Samen met Lifes Rich Pageant toch wel mijn favoriete R.E.M. album. Ook de enigste twee, samen met wellicht Automatic for the People uit 1992, die ik over de hele linie goed vind. Op alle andere staan nog steeds fantastische nummers maar bevatten ook minimaal één nummer waar ik niks mee heb. Daar moet ik wel de kanttekening bij maken dat ik me niet meer aan alle latere albums gewaagd heb.
Hier bevalt me de sound ook het best, meer roots invloeden en nog niet zoveel poppy songs. Mede daardoor klinken Document en Lifes Rich Pageant voor mij ook veel meer als een eenheid dan hun meeste latere werk. Een ander punt is dat ik op deze twee platen het gitaarspel van Peter Buck en de tweede stem van Mike Mills het beste tot hun recht vind komen.
Waar ik me wel altijd over verbaasd heb is het enthousiasme voor de opener The Finest Worksong, voor mij samen met Lightnin' Hopkins het minste nummer van het album. Al komen ze beide wel makkelijk aan een voldoende.
Mijn voorkeur gaat hier eerder uit naar songs als het magistrale Disturbance at the Heron House, Fireplace met de prachtige sax op het einde, de klassieker the One I Love en het slotakkoord Oddfellows Local 151.
Hoe dan ook, schitterende plaat.

Ben er bij R.E.M. pas ingestapt tijdens de release van Fables of the Reconstruction (waren toen ook op Werchter) om vervolgens ten tijde van Up weer langzaam de interesse te verliezen.Ik heb echter nooit echt de moeite genomen om hun twee albums daarvoor,aandachtig te beluisteren.
Ben logischerwijs begonnen bij Murmer,en ik moet zeggen ben eigenlijk best aangenaam verrast.De band klinkt hier al erg volwassen,bezit al een behoorlijk aantal prima nummers (vooral Pilgrimage,Talk About the Passion en Sitting Still vind ik erg mooi) en de vaak prachtige, tweestemmige zang van Mike Mills en Michael Stipe is op Murmer al een duidelijke meerwaarde..
Het enigste minpuntje aan het debuut van R.E.M. vind ik de productie,die is wat vlak en had wel wat dynamischer gemogen.Een euvel dat ze later overigens snel verholpen hebben met sterke producties van onder meer Joe Boyd,Don Gehman en natuurlijk Scott Litt.
Aanvankelijk deed ik R.E.M. destijds nog af als het zoveelste bandje dat meekwam met de Paisley Underground scene, zo midden jaren tachtig maar uiteindelijk bleken ze wel iets meer in hun mars te hebben.
Murmer was alvast een sterk begin.

Destijds erg goed ontvangen maar nu vind ik hem toch één van de mindere R.E.M. albums uit die periode.Slechts Near wild heaven en Texarkana blijven prachtige nummers maar de rest doet me niet meer zoveel.Te commercieel,te poppy of gewoon matige songs,het zal wel een combinatie van alle drie zijn.

Ik heb ooit de uitgebreide box-versie gekocht voor 50 gulden bij Sounds in Venlo,mijn beste muzikale aankoop ever.Deze bevat 2 versies van het debuut Radios appear (de Europese en Australische uitgave),de opvolger Living eyes, twee ep's,de single Aloha Steve & Danno en een brief van gitarist Deniz Tek.De meest onderschatte band in de rockmuziek.MAGNIFIEK

Toch wel een sterk album al wordt het nivo van de klassiekers Radios appear en Living eyes niet gehaald.Verder een zeer degelijke gitaarrock plaat die beter is dan 90% dan de overige releases in het genre.Minpuntje; zanger Rob Younger klinkt minder krachtig en wat ieler dan ik van hem gewend ben.

