Vlak en eigenlijk toch wel vrij matig cover album van de punkrockers van Face to face.Dat de versies achterblijven bij de originelen is normaal maar toevoegen doen ze ook vrijwel niets,Heaven (Psychedelic Furs) en What difference does it make (the Smiths) zijn zelfs gewoon slecht te noemen.Alleen de versies van That's entertainment en Sunny side of the street,respectievelijk van the Jam en de Pogues zijn aardig.Leuk voor één keer maar ook niet meer.Luister dan liever naar hun reguliere albums want die zijn wel de moeite waard.

Legendarische split cd die geldt als één van de eerste hardcore albums.Zelf vind ik het allemaal wel mee vallen,zeker het is een aardige plaat maar er zijn rond die tijd wel betere gemaakt.Het klinkt wel lekker agressief en fris al wordt op het einde van het Void gedeelte de irritatie grens wel bereikt.Maar ja al met al een mooie aanvulling op m'n collectie.

Kwalitatief ongeveer net zo goed als voorganger Younger days plus een lekkere sound en mooie productie maar uitschieters als Nowhere to lay my head of Well baby (part 1&2) kan ik hierop niet terugvinden.Daarnaast rockt Johnny D. is back! ook wat minder en zijn de gitaarpartijen niet meer zo sterk als in het verleden.Weet niet zeker of Dirk Heuff hier nog aanwezig was want dat was toch een prima gitarist,misschien ligt het daaraan.
Verder wel een aardige plaat en Rock and roll star en het titelnummer zijn fijne nummers maar hun vorige album sla ik toch net iets hoger aan.
Voldoende.

De naam is hier wel eens opgeworpen maar echt bekend met het uit Los Angeles, California afkomstige FIDLAR ben ik eerlijk gezegd niet.En na een aantal draaibeurten van Almost Free heb ik zo te horen niet al te veel gemist al moet ik wel zeggen dat het album wel lekker weg luistert.
De vrij gepolijste combinatie van rock,hiphop,wat punk en een karrenvracht tekstuele ongein hebben we natuurlijk al veel vaker gehoord en die categorie is het niet meer dan een aardige middenmotor.
Almost free opent nog vrij sterk met het lekkere Get Off My Rock maar vervolgens is het me allemaal toch net iets te vaak te gelikt en bekend.Voor originaliteit moet je dus niet echt bij FIDLAR zijn.
Van de andere kant is het wel erg genietbaar,ook Alcohol,Thought. Mouth en het titelnummer mogen er zeker zijn dus voor een dik half uur pretentieloos vermaak zit je bij deze cd wel goed.
Voldoende.

De combinatie van (lichte) industrial en (harde) rock blijft werken voor Filter al vind ik de platen geleidelijk ook wat minder worden,maar dat kan ook zijn dat de verrassing er af is en dat er niet al te veel veranderd in de sound.Het is,zoals hier boven al aangegeven wat minder rauw/scherp dan (vooral) Short bus.De nummers die daar het minste last van hebben (the Take,the Wake en What's next) zijk ook meteen het sterkst.

Toch weer een sterke combinatie van industrial en rock deze Filter.Lekkere nummers,goede produktie,fijn album.Niks mis mee.

Een zowel tekstueel als muzikaal lekker fel plaatje waarmee John Watts bewijst weer helemaal terug te zijn.Building Bridges is zelfs nog een stuk sterker dan voorganger This is my universe getuige het feit dat er tussen de elf (korte) nummers geen zwakke broeder te vinden is.
Sterker nog So close,Shrink en Damascus disco hebben de mogelijkheid om uit te groeien tot publieks/live favorieten,iets waarbij de rauwe productie,die mij zeker bevalt ook toe kan bijdragen.
Dat laatste geldt ook voor de met schuurpapier bewerkte stem van John Watts die daardoor alleen maar beter bij de maatschappij kritische teksten lijkt te passen.
Als kleine kanttekening heb ik wel het gevoel dat sommige riffs/zanglijnen me erg bekend voorkomen,vooral van nummers 7 en 11.Ik heb ze alleen nog niet kunnen plaatsen.
Dit doet echter niet al te veel af aan het feit dat dit gewoon een erg sterk album is.
Vier sterren en volgende maand maar richting Eindhoven.

