Een meesterwerk als Popular favorites zullen ze dan misschien wel nooit meer maken maar zo lang ze platen als deze blijven afleveren vind ik het best.Aanstekelijke,ongecompliceerde Garage rock (het punk is er wel een beetje af) waarbij je heerlijk uit je bol kunt gaan.Het hier boven genoemde Call the police,Loving cup en Come a little closer zijn de sterkste nummers maar eigenlijk trekt Desperation voorbij als één lekker,raggend geheel.Amen

Briljante garage punkplaat waar de energie werkelijk vanaf spat.Een van de allerbeste in het genre met Trouble,part of your plan ,strong come on en Christina als hoogtepunten.

Mooi overzicht van een geniale hardcore band.Died in custody bevat nummers van hun twee studio albums,wat singles en enkele live opnamen.Van die laatste is het nummer Should have been a boy (in punkstijl en met een andere zanger) briljant.

De vergeten (gelukkig niet door iedereen) hardcore-klassieker die thuis hoort in het rijtje bij de debuten van black flag,suicidal tendencies en de bad brains.Endless struggle het tweede album van the offenders uit austin ,(eigenlijk killeen) texas.Mede dankzij het fenomenale basspel van mikey donaldson en de produktie van Spot een mijlpaal.

Live at CBGB's is in feite een beetje een misleidende titel want de meeste opnames komen van een reünieconcert in 2002 uit Emo's Austin Texas.Die songs vormen de laatste 16 nummers van dit album en bevatten furieuze,energieke hardcore die weliswaar niet altijd even goed gemixt is (de bas komt soms wel erg op de voorgrond) maar wel een goed beeld geven waarom ik deze band zo goed vind.
Het eerste gedeelte laat de Offenders horen in hun hoogtijdagen zo rond 1985.Ook hier is het geluid niet ideaal maar de energie spat er vanaf.Get mad en Coming down blijven voor mij toch onbetwistbare hardcore/punk klassiekers.
Tenslotte bevat de cd ook nog een aantal opnames uit de begintijd (1982).Volgens mij met een andere zanger en qua sound iets meer puur punk.Klinkt wel gewoon goed.
Mooi live document derhalve van één van de meest onderschatte hardcore bands.

Net iets minder dan zijn twee voorgangers Hard times in the land of plenty en Wall of pride maar toch nog meer dan de moeite waard.Omar and the Howlers brengen hier weer lekkere bluesrock die gekenmerkt wordt door de geweldige stem van Omar Dykes,een soort van kruising tussen John Fogerty en Howlin' wolf.Daarnaast speelt ie ook nog prima gitaar,luister in dit verband maar eens naar het sterke Big town shakedown.De rest is van vergelijkbaar (vrij hoog) niveau,alleen de zwakke broeders Ding Dong Clock,Modern man en iets mindere mate Tonight I Think of You vallen wat uit de toon.Fijn en goed album.

Prima plaat van Omar and the Howlers ,de uit Austin,Texas afkomstige Blues(rock) formatie rondom zanger/gitarist Omar Dykes ,die zelf zijn roots heeft in McComb, Mississippi.Vind Wall of Pride uit 1988 net een fractie minder dan voorganger Hard Times in the Land of Plenty van een jaar eerder,want die bevat toch net wat beter songmateriaal.
Maar deze is mede door enkele uitstekende covers ook meer dan de moeite waard.Zowel Jimmy Reed's Down in Mississippi als We Gotta Get Out of This Place van the Animals krijgen hier voortreffelijke bewerking.De eerste is een Swamp blues uitvoering,met een prachtig jaren dertig Blues intro waar Omar ook vocaal nog alles uit de kast trekt.Heeft sowieso zowel een krachtige als indrukwekkende stem die wat betreft stijl/geluid ergens tussen Howlin' Wolf en John Fogerty inzit.En het 'Howling at the moon' beheerst hij ook als geen ander.Met dezelfde wapens,zijn vocalen en zeer ontspannende gitaarspel weet hij ook de tweede cover naar zich toe te trekken.
En aangezien eigen songs als Rattlesnake Shake,Bad Seed,Dimestore Hoo Doo en het titelnummer,om er maar een paar te noemen,ook heerlijk weg luisteren is Wall of pride gewoon een hele fijne plaat geworden die ergens tussen goed en heel goed inhangt.
Maar het allerbest was Omar and the Howlers natuurlijk live.Ik heb ze in de periode 85-95 een aantal keren mogen aanschouwen en dat was niet alleen muzikaal maar ook visueel een feest.Het unieke gitaarspel van Omar Dykes,het kruislings aanslaan,buigen van de gitaar en allerlei andere capriolen die hij met zijn groene Fender uithaalde waren een genot om te zien.
Jammer genoeg treed hij door zijn ziekte sinds een paar jaar niet meer op,de goede man is inmiddels ook de zeventig gepasseerd maar toen ik onlangs via You tube nog eens een live optreden terugkeek kwamen de mooie herinneringen weer zeer levendig terug........

