Heeft in de loop der jaren voor mij toch wel wat van z'n glans verloren.Afgezien van het nog steeds fantastische titelnummer en After the thrill is gone klinkt voor mij allemaal wat glad,nauwelijks spannend en zijn ook de composities niet echt top.Een uitzondering is misschien Take it to the limit maar daar heb ik het wel een beetje gehad met de zang van Meisner.Daarnaast werd jammer genoeg het country gehalte steeds lager iets wat uiteindelijk ook leidde tot het vertrek van Bernie Leadon.Begrijp me niet verkeerd ik blijf One of these nights een goede plaat vinden maar tot m'n favoriete Eagles albums behoort ie niet meer.

Vrolijk album waar het spelplezier vanaf spat maar qua kwaliteit komen de songs te vaak nauwelijks boven de middelmaat uit.Hoogtepunt is het uitstekende Got a woman en ook Skin-tight boogie en the Deuve verdienen het predikaat goed.De rest is pretentieloze rock dat het goed doet op feesten en partijen maar meer ook niet.Voldoende.

Sfeervol en uitstekend album en één van de betere debuut platen uit de jaren tachtig.Nummers als Pictures on my wall en Rescue blijven toppers.Op uitgebreidere versie staat ook nog Do it clean nog zo'n geweldig nummer.De opvolger Heaven up here vond ik zelfs nog beter en sfeervoller.

Mooie,sfeervolle plaat die vooral door het prachtige gitaarspel en de zang van McCullogh zo nu en dan (Evergreen,Altamont,I'll fly tonight) tot grote hoogte stijgt.Samen met Siberia de beste van hun tweede carrière.

Wat ik destijds,in 1981 over dit album las in de Oor en de Muziek express sprak me al erg aan maar ik heb hem na lang wikken en wegen ( de financiën waren erg beperkt) uiteindelijk gekocht,zonder ook maar één noot gehoord te hebben,omdat ik enorm gefascineerd was door de prachtige hoes.
En mijn intuïtie bedroog me niet want ik vind dit nog steeds het beste album van Echo & the Bunnymen en Heaven up here behoort ook nog steeds tot mijn tien favoriete platen.
Deze opvolger van hun debuut Crocodiles is veel meer melancholisch dan de net genoemde en leunt vooral op sfeer.Ook klinkt de zang van Ian McCulloch een stuk meer gekweld en is de totale sound ook wat zwaarmoediger.
Maar mede door de uitstekende productie van Hugh Jones valt hierdoor wel alles op zijn plaats en is het geheel van Heaven up here zelfs nog een stuk indrukwekkender dan de som der delen.
Het is daarom ook best moeilijk om favorieten aan te wijzen maar op dit moment (het rouleert nog al) kom ik dan uit bij With a Hip,Over the wall en All my colours (Zimbo).
Dit is dan ook één van de allerbeste platen uit de post-punk/new wave periode van de zeventig en tachtiger jaren en die,voor mij nog steeds net zo fris en actueel klinkt als 38 jaar geleden.
De wonderschone hoes,geschoten in Porthcawl,Wales doet de rest.

Vandaag weer eens opgezet en ik blijf het een aangenaam album vinden.Eerder noemde ik Porcupine wat overgeproduceerd maar nu kan ik daar ook wel bewondering voor opbrengen,mede door het gebruik van de oriëntaalse instrumenten/geluiden klinkt het allemaal wel erg vet.Feit blijft wel dat de songs minder zijn dan op de voorganger Heaven up here,die een stuk constanter is en meer een geheel vormt.Gelukkig zijn de uitzonderingen wel bijzonder sterk,de singles the Cutter en the Back of love zijn briljant en ook het titelnummer en Gods will be Gods mogen er zijn.Misschien waren ze op dit album nog wel een beetje zoekende maar met de opvolger Ocean rain viel gelukkig alles op zijn plaats.

Muzikaal gezien zeker niet het minste album van Echo & the Bunnymen maar over de zang van Noel Burke ben ik niet onverdeeld enthousiast,soms wat kleurloos en zeurderig.Doet me in de overigens in de verte wel wat aan Ian MacNabb van de Icicle works denken.
Gelukkig zijn er dan nog altijd de inventieve gitaarpartijen van Will Sergeant om de zaak weer vlot te trekken en daarnaast zijn Gone, Gone, Gone ,Enlighten Me en Devilment gewoon goede songs.
Misschien moeten de Bunnymen gewoon dit album nog een keer met Ian McCulloch opnemen,best benieuwd hoe dat klinkt.

Spelen ze overigens hier ooit iets live van?

