Een lekker kaal klinkend album dat wat meer funk gericht is dan voorganger L'Apache.Jammer genoeg slechts negen nummers maar die knallen dan ook van de eerste tot de laatste minuut.Allereerst natuurlijk de stamper Putain putain,wat een vet nummer blijft dat toch.Ha ha valt in dezelfde categorie en weet me bijna 30 jaar ook nog steeds in beweging te brengen.Arrividerci solo en Being somebody else zijn de andere hoogtepunten en slechts If you wanna dance (nog wel op single) stelt me wat teleur.Verder nog eervolle vermelding voor de uitstekende productie die duidelijk een stap vooruit ten opzichte van hun eerste twee albums.Prima Choco.

Een paar jaar geleden nog de 25th anniversary collectors edition gekocht en het viel me meteen op hoe fris dit album nog steeds klinkt.Euro wave/rock waar de energie nog steeds vanaf spat en met een sound waarbij geen andere band in de buurt komt.Elke keer als ik nummers als Viva Boema,Bye bye till the next time of O la la la weer hoor veer ik weer op en denk ik ;Wat een geweldige plaat is dat toch.

Gothic punkrock is een goede omschrijving voor de muziek van T.S.O.L. en ook op dit derde studio album weten ze weer een stijlvolle combinatie van duistere mid-tempo nummers en wat snellere punkrock te creëren.Dit komt mede door de geweldige stem van zanger Jack Grisham maar ook het niveau van de songs ligt vrij hoog.Dit alles resulteert in een afwisselend album dat echt een 'eighties' sfeer uitademt en mij geen moment verveeld. Voor de wat meer punk gerichte nummers zoals In time of American zone heb ik een lichte voorkeur maar eigenlijk is het het sterke geheel dat van Change today? een helaas bijna vergeten semi-klassieker maken.

Slechts één album voor deze hardcore/punkband uit Sacramento,Californië die vooral bekendheid geniet door het feit dat Kurt Cobain en Mark Arm (Mudhoney) hier nogal door beïnvloed schijnen te zijn.
Ach best aardige hardcore,redelijk chaotisch (wat ik hier als iets positiefs zie),goede zanger maar geen songs die je voor altijd zullen bijblijven.In zijn geheel toch niet meer dan een aardige middenmoter tussen het toenmalige aanbod.
Toen frontman Lyon Wong (zoon van acteur Victor Wong) begin 86,een gewelddadige dood stierf was het helaas afgelopen met Tales of terror.

Te soft,te zweverig en de Beatles-achtige zang is ook niet echt mijn ding.Jammer,ik had hier meer van verwacht.Middelmatig album.

Redelijk sterk side project van Chino Moreno dat nog geeneens zoveel verschilt van de Deftones (de zeer herkenbare stem,tja) alleen de nadruk bij Team sleep wat meer op sfeer en elektronica en een stuk minder op rock.
Het album begint sterk met onder andere Ataraxia,Ever en Princeton Review maar in de tweede gedeelte begint het wat in te zakken,mede doordat de composities niet meer het gewenste niveau bereiken en soms verzanden in oninteressant geneuzel.
In zijn totaliteit niet slecht (een voldoende haalt ie wel) maar veel voegt het allemaal niet toe.

Sterke plaat van Tears for fears (in dit geval alleen Roland Orzabal) die in mooie balans weet te vinden tussen de pop en rock elementen van de band.Uiteraard heeft dat laatste genre mijn voorkeur en met sterke songs als Sorry en Don't drink the water geeft dat Raoul and the Kings of Spain een extra meerwaarde.
De rest van het materiaal is echter ook alleszins aardig,zo is Secrets een mooie ballad en mag ook de titelsong er wezen.
Enig minpuntje vind ik dat het album af en toe wat kitscherig klinkt door de zware orkestratie,iets wat natuurlijk mede aan de productie ligt.Wat dat betreft heeft de band het niveau van het debuut nooit meer bereikt.
Verder is hier weinig mis mee al zal ie mijn collectie niet halen,the Hurting en een greatest hits vind ik wel voldoende.