Fijn plaatje dat toch wel wat goede herinneringen naar boven brengt.Samen met Red skies over paradise vond ik dit hun beste album alhoewel John Watts' eerste twee solo albums ook zeer de moeite waard waren.Naast de geweldige singles Remember Russia en the Worker zijn ook Acrobats en the French let her erg sterk.Mooie rock/pop/wave uit vervlogen tijden.

De naam is al vele malen voorbij gekomen maar nu ik Five Finger Death Punch eindelijk eens hoor vind ik het allemaal toch meer massametal en vaak nogal soft.Afgaande op de naam had ik veel wredere muziek verwacht.
Er staan best wel een aantal sterke songs op F8,onder andere This Is War en Bottom of the top komen prima binnen,maar ook een aantal draken.
Een krappe voldoende wil ik er nog wel aan kwijt,echter ik denk niet dat dit een band voor mij is.
Misschien dat hun ouder werk me beter bevalt.

Eerder leuk dan echt goed en vooral live lijkt me dit prima te werken.Duurde even voor ik door had dat in het Vlaams gezongen was maar toen werd mijn sympathie voor Fleddy Melculy direct een stuk groter.
En alhoewel de band uit Belgie dit zelf als een uit de hand gelopen grap ziet hadden ze voor mij wel voor een meer aanlokkelijke bandnaam mogen kiezen.Zal nu wel te laat zijn.
De combinatie van snoeiharde metal en Nederlandstalige teksten werkt goed en ook de productie mag er zijn.Moet alleen niet te lang duren.
T-shirt van Metallica en Het Is Wat het Is bevallen me het best.

Beetje een dubbel gevoel bij dit vierde album van de uit Seattle afkomstige Fleet Foxes, een band waar ik me in het verleden nauwelijks met heb bezig gehouden. Maar als een plaat hier al een poosje de rotatielijst aanvoert ben ik toch altijd weer benieuwd waar de meeste bezoekers van deze site naar luisteren.
En met enige regelmaat is dat de afgelopen tijd een album dat we kunnen onderbrengen in het Folk pop genre. Over het algemeen een muzieksoort waar ik me het liefst verre van hou maar in het geval van Shore kan ik niet veel anders dan onderkennen dat er een aantal erg mooie songs op deze plaat van Fleet Foxes staan. Vooral Can I Believe You , Featherweight, Maestranza en Sunblind vind ik erg de moeite waard, nummers waar je heerlijk bij kan wegdromen, mede door de zalvende vocalen van Robin Pecknold.
Al had er voor mij wel een kwartiertje van het album af gemogen want zo tegen de veertig minuten wordt het zweef gehalte me toch wat te hoog.
Desalniettemin is Shore een album dat ik toch ergens tussen ruim voldoende en goed plaats en tevens mijn interesse in Fleet Foxes gewekt heeft.

Echt memorabele nummers hoor ik niet terug op Behind the mask maar verder straalt dit album toch wel een bepaalde degelijkheid uit.Het luistert allemaal lekker weg en biedt ook meer dan genoeg variatie.De plaat had wel wat meer pit kunnen gebruiken en daar komt het gemis van Lindsey Buckingham om de hoek kijken.Verder is de productie van met name het drumwerk (zeker in vergelijking met het verleden) wat saai.
Nu houden we een aardige combinatie van pop en softrock over met voor mij Love is dangerous,Freedom en het titelnummer als lichte uitschieters.
Behoort zeker niet bij het beste werk van Fleetwood mac maar een voldoende haalt het wel.

