De fraaie instrumentatie en de prima teksten maken van Angeleno toch best een bijzonder debuut album.Iets wat ook wel geldt voor de stem van Sam Outlaw.Het deed me in zijn geheel allemaal wel wat aan Gram Parsons denken,vooral in het prachtige nummer I'm Not Jealous,al speelt Outlaw wel een stuk meer op zeker.
Wel heeft de plaat een hele mooie en authentieke Country sound die toch wel diep in de jaren zeventig geworteld is.Het traditionele Nashville geluid weet hij hier gelukkig voor het grootste gedeelte te vermijden zodat het toch wel een erg aangename cd (tot op zekere hoogte) is geworden.
Naast het al eerder genoemde I'm Not Jealous bevallen me vooral Country love song,Ghost town en Love Her for a While erg goed.Na het nummer Jesus Take the Wheel (And Drive Me to a Bar) vind ik het allemaal niet meer zo sterk maar een dikke voldoende verdient San Outlaw met zijn debuut zeker.

Verschilt qua sound en kwaliteit niet al te veel van zijn debuut album Angeleno,al had het voor mij wel iets dynamischer gemogen.Bij de opener was ik er nog niet echt gerust op want Everyone's Looking for Home klinkt wel erg gepolijst en saai wat betreft arrangement en verdere muzikale omlijsting.
Vervolgens weet Sam Outlaw het op Tenderheart toch weer grotendeels op te pakken,iets meer karakter in zijn,verder aangename stem en de muzikale accenten wat verleggen doen wat dat betreft wonderen.Echter,echt spetterende Country wordt Tenderheart nu ook weer niet.Wat meer nummers in de stijl van Trouble en All my life hadden de plaat zeker goed gedaan.Was het toch allemaal iets veelzijdiger geweest terwijl nu vooral het gevoel 'degelijk' overheerst.
De 37 jarige Country artiest uit Aberdeen South-Dakota is een prima zanger en heeft talent maar hier op Tenderheart stagneert het allemaal een beetje,binnenkort eens luisteren of ie op zijn vorig jaar verschenen EP Hat acts wel de stap kon maken.
Voldoende.

Oorspronkelijk kwam dit album al in 1990 uit (de versie uit 2001 bevat ook een iets andere tracklisting).De eerste vijf nummers waren bestemd voor het derde Samhain album,dat er niet kwam omdat de band al getransformeerd was naar Danzig.De overige songs zijn van de Unholy passion e.p..Is dus eigenlijk ook een verzamelaar wat overigens niets aan de kwaliteit afdoet.Naargeestige combinatie van gothic,punk,doom en new wave.Ik blijf het geweldig vinden.

Debuut van Samhain,de tweede band van Glenn Danzig die hij begon nadat ie uit de Misfits was gestapt.
Het verontrustende begin zet al meteen de toon,een soort van horror punkrock die een in opzet een tegenwoordig vergelijkbare band als Ghost BC reduceert tot lieve kleuters.
De rammelende en benauwende productie past perfect bij de sound en vind ik zeker een meerwaarde.Het duurt alles bij elkaar maar een klein half uur maar dat is genoeg om een onuitwisbare indruk achter te laten,iets wat nog meer gelde voor hun live optredens.
Het nummer Horror biz kenden we nog,in een weliswaar iets andere uitvoering van de eerder genoemde Misfits maar het zijn vooral All Murder, All Guts, All Fun,Archangel,He-Who-Cannot-Be-Named (geweldige titel die later de Dwarves nog inspireerde) en het briljante Macabre die hier de show stelen.
Het soms heerlijke lage tempo,de wave en gothic invloeden,het gehuil van Glenn Danzig en zelfs de hoes,het zijn allemaal ingrediënten die voor mij van Initium een onervalste klassieker maken.
De opvolger November coming fire was overigens nog beter.
Nu alleen nog eens opzoeken wat die titel eigenlijk betekent.

Dit tweede Samhain album valt zonder meer in de categorie onheilspellende klassiekers.November coming fire ademt een duistere sfeer uit die zijn weerga niet kent.De combinatie van Hardcore/punk met wat gothic en wave invloeden is toch wel uniek te noemen.De verstikkende en niet zo beste productie (in dit geval zeker een pluspunt) maakt het vervolgens helemaal af.De meeste zullen er ongetwijfeld anders over denken maar nummers als Let the day begin,Halloween II en de titelsong behoren naar mijn mening tot de beste die Glenn Danzig ooit heeft opgenomen.