In Nederland brak Tears for fears pas echt door met hun tweede album Songs from the big chair maar dit uitstekende debuut kreeg in de pers best wel wat aandacht maar verder deed the Hurting hier niet al te veel.Alleen Change bereikte de onderste regionen van de hitparades.
Als je daar nu zo'n dikke 35 jaar later op terugkijkt is dat op één of andere manier best wel komisch want naar mijn mening hebben het duo Orzabal/Smith the Hurting nooit meer overtroffen.
De band uit Bath komt hier voor de dag met tien,zonder uitzondering heel goede songs die destijds ondergebracht werden in de synthi-pop hausse.Maar the Hurting was natuurlijk wel wat meer,afwisselende en vernuftige elektronische pop,prima geproduceerd door Chris Hughes (voormalig Adam & the Ants lid) en ook nog voorzien van mooie,diepgaande en beslist niet al te vrolijke teksten.
De hoogtepunten waren dan ook legio met voor mij persoonlijk de niet-single Memories fade maar met klassiekers als Pale shelter en Mad world waren de uitschieters eerder regel dan uitzondering.
Ik ben nog steeds erg onder de indruk van deze Tears for fears plaat,draai hem nog regelmatig en ook vind ik dat ie de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Superieure,emotionele rock plaat waarbij vooral de prachtige zangpartijen opvallen.Times of trouble en Hunger strike zijn de mooiste nummers.

Prima metal album en het eerste dat ik van deze band hoor sinds The Legacy.Vooral de sterke produktie en spetterende drumwerk zijn een meerwaarde voor The Formation of damnation.Beste songs,Afterlife,The persecuted won't forget en More than meets the eye.Dit smaakt naar meer.

Het titelnummer ooit eens als single opgevist uit de uitverkoopbakken bij de V& D voor 1 gulden en nu zo'n dertig jaar later de hele elpee gehoord.Hoewel niet echt mijn muziek valt het me niet tegen,mooie afwisselende concept plaat die zeker naar meer smaakt.Vind het in ieder geval beter klinken dan hun latere wat bekendere werk.

De zonen van,iets wat we overigens nu meteen achterwege kunnen laten want de beide heren zijn inmiddels al ruimschoots de veertig gepasseerd,voegen met hun eerste gezamenlijke groepsalbum een best sterk hoofdstuk toe aan de geschiedenis van de Allman brothers band.Niet dat dit hun eerste muzikale schreden zijn want beide zijn al jarenlang actief in diverse bands en solo projecten.En eigenlijk hoor je dat ook wel aan Down to the River af,de plaat klinkt geen moment alsof hier onervaren muzikanten aan het werk zijn die zich heel graag willen bewijzen.Juist het tegenovergestelde,het eerste album van de The Allman Betts Band klinkt heel ongedwongen en je krijgt geen moment de indruk dat het duo zich aan het forceren is.
De sound ligt wel behoorlijk in het verlengde van de Allman brothers band maar ze weten er toch redelijk een eigen gezicht aan te geven,onder andere door de zang,Devon die de meeste nummers zingt heeft zeker geen slechte stem en Betts laat in Autumn Breeze horen dat ie voor niks de voornaam Duane heeft gekregen.
Daarmee heb je ook meteen het beste nummer van Down to the River te pakken,en verder zijn Shinin',Long gone en titelnummer erg sterk,al moet ik er wel bij vermelden dat het niveau van de songs vrij constant is.Inclusief een geslaagde cover van het Tom Petty & the Heartbreakers nummer Southern Accents.
Een goede en veelbelovende eerste plaat van The Allman Betts Band.

Prima bluesrock plaat die een wat lichtere sound heeft dan hun eerder werk maar dankzij de sterke composities van vooral Dickey Betts toch van hetzelfde hoge nivo is.De nummers Jessica en Ramblin' man zijn klassiekers en klinken 40 jaar na dato nog verrassend fris.Daarnaast zijn de sterke Bluesy nummers Jelly jelly en Southbound uitschieters.

Verrassend sterk album waarop de Band het moet doen zonder hun belangrijkste songschrijver Robbie Robbertson en pianist/vocalist Richard Manuel,al staat het het nummer Country boy met de laatste er nog wel op.
Gelukkig zijn de twee beste zangers Danko en Helm er nog wel bij en samen met Garth Hudson en enkele verse krachten weten ze toch nog iets heel moois neer te zetten.Een paar sterke covers,vooral die van Blind Willie McTell is erg mooi en een aantal nieuwe nummers van verschillende songschrijvers die zeker niet teleur stellen.
Zo is the Caves of Jerico een prachtig nummer en mag ook het zowel leuke als goede Move to Japan er zeker wezen.
Verder vallen de songs op door veel afwisseling en een erg breed instrumentarium maar dat laatste is Garth Huson natuurlijk wel toe vertrouwd want zover ik weet bespeelde die bijna alles.
Erg genoten van deze plaat en ik ben blij dat ik hem eindelijk aangeschaft heb.

