Vervelend plaatje dat eigenlijk al direct kopje ondergaat door de zwakke mix en productie.Het songmateriaal vind ik ook al niet echt opzienbarend,net als de zang overigens.
Een aantal nummers zijn nog wel om aan te horen (Full Throttle Tribe,Tongue of God) maar op een gegeven moment is dit weerspannige album te vermoeiend voor mij.

Enige plaat die ik van Will Oldham heb/ken.De onvaste stem,de indringende teksten (die ik helaas niet altijd even goed versta) en natuurlijk de ritme box,een album waar je niet echt vrolijk van wordt maar je ter gelijkertijd niet meer los laat.Blijft zo enkele dagen op mijn draaitafel liggen om vervolgens maanden niet meer uit de hoes te komen.Ben toch benieuwd naar ander werk want ik heb de indruk dat dit niet zijn beste album is.Stablemate,No gold digger,the Weaker soldier en The Sun Highlights the Lack in Each zijn mijn huidige hoogtepunten.Uniek.

Toch wel een lichte tegenvaller na het geweldige Vulgar display of power.Niet dat Far beyond driven slecht is maar het album bevat wel een flink aantal middelmatige composities.Gelukkig maakt Dimebag Darrell die nog vaak goed met zijn briljante gitaarwerk maar een nummer als Good friends and a bottle of pills kan ook hij niet meer redden.Alleen de opener,Shedding skin,I'm broken,Throes of rejection en Use my third arm kunnen mij voor de volle 100% overtuigen.Wel grappig is dat,hoewel ik dit misschien wel hun minste album vind (de eerste vier niet meegerekend want die ken ik niet)het tevens hun meest succesvolle is.

Debuutalbum,na eerder al een EP te hebben uitgebracht,van de gedeeltelijk uit Arnhem en Nijmegen afkomstige band Paracetamøl .Het viertal houdt zich wat betreft stijl op in het alternatieve gitaarcircuit en in het geval van Behave betekent dat elf nummers lang een vlammende combinatie van garage rock,noise en punk.
Tijdens sterke opener Hectic Coop deed de band,mede door de zang me wel wat denken aan the Jesus lizard maar in het verdere verloop van Behave komt er toch wel iets van een eigen geluid bovendrijven.Denk dat de wat nonchalante maar ter gelijkertijd erg fijne productie daar wel medeverantwoordelijk voor is.Ook in songs als Unbiased en het titelnummer,waar het tempo flink wordt teruggeschroefd toont Paracetamøl zijn veelzijdigheid en laat tevens horen dat ze sinds de release van hun eerste EP behoorlijk wat progressie geboekt hebben.Wat op dit debuut album,naast de al eerder genoemde nummers resulteert in prima songs als Beach Problem,Mask Off en heerlijk over de top gaande afsluiter Ouf.
Daarnaast is de band ook live een beleving en met iets meer variatie in de zang (mijn enigste kleine minpuntje) staat Paracetamøl wellicht nog een mooie toekomst te wachten.

Heerlijke tegendraadse plaat van het kwartet Pardoner, afkomstig uit San Francisco en met Came Down Different toe aan hun derde album. Ben niet bekend met de eerste twee maar hier laat de band in een goed half uur een prima indruk achter.
De sound is erg dynamisch, grijpt onder meer terug op de noise bands uit de tweede helft van de jaren tachtig, kent daarnaast een aanstekelijke rammelpop kant en weet vervolgens weer te verrassen met felle en energieke post punk erupties. Dat levert te samen een bijna eclectisch te noemen geluid op, dat niet alleen veelzijdig is maar ook nog gepaard gaat met een voortreffelijke productie.
Vooral in de songs Donna Said, Bunny’s Taxi, Hammer Factory en Lucky Day pakt dat erg goed uit en die behoren dan ook tot het betere nieuwe alternatieve Rock werk wat me het laatste jaar ter ore is gekomen.
Wel een beetje jammer dat zanger Max Freeland, hoewel best overtuigend, niet echt over een uitzonderlijke stem beschikt. Maar alles overziend weet Pardoner dat vlekje met hun krachtige spel en fantastische sound glorieus weg te poetsen.
Zeer goed album.

Niks nieuws onder de zon hier,alternatieve gitaarpop zoals we al zo vaak gehoord hebben.Met dien verstande dat er wel een aantal erg leuke nummers op Human performance staan.Ik noem in dit verband Berlin got blurry,Two dead cops en het titelnummer.Het kraakt en piept vaak aan alle kanten maar de kwaliteit is onmiskenbaar.
Eigenlijk gewoon een heel sympathiek album dat me toch nieuwsgierig maakt naar ander materiaal van Parquet Courts.Tegelijkertijd krijg ik hierdoor ook weer zin om weer eens een album van the Tall dwarfs uit de kast te trekken.Alleen daarom al ruim voldoende.