All hell (breaks loose) was al bekend van de Misfits maar voor de rest zijn het weer geweldige nummers uit de duistere,punk/metal/gothic onderwereld van Samhain.Vooral Hungry end is magnifiek.De bijbehorende productie (meen ik serieus) mag er ook weer wezen.

Heb nooit zo heel veel gehad met de latin rock,alhoewel ik er zo nu en dan best graag naar mocht luisteren,vooral live,maar er waren simpelweg andere muzieksoorten die me nog beter bevielen.
Dus bleef het wat betreft Santana best lang bij alleen Lotus en Moonflower,beide (voor een groot gedeelte) live en daar zijn in al die jaren alleen nog Caravanserai (1972) en Supernatural (1999) bijgekomen.
En nu dan hun debuut uit 1969 eenvoudigweg Santana getiteld.
Mooie homogene plaat waarvan een aantal nummers mij natuurlijk al bekend zijn ; Evil ways,Jingo en Soul sacrifice maar de rest doet daar nauwelijks voor onder en wat nog beter is ,het geheel is hier duidelijk groter dan de som der delen.Wat mij ook wel aanspreekt is dat het hele album lekker compact is,de percussie en orgelstukken worden niet eindeloos uitgesponnen en de totaal tijd van een kleine 40 minuten is voor mij precies goed.
Hou het voorlopig op goed tot zeer goed en ik denk dat Abraxas nu vrij snel aan de beurt is.

Toch wel een fractie beter als zijn voorganger al is het nu ook weer niet allemaal Hosanna bij de nieuwe Satyricon.Daarvoor klinkt vooral de eerste helft toch wat te eenvormig,te weinig variatie in de songs en te veel het zelfde (mid)tempo.In het tweede gedeelte verbeterd dat wel wat,ik hoor zelfs een blaasinstrument en ook de vrouwelijke achtergrondzang voegt nog wel wat toe.Tevens zit er dan wat meer afwisseling in de zang en komen er wat mooie tempowisselingen voorbij.
Verder is Deep Calleth Upon Deep een degelijk en overtuigend album met veel vette breaks en onheilspellende zang/grunt,al zal dat laatste zeker niet ieders smaak zijn en ook heeft dit Black metal product een fijne,donkere sfeer.
Het titelnummer en vlak daarachter Burial Rite zijn de uitschieters.
Goed.

Nog steeds goed maar niet zo indrukwekkend als Silence yourself.Ze proberen af en toe iets anders (I need something new) en dat pakt niet altijd even goed uit.Misschien dat de Savages wat weg willen komen van dat Siouxsie & th Banshees-geluid maar ik vond dat juist één van de aantrekkelijkste kanten van de band,luister maar eens naar When in love.
Adore life voelt dan ook minder als een eenheid ten opzichte van hun debuut en zoiets vind ik altijd jammer.
Desondanks staan er met onder meer Adore en the Answer wel weer enkele prachtige nummers op.Ik hou het voorlopig op 3,5 sterren maar er zou nog rek in kunnen zitten.

Redelijk debuut album van Saxon dat dankzij enkele missers (Big teaser lijkt wel the Sweet) en de matige produktie niet helemaal overtuigd.Gelukkig maken sterke nummers als Judgement day en Backs to the wall veel goed.Vingeroefening voor de veel betere opvolgers zullen we maar zeggen.