Prima cover album van the Band.Heerlijk in de auto van Delfzijl naar Urk (of beter Austin-El Paso) .Ain't got no home,Mystery train en het geweldige Promised land (het origineel van Chuck Berry moet ik ook eens gaan opzoeken) zijn de beste nummers.

Ik ga toch naar de maximale score want dit is toch één van de belangrijkste albums uit de muziek geschiedenis.Sowieso de eerste Roots/Americana plaat,zit muzikaal ontroerend in elkaar en de zang van Levon Helm gaat door merg en been.Zo is The night they drove old Dixie down ('There goes Robert E. Lee) het mooiste nummer over de Amerikaanse burgeroorlog en als daarna ook nog King harvest (prachtig gezongen door Richard Manuel) voorbij komt,komen de tranen vanzelf

In de jaren tachtig weleens iets van de The Beasts of Bourbon gehoord maar dit reünie album van deze Australiërs uit 2007 mag er ook zeker wezen.Little Animals staat vol met vuige bluesrock waar de moeras stank vanaf druipt.
De opener I Don't Care About Nothing Anymore is wat dat betreft al meteen een prima voorbeeld,heerlijke tekst en de door merg en been gaande zang van Tex Perkins zorgen al onmiddelijk voor het eerste hoogtepunt.
Dat niveau wordt de rest van het album over het algemeen vrij moeiteloos volgehouden met als uitschieters het krachtige Master and Slave,het verontruste titelnummer en The Beast I Became to Be waarop de band me wel wat aan de Wipers deed denken.
Zeer sterk derhalve dat waarschijnlijk (als ik de bovenstaande berichten mag geloven) en jammer genoeg geen vervolg meer krijgt.

Vrolijk en lekker in het gehoor liggend plaatje,een beetje zoals we van the Beat gewend zijn al klinkt het allemaal wat minder scherp en 'urgent' als ruim dertig jaar geleden.
Het niveau van hun beste album,Special Beat service wordt dan ook niet gehaald,daarvoor zijn de composities meestal niet sterk genoeg.Ook is het Ska en Reggae gehalte wat teruggedraaid ten voordele van wat mee pop-achtig werk.Zo'n wat flauw nummertje als Work work work hoeft voor mij dan ook niet.
Toch valt er ook genoeg te genieten op Bounce ; de prettige vocalen van Ranking Roger en lekkere songs (die vooral op de eerste helft staan) als Avoid the Obvious,Fire Burn en Heaven Hiding maken er best een fijne schijf van.
Echt onderscheidend zijn ze dan misschien niet meer maar toch is dit best een goede comeback.

Zeker geen slecht album dit,vind deze zelfs nog wat beter dan Bounce van een paar jaar geleden.Lekkere sound die maar weinig verschilt van het geluid uit hun hoogtijdagen en ook de vocalen van Ranking Roger zijn erg aangenaam.De tien songs op Public Confidential zijn niet echt wereldschokkend of zo maar zijn zeker een positieve toevoeging aan het huidige Ska/reggae aanbod.Vooral Long Call Short Talk,Maniac en Who's Dat Looking liggen erg lekker in het gehoor.
Een domper op dit alles is dat ik hier verneem dat er ook een tweede Beat is,maar dan onder aanvoering van,eveneens senior-lid Dave Wakeling.Erg zonde allemaal en het zal beide versies van The Beat ongetwijfeld weinig goed doen,kijk maar naar het hele intrieste UB40 verhaal.
Aan het verrassend sterke Public Confidential zal het echter allemaal niet liggen.

Eindelijk na al die jaren heel het album beluisterd en ik moet zeggen;prachtig.De lijn van de uitstekende singles I confess en Save it for later wordt moeiteloos door getrokken en levert een zeer aangename combinatie van Ska,Reggae en Pop op.Had destijds wel wat meer aandacht verdiend.