Ik ga voor een groot gedeelte mee met heicro en Hendrik68.Paul Cauthen bezit een goede stem en ook de songs op zijn tweede solo album bezitten voldoende kwaliteit maar heel de sound en ook de manier van zingen klinken voor mij zowel te gepolijst als exorbitant .Nu pakt dat bij sommige genres of artiesten best mooi uit maar bij Room 41 niet.
En omdat bijvoorbeeld Holy Ghost Fire,Cocaine Country Dancing en Freak gewoon prima nummers zijn,is dat eigenlijk best zonde.
Nu is Room 41 voor mij een aardig tot vrij goed country/roots album maar met een iets andere muzikale benadering had ik de plaat misschien wel met een vol punt meer kunnen belonen.

Lekker plaatje dit,en alhoewel ik lang niet alles van het kwartet uit Chicago ken heeft de band me nog nooit teleurgesteld.De instrumentale metal van Pelican doet me soms wel een beetje denken aan de uit Venlo afkomstige oudgedienden Gore,met dien verstande dat de eerste groep toch een stuk minder Spartaans klinkt en steeds vaker ruimte geeft aan de melodielijn .En op hun nieuwste en zesde album Nighttime Stories gaan ze ook regelmatig de rockkant op.
Zolang ze dat doen met composities,van het op deze plaat,grotendeels aanwezige niveau heb ik daar geen problemen mee.Alleen Abyssal Plain en WST,ofschoon zeker geen slechte songs,kunnen me (nog) niet voor de volle 100% overtuigen.Maar het overige materiaal zijn stuk voor stuk ijzersterke nummers met Cold Hope en (vooral) Midnight and Mescaline als voorlopige uitschieters.
Prima album.

Ik kan wel voor het overgrote deel meegaan met de meningen hierboven.
Pelican uit Des Plaines, Illinois,ik zag ze ergens bij een mede musicmeter gebruiker voorbij komen en wat ik las sprak me wel aan en wat ik hoorde nog meer.Zit voor mijn gevoel ergens tussen Gore en Helmet in en dat er ééns geen zang bij zit is een groot voordeel want van de meeste zangers in dit genre ben ik toch niet zo kapot.
Deze Post-metal is voor mij dan ook een kleine verademing,Mammoth is het prijsnummer en de twee nummers daarna zijn ook erg sterk.Alleen de opener Pulse vind ik niet zo bijzonder.
Natuurlijk zijn het slechts vier nummers maar ik ga zeker meer van deze band beluisteren al heb ik wel begrepen dat Pelican inmiddels alweer over zijn hoogtepunt heen is.Maar goed daar kom ik dan zelf wel (eventueel) achter.
Goed met groeimogelijkheden.

Lekker album van het de Hermosa beach,Californië afkomstige Punkrock veteranen van Pennywise.De eerste twee nummers knallen er al meteen heerlijk in en ook de rest van de plaat blijft een opvallend hoog tempo gehandhaafd.
Ook met de songs zit het over het algemeen wel goed,prima power deuntjes die ook nog voorzien van een goed geluid en hier en daar een (best wel nodige) fijne break bevatten.Tegen het einde wordt het wat meer van hetzelfde en ook de zang van Jim Lindberg is soms wat kleurloos maar door de kwaliteit van het song materiaal wordt dat grotendeels goed opgevangen.
Derhalve is Never gonna die een overtuigend,tiende studio album van Pennywise en voor mijn gevoel één van hun beste.

Na het één en ander over Perfume genius gelezen en gehoord te hebben twijfelde ik op voorhand of dit wel iets voor mij zou zijn en eigenlijk weet ik dat nu nog steeds niet zeker.
De eerste keer dat ik Set My Heart on Fire Immediately (mooie titel) hoorde was ik direct onder de indruk,het album klonk fris,vrij origineel en veelzijdig.De mix van indie pop met folk en elektronica was iets wat ik op deze manier nog niet al te veel gehoord had en ook de zang van Michael Alden Hadreas klonk gedurfd en mooi.
Nu,een paar dagen later ben ik toch wat minder enthousiast,let wel ik vind het nog steeds een goede plaat maar ten eerste zakt Set My Heart on Fire Immediately na het sterke en erg mooie Your Body Changes Everything toch behoorlijk in,en ten tweede wordt het voor mij op een gegeven moment allemaal iets te kunsteld.Een dikke 50 minuten is me dan gewoon iets te lang,vandaar dat ik het album nu meestal in twee gedeelten draai,dat bevalt me beter.
Blijft over dat ik het kwartet Describe,Without you,On the floor en Your Body Changes Everything songs van hoge kwaliteit vind en dat de rest me (voorlopig nog) wat minder ligt.
Hou het vooralsnog op 3,5 sterren en wie weet wat de toekomst nog brengt.