De Bijna Vergeten Klassieker uit 1981 Author! Author! van de Scars. Vier scholieren uit het Schotse Edinborough startten in 1977 de band (the) Scars. Geïnspireerd door de toen opkomende Punk-beweging, maar al vrij snel ging de sound van de band, mede beïnvloed door een formatie als Roxy Music, de Pop kant op. Tevens waren er raakvlakken met Post-Punkbands als the Gang of Four en the Human League ( toen nog in de samenstelling met de leden die later Heaven 17 vormden). In de jaren die daarop volgden trad de band veel op, deed enkele John Peel sessies en bracht een drietal singles uit; Horror Show, They came and took her en Love song. Best aardige nummers, maar zich echt onderscheiden in het toenmalige Post Punk landschap, deden ze niet of nauwelijks. Ondertussen verhuisden de Scars van het Schotse Fast label naar het grotere Charisma, die het viertal uiteindelijk in staat stelden om in januari 1981 te beginnen met de opnames voor hun eerste album. Hun Sound was inmiddels geëvolueerd naar een voller Pop/Rock geluid, iets wat goed aansloot bij de toen heersende New Wave trend. Een vergelijking met Crocodiles, het debuutalbum van Echo & the Bunnymen uit 1980 zorgde ervoor dat de Scars ook voor het eerst op mijn radar kwamen. In hoeverre producer Robert Blamire ( van de mij volledig onbekende band Penetration) voor deze koerswijziging verantwoordelijk was.....ik heb geen idee maar feit is wel dat hij op het debuut album Author! Author! van de Scars uitstekend werk afleverde. Op 10 april 1981 werd de plaat uitgebracht, kreeg van de landelijke Muziekpers over het algemeen lovende recensies maar deed het verder niet echt opzienbarend, nummer 67 in de Britse albumlijsten was de hoogste positie. Zelf kwam ik in aanraking met Author! Author! door een vijf sterren waardering (de maximale score) in de Muziek express, een blad dat intussen al tientallen jaren ter ziele is en dat wat betreft inhoud ergens tussen de Oor en de Hitkrant inzat. Sinds ik Author! Author! uiteindelijk bij de Fono bus (een mobiele platenbibliotheek) wist te bemachtigen geldt het album voor mij als een Postpunk/New Wave (of wat dan ook) meesterwerk, die zeker tot één van de hoogtepunten uit die tijdsperiode mag worden gerekend. Het tien nummers tellende album levert dan ook talrijke argumenten aan om die status (voor mezelf in ieder geval) te rechtvaardigen. Zoals daar zijn; De prachtige, volle en ruimtelijke sound, die nog steeds een vrij hoog pop gehalte heeft maar toch een stuk donkerder en volwassener is dan op hun eerdere releases. Het indrukwekkende en vrij op zichzelf staande stemgeluid van zanger Robert King. Het originele en erg geraffineerde gitaarspel van Paul Research, aangevuld door een heerlijk swingend ritme tandem. En tenslotte de veelzijdige en goed uitgewerkte songs die stuk voor stuk van een uitzonderlijk hoog niveau zijn. Zelf neigt mijn voorkeur op dit moment ( het wisselt nogal eens) het meest naar het apocalyptische statement Your Attention Please, het dynamische Fear of the Dark en het lekker scheurende (de gitaren) David, en als tenslotte de balans wordt opgemaakt is er geen enkel nummer wat uit de toon valt. Dit kleine meesterwerk ten spijt was het kort daarna alweer gedaan met de Scars. Author! Author! werd ondanks zijn exceptionele kwaliteit niet zo opgepikt als gehoopt, de band ging zich rond die tijd ook hullen in soort van New Romantic (Spandau Ballet, Duran Duran en c.s.) outfit, iets wat nu ook niet direct hun status bevorderde. En toen er vervolgens meningsverschillen ontstonden over de te volgen muzikale koers en daarop zanger Robert King de Scars verliet was het snel gedaan. Het album was aansluitend al vrij snel bijna niet meer te verkrijgen, de oplage van de cd release in 2007 was gering, en dus ook in no time uitverkocht. Hierna was er weer onenigheid over de rechten, maar zo'n twee jaar geleden werden die definitief opgelost, met als gevolg dat een dik jaar geleden een drie schijfjes en platen tellende heruitgave verscheen (inclusief alle tracks van de EP's en singles) die ook nu nog goed te verkrijgen is. Een mooie gelegenheid voor de liefhebbers van de betere muziek, die nog niet bekend zijn met dit alles, om alsnog met dit bijna vergeten juweeltje kennis te maken. Geloof me het is de moeite meer dan waard.