Aardig album maar inderdaad de minste van the Beat.Too nice to talk to vind ik nog het beste nummer maar dat stond er volgens mij oorspronkelijk nog eens niet op.Waar hun debuut sterke Ska bevatte en de uitstekende opvolger Special Beat service meer de pop kant op ging blijft Wha'ppen? hoofdzakelijk steken in een lome combinatie van reggae en calypso.Vaak komen de nummers nauwelijks boven de middelmaat uit.I am your flag en Drowning zijn de goede uitzonderingen en ik moet zeggen op het eind gaat het niveau nog wel wat omhoog.In zijn totaliteit nog wel een voldoende maar voor mij overheerst de teleurstelling.

Opnieuw een lekker album van the Black keys,al zullen sommigen na vijf jaar wachten ook wel wat teleurgesteld zijn want echt uitzonderlijk of verrassend is het allemaal niet.
Ik vind Let''s rock eigenlijk een logisch vervolg op Turn blue,per album is de sound wat gepolijster en gaat steeds meer richting pop.En ook de productie wordt daar steeds een beetje op aangepast,hoewel ik die toch wel weer erg goed vind.
De twee aspecten die the Black keys toch ook hier met gemak overeind houdt is ten eerste dat het duo nog steeds met ijzersterke nummers op de proppen komt en als die ten tweede ook nog een prachtige gitaar riff of solo bevatten zit het bijna altijd wel goed.
Eagle birds,Every Little Thing en Fire Walk with Me kunnen me in dat opzicht het meeste bekoren maar zo'n song als Sit Around and Miss You is me toch te glad en slap.
Gelukkig staan er daar op Let's rock ook weer niet al te veel van op zodat dit toch wel weer een acceptabel en goed album is,maar ik hoop dat ze op de volgende de titel van deze toch wat meer gaan waarmaken

Terug naar de basis zullen Dan Auerbach en Patrick Carney, beter bekend als the Black Keys, gedacht hebben nadat hun laatste twee albums niet meer helemaal het hoge niveau haalden van eerder werk als Brothers (2010) en El Camino (2011). Dus werd voor het merendeel op hun nieuwe (cover)album weer de Blues van Junior Kimbrough van stal gehaald, iets wat ze in 2006 al eerder deden met de EP Chulahoma: The Songs of Junior Kimbrough. Daarnaast nog nummers van onder andere R. L. Burnside, Big Joe Williams en John Lee Hooker dus je hebt wel een idee in welke muzikale hoek je het hier moet zoeken, de Hill Country Blues uit, oorspronkelijk Mississippi.
Dat maakt van Delta Kream nu niet direct een verrassend of origineel album maar het is zeker onderhoudend en staat garant voor een uur luisterplezier. Met name de opener Crawling Kingsnake, Stay All Night, Sad Days, Lonely Nights en de R.L. Burnside song Going Down South worden hier erg sterk uitgevoerd.
Enig minpuntje is dat het soms wel wat rauwer (vooral de zang die nogal clean is) had gemogen maar voor het overige is hier weinig mis mee.
Goed.

Sinds zijn release blijf ik El Camino maar draaien en terecht want de plaat barst van kwaliteit en is zo zo aanstekelijk.Doet het zowel goed op het werk,in de auto of bij het drinken en dat is een pré die maar weinig albums bezitten.Toekomstig meesterwerk?....of ga ik nu iets te ver.

In afwachting van hun volgende maand te verschijnen nieuwe album toch maar eens de voorganger Turn blue meegepikt .Door het wisselende enthousiasme voor deze plaat en het stuk draaien van El Camino en Brothers was Turn blue nooit echt een prioriteit voor mij,iets wat nu echter een misvatting blijkt te zijn geweest.
Wel heeft dit album een wat langere aanlooptijd nodig bij de luisteraar en het duurt dan ook even voordat je Turn blue echt op zijn waarde kan schatten.De blues ingrediënten zijn hier nog wat verder op de achtergrond geraakt en de sound is nu een meeslepende combinatie van rock,pop en een flinke scheut soul geworden.De levendige en krachtige productie van,opnieuw Danger Mouse sluit daar prima op aan.
De songs lijken in eerste instantie wat minder 'catchy' dan die op hun voorafgaande plaat maar na een aanzienlijk aantal draaibeurten blijken onder andere Weight of Love,Year in Review,10 Lovers en in our prime gewoon fantastische nummers.En dat laatste geldt eigenlijk voor het hele album.

