Nederlandse Hardcore/Punk klassieker,snel,afwisselend en erg goed.Dat het geluid niet optimaal is is nog een extra pré.Heel het oeuvre van BGK is overigens verzameld op A Dutch feast,a must have.

Met een verzamelaar van de hardcore punk/reggae pioniers de Bad Brains,die de hoogtepunten bevat van hun eerste vier albums kan natuurlijk niet zoveel misgaan.Het viertal uit Washington D.C. waren tussen,ongeveer 1980-1992 één van de meest vooraanstaande bands in het genre en vooral live een absolute sensatie.Iedereen zal zo wel zijn favorieten hebben maar House of suffering (ik vind dat zelfs hun beste song) en in iets mindere mate Coptic times hadden op deze plaat eigenlijk niet mogen ontbreken.
Voor het overige komen alle klassiekers wel zo'n beetje voorbij op Banned in D.C..Van hun debuut single Pay to cum,de snelle hardcore zoals I,At the movies,Big takeover en de titelsong uit hun begintijd,de latere,wat meer diverse punkrock,inclusief metal invloeden zoals Re-Ignition,With the Quickness en natuurlijk de legendarische songs Sacred love en I against I en op het laatste gedeelte van het album krijgen we nog wat fijne Reggae voorgeschoteld.
Had persoonlijk liever gezien dat de tracks in chronologische volgorde hadden gestaan,vind het zo soms toch wat chaotisch overkomen.Van de andere kant past dat ook wel een beetje bij de Bad brains.
Wat in ieder geval zeker is is dat de muziek op Banned in D.C. tot het beste behoort wat de Hardcore/punk scene in de jaren tachtig te bieden had.

Zowel qua productie,zang als songs toch een stuk minder dan hun top albums.De productie van Quickness en I against I is echt veel beter en wat betreft de kwaliteit van de nummers blijft Build a nation ver achter bij Rock for light.Nu zit er ook zo'n 15 jaar tussen dus zo gek is dat ook weer niet maar vijf jaar later bewezen de Bad brains met Into the future dat er nog wel meer in het vat zat.
De Reggae liefhebbers komen hier wel aan hun trekken want dat staat er relatief veel op maar bij het Hardcore/punk materiaal blijft het vaak bij een goed idee of een aanzet daarnaar want veel van die songs klinken nogal onuitgewerkt.
De plaat verdient nog wel een voldoende want spelen kunnen deze gasten en Jah People Make the World Go Round,Universal Peace en In the Beginning onttrekken zich nog aardig aan de eerder genoemde zwakheden maar in zijn geheel vind ik dit toch één van de minste (samen met God of Love,al heeft die weer wel een goed geluid) van de Bad brains.

Ik vind dit juist één van de minste van de Bad brains.Zanger H.R. is hier weer terug maar klinkt lang niet zo enerverend als op de eerdere albums.Verder komt het niveau van de meeste songs nergens boven de middelmaat uit,Thank Jah en Tongue tee tie uitgezonderd.Wel laat de band horen dat het nog steeds uitstekende muzikanten zijn en ook de productie van (opnieuw) Ric Ocasek is goed.Helaas is dat niet genoeg om God of love te redden.Gemiddeld.

Eindconclusie;sterk album dat verrassend fris klinkt en ook nog eens lekker afwisselend is.Van stevige rock (Popcorn),dub-reggae (RubADub love,Jah love) tot ouderwetse hardcore (Yes I,Suck Sess),het staat er allemaal op.Dat de hoogtijdagen van de Bad brains in het verleden liggen weet ik ook wel maar dat ze nog met zo'n goede cd op de proppen zouden komen had ik niet meer verwacht.

Niet zo goed als zijn voorgangers I against I of Rock for light maar toch een sterk album.Het geluid (productie) is inderdaad geweldig en de plaat herbergt met het titelnummer en No conditions twee absolute Bad brains klassiekers.Goede combinatie van rock,Hardcore en (dit keer) een klein beetje Reggae.