Één van de leukste punk live albums die ik ken.Zonder meer jawel namelijk.

Je moet even door de 'blitse' tachtiger jaren productie heen bijten maar als je daar (weer) wat aan gewend bent openbaart zich een bijzonder fraai album.Wallflower is het mooiste en meest tijdloze nummer op de plaat en Shock the monkey het meest hitgevoelige (verdiende eigenlijk wel een zelfde status als bijvoorbeeld Sledgehammer).Andere kiezen vaak voor San Jacinto en The Rhythm of the Heat,ook sterk maar halen het toch niet bij de twee eerder genoemde nummers.Lay your hands on me is een ander hoogtepunt.Andere kenmerken van 4,security zijn Gabriels prachtige en geestdriftige zang,de veelvuldige invloeden van wereldmuziek en de fantastische dynamiek van het album.Erg goed en samen met zijn voorganger de beste van Peter Gabriel.

Goed album van Peter Tosh wat een aangename,toegankelijke Reggae sound laat horen.Niks mis mee...

Wisselvallig album waarbij de balans dankzij het briljante In the air tonight net naar de goede kant doorslaat.Iets minder blazers had voor mij ook wel gemogen,ben daar niet zo'n fan van.Uitzondering; het erg aanstekelijke I missed again.Verder vallen The roof is leaking en het sterke slotakkoord Tomorrow never knows in positieve zin op.De rest gaat van aardig tot matig.

Aardig album dat gered wordt door de stem en het drumwerk van Phil Collins.De ballads en blazers hoeven voor mij niet zo maar er staan toch genoeg goede nummers op (Like China,Thru these Walls en de sterke opener I don't care anymore) om drie sterren te rechtvaardigen.

Sterke Rootsrock plaat van Phil Lee (moet toch eens achter meer materiaal van hem aan),een singer/songwriter die vanuit Nashville,Tennesee opereert.Met een mix van Rock,Blues en Country maakt ie van The Mighty king of love iets heel moois.Het meest in het oog springend op dit album zijn naast Lee's wat hese stem de prachtige levensbeschouwelijke teksten over alledaagse situaties en personen.Dit resulteert in hoogtepunten als Blueprint for disaster,het grappige Somebody Oughta' Do Something About That Guy en mijn persoonlijke favoriet A Night in the box.En ondanks het jammerlijke feit dat ik nog steeds de enige ben die op dit album gestemd heeft is dit toch zeker een aanrader voor de liefhebbers van het genre.

Helemaal geen onaardige poging van John Lydon en consorten.What the world needs now is zowel afwisselend als wisselvallig maar bevat genoeg goede/leuke nummers om Public image limited niet helemaal in de vergetelheid te doen belanden.De opener Double trouble hakt er al meteen stevig in en ook het mooie C'est la vie is één van de hoogtepunten.Eigenlijk is de hele eerste helft van het album best wel sterk.Dat niveau wordt helaas niet de hele plaat volgehouden maar echt slecht wordt het gelukkig nergens.Wel jammer dat de zang vaak zo matig is maar verder werkt de combinatie van sfeer scheppen en monotone ritmes nog best.Dikke drie sterren.

Behoorlijk onder de indruk van dit achtste studio album van Pink Floyd,vond hem per luisterbeurt aan kracht winnen.Sterkste punt van Animals vind ik de sfeer die de plaat uitstraalt,een wat naargeestig geluid dat perfect aansluit op het concept dat dan weer losjes gebaseerd schijnt te zijn op George Orwell's boek Animal farm.Geen vrolijke kost allemaal,dat geef ik toe maar mede door de wat robuustere sound als dan we van de band (tenminste ik) gewend zijn pakt het wel allemaal erg geslaagd uit.
In feite bestaat Animals uit drie lange nummers (plus een soort van in-en outtro) die weinig voor elkaar onder doen en ook nog vaak onverdeeld zijn in verschillende muzikale lagen die zich langzaam maar zeker aan je openbaren.
Animals behoort voor mij dan ook meteen,vlak na Dark side of the moon,tot één van mijn favoriete Pink Floyd albums.En weliswaar heb ik ze nog niet allemaal gehoord maar ik verwacht niet dat daar nog ooit verandering in gaat komen.
Zeer goed.

