Kwam dit album tegen in één of ander lijstje van aanbevolen Country albums in 2019.Between the Country is het debuut van Ian Noe uit Kentucky,en hoewel raakvlakken met country vind ik het vooral een combinatie van roots en folk die me regelmatig aan Bob Dylan doet denken.
Echt storend is dat niet,alhoewel ik niet echt een liefhebber ben van de zangstem van Noe.Gelukkig is zijn songmateriaal,inclusief teksten sterk waarbij je het talent en de kwaliteit er echt wel aan af hoort.
Vooral Junk town,Dead on the River (Rolling Down) en That Kind of Life zijn prima nummers en ook de rest zit daar qua niveau niet ver vanaf.
Een mooi en goed debuut van artiest waar we zeker,of ik moet me wel heel erg vergissen,nog wel meer van gaan horen.

WHO !!! Givin' Up the Nappy Dug Out wat een geweldig nummer is dat toch en erg grappig ook.
Sowieso is Death certificate één van de beste,zo niet het beste album van Ice cube.Goede beats en teksten en hij is gewoon een sterke rapper.Naast het eerder genoemde nummer bevat de plaat (voor mij) hiphop klassiekers als Steady Mobbin',True to the Game en natuurlijk het sublieme No Vaseline.
Er staan wel een paar mindere nummers maar over het algemeen is het niveau erg hoog.Een niveau dat Cube later nog maar sporadisch wist te bereiken.Death certificate is dan ook een album dat ik nog steeds regelmatig draai en het verveeld me nooit,iets wat overigens ook geldt voor zijn net zo sterke debuut AmeriKKKa's Most Wanted.
(Nog steeds) zeer goed.

Inderdaad weinig nieuws onder de horizon maar ik vind het toch best wel een lekker album.Ice cube blijft een goede rapper en er staan gewoon een aantal erg fijne tracks op Everythangs Corrupt.Wel lastig voor mij om dit tegen zijn vorige werk af te zetten want zijn twee albums hiervoor ken ik niet maar ik vind deze toch een stuk sterker dan Laugh Now, Cry Later uit (alweer) 2006.
Er staan hier een flink aantal sterke beats op ,vooral op het einde met onder meer Non Believers en het titelnummer.Arrest the President zal het ook wel prima doen,en terecht want het is gewoon een goed nummer.Verder vallen mij vooral Can You Dig It? en On Them Pills in positieve zin op.
In zijn totaliteit had er nog wel zo'n tien minuten afgekund van Everythangs Corrupt maar verder is er weinig mis met dit album.Ice Cube levert toch weer kwaliteit af en dat mag hij wel meer doen in plaats van films maken.
Goed.

Volgens mij gezien op Down the rabbit hole maar die connectie maakte ik pas toen ik deze cd al een aantal keren gehoord had.En wat ik hoorde beviel me prima,IDLES komt met een messcherpe combinatie van Rock en Punk (waar ook zeker het idealisme niet vergeten wordt) die ook nog flink wat afwisseling bevat.
En de songs zijn ook gewoon goed tot zeer goed,vooral Never Fight a Man with a Perm,Samaritans,Gram Rock en Cry to me bevallen me uitstekend terwijl Love song gewoon erg leuk is.Echt mindere nummers vind er sowieso niet opstaan.
Verder (in verhouding) een mooi eigen geluid en een sterke productie.De zang van Joe Talbot vind ik niet het sterkste gedeelte van de band uit Bristol (VK) maar daar staat weer tegenover dat ie een heel herkenbare stem heeft en ook (en dat is in dit genre weleens anders) goed verstaanbaar is.En dat komt weer goed uit want ook de teksten op Joy as an Act of Resistance zijn meer dan de moeite waard.
Geweldige plaat.

Be Agressive zong Mike Patton van Faith no more ooit eens. Nou de jongens van die band kunnen tevreden zijn wat betreft dat onderdeel op het nieuwe album van de IDLES. Het vijftal uit Bristol, Engeland klinkt op Ultra Mono zelfs nog compromislozer dan op hun doorbraakplaat Joy as an Act of Resistance, van zo'n twee jaar geleden. Vooral tekstueel laten de mannen er dit keer geen gras over groeien.
Dit alles resulteert in een dozijn furieuze Post Punk Rock songs waarvan er een behoorlijk aantal het predicaat uitstekend verdienen, terwijl de rest niet ver achterop raakt. Voorlopig zijn dat voor mij onder andere de opener War, Mr. Motivator, Carcinogenic, Ne Touche Pas Moi en Reigns maar er zal op dat vlak in de toekomst nog regelmatig stuivertje worden gewisseld.
Een ander sterk punt van IDLES is dat ze ondanks het integreren van invloeden van groepen als the Fall, the Prodigy en de Sleaford Mods ( om er maar een paar te noemen) een herkenbaar eigen geluid hebben. Iets wat natuurlijk voor groot deel op het conto komt van de eigenzinnige en maniakale zang van frontman Joe Talbot.
IDLES slagen er, naar mijn mening dan ook in om zichzelf opnieuw te overtreffen met Ultra Mono, een album dat misschien wel de juiste plaat is op het juiste moment.

Erg leuke plaat (ook de titel is prima gekozen) die op alle fronten beter is dan the Weirdness.Iggy is beter bij stem,het geluid is een stuk voller en de songs zijn eenvoudigweg beter.In het tweede gedeelte zakt het album wat weg maar verder is Ready to die gewoon een brok goede rock.Favoriete nummer uiteraard Job.