De productie is inderdaad het enige zwakke punt(je) aan dit verder briljante album.Zet hem nog maar eens op en vraag je zelf af of het ooit beter werd.....(live natuurlijk uitgezonderd).Hardcore klassieker pur sang.

Ik was er destijds ook bij in de effenaar;beste concert wat ik ooit gezien heb.Volgens mij is deze cd van het optreden in Paradiso een dag later;beste live cd die ik ooit gehoord heb.

Goed album van Bad religion.Alleen in het midden staan een paar mindere nummers als Materialist en Sorrow maar voor de rest bereikt The Process of Belief een contant,vrij hoog niveau.
Ook kent het album een mooie balans tussen de korte,snelle punknummers en de wat meer veelzijdige en langere punkrock songs.
Na de twee wat mindere voorgangers (No substance en The New America) was deze plaat weer een terugkeer naar de kwaliteit van The Gray race.Een standaard die ze tot op de dag van vandaag hebben volgehouden (uitgezonderd het wat flauwe Christmas songs).Knap.

Ik kan eigenlijk geen reden bedenken waarom ik deze plaat niet goed zou vinden.Prima punk rock album van Bad religion die nog steeds met kop en schouders boven het merendeel van gelijksoortige bands uitsteken.

Alweer hun vierde album maar eerlijk gezegd zei de naam me niets,zal me niet echt aangesproken hebben of ik heb Balthazar op de één of andere manier al die jaren over het hoofd gezien.
Nu al een paar dagen Fever opstaan en eigenlijk bevalt dat best goed,het album bevat elf nummers die ik nog het beste zou kunnen omschrijven als mooie,gecultiveerde pop die ook nog behoorlijk swingt.Verder vind ik de zang best goed,bevat behoorlijk wat soul en is lekker ontspannen en ook de prominent aanwezige baspartijen mogen er zijn.De volle productie doet de rest.
Zelf luister ik voornamelijk naar andere genres maar van een band als Balthazar kan ik op zijn tijd ook best genieten.Vooral Grapefruit,Wrong faces en het titelnummer vind ik erg sterk.
Aangename eerste kennismaking en zodoende een goed album.

Nu al een paar dagen Fever (Sand) opstaan en eigenlijk bevalt dat best goed, het album bevat elf nummers die ik nog het beste zou kunnen omschrijven als mooie, gecultiveerde pop die ook nog behoorlijk swingt. Verder vind ik de zang best goed, bevat behoorlijk wat soul en is lekker ontspannen en ook de prominent aanwezige baspartijen mogen er zijn. De volle productie doet de rest.
Het bovenstaande schreef ik ruim twee jaar geleden over de voorganger van het nieuwe Balthazar album Sand, en met een niet al te kritische blik zou ik daar ook nu weer mee kunnen volstaan. Het grootste verschil vond ik in eerste instantie nog de wanstaltige hoes die deze plaat siert, dan vond ik de Hyena's op Fever heel wat smaakvoller.
Toch zijn er wel (nuance) verschillen in het geluid van de band uit Kortrijk. Zo putten ze voor de sound weer uit meer verschillende genres, iets wat weer een verrijking is. Waar ik minder enthousiast van wordt is de productie, die toch wel de erg gladde kant opgaat. Ook het iets te veelvuldig gebruik van die hoge vocalen stond me na verloop van tijd niet meer zo aan.
Het zijn uiteindelijk de uitschieters zoals Losers, I Want You, Hourglass en Leaving Antwerp die het album nog vrij makkelijk naar een voldoende tillen, maar een vooruitgang ten opzichte van eerder werk is Sand nauwelijks.

