Een prima aanvulling voor het Outlaw country genre,dit debuut album van de inmiddels al jarenlang in Nashville,Tennesssee residerende zanger en songschrijver Kendell Marvel.De eerste 10,15 jaar betekende dat voornamelijk nummers componeren voor anderen en toen daar uiteindelijk hits uit voortkwamen voor onder meer Gary Allen,Chris Stapleton en Jamey Johnson kon Marvel ook zelf de studio induiken.
Lowdown & Lonesome uit 2017 was daar het allereerste,zeer aardige resultaat van,een plaat die wat betreft stijl niet ver af zit van de eerder genoemde Stapleton en Johnson,terwijl ook een Cody Jinks als referentie mag worden genoemd.
Vooral Tryin' Not to Love You,Gypsy Woman,de opener en titelnummer Lowdown & Lonesome en Drinkin' My Baby Goodbye,waar Jamey Johnson nog acte de présence geeft zijn erg sterk.Verder is Kendell Marvel in het bezit van een vrij goede, aangename en herkenbare Country zangstem en ook met de productie is weinig mis.
Goed album derhalve en met Solid gold sounds,zo'n twee jaar hierna bleek ook dat er nog progressie inzat.

Voor mij nog een vrij onbekende naam deze Kendell Marvel ,maar na wat speurwerk bleek deze Country zanger uit Southern Illinois onder meer songs te hebben geschreven voor George Strait,Chris Stapleton (either way) en Jamey Johnson (de titelsong van That lonesome song).Tja dan worden de verwachtingen toch wat opgeschroefd en ik moet zeggen Marvel stelt met zijn tweede album Solid Gold Sounds bepaalt niet teleur.
Zijn sound is nog het beste te omschrijven als een wat ingetogen vertolking van Outlaw country en komt wat betreft geluid nog het dichtst in de buurt bij de al eerder genoemde Chris Stapleton en Jamey Johnson.Daarnaast blijkt Kendell Marvel hier ook een zeer behoorlijke zanger,maar het meest blinkt Solid Gold Sounds toch uit door zijn vakmanschap als songschrijver.
Hard Time with the Truth,Blood in the water en Cadillac'n zijn daar uitstekende voorbeelden van,en die kunnen zich aardig meten met het beste wat het genre vandaag de dag te bieden heeft.
Prachtig album,dat mede geproduceerd is door Dan Auerbach van de Black keys en me tevens erg benieuwd maakt naar zijn debuut Lowdown & Lonesome.We zullen in de toekomst ongetwijfeld nog wel meer gaan horen van deze Kendell Marvel.

Stukken minder dan zijn eerdere werk en daarom ook meteen het laatste van hem waar ik me aan gewaagd heb.Of dat terecht is........ik hoop van niet.

Zijn beste plaat naar mijn bescheiden menig.Vooral de nummers uit de film Un,deux,trios soleil van Bertrand Blier maken erg veel indruk.Heerlijk album.

Helemaal geen onverdienstelijke poging van 24,Stand by me en Lost boys acteur Kiefer Sutherland om zich eens op de (country)muziek te storten.
Zijn debuutalbum Down in a hole bevat elf songs die duidelijk in de Countrymuziek geworteld zijn met hier en daar een vleugje roots.Echt een geweldige zanger is Sutherland (nog) niet,iets wat vooral in het ballad-achtige werk opvalt maar hij heeft beslist geen onaardige stem.
Ook knap dat hij zelf alle nummers,in samenwerking met producer Jude Cole (die hier overigens uitstekend werk aflevert) schreef want er zitten een aantal erg sterke songs tussen.
Going home,Gonna die,Shirley Jean en de titelsong,met een geweldig outro,zijn gewoon prima Country nummers.De rest is wat wisselvallig en had hier en daar wat scherper gemogen maar echt door het ijs zakt Kiefer Sutherland nergens.
Nu rustig de tijd nemen voor de opvolger,ietwat originelere en kwalitatief sterke teksten en zijn stem wat ontwikkelen en het gaat helemaal goed komen met de voormalige acteur.