Hoewel je live de beste en meest complete indruk krijgt van, ik zou haast zeggen het fenomeen Scott H. Biram ( aka The Dirty Old One Man Band) slaagt hij er de laatste jaren op plaat/cd ook steeds beter in zijn sterke punten en klasse naar voren te brengen. In het geval van de uit Lockhart (zo'n 50 kilometer onder Austin) afkomstige Texaan betekent dat een opwindende mix van Country, Punk, Blues en Rock , en dat alles in een één mans band vorm. Al klinkt Scott H. Biram op zijn nieuwe en alweer twaalfde album Fever Dreams toch wel steeds vaker als een muziekgroep in volle bezetting, al zullen gastoptredens van onder andere Jesse Dayton en Jonas Wilson daar ook wel wat mee te maken hebben.
Van invloed op het uiteindelijke niveau van Fever Dreams was dat, denk ik nauwelijks. De plaat sluit bijna perfect aan op de voorgangers The Bad Testament uit 2017 en Nothin' But Blood van drie jaar daarvoor, de verzamelaar Sold Out to The Devil: A Collection of Gospel Cuts by The Rev. Scott H. Biram van vorig jaar laat ik dan maar even buiten beschouwing, met dien verstande dat de sound weer wat voller en rijker klinkt met een weer iets veelzijdiger eindresultaat. Dat alles komt tot uiting in een ijzersterk en, zoals al eerder gezegd veelzijdig album waarop geen wanklank te ontdekken valt. Sterker nog, uitschieters als Can't Stay Long, Drink like me, Monkey David Wine, Watcha Gonna Do? en Chickens lijken me dan ook veelbelovende kandidaten om uiteindelijk uit te kunnen groeien tot nieuwe live - klassiekers. Vooralsnog gedijen ze echter prima op het zwart/gouden schijfje, dat ééns te meer aantoont op wat voor constant hoog muzikaal peil Scott H. Biram de laatste jaren opereert.

Sterke combinatie van Lo-fi blues en country,ergens tussen drie en vier sterren in.Hardrock blues wordt goed afgewisseld door krachtige ballads.Vooral Gotta get to heaven vind ik een erg mooi nummer.Vanwege de prachtige hoes dan toch maar naar boven afgerond.........en binnenkort eens op zoek naar meer materiaal van Scott H. Biram.

Gospel en Godsdienst,dat zijn hier de twee vereisten waaraan de songs op dit nieuwe verzamelalbum van the Rev. Scott H. Biram aan moeten voldoen.Een behoorlijk aantal nummers komt van zijn eerste,niet zo bekende (voor mij althans) platen en dat maakt deze compilatie toch een stuk aantrekkelijker.
Tevens blijkt daaruit dat The Dirty Old One Man Band uit Lockhart, Texas ook in zijn aanvangsperiode zijn vlammende stijl,een lo-fi combinatie van Blues en Country,volledig onder de knie had.
Overtuigende nummers als Been Down Too Long en I See the Light / What's His Name zijn daar het levende bewijs van.
En ondanks het feit dat Scott H. Biram altijd alleen op het podium staat,en dus muzikaal toch wat beperkt is slaagt hij er voortreffelijk in om toch met een vrij uitgebalanceerd en gevarieerd geluid voor de dag te komen.
Sold Out to the Devil: A Collection of Gospel Cuts by the Rev. Scott H. Biram is dan ook een ijzersterk album waar je naast de al eerder genoemde nummers ook John the Revelator,Broad Minded en Gotta get to heaven tot de uitschieters mag rekenen.
Vooral voor degenen die nog niet zo bekend zijn met het bevlogen werk van Biram is dit een uitermate geschikte instap-plaat.

Gewoon net zo goed (of misschien zelfs beter ) als zijn latere albums, deze lo-fi Country/roots/blues plaat van Scott H Biram.
Verrassend gevarieerd ook en dat terwijl het een éénmans band betreft.
Hoogtepunten dan ook te over op dit heerlijke album,van het weemoedige Sinkin' doen, het onheilspellende Judgement day tot het uitermate grappige Still druk, still crazy,still blue, het is allemaal topkwaliteit.
Uitstekend album.

Klinkt nog steeds opvallend fris zo'n 30 jaar na z'n release.Toch wel een tijdloos meesterwerk waar Jim Thirlwell allerlei stijlen door elkaar gooit en nog wat originele gekte aan toevoegt.Het openingsnummer Clothes Hoist is bijna hardcore met een industriële inslag maar je bent wel meteen klaarwakker.Het volgende hoogtepunt is het controversiële Hitler/Stalin nummer I'll meet you in Poland baby waar Foetus op een briljante manier geschiedenisles geeft.Sick man is mijn persoonlijke favoriet,van ballad naar swing eindigend in totale razernij.Satan place is het grappigste nummer op Hole,een maniakale ode aan de Beach boys (hoe komt ie er op!).De sterke afsluiter Cold day in hell geeft nog nog maar eens aan waar een album als Hole toe kan leiden ( ).