Sterk,afwisselend en ook nog lekker lang album van Iggy Pop.In dit geval is dat duidelijk een pluspunt want American Caesar kent weinig zwakke momenten.De opener (na het intro) Wild America,in samenwerking met Henry Rollins is al meteen een hoogtepunt en ook de rocker Mixin' the colors is een prima nummer (dat riffje komt me overigens bekend voor...iemand?).Verdere uitschieters zijn Plastic & concrete (met lekkere gitaarsolo),Fuckin' alone en Social life,inclusief mooie tekst.Verder gewoon een degelijke cd en voor mij één van zijn betere.Goed.

Niet echt een Iggy Pop plaat om heel enthousiast over te worden.Een paar goede nummers met onder meer Cry for love en Winners & losers maar het merendeel van de songs komt nauwelijks boven de middelmaat uit.De al eerder genoemde gelikte productie maakt het er ook niet beter op.Krappe voldoende omdat het album in zijn geheel toch wel lekker weg luistert,al blijf ik een voorkeur houden voor zijn steviger werk.

Goede plaat maar geen topper in mijn ogen,daarvoor mist Post Pop Depression echte uitschieters.Ik heb het album nu meerdere malen gedraaid en ik denk ook niet dat het er nog van gaat komen.Had van mij wel wat agressiever en harder gemogen,nu zitten sommige nummers zelfs tegen het gezapige aan.Wat de plaat redt is de coherentie in de sound,die zorgt er echt voor dat het luisterplezier constant behouden blijft.

Als ik moet kiezen zou ik zeggen Paraguay en In the lobby maar eigenlijk is dit gewoon een fijn album van Iggy Pop en consorten zonder echte hoogte- of dieptepunten.En dat is ook wel wat waard.

Sleazy ,Britse Swamp rock die het aanhoren meer dan waard is.Sound ligt in het verlengde van the Birthday party al klinken de Inca Babies net iets meer ingetogen.Deze verzamelaar is in ieder geval een mooi startpunt voor de liefhebbers van dit soort werk.Goede en jammer genoeg wat vergeten band.Iets wat sterke nummers als The Diseased stranger's waltz,Plenty more mutants en The Judge nog maar eens bewijst.

Destijds gekocht op vinyl en nog geen moment spijt van gehad.Ijzersterke riddims van Sly & Robbie en Ini Kamoze is hier op zijn best.Zes absolute reggae pareltjes.

Zeer grappige verzamelaar met een ratjetoe aan instrumentale nummers.Niet alles is even goed maar er staan wel enkele klassiekers op.Ga ook eens op zoek naar deel 2

Zeer degelijke EP van Interpol,al is dat misschien niet helemaal de goede omschrijving.De wat gruizige sound en hier zeker aanwezige scherpe randjes bevallen me wel.Net als de wat gekwelde zang.
Dat zorgt te samen toch voor een aangenaam (opnieuw niet het best gekozen woord) totaal geluid.
Het niveau van de nummers is redelijk constant maar Fine Mess en Real life kunnen me voorlopig het meest bekoren,zonder de andere nummers te kort te doen.
Ik heb de band een tijdje links laten liggen maar A Fine Mess gaat daar zeker verandering in brengen.
Sterk plaatwerk.

Sterke plaat waar nog steeds rek in zit.Echt origineel is hun sound niet (de Engelse wave in het begin van de jaren tachtig) maar de songs zijn over het algemeen goed.Antics verveelt nog steeds niet en is een prima opvolger van het ook al sterke debuut.Evil en Public pervert zijn m'n favorieten.

Goed album maar haalt naar mijn mening toch niet helemaal het niveau van voorganger Number of the Beast.Daarvoor ontbreken de echt epische nummers zoals het titelnummer,The Prisoner en Hallowed Be Thy Name die dat album wel heeft.
Misschien dat Piece of mind nog wat punten scoort op het gebied van productie en drumwerk maar qua songs is dit toch een lichte teruggang.

Number of the beast is eigenlijk het enige Iron maiden album wat ik goed ken dus tijd om aan de rest te beginnen.Het eerste wat opvalt aan Somewhere in time is dat dat ie toch wel een stuk minder is.Het aantal echt goede nummers is op 1 hand te tellen (Stanger in a strange land,Heaven can wait en het epische Alexander the great) en ook vind ik het allemaal wat vlak klinken qua geluid.Het had allemaal wel wat energieker gekund;blijft over een voor mij doorsnee Maiden album.....op naar de volgende.

Heb deze,één van de eerste punkrock bands in Nederland pas leren kennen bij hun derde (ook prima) album All on the beat uit 1985.Ben vervolgens in omgekeerde volgorde bij dit debuut uit 1978 uitgekomen.Het eerste wat opvalt als ik dit titelloze album van Ivy Green na jaren weer eens uit de kast haal is dat het de tand des tijds prima heeft doorstaan.De plaat klinkt nog steeds opvallend fris,ondanks de wat wankele maar ter gelijkertijd charmante productie,iets waar de snerpende en de soms wat verveeld klinkende zang van Tim Mullens (in de goede zin van het woord) zeker ook een flinke bijdrage aanlevert.Daardoor krijgt de punkachtige rocksound van het viertal uit Hazerswoude-Dorp een kenmerkend eigen geluid wat ook nu nog steeds staat als een huis.
Het enige wat daar een beetje bij achterblijft is de kwaliteit van een gedeelte van de songs,want ze hebben helaas niet niet allemaal het niveau van I'm Sure We're Gonna Make It ,Another Sub-culture Going Bad of I'm Your Television.
Maar ondanks dat minpuntje is deze Ivy Green een sterk en energiek album dat tegelijkertijd een mijlpaal mag worden genoemd in de vaderlandse punkrock geschiedenis.