Heerlijk derde en laatste album van het garage punk duo Thomas Jackson Potter en Eric Cook alias Bantam rooster uit Lansing,Michigan.
Fuck All Y'all (2000) is niet veel minder dan hun debuut Deal me in uit 1997,de middelste plaat the Cross and the switchblade (1999) ken ik (nog) niet,maar wel wat veelzijdiger en dynamischer.
Zo is de garage sound van Bantam rooster,naast punk,blues en rockabilly nu ook geïnfecteerd door sixties psychedelica.Dat alles maakt van Fuck All Y'all een sterke en intrigerende plaat die soms over de top gaat (vooral vocaal) en dan weer het tempo terug schroeft en met ingetogen,donkere garage blues voor de dag komt.
Fuck All Y'all is dan ook zeker een aanrader in het genre,met Shitlist +1,het spannende The Detroiter, Part 2,You're the Sun en het prachtige,psychedelische bijna instrumentale Perceptive Pornstar als voorlopige uitschieters.
Jammer dat het hun zwanenzang was.

Hun eerste nummer één album in,toen nog West-Duitsland en mede te danken aan hun ijzersterke live optredens bij onder andere Rockpalast.
Maar Für Usszeschnigge (natuurlijk in Kölsch dialect) is ook gewoon een prima rock album waarbij de gepassioneerde zang van Wolfgang Niedecken de sound toch wel een duidelijke meerwaarde meegeeft.Op het album vind ik eigenlijk alleen Waschsalon en in iets mindere mate Ens Em Vertraue matig, maar de rest overtuigt toch wel,met de opener en absolute uitschieter Verdamp Lang Her natuurlijk voorop.De cover van Summertime blues,hier Wo Mer Endlich Sommer Hann is ook best aardig en verder zijn Südstadt Verzäll Nix,
Frau, Ich Freu Mich en Jraaduss bijzonder sterk te noemen.
Für Usszeschnigge is in zijn totaliteit dan ook een goede rockplaat dat door de twee zwakkere nummers net niet aan vier sterren geraakt.

Fijn rock album dat een extra meerwaarde krijgt door het erg leuke maar niet altijd even goed te volgen Kölsch dialect.
BAP lifte in het begin van de jaren tachtig mee op het succes van de Neue Deutsche Welle alhoewel de band daar feitelijk niet zo veel met van doen had.Ze braken door met het album Für Usszeschnigge (en met name de knaller Verdamp lang her) en dat succes werd gecontinueerd met deze plaat.
Kristallnaach is de bekende klassieker maar ook Wellenreiter,Nit Für Kooche (Teil 2) en Wenn et Bedde Sich Lohne Däät zijn prima nummers.De rest valt onder de noemer degelijk,al heb ik gemengde gevoelens bij Wie 'Ne Stein, de Keulse versie van Dylans' Like a Rolling stone,maar is niet echt opzienbarend en wordt vaak gered door de uitstekende teksten (wat ik er van versta) en zang van Wolfgang Niedecken.
De echte kracht van de band waren echter hun fenomenale live optredens die destijds regelmatig te zien waren op de Duitse televisie.
Vün Drinne Noh Drüsse steekt daar,hoe goed het album ook is zo nu en dan wat magertjes bij af.

Niet alle nummers zijn even sterk maar over het algemeen is dit toch een goed overzicht van deze "Kolsche' rockband.Verdamp lang her en het ook hier bekende Kristallnaach zijn de uitschieters en verder is Ne schöne jroos erg sterk.Iets te veel ballads naar mijn smaak maar verder een degelijke verzamelaar van Bap.

Misschien een minder mooie hoes dan voorganger Purple maar muzikaal gezien vind ik Gold and grey,de nieuwe plaat van de uit Georgia afkomstige band Baroness toch een stap voorwaarts.
Dat had overigens wel even tijd nodig want het grootste deel van de nummers blijft niet 1-2-3 hangen en ook moest ik wel even wennen aan de productie.
Maar nu ,na een aanzienlijk aantal draaibeurten komen de sterke nummers als Cold-Blooded Angels,Seasons,Broken Halo en Borderline steeds meer bovendrijven en winnen ze ook steeds meer aan kracht en Kwaliteit.En ook het geluid begint me steeds meer te bevallen.Het geeft Baroness in ieder geval iets eigens en herkenbaars.
Dat geldt min of meer ook voor de zang van John Baizley,geen geweldige vocalist maar die lange uithalen geven het kwartet wel iets origineels.
De eigenzinnige (hard)rock van Baroness levert met Gold & Grey dan ook een sterk album op,ééntje dat nog weleens een lange adem zou kunnen hebben.