Alweer zo'n band waar ik al jaren niet meer naar heb geluisterd,tenminste hun meer recenter materiaal dan.The Pacific age (1986) was de laatste en die vond ik vrij matig.Het werd me allemaal te poppy en zoet.
Bij deze,hun voorlaatste release uit 2013 viel me natuurlijk direct de hoes op en ook muzikaal zijn er veel overeenkomsten met Dazzle ships uit 1983.Vooral qua algehele sound/productie en zanglijnen,dat gaat zelfs soms zo ver dat Orchestral Manoeuvres in the Dark regelmatig uit hun eigen werk lijkt te citeren.
Dat maakt wel dat English Electric vrijwel direct erg vertrouwd klinkt en eigenlijk ook best goed.De nummers zijn over het algemeen sterk en ook de vocalen van Andy McCluskey mogen er zijn.
Vooral Metroland en Dresden maken indruk en ook Helen of Troy is mooi,maar klinkt wel erg bekend.
Erg origineel is het dan ook niet wat Orchestral Manoeuvres in the Dark ons hier voorschotelt,om van enige experimenteerdrift nog maar te zwijgen maar English Electric luistert wel erg lekker weg.
Daarom toch een dikke voldoende.

Uitgebracht in 1999 maar zoals de titel al doet vermoeden komt deze plaat uit 1986.One last wish werd in mei van dat jaar opgericht uit de resten van de punk/emo groep Rites of spring en zo'n negen maanden later viel de band alweer uit elkaar.
Nou ja in die tijd hebben ze in ieder geval nog deze prima elpee kunnen opnemen.Een eigenzinnig en krachtig album waarop een best originele variant van emo en punkrock te horen is.Geproduceerd door Ian MacKaye van Minor threat en het Dischord label,met wie de zanger van One last wish,Guy Picciotto meteen hierna Fugazi zou vormen.En het geluid van die band hoor je op 1986 ook al gedeeltelijk terug.
One last wish klinkt alleen wat sneller,chaotischer (in de goede zin van het woord) en agressiever.
De zang van Guy Picciotto vind ik hier erg sterk en eigenlijk geldt dat ook voor het grootste deel van de songs.Het is eigenlijk zonde dat ze ons destijds ijzersterke nummers als Break to Broken,My Better Half,Three Unkind Silences,Loss Like a Seed en de titel track ruim dertien jaar hebben onthouden.
Net als het jammer is dat de band zo'n kort leven beschoren was,al was het hier gedeeltelijk uit voortgekomen Fugazi natuurlijk ook niet slecht.
Ach we houden er tenminste één fantastische plaat aan over.

De Opeth ten tijde van bijvoorbeeld Deliverance vond ik geweldig maar dit doet me niet veel.Lang uitgesponnen nummers die alle kanten uitvliegen maar nergens echt interessant worden.
Daarnaast geen metal meer maar vage progrock en vervelende zang.
Er zitten een paar nummers tussen die nog wel gaan (Chrysalis) maar voor het grootste gedeelte vind ik Sorceress een zwak album.

Sterke wave plaat die jammer-en gek genoeg nooit eerder op mijn radar verschenen is.Breaking the silence scoort op alle punten een goed tot zeer goed,alleen had ik bij sommige nummers wat twijfel bij de zang.Muzikaal gezien is dit echter een pracht album (wat een baspartijen) waarbij Very little glory het prijsnummer is maar ook War games,In my eyes en het titelnummer erg overtuigen.Kan zo in de kast naast Author author van The Scars.

Achteraf bleek pas hoe goed deze band wel niet was.Vele Britse bands in de jaren negentig zijn schatplichtig aan Orange juice die met hun combinatie van Funk,pop en nog een hele hoop hun tijd ver vooruit waren.In het begin wisselvallig maar op deze Texas fever staat geen zwak nummer op.Zanger Edwyn Collins scoorde later nog een solo hit met With a girl like you en drummer Zeke Manyika drumde flink wat albums van The The vol.