Toch wel een goed live album waar de nummers vaak net een scherper randje hebben dan de studio versies.Jammer dat het meer een verzameling losse live nummers is maar dan kun je er wel de beste uit vissen.Dan kom ik als snel uit bij het heftige I'm so afraid (inclusief prachtige gitaar solo),een cleane versie van Dreams,het eveneens fraai door Nicks gezongen Fireflies en natuurlijk Go your own way dat hier net wat rauwer en langer is dan normaal.Op naar the Dance.......

Bij vlagen best een fijn album al is de originaliteitswaarde niet al te groot.Alles aan deze Everything Not Saved Will Be Lost - Part 1 ademt subtopper uit.Alleen Exits en Syrups stijgen daar een stuk bovenuit.
Verder qua instrumentatie een paar aardige vondsten en een bijpassende productie maar echt eredivisie werk is het toch vrij zelden.Ook wel gedeeltelijk de schuld van de zang van Yannis Philippakis want daar houdt ik het maar een nummer of vijf,zes bij vol.
Alles bij elkaar wel een ruime voldoende en een consolidatie van hun huidige status maar ik denk dat het er bij deel twee toch wel een beetje om zal gaan.
Misschien dat hun aankomend optreden op Down the rabbit hole me wat gunstiger kan doen stemmen.

ik dacht destijds dat Fokofpolisiekar,de band uit Bellville,Kaapstad gestopt was maar anderhalf jaar geleden verscheen er toch weer Selfmedikasie,hun eerste album in elf jaar.Gefinancierd door crowdfunding en het resultaat mag er zijn.
De plaat is een mooie combinatie van punk en rock geworden met een fijne naturelle productie en (nog belangrijker) dertien sterke songs.Daarnaast is er een goede dynamiek in de sound en vind ik Francois Van Coke een meer dan redelijke zanger die met veel enthousiasme zijn sterke,Afrikaanse teksten uit zijn strot spuit.
Dat levert onder meer prachtige nummers als Ek Glo in die Son,Ek Is Cool (Ons Is Fukt-up) en B2CY op,en de absolute uitschieter,het titelnummer Selfmedikasie.
Ijzersterke comeback derhalve van Fokofpolisiekar,die tevens één van de bands is die ik nodig eens live moet zien.
Zeer goed album.

Aangezien het debuut van het Ierse Fontaines D.C. (Dogrel) me vorig jaar danig imponeerde en ik er best veel luisterplezier aan beleefd heb voel ik me, nu het einde van het jaar in zicht komt, toch een beetje genoodzaakt om de opvolger A Hero's Death nog een kans te geven.
De plaat klinkt voor het merendeel donkerder en meer ingetogen dan zijn voorganger, en dat ervaar ik om meerdere redenen als behoorlijk positief. A Hero's Death sluit daardoor goed aan bij mijn huidige gemoedstoestand en ontwikkeling, aanpassing en verandering in de sound/geluid van een band kan ik ook altijd wel waarderen.
De uitstekende opener I Don't belong is wat dat betreft een perfect voorbeeld en ook met Televised Mind, A Lucid Dream, Living in America en het titelnummer weten de Fontaines D.C. een aantal voltreffers te produceren. Die laatste twee komen ook weer wat meer in de buurt van het geluid op Dogrel.
Verder is het zeker nog vermeldenswaardig dat het gros van de nummers, alleen op het einde wordt A Hero's Death misschien iets te eenvormig, compositorisch minimaal weer hetzelfde hoge niveau aan tikt en dat de zang van Grian Chatten er ook op vooruit gegaan is.
Kom ik, op een iets andere manier weliswaar ook bij dit tweede album toch weer uit op vier sterren.