Onderhoudend album vol covers wat vooral punten scoort door de ongedwongen sfeer die het uitademt.Barry Hay is geen wereldzanger maar op deze plaat,die hij samen met JB Meijers in elkaar draaide, doet hij het verrassend goed.
Ook de muzikale invulling,waar naar ik aanneem Meijers grotendeels verantwoordelijk voor is kan me best bekoren,gevarieerd en af en toe best verrassend.Vooral de Mexicaanse/Latijns Amerikaanse invloeden daarbij,betekenen toch een meerwaarde voor For You Baby.
De keuze van de songs is minder opzienbarend maar aan sommige weet Barry Hay een mooie,eigen draai te geven.Zo pakt de keuze voor een lager tempo en piano begeleiding bij Phil Lynott's King's call erg goed uit en is de unplugged uitvoering van Heartbeat city (the Cars) ook bijzonder fraai.
Ook Black star en Southern nights zijn zeker geslaagd te noemen.De rest is meestal wel voldoende maar echt verbazingwekkende songs vind ik er niet meer tussen zitten.
Maar de eindbalans opmakend komt For you baby uiteindelijk toch op een dikke voldoende uit.

Best een aardig album,dit vierde en destijds voorlopig laatste van de formatie Bauhaus.De band begon toen al een beetje uit elkaar te vallen,terwijl ook de inbreng van zanger Peter Murphy,mede door ziekte een stuk geringer was dan we gewend waren.Al voor de officiële release datum van Burning from the Inside had de band hun afscheidsconcert al gegeven.
De plaat blijft een beetje hangen op het niveau van voorganger The Sky's Gone Out,maar haalt het niet bij de twee eerste albums van de Gothic formatie uit Northampton,Engeland.
Aan de fantastische en ook op single verschenen opener She's in parties lag dat in ieder geval niet want dat nummer behoort tot de beste die Bauhaus ooit uitbracht.Wat volgt zijn vrij veel rustige en wat meer experimentele nummers die Burning from the Inside wel wat veelzijdiger maken maar niet allemaal even goed geslaagd zijn.Antonin Artaud en Slice of life zijn hier de beste.Bonuspunten zijn er nog voor het sfeervolle geheel en de fraaie productie.
Ik zou trouwens de voorkeur geven voor de uitgebreidere versie van de plaat,heb je er de schitterende single Lagartija Nick nog bij.
Goed.

Helemaal geen onaardig comeback-album van Bauhaus maar het nivo van hun oude werk wordt toch niet helemaal gehaald.Desondanks leuk om af en toe nog eens een keer op te zetten;vooral voor prima nummers als International bullet proof talent en The dog's a vapour.

Één van de eerste singles die ik ooit kocht,heb hem nog steeds en blijft leuk.Uitstekend Bauhaus nummer.