Naar aanleiding van het geweldige Pylon deze ook maar eens aangeschaft en die doet er niet voor onder.Absolute dissent is een ijzersterk album waar Killing joke opnieuw een prachtige combinatie van Rock,Gothic,Metal en Wave op de mat legt waarbij zelfs plaats is voor een incidenteel dance- (op hun manier dan) of Reggae/dub nummer.
De afwisseling,in zowel zang als sound is dan ook meteen de sterkste troef op dit zoveelste hoogtepunt in het oeuvre van de band.Lijkt wel of ze met de jaren alleen maar beter worden.
Voorlopige uitschieters zijn voor mij het swingende European super state,the Great cull,Endgame en het meeslepende en absoluut briljante The Raven king.
Klasse plaat!!!

Onlangs toch maar eens aangeschaft en al is het misschien niet de beste van Killing joke Fire dances kan er als 'overgangalbum' zeker mee door.De kale en beukende ritmes hebben hier iets dansbaars gekregen en ook zit er een aangename leegte in de muziek.Veel draaien en dan kom je er achter waarom dit een groeiplaat van het zuiverste (rode) water is.

Opnieuw een ijzersterk album van Killing joke,iets wat me niet echt verrast want alle platen die ik de laatste jaren van de band uit Notting Hill, London gehoord heb wisten me vrijwel meteen te overtuigen.Heb nu nog alleen Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions uit 1990 en MMXII uit 2012 op mijn lijstje staan en ook daarvoor zijn de voortekenen goed.Van heel hun oeuvre vond ik alleen Outside the gate (1988) niet helemaal geslaagd.
Terug naar Pandemonium waar Killing joke op drummer Paul Ferguson na (hij was er weer bij vanaf Absolute dissident) weer in zijn originele samenstelling van Jazz Coleman,Geordie en Youth aantreed.De plaat bevat weer alle kenmerken van hun typische sound,met deze keer als andere accenten de iets toegenomen dansbaarheid en de fraaie oosterse invloeden die toch wel een duidelijke meerwaarde vormen.Verder vind ik de zang van Jazz zowel erg goed als creatief,met als leuke bijkomstigheid dat de vocalen van de eerste twee nummers werden opgenomen in de koningskamer van de grote piramide van Gizeh (Cheops) en heeft Youth Pandemonium fantastisch geproduceerd.Mede door de titel klonk het album voor mij ook meteen als een treffende soundtrack voor de huidige toestand in de wereld met daarvoor als prijsnummer het uitstekende Exorcism,dat door al die kuchende mensen op de achtergrond ineens wel erg actueel klonk.
Andere hoogtepunten zijn het fraaie,ingetogen Jana,het met veel Arabische invloeden gevulde Communion,het meeslepende Labyrinth,Millenium dat door het prachtige refrein veel hitgevoeligheid aan de dag legt en natuurlijk het machtige titelnummer.
Pandemonium is derhalve een zowel schitterend als veelzijdig album,dat ondanks zijn leeftijd van 26 jaar geen moment gedateerd klinkt,juist totaal het tegenovergestelde zou ik zeggen.
Math dha-rìribh (ممتاز).

Opnieuw een zeer sterk album van Killing joke,iets waar ze het laatste decennium toch een beetje patent op lijken te hebben.Sinds Democracy uit 1996 hebben ze alleen maar top materiaal afgeleverd.Ook in 2015 werkt de combinatie van rock,metal,wave en een klein beetje gothic nog steeds prima.Het keiharde beuken is misschien ietsje minder geworden en ergens in de verte hoor je langzaam wat sleet op Jaz Coleman's stem maar het niveau van de songs is op Pylon opnieuw erg hoog.De nummers klinken stuk voor stuk meeslepend en bezwerend zonder echte uitschieters zowel naar boven als naar beneden.Als ik er toch een aantal moet noemen ga ik nu voor New cold war en I am the virus maar dat kunnen morgen zo weer twee anderen zijn.Voor mij met terugwerkende kracht mijn favoriete album van 2016.

Ondanks het iets te hoge synthesizer gehalte en een productie die me niet 100% kan overtuigen (het zal wel met elkaar te maken hebben) blijft dit een alleraardigst pop album.Vooral nummer 7 sprak me destijds erg aan.

King Gizzard & The Lizard Wizard,tja zelfs de naam klinkt al vrij neurotisch en dat zet zich met de sound lekker door.Levendig en origineel is het allemaal wel en tegen het einde is er af en toe wel een rustpunt te ontdekken al had hun versie van rock voor mij nog wel wat dynamischer gemogen.
Verder ben ik het wel met de bovenstaande meningen eens dat de sterkste songs aan het begin staan en dat de productie wat dof/vlak is.
Een voldoende verdient Nonagon infinity wel op basis van originaliteit maar een heel album is voor mij iets te vermoeiend.