Na een aantal wat verwarrende draaibeurten die me nog niet meteen helemaal konden overtuigen begin ik nu toch steeds meer enthousiast te raken over Dogrel,het debuut album van de uit Dublin afkomstige Fontaines D.C..
In eerste instantie vond ik de band wel wat raakvlakken hebben met the Strokes en muzikaal gezien wat simpel van opzet,maar dat is schijn.Fontaines D.C. steken hun nummers heel wat inventiever in elkaar als dat ik aanvankelijk dacht.En dat in combinatie met de heerlijke,wat nonchalante en onverschillige zang van Grian Chatten levert toch een ijzersterk,alternatief rock/punk album op.
Misschien is het wat dat betreft ook een voordeel dat ik niet bekend was met alle singles die ook op Dogrel terecht zijn gekomen.De luisterervaring is dan toch wat helderder.
Hoe dan ook,ik vind het niveau van de songs vrijwel constant hoog (ook lekker geproduceerd trouwens) met Too real,Roy's tune,Liberty Belle en Liberty Belle als voorlopige uitschieters.
En het laatste nummer,wat een iets langzamere versie is van het Pogues nummer Sally MacLennane is ook erg geslaagd en leuk.
Uitstekend album.

Na One by One uit 2002 heb ik nog maar zelden naar nieuw materiaal van de Foo FIghters geluisterd. Alleen het Sonic Highways project via de film, en dat klonk best goed, mede door de hele opzet en gastmuzikanten.
Datzelfde geldt min of meer voor hun nieuwe en tiende album Medicine at Midnight, dat niet al te veel verrassingen biedt maar wel een aantal prima songs herbergt. De zwakke opener Making a Fire hoort daar echter niet bij. Het poppy na na na refrein deed me het ergste vrezen voor de rest van het album maar gelukkig bleek het een éénmalig incident. De Foo Fighters herpakken zich in de acht daaropvolgende nummers die allemaal in categorie redelijk tot goed vallen, en als pluspunt ook nog vrij veel afwisseling bevatten.
Het dynamische Cloudspotter, Holding Poison en het lekker stevige No Son of Mine springen er voor mij uit, en het overige materiaal is aardig maar voegt niet al te veel toe aan het oeuvre van de band.
Ruim voldoende.

Toch wel een stuk minder dan The Colour and the shape,iets wat overigens niet geldt voor de eerste drie nummers want die zijn erg goed met Learning to fly als hoogtepunt.Daarna wordt het allemaal wat saai,ingetogen en vlak al is het ook weer niet echt slecht.Wel had de productie van Nothing left to lose wat helderder gemogen.In zijn geheel toch nog een redelijk album.

Typisch Amerikaans rock product uit de jaren tachtig maar wel één die nog steeds erg lekker klinkt.Waiting for a girl like you werd ook hier een hit en vind ik nog steeds een prima ballad.De beste nummers zijn echter rockers als Jukebox hero en Urgent,perfecte songs voor in de auto.Daarom is dit soort muziek natuurlijk zo populair in de USA;ideaal om lange afstanden te overbruggen,en dan zijn er weinig betere albums als 4.

Soms wat flauw en vermoeiend album maar vaak ook erg leuk en muzikaal zit het allemaal prima in elkaar.Daarnaast natuurlijk weer hilarische teksten zodat The Man from Utopia toch geen moment verveeld.Sex en Cocaine decisions vind ik de beste nummers.Ook een erg mooie hoes van Ranx tekenaar Tanino Liberatore.