Ook onderdeel van een box met daarin verder hun eerste vier reguliere albums maar ook opzichzelfstaand is dit een uitstekende verzamelaar en prima instap voor degenen die ééns willen kennismaken met het werk van deze Gothic pioniers.Al is het voor hun wel jammer dat de songs niet in chronologische volgorde staan.
Ook voor de meer ingewijden in de muziek van Bauhaus is deze 'Singles' misschien nog wel interessant omdat er toch veel nummers opstaan die (aanvankelijk) niet of in een andere versie op hun studio platen stonden.
Zo is daar bijvoorbeeld,het destijds ook voor mij nog vrij onbekende Watch That Grandad Go,een swingend en erg sterk nummer.Ook Earwax en In fear of dub bleven lang verborgen terwijl poison pen nog nooit eerder op een album is verschenen.
Daarnaast natuurlijk ook de Bauhaus klassiekers als Bela Lugosi's Dead (hier in de Tomb raider mix),She's in Parties,Ziggy stardust (fijne Bowie cover),Spirit,Terror Couple Kill Colonel en mijn eigen favorieten Lagartija Nick,Dark entries en de uitstekende Brian Eno cover Third Uncle (hier helaas in een verkorte uitvoering).
Dit voortreffelijke overzicht,van het naar mijn mening altijd wat onderschatte viertal uit Northampton maakt nog maar eens duidelijk hoeveel geweldige songs ze op hun naam hebben staan.

Ik vind volume 1 in zijn geheel ook wat sterker maar op deze staan dan weer wat meer absolute toppers.De sound van Bauhaus is hier ook wat diverser geworden (het gothic geluid van de beginperiode wordt hier steeds vaker losgelaten) met als resultaat de twee fantastische singles Lagartija nick en She's in parties en een paar ijzersterke covers van respectievelijk Bowie en Eno met Ziggy stardust en Third uncle.
De overige hoogtepunten zijn met achtereenvolgens Hollow Hills,Third Uncle,Silent Hedges en Crowds allemaal vrij ingetogen,waarbij vooral de prachtige vocalen van Peter Murphy opvallen.
Ook de swinger Kick in the eye vond ik nog wel de moeite waard.
Wel jammer dat het vrij snel gedaan was met deze toch wel,onderschatte band.En ook enkele reünies verliepen voornamelijk teleurstellend.
De overige drie leden,zonder zanger Peter Murphy hadden later als Love and Rockets,nog best veel succes in de Verenigde staten.Maar beter als dit is het nooit meer geworden.

Ik vond hem destijds zwaar onderschat en daarom staat hij nu nog steeds als een huis.Heerlijk hiphop album en een van hun beste.

Na het beluisteren van de eerste twee nummers leek me de afkomst (Malta) van deze Zwarte Deathmetal band nog het origineelste en meest interessante,maar vanaf het prima A Greater Terror wordt dit zesde album van de formatie Beheaded een stuk beter.De songs daarna zijn ook overtuigender,en onderscheiden zich door wat meer pit,een lekkere hook of riff en zijn gewoon beter geschreven.En dat kom ik in dit genre,waar de eenvormigheid vrij vaak schering en inslag is,ook weer niet al te vaak tegen.
Naast het al eerder genoemde A Greater Terror kunnen me vooral The Papist Devil,het titelnummer en het "swingende" Embrace Your Messiah imponeren.
Ik had nog nooit eerder van of iets van Beheaded gehoord maar in zijn soort is dit zeker geen verkeerd album.
Goed.

Mijn eerste kennismaking met het Amerikaanse Beirut en hoewel ik zeker niet onverdeeld enthousiast ben over Gallipoli intrigeert de plaat mij ook wel en zal ik hem zeker nog vaker een kans gaan geven.
In eerste instantie kwam de band op mij over op een soort Oost-Europese variant op Calexico maar daarmee zou ik het album en ook de groep wat te kort doen.
Beirut is meer een folk band die op zeer subtiele wijze invloeden uit de zigeuner en aanverwante genres in hun muziek heeft geïntegreerd en zodoende met een erg originele en sfeervolle sound op de proppen komt.Omdat vervolgens te vertalen in sterke nummers lukt Beirut hier echter niet altijd op Gallipoli.Sommige songs zijn slechts aardige aanzetten en andere verzanden in een richtingloos geheel.En dan is daar nog de zang (gelukkig wordt er in lang niet alle nummers gezongen) van, ik neem aan Zach Condon.Geen al te sterke of mooie stem en daarnaast klinkt ie me veel te plechtig (ik weet ook niet hoe ik het anders moet omschrijven) en hindert daardoor de sound eerder dan dat het een toegevoegde waarde is.
Gelukkig is Beirut echter af en toe ook in staat om die minpunten te omzeilen en dat levert dan prachtige songs als Landslide,We Never Lived Here en het titelnummer op.Een geheel geslaagd album vind ik Gallipoli dan misschien niet maar,mede door het hoge originaliteitsgehalte is het me wel een voldoende waard.