Na het overrompelende Hole van een jaar eerder (1984) kwam de opvolger door Scraping Foetus Off The Wheel (één van de vele projecten van de Australiër JG Thirlwell) wel wat minder hard binnen,al was het wel weer een prima plaat.
Nail was misschien niet zo veelzijdig en had wat minder (in eerste instantie dan) opvallende en/of controversiële songs maar daarentegen over stond dat de nummers op het album meer een eenheid vormden en de productie beter was en het budget hoger (betere synthesizers met meer mogelijkheden).Zo tovert Foetus uit zijn Fairlight CMI, Series II complete klassieke orkesten en big bands.
En het werkt bij de eclectische combinatie van Industrial,electronic,avant garde,rock en weet ik wat nog meer voortreffelijk,zozeer zelfs dat Nail vergeleken mag worden met een epos.
Zeker ook aan de hand van de teksten,die vrij donker overkomen maar ook wel wat esoterisch zijn zodat het gedeeltelijk gissen is.
Muzikaal gaat de plaat alle kanten op,soms zelfs binnen een nummer,zeker qua tempo.Dat vertaalt zich in een zestal langgerekte songs (de rest zijn instrumentale overgangen of intro's) die eigenlijk allemaal wel overtuigen en waarvan ik het lekker swingende Descent into the Inferno,The Throne of Agony en het stampende slotakkoord Anything (Viva!) de beste vind.
Komt nog bij de manische zang van JG Thirwell zelf en de apocalyptische sfeer die het geheel uitstraalt zodat ik uiteindelijk alleen maar kan concluderen dat Nail naast een erg goede,ook een originele en bijzondere plaat is.

Uitstekende hardcore plaat op het bekende Dischord label.De invloeden van Minor threat zijn duidelijk aanwezig maar ook hoor ik af en toe 7 seconds voorbij komen en is er zelfs plaats voor een snufje reggae.Debuut van Scream die later steeds meer een eigen stijl gingen ontwikkelen en nog enkele prachtige albums zouden maken.

Haalt het niet bij hun debuut,mede door een aantal mindere songs waardoor This side up bijna ten onder gaat aan wisselvalligheid.Ook hebben een aantal nummers te lijden onder een matige productie.Een aantal sterke hardcore nummers (Things to do today,The zoo closes at dark) en het fantastische reggae nummer Still screaming leveren de plaat net een voldoende op.

De tijd heeft deze plaat toch wel goed gedaan.Ik draai hem de laatste tijd regelmatig en naast de natuurlijk prachtige stem van Mark Lanegan vallen me nu ook de mooie melodieën en het ijzersterke gitaarwerk van Gary Lee Conner een stuk meer in positieve zin op.Vooral op The Secret Kind en Julie Paradise trekt de laatste krachtig van leer.
Die twee nummers behoren dan nu ook naast de majestueuze single Nearly lost you tot mijn favorieten, maar mindere nummers staan er nauwelijks op Sweet oblivion.
Verder een hele fijne en ruimtelijke productie van Don Fleming die aan het album een duidelijke meerwaarde geeft.
En nu snel door naar Uncle Anesthesia want die is in mijn herinnering zelfs nog iets beter.
Voor deze ; Heerlijke plaat.

Ik las een aantal behoorlijk positieve recensies over de band Seahaven en dan met name over hun, dit jaar verschenen album Halo of Hurt. Die kwam ik ook tegen op diverse Punk sites maar dat is het dus niet. Ik zou de muziek van het viertal uit Torrance, Californië eerder onderbrengen in genres als Post rock, Emo of Slowcore.
Het tempo op Halo of hurt ligt over het algemeen laag, de sound klinkt donker en meeslepend en de teksten lijken me, van wat ik eruit kan opmaken niet al te vrolijk. Het is ook een album dat wel wat tijd nodig heeft, aanvankelijk was ik niet al te enthousiast maar naarmate de draaibeurten vorderden begon de plaat van Seahaven me steeds meer te intrigeren. Het constant aanwezige spanningsveld in de meeste nummers, de doom achtige sfeer, de veelzijdigheid en het uitgebalanceerde geheel, allemaal ingrediënten die van Halo of Hurt een vrij boeiend geheel maken. Het enige, redelijk overkomelijke euvel aan de plaat vind ik de niet helemaal overtuigende zang van Kyle Soto.
Voor het overige, aanrader waar wel nog wat rek in zit.