Vrij sterk Hiphop album waarmee Raekwon zich gedeeltelijk revancheert voor een aantal mindere/matige albums.De plaat heeft een lekkere 'soul' vibe en een fraaie productie.Dat laatste is overigens niet gek met namen al RZA,Dr. Dre,the Alchemist,J-Dilla en Pete Rock,om er maar een aantal te noemen.De tracks House of Flying Daggers,Cold outside,Gihad,Canal street en 10 Bricks bevallen me nog het best.Raekwon is daar weer goed op dreef en ook de diverse Wu Tang MC's doen een flinke duit in het zakje
Het niveau van de eerste Only Built 4 Cuban Linx blijft weliswaar buiten bereik maar dit is een stuk beter dan Immobilarity of The Lex Diamond Story.Wel is het album wat wisselvallig en had er wel wat van de lengte af gemogen.
Derhalve een degelijke en zeer genietbare sub-topper in het Wu Tang universum

Geen wereldschokkend album maar na de zwakke opener All night long is het niveau alleszins acceptabel.Vooral Eyes of the world en Lost in Hollywood zijn sterke (hard)rock songs en Since you've been gone is gewoon een lekker en commercieel nummertje.Ik vind Rainbow met Down to earth hier sowieso een gooi doen naar de Amerikaanse (lees Dollars) markt.Verder is Graham Bonnet in mijn oren ook een fijne zanger die ik eigenlijk pas twee jaar later leerde kennen met zijn ijzersterke solo single Night games.
Het is natuurlijk allemaal een stuk minder dan bijvoorbeeld Rising,ook niet helemaal met elkaar te vergelijken,maar mede door het uitstekende gitaarwerk van Ritchie Blackmore nog steeds best een genietbaar album.

Op sommige dagen is me dit album vier sterren waard op andere slechts één,afhankelijk van de stemming waarin ik verkeer.Het valt dan ook niet mee om de muziek van Raketkanon te omschrijven maar met een combinatie van noiserock,wat stoner en metal en een flinke dosis experiment waag ik toch een armzalige poging.In sommige gevallen meer originaliteit dan kwaliteit maar ik ben toch wel erg blij dat er nog bands als deze zijn.

Klinkt best aardig na een aantal luisterbeurten maar uiteindelijk bleef ik toch met een teleurgesteld gevoel zitten.Het is allemaal zo herkenbaar en voorspelbaar dat het mij voorkomt als een goede herhalingsoefening.Weliswaar met een paar aardige songs zoals Radio en Puppe maar ter gelijkertijd ook een stuk meer richting radiovriendelijke pop.Het echte lekkere beukwerk hoor hier nog maar mondjesmaat.
Eigenlijk zette voor mij de (lichte) teloorgang al in na het nog prima album Mutter,al bleef het niveau nog wel steeds acceptabel.
Maar om dan na vervolgens tien jaar met dit middelmatige album voor de dag te komen,tja dan zet ik mijn kaarten voortaan maar op Eisbrecher.

Een wat onevenwichtige maar toch ook wel goed album,mede door (voor Ramones' doen) de afwisseling in de nummers.Wat voor Animal boy ook mee helpt is dat de plaat in de vorm van My Brain Is Hanging Upside Down (Bonzo Goes to Bitburg) en Something to Believe In twee absolute krakers bevat.Verder nog een handvol aardige nummers waarvan de opener Somebody Put Something in My Drink de beste is.
Er zitten ook nog wel wat zwakkere songs tussen en ook over de productie heb ik zo nu en dan mijn twijfels maar over het algemeen is dit toch een lekkere combinatie van punk en rock,al is het in de oeuvre band slechts een middenmotor met een paar uitstekende uitschieters.

Naar mijn mening hun beste album,de nummers zijn van een iets hoger nivo dan hun debuut (met blitzkrieg bop als uitzondering) en ik vind het geluid beter of in elk geval beter bij de ramones passen.Uitschieters; allemaal en california sun,gimme gimme shock treatment,commando en wonderschone i'll remember you in het bijzonder.En niet te vergeten sheena is a punk rocker want die staat ook op mijn versie.