Wisselvallige,artistieke popplaat die in aanzet aardig klinkt maar uiteindelijk gewoon te weinig echt goede nummers bevat.Misschien was Orange juice er hier nog niet echt klaar voor want de opvolger Rip it up was al een stuk beter waarna ze op Texas fever hun hoogtepunt bereikten.Wel een vooral voor die tijd originele sound.

De hoes vond ik aanvankelijk nu niet bepaald uitnodigend om de muziek te gaan proberen maar aan de andere kant bleef de foto van Orville Peck wel intrigeren en de combinatie Subpop/country sprak me ook wel aan.
Ach en na een weekje zo af en toe eens luisteren blijkt Poney een sfeervol,tot op zekere hoogte origineel maar ook een wat zonderlinge plaat te zijn.Voor een groot gedeelte kent hij een wat Twin peaks achtige ambiance met vocalen die lijken te pendelen tussen Elvis Presley en Roy Orbinson en verder is het allemaal diep en donker.Vooral in het begin werkt dat prima,mede omdat we daar met onder andere Turn to Hate en Buffalo Run de sterkste composities terug vinden.In het laatste gedeelte weet Orville Peck dat hoge niveau niet helemaal meer vast te houden en ook krijg ik af en toe het gevoel dat ik naar een gimmick zit te luisteren.
Door de mooie en warme zangstem van Peck en het toch wel heerlijke sfeertje geef ik deze gemaskerde Cowboy voorlopig het voordeel van de twijfel maar ik ben er niet zeker van of hij echt het grote talent is wat ik sporadisch meen te horen.
Goed en erg benieuwd naar zijn muzikale vervolgstappen.

Weinig nieuws onder de zon voor deze onlangs verschenen EP van Orville Peck,iets wat gezien de titel ook niet direct verwacht werd.Dus wie gecharmeerd was van Pony zal ook deze Show pony wel kunnen waarderen.Het is weer hetzelfde donkere,filmische country geluid met dien verstande dat de verrassing er nu wel een beetje af is.De enige dissonant is het,overigens best aardige duet met Shania Twain,maar dat ligt dan weer hoofdzakelijk aan haar hitgevoelige vocalen.
Voor mij zijn het mooie nummer Drive Me, Crazy en het sterke en meest originele Fancy hier de uitschieters.De overige songs gaan wel maar kunnen toch niet echt tippen aan het materiaal van zijn vorig jaar verschenen album.
Orville Peck consolideert met Show Pony zo'n beetje zijn huidige status en maakt me tevens erg benieuwd wat zijn volgende stap zal zijn.
Voor deze ; ruim voldoende.

De naam is me niet helemaal onbekend,misschien ooit gehoord in samenhang met Stevie Ray Vaughan maar toen ik onlangs het fantastische nummer Working man tegen kwam op een verzamellijstje besloot ik me toch eens wat meer te gaan verdiepen in de blues gitarist uit Philadelphia, Mississippi die in 2018 op 84 jarige leeftijd overleed.
Of Otis Rush echt een grootheid is binnen het genre is me niet helemaal duidelijk.Gezien zijn collaboraties met gitaristen als Eric Clapton en Albert King ben je geneigd te zeggen van wel maar vanwege het aantal berichten hier bij zijn debuutalbum Mourning in the Morning (1969) kun je dat weer in twijfel trekken.
Hoe dan ook zijn stijl en sound,die me wel wat doet denken aan Magic Sam en mede schijnt hebben te verkregen door als linkshandige gitarist op een rechtshandige gitaar de snaren niet te hebben veranderd,spreekt me wel aan.Er zit een flinke scheut soul in zijn muziek en ook zijn krachtige stem bezit een gelijkaardige passie.
Op Mourning in the Morning levert dat elf uitstekend geproduceerde songs waarin redelijk wat variatie zit en voor het merendeel van een hoog niveau zijn.Blues legendes Mike Bloomfield en Nick Gravenites zorgden voor het mooie heldere geluid waarbij de gitaar van Otis Rush werkelijk fenomenaal in de mix zit.Beiden waren ook verantwoordelijk voor de meeste songs,waaronder hoogtepunten als Reap What You Sow en mijn eerste zeer aangename kennismaking Working man.Andere uitschieters zijn onder meer de prachtige,door B.B. King geshreven ballade Gambler's Blues,My love will never die en het van Chuck Willis afkomstige Feel so bad.
Op de twee iets mindere broeders,My Old Lady en het slotakkoord Can't Wait No Longer na is het allemaal hoogstaand Blues/Soul materiaal waarmee Otis Rush hier voor de dag komt,iets dat wat mij betreft Mourning in the Morning toch wel erg dicht bij een klassieke status brengt.