Draai de laatste weken vrij vaak de Kings of Leon,en dan met name de eerste drie albums.Hun vierde en doorbraak album Only by the Night was ook nog wel aardig maar daarna vervielen ze voor mijn gevoel in plichtmatige stadionrock,alhoewel ze op hun laatste WALLS (2016) weer tekenen van herstel vertoonden.
Dit tweede album Aha Shake Heartbreak stamt uit 2004 en klinkt ook nu nog lekker fris.Wat betreft het songmateriaal vind ik hem net iets minder dan hun debuut Youth & Young Manhood maar het is wel een veelzijdige en dynamische plaat geworden.Mooie mix ook,inclusief goede productie wat een mooie heldere en open sound oplevert.
King of the Rodeo,the Bucket en Four kicks zijn voor mij de nummers die eruit springen met in hun kielzog het erg fraaie rustmoment Milk.Het eerste swingt als een trein,de tweede is een heerlijk meeslepend rocknummer en op het voortvarende en raggende Four kicks kun je prima wat stoom afblazen.Vind de wat nonchalante en ter gelijkertijd bijtende vocalen Caleb Followill ook uitstekend bij het energieke rock geluid,wat diepgeworteld is in de zuidelijke staten van de Verenigde Staten,passen.
Aha Shake Heartbreak is en blijft gewoon een voortreffelijk album met een langere houdbaarheidsdatum als ik aanvankelijk gedacht had.

Gelukkig een stuk beter dan de wel erg matige voorganger Come around sundown.Het niveau van hun eerste twee albums mag dan nog niet helemaal bereikt worden maar vooral het openingstrio is erg sterk.Vooral Don't matter knalt als vanouds en dat heb ik op hun laatste twee albums node gemist.Tegen het einde zakt Mechanical bull weliswaar iets in maar er zit vooruitgang in.Nu nog iets meer country en blues invloeden in plaats van die stadionrock op hun volgend album en ik ben helemaal tevreden.

Na het debacle Come around sundown gaat de kwaliteit van de albums van Kings of Leon weer langzaam omhoog.Walls bevat in dat verband een aantal goede nummers,onder meer Waste a moment,Find me en Walls en de rest van het materiaal is redelijk tot goed.De meeslepende rock van hun begintijd vinden we helaas niet meer terug en ook alle Country en bluesinvloeden (wat absoluut een plus was voor hun sound) behoren schijnbaar definitief tot het verleden.
Wat overblijft is de nog steeds pakkende zang van Caleb Followill en enkele,gloedvolle songs in het pop/rock segment.Wel had het allemaal wat steviger gemogen voor mij.
Hoe dan ook de band lijkt een beetje op de weg terug met als resultaat een magere 3,5 sterren.

De Amerikaanse rapper Kool Keith lijkt hier de laatste jaren op Musicmeter een beetje in de vergetelheid te zijn geraakt.Op zijn vorig album Controller of Trap uit 2018 werd niet gestemd en ook bij het onlangs verschenen KEITH waren de stemformulieren nog blanco.En dat terwijl hij met zijn band de Ultramagnetic MC's en zijn alter ego Doctor Octagon toch zeker als baanbrekend en invloedrijk geldt.
Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik ook al jaren niet meer naar nieuw materiaal van de New Yorkse Hiphop pionier luister maar toevallig kwam deze voorbij en ik dacht,waarom niet.
Aanvankelijk was ik niet echt onder de indruk,Keith blijft een goede rapper maar vooral op het eerste deel van KEITH had moest ik toch weer even wennen aan zijn muzikale gekte en flow.
Maar na een aantal draaibeurten en een betere tweede helft van de plaat moet ik toch concluderen dat Kool Keith het nog niet verleerd is.Zijn beats zijn nog steeds onnavolgbaar origineel en ook als woordkunstenaar maakt hij nog steeds indruk.Het is misschien niet altijd even toegankelijk en zeker ook niet ieders smaak maar met sterke nummers als 95 South,Open and Wet,Word Life en She Answer,een samenwerking met Jeru the Damaja (B-Real doet ook nog mee) weet hij me toch weer enthousiast te maken.
Een goed album waar nog wel wat rek in zit.