De eerste drie platen van de Ramones mogen gerust allemaal klassiekers genoemd worden en hoewel de meesten fans,denk ik een voorkeur hebben voor het debuut (zelf vind ik Leave home de beste) doet Rocket to Russia daar vrijwel niets voor onder.
Rockaway beach staat voor mij qua kwaliteit gelijk aan Blizkrieg bop en voor persoonlijke redenen heeft de eerste mijn voorliefde.Verder bevat Rocket to Russia met onder andere Teenage Lobotomy en Sheena Is a Punk Rocker nog een aantal 1-2-3-4 punkrock evergreens en zijn ook de covers van Do You Wanna Dance? en Surfin' Bird erg geslaagd.
Het overige materiaal komt dan misschien net niet aan dat niveau met één uitzondering,het tekstueel briljante en ook als nummer erg leuke We're a Happy Family.
Het album kent ook een prima,bijpassende productie zodat Rocket to Russia het derde hoogepunt op rij is in het oeuvre van de Ramones.

Toch één van hun mindere albums al is ie ook weer niet echt slecht.Subterranean jungle bevat met Psycho therapy in ieder geval één Ramones klassieker en daarnaast nog een aantal zeer aardige nummers,onder meer Somebody like me,In the park en What'd ya do.Voor het overige vind ik het allemaal vrij doorsnee en de productie past ook totaal niet bij de band.Ach ja ze zaten ook wat in een moeilijke fase maar revancheerden zich daarna overtuigend met Too tough to die.

Na hun eerste drie albums die toch wel klassiekers zijn vind ik dit één van hun betere platen.Too tough to die bevat twee hardcore uitstapjes met Wart hog en Endless vacation en vooral die laatste is één van hun leukste nummers.Van het punkpop gedeelte zijn vooral Mama's boy,het titelnummer,de single Howling at the moon en Daytime dilemma (dangers of love) erg sterk.Voor het overige is het business as usual voor de Ramones al mogen we ook de alleraardigste Stones cover Street fighting man niet vergeten.Goede plaat.

Klinkt na een paar luisterbeurten best lekker en vrolijk maar uiteindelijk vind ik Let the Dominoes Fall in vergelijking met eerder werk (al waren de twee albums hier voor ook niet al te denderend) toch een fikse achteruitgang.
De kwaliteit van te veel songs is voor Rancid begrippen ondermaats en ook de uitvoering is vaak te lauw,gezapig en vrijblijvend.Gelukkig geldt dat niet voor het hele album want nummers als You Want It, You Got It,Damnation,Locomotive en The Bravest Kids,wat ik al kon van de game NHL 10 zijn wel op niveau en hebben de agressiviteit die ik graag bij deze band hoor.
Het merendeel kan me echter niet echt overtuigen (iets wat ik ook wel vaak voor de zang van Tim Armstrong vond gelden) zodat ik maar op een gemiddelde totaalscore uitkom.En daarna weer snel Let's go opzet.
Gelukkig was de opvolger alweer een stuk beter.

Een aantal weken geleden kwam ik er een beetje bij toeval achter dat het openingsnummer (en tevens één van de beste) I don't know op Risin' Outlaw,het debuutalbum van Hank Williams III niet van hem zelf was maar van een zekere,en voor mij toen nog volledig onbekende Randy Howard (1950).Toen later bleek dat My drinkin' problem,van de elpee Straight to hell op naam van diezelfde Howard stond raakte ik toch wel erg geïnteresseerd in zijn eigen materiaal.
Dat was nog wel even zoeken maar onder meer stuitte ik op deze best of uit 2004.Nou als Outlaw country niet al bestond had de Country muzikant uit Macon, Georgia het met dit en zijn eerdere albums uitgevonden.Als zanger mag Randy Howard dan geen absolute uitblinker zijn,met zijn songschrijverskwaliteiten,en dan met name de teksten maakt hij des te meer indruk.Verder valt ie ook in positieve zin op door zijn muzikale veelzijdigheid.Doet daarbij wel wat aan Waylon Jennings denken.
Door dit alles is deze best of dan ook een erg sterke plaat geworden die prachtige Country nummers als Southern Soul,Down Here in Birmingham,Killer on the Run,het al eerder genoemde I Don't Know en het hilarische My Nose Don't Work No More herbergt.
En als zelfs Hank III je teksten censureert (I don't know) dan ben je echt Outlaw,iets wat helaas in 2015 tot uiting kwam,toen Randy Howard een fatale confrontatie met een premiejager had.