Goede en qua niveau constante verzameling songs die per draaibeurt iets beter lijkt te worden.En als je Act surprised dan ook nog steeds iets harder zet gaat het nog sneller.
Dit negende album van Sebadoh,de andere band van Lou Barlow (Dinosaur jr.) en hun eerste sinds 2013 blinkt uit in zijn en ongedwongenheid en heeft ook nog een heerlijk rustgevend effect.
Toch rockt Act surprised behoorlijk en kent opvallend veel afwisseling tussen de vijftien nummers.
Erg fijn dat Sebadoh weer terug is met deze,op zeker groeiplaat waarvan voorlopig Battery,Raging river en Vacation (uiteraard) me het beste bevallen,maar dat kan zo weer veranderen terwijl de waardering maar blijft stijgen.

Na het tegenvallende Against (alweer uit 1998), de eerste plaat zonder zanger en frontman Max Cavalera heb ik al die jaren daarna nauwelijks nog naar Sepultura geluisterd. Maar nu al een tijdje hun werk weer beter wordt gewaardeerd vond ik het toch wel weer tijd worden om me weer eens in de Braziliaanse Trash metal formatie te gaan verdiepen.
En na zeven albums gemist te hebben is het de dit jaar verschenen plaat Quadra die als eerste aan de beurt is. Het eerste wat me opvalt aan deze laatste Sepultura is dat zanger Derrick Green behoorlijk gegroeid is in zijn rol, het furieuze drumwerk van Eloy Casagrande een duidelijke meerwaarde is en dat de eerste twee nummers ook titels waren van Joy Division songs.
Over het geheel genomen vind ik Quadra best een goed album, vol met avontuurlijke en veelzijdige Trash metal waarbij de opener Isolation, Last Time, de geweldige instrumentale song the Pentagram en Guardians of Earth me voorlopig het meest kunnen bekoren.
Wel is het muzikaal soms wat vermoeiend en is ook de productie niet het sterkste punt van het album.
Maar zeker overtuigend genoeg om meer platen van de Metal Formatie, met terugwerkende kracht alsnog een kans te gaan geven.
Goed.

Was ruim een jaar geleden nog best een hype,dit debuut van het Engelse Shame.Ben er toen bewust niet aan toegekomen alhoewel ik ze,dacht ik,nog wel op het Down the rabbithole festival van de zomer gezien heb.En nu ze in de startblokken staan met hun tweede album,kom ik met één.
En alhoewel er wel erg veel wordt geciteerd uit de Britse popgeschiedenis is Songs of Praise een erg fijn en lekker plaatje geworden.Met flink wat enthousiasme en een 'Sturm und drang' mentaliteit komt het vijftal uit Londen met een kleine 40 minuten intense post punk/rock op de proppen.Misschien niet altijd even origineel maar ze vliegen er wel in en dat is zeker anno 2020 ook wat waard.De zang doet me soms aan Shaun Ryder van de Happy mondays denken en diverse uitwaaiende gitaarpartijen hebben nogal wat raakvlakken met Cold play hebben.Zo zijn er nog wel meer invloeden hoorbaar maar dat doet uiteindelijk niks af aan het feit dat (vooral) Gold Hole,Dust on Trial ,Friction en One Rizla gewoon heerlijke songs zijn.
Conclusie ; goed eerste album en ik ben benieuwd of Shame er ,met de dit jaar te verschijnen opvolger nog een schepje bovenop kan doen.

Sterke plaat van Shane al had hij hier niet meer de topvorm ten tijde van Rum,sodomy & the lash of If i should fall from grace with God.Toch wist hij er hier nog zo'n tien prima song uit te persen en een tweetal dat er net mee door kan.De opener The church of the holy spook rockt geweldig en alhoewel Shane hier niet op z'n best zingt past het wel goed bij de song.Dat zelfde geldt voor het nog betere That woman's got me drinking,inclusief bijpassende tekst.Vervolgens komen met The song with no name en Aisling twee absolute hoogtepunten.De eerste is een prachtige ballad zoals alleen Shane ze kan maken en komt qua kwaliteit dicht in de buurt van A rainy night in Soho.De tweede is een uitstekende folk song die zich ook kan meten met zijn beste werk bij de Pogues.I'll be your handbag vind ik dan een wat minder nummer maar daarna komen weer drie sterke nummers waarvan zo te horen ladderzat gezongen (of doet ie alsof) A Mexican Funeral in Paris zondermeer het leukste is.Daarna wordt het niveau wat lager maar kan zeker Victoria me nog wel bekoren..................The Snake bevat een mooie mix van Rock en folk en is voor mij toch Shane's laatste echte hoogtepunt,jammer want met zijn songschrijvers kwaliteiten behoort hij tot de allergrootsten.

