die songs in matig muzikaal geneuzel.De kortere,meer directe tracks kunnen me echter meestal wel bekoren zodat de balans uiteindelijk net naar de goede kant doorslaat.
Voldoende.

Misschien niet Lou Reed's meest bekendste of bewierookte album maar wel een verdomd lekker plaatje.Hier kan ik heel wat beter en vooral vaker naar luisteren dan die klaagzang op Berlin.Dit is popmuziek voor gevorderden met prima teksten en -inderdaad-een uitstekende bassist.Favoriete nummers;het prachtige titelnummer,Martial law en het gevoelige Home of the brave......Legendary hearts verdient meer aandacht.

Een vette combinatie van metal,noise en industrial die bij elke draaibeurt beter wordt.Hard rock Amerika is het beste nummer maar de rest doet er niet veel voor onder.......bonus; de prachtige hoes.

Het vevolg op Bauhaus maar dan zonder peter murphy en de donkere gothic sound.Dit is meeslepende ( alternatieve) pop van hoog nivo.Haunted when the minutes drag en de titelsong zijn prachtnummers en op de bonus-versie staat ook nog de semi swing klassieker ball of confusion.Later werden ze heel groot in de Verenigde staten maar werden de platen ook minder.

Typische Amerikaanse (of in dit geval Canadese) jaren tachtig rock die ik toen veel hoorde op AFN maar die hier geen poot aan de grond kreeg.Onterecht wat dit is gewoon vreselijk lekkere muziek.Working for the weekend is m'n jeugd klassieker maar ook Lucky ones en Take me to the top zijn erg sterk.Verder niet echt wereldschokkend en een paar mindere nummers maar het blijft toch altijd fijn om hem weer eens te horen.........P.s. Emotional had zo van the Stones kunnen zijn.

De cover van Linda Ronstadts rockt er heerlijk op los en ook het instrumentale Do the slug (met Hans Dulfer op sax) is erg leuk.Voor het overig vier doorsnee rockers op dit redelijk mini album van het Amsterdamse Loveslug.

Derde album wat ik van Low hoor (plus de twee hiervoor) en gelijk het minste en misschien wel het laatste. ik overweeg nog wat ouder materiaal van het duo uit Minnesota te proberen, misschien dat me dat beter bevalt.
HEY WHAT nu zo'n vijf, zes keer gehoord en ik vind het eigenlijk maar een vervelend album. Er staan best een aantal aardige nummers of gedeeltes van nummers op ( bijvoorbeeld het grotendeels sterke Days like these) deze dertiende studioplaat van Low maar als geheel vind ik het geen fijne luisterervaring. Heel het album bevat een wat onaangename sfeer en verder ben ik geen fan van de stem van Mimi Parker, en die ook nog regelmatig (vooral bij de Distortion erupties) te tegenstrijdig vind aan het muzikale element.
Het enigste wat nog echt voor HEY WHAT spreekt is de ook hier weer aanwezige originaliteitswaarde, dat maakt het wat interessanter maar het luisterplezier wordt er nauwelijks groter door.

Vijf prima nieuwe songs van Luke Combs,de snel rijzende kersverse Country ster in de Verenigde Staten.En hoewel ik meestal geen al te grote liefhebber ben van de gladgestreken Nashville country (gelukkig zijn er meer dan genoeg excepties) moet ik voor Luke Combs toch een uitzondering maken.
Deze nog vrij jonge artiest heeft een goede stem,meer dan genoeg songschrijverstalent en er zit een fijn scherp randje aan zijn sound.Daarnaast is er een positieve tendens in zijn releases te bespeuren,het niveau gaat per album/EP iets omhoog.
Tussen de vijf nummers op the Prequel zit geen mispeer,sterker nog Refrigerator Door en Moon Over Mexico behoren tot de betere Country die ik dit jaar gehoord heb.
Met deze meneer gaan we nog veel leuks beleven.