Sterke voortzetting van Big black,de sound is vrijwel identiek,misschien klinkt Rapeman nog wat chaotischer.Meest toegankelijke nummers zijn de Sonic youth knipoog Kim Gordon's panties (met een stukje van "Schizophrenia" op het einde) en de ZZ top cover Just got paid die vakkundig de nek wordt omgedraaid.Voor de rest is Two Nuns and a Pack Mule,zoals Stookery al eerder aangaf Snerpend,stuwend en schurend en gewoon erg goed.Industrial gitaarnoise zoals inderdaad aleen Steve albini die kan maken:Uniek.

Midden jaren tachtig kwamen er een hoop goede hardcore-bands uit Italie.Negazione was de bekendste,CCM de origineelste en Raw power de leukste.Dat bewijst Screams from the gutter,een heerlijke plaat die bijna 30 jaar later nog steeds fris en krachtig klinkt.

Naar aanleiding van het fantastische Screw you,we're from Texas werd het voor mij eens tijd om me meer in deze Texaan te gaan verdiepen.Dangerous spirits is het eerste resultaat en dat valt niet tegen.Lekkere laidback roots waarbij vooral de mooie teksten en het uitstekende gitaarspel opvallen.Last train to Amsterdam en het titelnummer zijn de sterkste songs maar de rest doet daar niet veel voor onder.Goede plaat die smaakt naar meer.

Een bijna perfecte combinatie van Blues,Roots en Country die op een heerlijke laidback en lome manier wordt gepresenteerd.Muzikaal nog niet eens zo bijzonder (al klinkt het allemaal wel behoorlijk relaxed) maar dat in samenspel met Ray Wylie Hubbard's doorleefde stem die zowel zingt als verteld(ergens tussen Tom Waits en Johnny Cash,ook qua voordracht,in) en de hilarische maar ook sterke teksten wordt het allemaal erg uniek en vermakelijk.
Growl luistert weg als een goed boek met Purgatory Road,Rooster,Rock-N-Roll Is a Vicious Game en het briljante Screw You, We're from Texas als beste hoofdstukken.
Heerlijk album,recht uit het hart van Texas die zomaar eens mijn ideale drinkplaat zou kunnen gaan worden.

Heerlijke plaat die per draaibeurt vooral leuker en leuker wordt.De combinatie van Country en metal werkt hier wonderwel al helpt het feit dat hier enkele geweldige musici aan het werk zijn zeker mee.Alles klinkt heerlijk strak en Dimebag Darrell tovert de ene na de andere vette riff en/of solo uit zijn gitaar.De stem van David Allan Coe zal niet ieders smaak zijn maar ik vind dat zijn wat nonchalante zang een mooi contrast vormt met de muziek.Dat alles levert prachtige nummers als Nothin' to lose,Cowboys do more dope en Get outta my life op (mijn voorlopige hoogtepunten).Ik had dit album eigenlijk al veel eerder moeten ontdekken maar ook na bijna tien jaar geldt nog steeds Rebel meets rebel = aanrader.