Goede Shellac elpee maar niet echt opzienbarend voor hun doen.Het openingsnummer Prayer to God springt er wat mij betreft echt uit en de rest van 1000 hurts bestaat degelijke noise rock waar de teksten vaak interessanter zijn dan de muziek.

Geen country of rock maar een album vol met muziek van of geïnspireerd door Giorgio Moroder,elektronica dus.Gedurfde en moedige stap van Shooter Jennings maar ik vind er niet veel aan.Alleen het laatste nummer met Marilyn Manson (bekend van David Bowie) is nog wel aardig.Was waarschijnlijk niet mijn slimste albumkeuze van Shooter Jenning om mee te beginnen.Erg matig.

Weinig mis mee,al ben ik het wel met bennerd eens dat het niet al teveel toevoegt aan het oeuvre van Sick of it all.Er heeft sowieso nooit al te veel variatie in de sound van de Hardcore/punkband uit New york gezeten.Maar dat geldt wel voor meer groepen in dit genre en meestal is twee a drie albums van dergelijke bands voor mij wel genoeg.Op plaat is Sick of it all dan ook niet veel meer dan een erg degelijke subtopper maar live daarentegen behoren ze nog steeds tot de beste,iets wat ik straks weer hoop mee te maken.
Op Wake the Sleeping Dragon!,alweer hun 12de album,zijn er gelukkig wel weer een paar uitschieters die de plaat toch wel interessant maken.The New Slavery,That Crazy White Boy Shit,het titelnummer en Deep state zijn stuk voor stuk prima songs die ik live zeker nog eens hoop terug te horen.En dan is er nog Robert Moses Was a Racist,veruit het sterkste nummer hier,en dat wellicht nog kan uitgroeien tot een Sick of it all klassieker.Van mij mag het.
Niet uitzonderlijk maar toch weer een solide en goed album van Sick of it all

Aardig album dat wel wat beter is dan de matige voorganger Call to arms maar van het niveau van Scratch the surface blijft ie nog wel een eindje verwijderd.
In de eerste helft staan met onder andere met America,Hello pricks en Disco Sucks F**k Everything wel een paar goede nummers maar daarna wordt het meer van hetzelfde.
Wel heeft Yours Truly een wat meer punky inslag dan de meeste andere platen van Sick of it all en dat bevalt me wel.
Een echt slechte cd heeft de band nog nooit afgeleverd maar mede door de wat matte productie ben ik over deze ook weer niet onverdeeld enthousiast.
Wel een vrij ruime voldoende.

De zoveelste band die ik hier op MusicMeter ontdek en vervolgens blijkt dat de desbetreffende band,Silversun Pickups in dit geval al dik vijftien jaar bezig is en zo'n vijf albums op hun naam hebben staan.
Daar wordt ik soms wel een beetje moedeloos van,er is aan releases gewoon te veel moois en interessants (of zou dat kunnen zijn) om het allemaal bij te houden/beluisteren.
Ook dit vijfde album van de uit Los Angeles afkomstige Silversun Pickups heb ik weer opgepikt uit de rotatielijst en mijn belangstelling werd in eerste instantie gewekt door intro van het uitstekende openingsnummer Neon Wound waar ik zowel Der Mussolini van D.A.F als Going up van Echo & the Bunnymen voorbij hoorde komen.Vervolgens wisten de Silversun Pickups mijn interesse ook vast te houden met een sterk tweede nummer.
Ik las ergens dat de band in hun begintijd nogal eens met de Smashing pumpkins werden vergeleken en daar kan ik me wel iets bij voorstellen maar op Widow's Weeds valt dat denk ik wel erg mee.
Het niveau van het album gaat na de eerste drie songs wel wat omlaag,wat slappe nummers waarbij de zang van Brian Aubert (sowieso al een punt van discussie,had ik begrepen) ook iets begint te irriteren.
Gelukkig pikt de band aan het slot de draad weer op met het sterke Songbirds en We Are Chameleons.
Dat alles concluderend maakt van Widow's Weeds een goed maar geen super album en mij nieuwsgierig naar hun eerder werk.