De zevende verzamelaar alweer,en dan reken ik de remix albums nog niet ééns mee,van een band die slechts twee reguliere albums op zijn naam heeft staan.Afgezien van wat leuke remixen op het einde,waarvan ik niet weet of ze al eerder op plaat verschenen zijn (en dat al zeker niet ga uitzoeken) is deze best off van Franky goes to Hollywood dan ook totaal overbodig.
Vond het sowieso altijd al een wat gemaakte band die teerde op de producerskwaliteiten van Trevor Horn,al moet ik er wel bij zeggen dat alle grote hits door Frankie Goes to Hollywood zelf geschreven zijn (het spelen daarvan werd op Welcome to the Pleasuredome nog grotendeels door sessiemuzikanten en Trevor Horn zelf gedaan),dus enig talent kan ze ook weer niet ontzegt worden.En vooral de eerste twee Relax en Two Tribes zijn nog steeds lekkere nummers en staan tegenwoordig toch wel als klassiekers te boek.Vond ook de cover van Bruce Springsteen's Born to run best aardig.
Op de nummers van hun tweede album Liverpool van deze verzamelaar (onder andere Rage Hard ,Watching the Wildlife,Warriors of the Wasteland en Maximum Joy) is Trevor Horn er niet meer bij en is het allemaal toch een fractie minder.En ook al zaten er nog best een paar aardige nummers tussen,de grote successen waren voorbij.Vervolgens,een jaar later (1987) was de band een zelfde lot beschoren.
De releases gingen echter onverminderd verder............

Ben dit erg duurzaam album sinds zijn release in 1997 altijd met regelmaat blijven draaien,en ook degenen waarbij ik Lipstick, Lies & Gasoline in de loop der jaren geïntroduceerd heb waren bijna allemaal erg enthousiast over dit achtste album (ik kan er een paar langs zitten) van de 'Friese' Canadees Fred J. Eaglesmith.
Ik heb de man een aantal jaren later ook live gezien in Venlo en toen bleek niet alleen zijn Roots muziek maar ook Eaglesmith zelf erg onderhoudend te zijn.
Vreemd genoeg is het voor mij altijd bij dit album gebleven,ik heb nog wel Dust bij het desbetreffende concert gekocht maar die zet ik vrijwel nooit op.Ik wil nu echt weleens wat dieper in het oeuvre van Fred Eaglesmith duiken maar van de andere kant is Lipstick, Lies & Gasoline misschien wel zo'n sterk album dat ik daar simpelweg genoeg aan heb.
De plaat opent met het dynamische Seven shells,een nummer wat vooral opvalt door de prachtige en originele percussie,iets wat overigens wel voor meer nummers op dit album geldt.Vervolgens zijn we aanbeland bij één van de hoogtepunten op Lipstick, Lies & Gasoline 105,misschien wel één van de beste auto rij nummers ooit,zeker als je de geweldige tekst laat meetellen.
Wat volgt zijn een verzameling prachtige Roots nummers die stuk voor stuk uitblinken door hun veelzijdigheid,is het niet muzikaal dan wel qua tekst.Uitschieters zijn naar mijn mening,de beide erg amusante songs Drinking Too Much en Time to Get a Gun,het zowel prachtige als ontroerende Alcohol & Pills en het perfecte slotakkoord Water in the Fuel .
En de uitkomst van die collectie van dertien songs is dat je dan één van de mooiste Roots platen ooit te pakken hebt.

Ik ging een beetje met hetzelfde gevoel dit album in als Jurado hierboven maar na een aantal draaibeurten ben ik eigenlijk best enthousiast over Clone of the Universe.Niet dat nu allemaal zo anders is als in het verleden,de Stonerrock vol fuzz is nog steeds de hoofdmoot,maar ze slagen er deze keer wel in om het te vertalen naar erg sterke songs.
Daarnaast bevat de plaat met het ruim 18 minuten durende Il Mostro Atomico een epische song die over de volle lengte kan blijven boeien.
Een zeer geslaagde samenwerking met Alex Lifeson derhalve,en dat geldt ook voor het hele album.
Fu manchu is weer helemaal terug van nooit weggeweest.