Het titelnummer is met een beetje goede wil monumentaal te noemen maar de drie nummers die daar op volgen (Fat old sun is daarvan nog de beste) vind ik voor Pink Floyd begrippen vrij gemiddeld.Het slotstuk is leuk en interessant maar om het nou echt goed te noemen mmmhhhhh.In nuchtere beluistering een krappe voldoende voor Atom heart mother in andere toestand........All bets are off.

Ben het wel grotendeels eens met de meeste scribenten hier boven mij,dit vierde album van het Amerikaanse Pissed Jeans mag er best een vol punt bij hebben.Dat niveau heeft Honeys uit 2013 minimaal wel.
Ook in de vergelijking met,vooral the Jezus lizard en iets mindere mate the Birthday party en Black flag kan ik me wel vinden en zou daar zelf nog de Oblivians,Zen Guerrilla en Unsane aan willen toevoegen.Maar ondanks al die raakvlakken met de bovengenoemde bands weet het kwartet uit Allentown, Pennsylvania toch ook iets van een eigen koers te varen waar al die invloeden vakkundig worden samengesmeed tot één IJzersterk en furieus geheel.Erg fijn om weer eens een band te horen die de muzikale extremen opzoekt,was toch al weer even geleden voor mij.
Ook een compliment voor de heerlijk bijpassende productie die de combinatie van noise/gitaar rock en hardcore punk nog een extra kwaliteitsinjectie geeft.Vooral die heerlijk ronkende baspartijen zijn een verrijking voor de sound.Evenals de dynamiek die Pissed jeans in hun geluid en songs aanbrengt,maakt het allemaal toch net wat veelzijdiger.De stuk voor stuk in een hoog tempo gespeelde nummers als Vain in Costume,Health Plan en Cathouse bevallen me vooralsnog het best maar ik denk dat Honeys sowieso een plaat is waar ik een hele tijd mee vooruit kan.
Conclusie ; zeer goed.

Wellicht niet het meest toegankelijke album van PJ Harvey (ken niet al haar albums) maar bij een plaat met Steve Albini op de producersstoel is mijn interesse altijd wel gewekt.
Na nogal wat luisterbeurten kom ik tot de conclusie dat ik Rid of Me meer dan geslaagd vind, op een enkel nummer na komen de hier felle en erg directe vocalen goed overeen met de gortdroge sound van Albini.
De plaat opent ontzettend sterk met het titelnummer en Missed, het absolute hoogtepunt van Rid of Me.
Een volgende uitschieter is het dynamische Rub 'Til It Bleeds, en vervolgens het erg intense 50ft Queenie, niet het meest makkelijke nummer.
In de tweede helft heeft het album de neiging om zo nu en dan wat zwaar op de maag te liggen maar door het prima slotakkoord Ecstacy slaat de balans uiteindelijk ruim naar de goede kant door.
Geen lekker comfortabel album van de Engelse Zangeres maar voor mij één van haar beste.

Zeer gedreven en wat donker album van PJ Harvey dat op alle onderdelen,muzikaal,vocaal en totaal sfeer erg goed scoort.Daarnaast klinkt To Bring You My Love ook behoorlijk dynamisch en heeft het,zo'n 25 jaar na z'n release nog maar weinig aan zijn urgentie verloren.
Het album vraagt ook wat geduld van de luisteraar want ondanks zijn intensiteit en variatie duurt het even voordat To Bring You My Love zijn schoonheid volledig prijsgeeft.Dat verschilt overigens per nummer want zo pakt het radio hitje Down by the Water vrijwel meteen maar heeft een gekwelde,maar ook prachtige song als Long Snake Moan wat meer tijd nodig.
Uiteindelijk vallen ze,voor het overgrote deel allemaal wel in de categorie gepassioneerde rock voor gevorderden waar de fantastische zang van PJ Harvey de kers op de taart is.
To Bring You My Love is derhalve een indrukwekkend album met een erg lange adem.

Ik heb hem ook maar verhoogd naar vier sterren want Ill manors begint me zo'n vier jaar na zijn release steeds beter te bevallen.Vooral de Hiphop gerichte nummers als Pity the Plight,I Am the Narrator en de titelsong zijn erg goed.Deden me ook wel een beetje denken aan de hoogtijdagen van the Streets.
Daarnaast veel lekkere samples,prima productie en (ik neem aan) filmfragmenten en de wat meer poppy/soulnummers zorgen voor de nodige afwisseling.
Verder heeft Ben Drew een mooie rap stem die goed bij (de in dit genre weliswaar overbekende) de vette teksten passen.
En dan heb ik de film nog niet eens gezien maar dat gaat binnenkort gebeuren....
Wel vreemd ie hier niet zo bekend is en slechts 24 stemmen heeft terwijl Plan B in Engeland zo groot is.