Mooie er rustige romantische pop die nog al wat verwantschap heeft met de eveneens uit Australië afkomstige Triffids. Heel vreemd is dat overigens niet want op dit debuutalbum uit 1992 vinden we met David McComb, Alsy MacDonald en Graham Lee drie (ex) leden van die band terug. Zanger/gitarist David McComb neemt zelfs op de eerste vier nummers de vocalen voor zijn rekening. De rest wordt gezongen door Rob Snarski, ook hij is in het bezit van een aangename en zalvende stem en staat anno 2020 nog steeds aan het roer van The Blackeyed Susans. Vooral op I Can see now en Dirty Water komt hij uitstekend voor de dag.
De echte toppers zijn hier naar mijn mening echter toch van de hand van McComb, met name de eerste twee nummers kunnen zich meten met het betere werk van de Triffids en laten nog maar eens horen wat voor getalenteerde muzikant hij was. Na dit album verliet hij de band om zich op een solocarrière te concentreren en spijtig genoeg overleed hij in 1999.
Toch een sterk, wat vergeten album dat zeker liefhebbers van de Triffids zou moeten kunnen aanspreken.

Ik ken the Blasters eigenlijk vooral om het feit dat Dave Alvin er in zat.Die maakte in de jaren tachtig en negentig enkele goede Roots platen.Verder stonden ze op de soundtrack van From dusk till dawn met de fantastische country rocker Dark night.American music is echter andere koek,dit is pure rock 'n' roll die zelfs vaak naar rockabilly neigt.Eigenlijk niet wat ik verwacht had maar best aangenaam,het swingt namelijk de pan uit.Daarnaast is het songmateriaal dik in orde en de zang erg goed.American music is een welkome ontdekking van een band die onterecht wat in de vergetelheid is geraakt.Ook al is het dan zo'n 30 jaar later.

Een vrijwel helemaal vergeten band deze,uit Leicester,Engeland afkomstige Bomb party.Werden nogal eens tot de kortstondige hype Grebo gerekend (heavy metal riffs,electronic beats,samples gecombineerd met rap vocals),waaronder bijvoorbeeld ook Pop Will Eat Itself,Carter USM en de Gaye Bykers on Acid destijds onder vielen,maar feitelijk was het gewoon sleazy rock.
Dit debuut album Drugs uit 1986 is best ok en klinkt een beetje als het rauwere en minder getalenteerde broertje van Zodiac Mindwarp and the Love Reaction.Stonden met Kill Your Wife,Gas en Johnny Nero een paar erg leuke nummers op maar echt wereldschokkend was het nu ook weer niet.
Wel hun beste want daarna ging het snel bergafwaarts tot ze ergens rond 1990 een stille dood stierven.
Met als meest in het oog springende nalatenschap dit album wat ergens tussen voldoende,aardig en goed inhangt.

Eclectische rockplaat die maar niet gaat vervelen.Op een tweetal missers na,Sometimes found en the bar's on fire,zijn het allemaal sterke songs die maar in je hoofd blijven zitten.Het prachtige Another Brand new year is voor mij een klassieker en songs als Alone in bad company,White man's blues en Headed for a ditch komen daar akelig dicht in de buurt.Rock,Blues en Country,het komt allemaal voorbij en het klinkt allemaal goed.Daarnast hebben deze jongens ook nog humor..........luister maar naar de briljante tekst van Gotta get up

Ik kan hier af en toe ook wel erg van genieten,Ghost alive is een aardig album dat wel heel erg leunt op sfeer,tenminste dat vind ik,dus je moet er wel echt voor in de stemming zijn.De nummers zitten degelijk in elkaar en ook de zang is best mooi.Alleen in het nummer Here I am wordt het me allemaal wat te kriegelig en haak ik af.
Verder ken ik the Boxer rebellion niet zo goed maar in het intieme en behaaglijke pop genre vind ik het zeker een sterke band,al vond ik het andere album wat ik van hen ken (the Cold still) net iets sterker.
Ghost alive blijft bij nu mij ergens tussen drie en drie en een halve ster hangen en ik zal het in de toekomst best wel blijven draaien,dus misschien zit er nog rek in.