Nummers als Parallel universe of de titel track zijn best goed en kan/kon ik ook zeker waarderen maar zo'n nummer als Get on top zegt eigenlijk het beste waar de Chili peppers de laatste 15 jaar bij mij voor staan; vermoeiende muziek die totaal niet meer meeslepend is en waar een gebrek aan een goede melodie en emotie vaker wel dan niet voorkomt.En als ze eens een poging wagen zoals in porcelain is net niet meer dan een leg omhulsel.Muzikaal zit het allemaal best wel goed in elkaar maar na een nummer of vijf heb ik het wel weer gehad.Gelukkig is dit album dan nog één van hun betere.

Milde combinatie van Rock,Pop en Funk die me allerminst tegenvalt.Ik had de Red hot chili peppers eigenlijk al afgeschreven maar met the Getaway logenstraffen ze mijn eerder opgeschreven woorden.
Op deze cd hebben ze hun opwindende,wat opgefokte sound meer ingewisseld voor een rustiger,wat laidback geluid.Daarmee is hun alweer elfde album een echte luisterplaat geworden.
Vooral in het begin staan met Dark Necessities,The Longest Wave en Goodbye Angels enkele erg mooie nummers.Verderop staan wat mindere songs maar ook hier zijn er nog hoogtepunten met onder meer het prachtige Go robot.
Echt wereldschokkend is het dan allemaal misschien niet meer ( het niveau van Mother's milk of Blood sugar sex magik wordt niet gehaald) maar als hopelijk,aankomend zomerplaatje is dit een erg fijn album.
Verrassend goed.

Vind dit ook wel de beste van Red lorry yellow lorry,alhoewel ik hun latere werk niet allemaal ken.Sterk en lekker donker gothic rock album wat ik helaas nog steeds niet in mijn bezit heb.Wel een aantal andere en een verzamelaar en in concreto mis ik alleen het geweldige This today dat samen met Hollow eyes en het titelstuk toch wel de hoogtepunten vormen van Talk About the Weather.Daarentegen staat hier Chance niet op,voor mij toch wel hun beste nummer.
Het monotone in de songs en de zang van Chris Reed (ook monotoon) vind ik nu net de aantrekkelijke punten van de band.
Komen net als de Sisters of mercy,die ik ook wel wat hoger (zeker in hun begintijd) inschat uit Leeds.

Ergens op de splitsing van Country,Rock en Roots komen we de muziek van de uit Lubbock,Texas afkomstige Red Shahan tegen.Culberson County (2018) is zijn tweede album,hiervoor bracht hij in 2015 al Men & Coyotes uit,en klinkt bij de eerste tonen al meteen vertrouwd en ook verdraaid plezierig.Zo moest ik bij de opener Waterbill meteen aan Steve Miller denken terwijl de gitaren (inderdaad) heel erg richting Creedence Clearwater Revival gingen.
Vanaf 6 Feet gaat het tempo,zo nu en dan wat omlaag en krijgt Culberson County ook iets eigens.Al moet je je daarbij ook niet al te veel voorstellen want qua originaliteitswaarde scoort het album nooit bijzonder hoog.
Maar aangezien Red Shahan een aangename stem bezit,sterke songs tot zijn beschikking heeft en zijn plaat ook nog prima geproduceerd is weegt dat uiteindelijk niet meer zo zwaar.
Met ingang van het prachtige titelnummer komt het éne na het andere ijzersterke nummer voorbij en blijkt het album toch veelzijdiger dan je in eerste instantie had gedacht.Vooral How They Lie,Someone someday en Hurricane bevallen me uitstekend en wat overblijft is minimaal ruim voldoende.
Culberson County is in zijn totaliteit dan ook een voortreffelijk album en voor de liefhebbers van het Rootsrock genre een eersteklas aanrader.

Vrij unieke combinatie van Punk,Soul en Rock 'n' roll met tekstueel een sterk socialistische inslag.Dat levert een ijzersterke en swingende plaat op met hoogtepunten als Hold on,Lean on me en de Merle Travis cover Sixteen Tons.Wel jammer dat het na dit prima debuut ook weer snel voorbij was met de Redskins,wat waarschijnlijk tevens de reden voor de (tot nu toe) nul berichten hier en slechts drie stemmen.Geloof me dat is veel te weinig voor Neither Washington nor Moscow........