Maakt net iets meer indruk dan voorganger Steady diet of nothing,ook omdat die plaat wat betreft geluid min of meer een voortzetting was van Repeater terwijl Fugazi op In on the Kill Taker toch wat nieuwe elementen aan hun sound toevoegt.
Gebleven is de dynamische post hardcore en de duo zang van Ian MacKaye en Guy Picciotto die elke keer zo'n fantastisch contrast oplevert,en daarbij komen deze keer de lichte gitaar noise invloeden die de band een beetje meer richting,bijvoorbeeld een groep als Sonic youth brengt.Ook hoor je dat ze weleens naar Wire geluisterd hebben.
In on the Kill Taker is daarnaast ook een erg gevarieerd album,korte snelle punk erupties als Public Witness Program en Great cop worden afgewisseld met uitgesponnen,meer experimentele gitaar rock zoals 23 Beats Off en Last Chance for a Slow Dance. Daartussen is er natuurlijk ook nog steeds plaat voor de typische temperamentvolle Fugazi songs met veel aandacht voor ritme.
Dat alles levert In on the Kill Taker toch een plaatsje op bij de betere albums van de band uit Washington, D.C.,al ontlopen ze elkaar qua kwaliteit nu ook weer niet zoveel.
Hoe dan ook,erg sterk album.

Vind deze ook niet veel minder dan zijn titelloze voorganger,Burning too is voor mij zelfs het sterkste nummer van de hele 13 songs.Misschien is de reden dat op Margin walker gewoon twee songs minder staan want qua sound sluiten ze gewoon naadloos op elkaar aan.
Alle ingrediënten die hun debuut EP zo sterk maakte zijn ook hier aanwezig,de vaak erg sterke samenzang tussen Guy Picciotto en Ian MacKaye,twee stemmen die zo van elkaar verschillen zodat ze hier elkaar bijna perfect aanvullen.De krassende en hakkende punkgitaar.En het geraamte van Fugazi,de stuwende ritme sectie die veel invloeden uit de reggae kent en zich wel op elk nummer op één of andere manier onderscheid.
Naast het al eerder genoemde Burning too vind ik hier vooral het titelnummer (Margin walker komt qua geluid en tempo nog het dichtst in de buurt bij MacKaye's vorige band Minor threat) en de afsluiter en tevens rustpunt Promises erg goed.
Derhalve een prima tweede EP van het Washington DC afkomstige Fugazi en die standaard zouden ze nog wel even volhouden want ook de opvolger Repeater was weer een knaller.

Jammer genoeg hun laatste maar ter gelijkertijd een ijzersterke afsluiter van hun carrière al vind the Argument wel een heel klein beetje minder dan hun eerste twee albums.Dat kan ook overigens ook komen door het feit dat Fugazi's laatste gewoon wat meer draaibeurten nodig heeft,vind hem wat ontoegankelijker en de band schuwt hier het experiment ook niet.
Wat wel weer erg goed naar voren komt is het mooie contrast tussen de zang van respectievelijk Guy Picciotto en Ian MacKaye,de fantastische ritme sectie en de onderhuidse spanning die heel het album in een vaste greep houdt.
De kwaliteit van de songs is vrij constant maar als ik dan toch favorieten moet noemen kom ik uit bij Full Disclosure,Epic Problem en The Kill,maar dat kan morgen zo weer anders zijn.
Concluderend prima plaat en spijtig dat ze er niet meer zijn.

Vrij aangenaam en ontspannend klinkend garage rock plaatje van de Fuzztones met een sound die diep in de sixties geworteld is.Eigenlijk was ik de band na hun eerste albums,inclusief het klassieke debuut Lysergic Emanations een beetje uit het oog verloren maar het blijkt dat ze zo'n dik twintig jaar later nog steeds prima muziek maken.
Preaching to the Perverted is een afwisselend en mooi album geworden waarbij de zang van Rudi Protrudi nog steeds overtuigt.
Vernieuwing of scheurende gitaren (hier veelal de mondharmonica of het orgeltje) moet je hier niet zoeken maar voor authentieke garage rock ben je bij de Fuzztones nog steeds aan het goede adres.Met deze keer This Game Called Girl,Between the Lines en Invisible als hoogtepunten.
Verrassend goed.