Mijn laatste en ter gelijkertijd Plan B's eerste,al zal dat niet zo lang duren want 13 April verschijnt zijn nieuwe album Heaven Before All Hell Breaks Loose.
Who Needs Actions When You Got Words is dus zijn debuut en dat mag er meer dan wezen,geen Soul/funk plaat zoals zijn opvolger maar veel meer een onvervalste Hiphop album met een nog best originele sound ook (inderdaad ergens tussen Eminem en the Streets in waarbij de Engelse invloed wel duidelijk de overhand heeft). Dat laatste komt vooral door de wat softe beats en het veelvuldig gebruik van de akoestische gitaar,niet ik daar nu echt van hou maar hier pakt het wel goed uit.
Daarnaast is Ben Drew ook een erg getalenteerde rapper terwijl zijn teksten van een nog grotere klasse zijn.Niet dat de onderwerpen nu zo anders als normaal in dit genre zijn maar de manier waarop maakt echt indruk.
Dit alles resulteert in veertien,over het algemeen prima nummers waarvan Tough Love,Everyday en het briljante liefdesnummer-of-niet Charmaine bij mij de voorlopige uitschieters zijn.
Erg vreemd dat dit in Nederland niet wat meer aanslaat (slechts elf stemmen) want het niveau op Who Needs Actions When You Got Words is gewoon erg hoog.

Slechte zang,aardig gitaarwerk,goed geluid en matige songs ziehier de Plasmatics met hun vrij overbodige Shock rock/punk/metal.Niet best.

Eigenzinnig rock album van vaderlandse bodem dat de nodige indruk maakt.De tempowisselingen en breaks vliegen je om de oren en ik moet zeggen;het zit allemaal erg knap in elkaar.Technisch gezien is Satisfrictiaddiction dan ook dik in orde,vooral het drumwerk van Daan van der Elsken (voorheen God) is van grote klasse.Er zijn wat raakvlakken met bands als Alice in chains en Tool maar toch slaagt Plexus er redelijk in (mede door wat jazz invloeden) om met een eigen geluid te komen.Enig klein minpuntje is dat de zang af en toe wat vlak is en soms te ver naar achteren is gemixed.Voor het overige is dit echter een album van grote kwaliteit dat helaas veel te onbekend is gebleven.

Flauwe songs zonder een greintje originaliteit,matige productie kortom slechte band.En niemand die mij van het tegendeel kan overtuigen.Onbegrijpelijk dat dit zo'n mega-succes was in de U.S.A.,alleen het titelnummer zou niet misstaan op een eighties mix tape ,de rest is bagger.

Bij mijn eerste luisterbeurt was ik niet echt enthousiast maar naderhand wist Pokey LaFarge me toch wel weer te pakken met zijn nieuwste album Manic Revelations.
De sound (een soort combinatie van Pop,folk en country) is nog steeds diep geworteld in muziek uit de jaren veertig en vijftig en daarnaast beschikt de zanger over een zowel relaxte als prettige stem.Het klinkt allemaal lekker pretentieloos en heeft een bijpassende productie.
De plaat begint wat aarzelend maar vooral in het tweede gedeelte staan een aantal erg sterke songs,waarvan ik Wellington en Going to the country de mooiste vind,die het geheel toch nog vrij makkelijk naar 3,5 sterren tillen.
Live komt de band overigens nog een stuk beter tot zijn recht,iets wat ik vorig jaar nog op Sjock mocht aanschouwen

Van alle nieuwe Hiphop sterren van de laatste jaren vind ik deze Post Malone toch wel de minste.Alhoewel,in mijn beleving heeft Hollywood's Bleeding niet al te veel met het genre te maken.
Een soort van dance/pop waar Malone met een licht elektronisch effect op zijn stem overheen (lijkt) zingt.
Net als zijn voorgaand album heeft ook zijn nieuwste plaat weer behoorlijk te lijden onder eenvormigheid.
Alleen sommige gastoptredens zorgen soms voor wat variatie,net als de leuke gitaarsolo in Take What You Want waar ook nog,de van geen ophouden willen weten,Ozzy Osbourne opduikt.
Kwalitatief gezien houdt het echter allemaal weinig over.Snap echt niet waarom dit,terwijl er zoveel veel betere alternatieven zijn,door best een aanzienlijke groep mensen goed gevonden wordt.
Zal ongetwijfeld de sociale media iets mee te maken hebben.