Waren lang geleden (1998) verantwoordelijk voor de punkklassieker (voor veel mensen dan toch) The Shape of Punk to Come,een plaat die ik nog wel ergens in de kast heb staan maar al jaren niet meer gedraaid heb.
Kan me er dan ook niet al te veel van herinneren of hoe ie in verhouding staat tot hun nieuwe album War Music .
Ergens heb ik wel het idee dat hun nieuwe werk wat compacter en rechtlijniger is,ik vind het in ieder geval een sterke plaat.
Een energieke combinatie van Rock en Punk waarin een grote rol is weggelegd voor de agressieve schreeuwzang van Dennis Lyxzén.Nergens vernieuwend of verrassend maar de tien nummers zijn over het algemeen goed tot soms zeer goed en ook is het allemaal redelijk veelzijdig.
Vooral I Wanna Watch the World Burn,Malfire en Economy of Death kunnen me erg bekoren,zonder dat de rest daar overigens veel voor onder doet.
Toch een prima plaat van deze oudgedienden.

Opnieuw een fijne plaat van Greg Cartwright en zijn Reigning Sound. A Little More Time with Reigning Sound ligt in het verlengde van het in 2014 verschenen Shattered, alleen is op het nieuwe album het Country/Roots gehalte een stuk hoger. Iets waardoor deze plaat me net iets beter bevalt dan zijn voorganger.
Verder weer veel stemmige en vrolijke Rock n' Roll met naast de Country-achtige flink wat R & B invloeden.
Alleen een nummer als I Don't Need That Kind of Lovin' doet nog herinneren aan de tijden van Time Bomb Highschool. Maar aangezien dat één van Cartwright's andere bands, the Oblivians alweer een aantal jaren actief is, worden de wat meer agressievere gitaarnummers waarschijnlijk opgespaard voor een nieuw album van die groep.
Er blijft echter op A Little More Time with Reigning Sound genoeg moois over met het meer ingetogener en sfeervol werk. Vooral de richting Country gaande songs als Oh Christine, Moving & Shaking en You Ain't Me kunnen me erg bekoren.
Goed en heerlijk ontspannen album waarvan ik de waardering al direct ga verhogen.

Mooi en erg ingetogen album van Reigning sound,de band van Greg Cartwright naast de Oblivians.
Home for Orphans is min of meer een verzamel album dat onder andere voortkwam uit de voorganger Too much guitar en verder aangevuld werd met wat covers en andere songs die de band uit,tegenwoordig Asheville,North Carolina nog op de plank had liggen.
Funny thing en If You Can't Give Me Everything stonden zelfs op Too much guitar maar worden hier veel soberder gebracht,in het geval van de laatste levert dat werkelijk een prachtig nummer op.Ook het overige materiaal bestaat hoofdzakelijk uit fijne luister pop met lichte garage invloeden waarvan het schitterende What could i do nog wel even genoemd mag worden.Alleen in het laatste liedje horen we weer de bekende garage punkrock stijl van de band terug.
Het is even wennen maar ik kan niets anders dan concluderen dat ook Home for Orphans weer een geslaagd Reigning sound album is.

Niet van het niveau van Hi Infidelity maar toch wel een vooruitgang ten opzichte van Good trouble.Weliswaar rockt het allemaal wat minder,sommige nummers zijn met een beetje goede wil zelfs poppy te noemen,maar het songmateriaal is van vrij constante kwaliteit.
Twee songs springen er wat mij betreft uit One Lonely Night en de powerballad Can't Fight This Feeling met vlak daar achter het titelnummer.
Verder een goede productie,lekker gitaarwerk van de vorig jaar overleden Gary Richrath en de zang van Kevin Cronin maken Wheels Are Turnin' toch best een aangename plaat.