Na het zwakke Untouchables ben ik destijds afgehaakt bij Korn maar met de release van The Serenity of Suffering werd ik toch weer benieuwd hoe ze er tegenwoordig voorstaan.
En dat valt me zeker niet tegen.Niet dat hun album vernieuwend of verrassend is,begreep dat dit zelfs een gedeeltelijke terugkeer naar het verleden is,maar de nummers zijn gewoon (voor het overgrote deel) dik in orde en de sound/productie bevalt me prima.Vooral het eerste gedeelte is erg sterk met de drie singles (waaronder A Different World met een prima bijdrage van Corey Taylor) en het onheilspellende the Hating.
Daarna wordt het allemaal wat wisselvalliger maar met onder meer Die yet another night en Next in line valt er nog genoeg te genieten.
Een ander sterk punt van The Serenity of Suffering is zowel de afwisseling in de zang als in de muzikale structuren van de songs en dat was in het verleden wel eens minder bij Korn.
Vier sterren is wellicht wat veel maar ik geef ze toch omdat ik per luisterbeurt meer plezier beleef aan dit album.

Sterk album van deze West-Duitse pioniers dat ze zelfs nog wisten te overtreffen met de opvolger the Man machine,een jaar later.Zelf erken ik zeker de grote invloed van Kraftwerk op bijvoorbeeld de elektro pop met bands als Depeche mode,Ultravox en the Human league en hun bijdragen aan de ontwikkeling van nieuwe muziekgenres als House en Hiphop,maar de sound van het viertal uit Düsseldorf zelf vind ik tegenwoordig soms toch wat statisch en te monotoon.Ook heb ik een voorkeur voor de Duitse vocalen in plaats van dat Engels met accent.
Trans-Europe Express uit het oeuvre van Kraftwerk heeft de tand des tijds goed doorstaan,de plaat klinkt nauwelijks gedateerd,is muzikaal spannend en kent in de vorm van Hall of mirrors,Showroom dummies en het titelnummer een aantal erg sterke songs.Valt me ook steeds regelmatiger op dat de band vaak erg sterke melodie lijnen heeft.
Minpunten zijn voor mij de,op een gegeven moment toch wel eentonige zang,wat magere productie en het gebrek aan emotie,al betwijfel ik of dat laatste wel zou passen bij het geluid van Kraftwerk.
In zijn geheel desalniettemin een goed en invloedrijk album met een paar behoorlijke uitschieters.

Tja mijn eerste Kreator,een beetje laat misschien maar aangezien de kwaliteit hier van zullen er ongetwijfeld nog meer volgen.
Dus,oerdegelijke Duitse Trashmetal waarvan vooral het spetterend gitaar en drumwerk positief opvallen en ook het merendeel van de nummers mag er wezen.Vooral het trio Totalitarian Terror,Army of Storms en het titelnummer zijn erg goed.Verder bevat Gods of Violence een gezonde dosis agressie en ook de productie vind ik sterk.
Alleen aan de zang moest ik erg wennen en eerlijk gezegd is dat toch wel het minste deel van de band.
Mille Petrozza is dan ook degene die er me van weerhoud om dit album vier sterren te geven.

Krzysztof Komeda is voornamelijk bekend van de muziek die hij maakte voor de eerste vijf films van Roman Polanski (uitgezonderd Repulsion) en de Europese jazz klassieker Astigmatic uit 1966.Veel verder kwam hij ook niet want hij overleed begin 1969 aan de gevolgen van een ongeluk enkele maanden eerder,slechts 37 jaar oud.
De andere scores voor Polanski kan ik me zo niet echt voor de geest halen behalve (een beetje) zijn laatste,Rosemary's Baby.Deze,voor de komische horrorfilm The Fearless Vampire Killers uit 1967 is in ieder geval een heel geslaagde.Het sfeervolle hoofdthema is qua sound geworteld in de Oost-europese klassieke muziek sluit perfect aan bij de beelden.Ook de overige muziek is goed getroffen bij de Fearless Vampire killers en geeft de film een duidelijke meerwaarde,mede ook omdat ie niet te overheersend is.
De stijl is over het algemeen een mix van klassiek en wat free jazz-achtig werk,over het algemeen niet echt heel hoogstaand maar voor dit horrorwerkje is het perfect.