Tot nu toe toch wel het sterkste Country album van 2019 voor mij.Alleen de EP van Luke Combs kwam een beetje in de buurt en ik heb er natuurlijk nog een hoop te gaan.
Ben Jarrell,een voor mij nog onbeschreven blad met voorheen alleen nog een mini album in zijn repertoire.
Troubled times mogen we dus het debuut noemen van de zanger/groep uit Nashville.Tien prima songs waar zo nu en dan ook nog behoorlijk gerockt wordt en die muzikaal maar vooral qua teksten in de categorie Outlaw country valt.Jarrell's stem klinkt vrij traditioneel en zit wat betreft geluid ergens tussen Eric Church en Sturgill Simpson tijdens zijn beginperiode in.
Vooral de nummers waarin flink gas wordt gegeven zoals Big Iron Train,Black Helicopter en Colorado Bound mogen er wezen maar in het prachtige Daddy's Prison Radio laat Ben Jarrell horen dat hij ook een uitstekende ballad (inclusief tekst) in zijn mars heeft.
Dat alles levert aan de eindstreep,een zowel veelzijdig als voortreffelijk Country(rock)album op.

De Amerikaanse hardcore/punkband Beowülf (Venice beach Californië) debuteerde eind jaren tachtig van de vorige eeuw erg sterk met twee albums (respectievelijk 1986 en 1988),die qua sound gedeeltelijk in het verlengde lagen van plaatsgenoten Suicidal tendencies.Toch had de band onder leiding van Dale Henderson zeker een eigen geluid dat destijds tot de crossover gerekend werd.Vooral het tweede album Lost My Head... but I'm Back on the Right Track staat tegenwoordig in kleine kring als klassieker in het genre te boek.
Vervolgens volgde een relatieve stilte waarna de band in 1993 en 95 opnieuw,vrij snel na elkaar met twee albums op de proppen kwam.
2¢ is daarvan de laatste en net iets betere,het geluid gaat hier een klein beetje meer richting Rock maar mede door de heel herkenbare en karakteristieke stem van zanger Henderson zijn de verschillen niet zo groot.Wel is de plaat door meer variatie in tempo en songstructuren wat afwisselender dan het eerdere materiaal.Misschien is de kwaliteit van de nummers iets minder maar door de,weer betere productie worden die afwijkingen vrijwel te niet gedaan.
Dat alles mond uit in een prima hardcore album waarop we de echte uitschieters vooral op de eerste helft van het album terug kunnen vinden.Met uitstekende songs als Throw Your Rock,140 Days,het titelnummer en (vooral) Bullet Hole consolideert Beowülf hiermee dan ook hun status in het genre.
Die daarna overigens weer te niet werden gedaan door een nieuwe stilte van twaalf jaar.

Meer hardcore dan metal en misschien wel juist daardoor mijn favoriete crossover album aller tijden.De wat hese zowel dreigende als laid-back stem van Dale Henderson,de prachtige tempowisselingen en de old school productie,allemaal Ingrediënten die van Lost My Head... But I'm Back on the Right Track een (voor mij in ieder geval) onbetwiste klassieker maken.Muy Bonita,Fuzzy princess en Plastic people,om er maar enkele te noemen,zijn nummers waar ik nooit genoeg van krijg.

Zwaar onderschatte band dit Beowülf,hun combinatie van Hardcore en metal is onovertroffen.Westminster & 5th is bijna net zo goed als hun klassieker Lost my head.....but i'm back on the right track en dat wil wat zeggen.Erg goed