Bij de eerste tonen van Stormy weather wist ik het al Siberia gaat me een stuk beter bevallen dan What are you going to do with your life?.De reden daarvoor,ten eerste de gitaren van Will Sergeant zijn veel prominenter aanwezig en ten tweede zit er veel meer venijn in deze plaat.Bij vlagen doet de Siberia weer denken aan hoogtij dagen,vooral Scissors in the sand,Parthenon drive en Of a life bevallen me zeer.

Was destijds best blij met de Bunnymen verzamelaar Songs to Learn & Sing,die verscheen na hun vier eerste (en naar mijn mening nog steeds beste) albums.De single the Puppet stond hier op en naar dat nummer was ik erg benieuwd omdat ik het nog nooit eerder gehoord had en het niet op één van de elpees stond.Het bleek een uitstekende song te zijn,net als de meeste overigens op deze plaat.
Bring on the dancing horses was het mooie nieuwe nummer en de losse singles Do it clean (waar ik de briljante live versie op de b kant van de 12 inch van the Killing moon veruit prefereer) en Never stop (Echo goes disco) hadden de fans nu ook in de kast staan.
Heaven up here was mijn eerste kennismaking met de band uit Liverpool maar a Promise vind ik nu net niet direct het sterkste nummer van dat album.
Voor het overige alleen maar Echo & the Bunnymen hoogtepunten met the Back of love,the Cutter en the Killing moon als persoonlijke favorieten.Dat extreem hoge niveau van die nummers wist de groep hierna helaas nooit meer te halen.

Vier jaar na het erg sterke Siberia (2005) kwamen Echo & the Bunnymen met the Fountain, één van de twee albums van de band uit Liverpool waar ik nauwelijks nog mee bekend was ( Flowers is de andere).
Opnieuw een best aardige plaat maar komt niet aan het hoge niveau van zijn voorganger. The Fountain kent wat minder songmateriaal, heeft een wel erg poppie sound en productie, iets wat mede veroorzaakt wordt door het feit dat gitarist Will Sergeant hier met zijn spel veel minder op de voorgrond treed en tenslotte lijkt het erop dat de stem van Ian McCulloch hier en daar wat barstjes begint te vertonen.
In vergelijking met Siberia is het hier dan allemaal wat minder maar op zichzelf staand komt de plaat toch nog aan een ruime voldoende, songs als Think I Need It Too, Shroud of Turin, Do You Know Who I Am? ( waar Will Sergeant nog eens zijn unieke gitaar capaciteiten laat horen) en het titelnummer laten hier ééns te meer de kracht van Echo & the Bunnymen horen. Weliswaar wat minder dan in het verleden maar ruimschoots genoeg om the Fountain aan een ruime voldoende te helpen.

Hmmm,nee dit vind ik niks en ik heb het ook nooit niks gevonden als bands hun eigen nummers opnieuw gaan opnemen.Die paar platen van dat soort die ik in mijn kast heb staan draai ik nooit en deze komt er zeker niet in.Had dan een plaat met covers opgenomen of zo.
En dat terwijl ik Echo & the Bunnymen altijd (vooral ten tijde van hun eerste vier platen) een uitstekende band heb gevonden,Heaven up here staat zelfs in mijn top 10.Maar wat ze hier bijvoorbeeld met All my colors (Zimbo) doen is toch wel erg matig/slecht.
Valt me trouwens ook op dat op de stem van meneer McCulloch tegenwoordig behoorlijk wat sleet zit dus ik zie het nut hier niet van in.
Ik vrees dat The Stars, The Oceans & The Moon de band geen goed zal doen,ik hoop deze plaat in ieder geval zo snel mogelijk te vergeten.

Een aangenaam voort kabbelend pop album maar van het niveau van hun eerste vier albums blijven ze toch ver verwijderd.Dat komt omdat What are you going to do with your life? eenvoudigweg niet spannend genoeg is.Het is allemaal niet slecht maar van the Bunnymen ben ik beter gewend.Beste nummer Get in the car.

Fijn plaatje van de frontman van de Supersuckers dat lekker weg luistert maar nergens echt tot grote hoogte stijgt.Voornamelijk akoestisch ingevuld met redelijk wat country invloeden verveelt the value of nothing desondanks geen moment.Waste of time en people are shit zijn de leukste nummers.

Na enkele sterke albums die qua niveau niet veel voor elkaar onder deden zakt In Dream wat mij betreft toch wel door de ondergrens.Oorzaken,allereerst was ik al nooit zo'n liefhebber van de wat theatrale zang van Tom Smith maar nu hij op hun nieuwste ook nog regelmatig de hoogte in gaat haak ik helemaal af.
Verder bevalt me de rustige,elektronische sound niet zo,vooral niet in combinatie met 'die' stem ligt er de Pathos en weltschmerz wel heel dik bovenop.Met de productie is verder weinig mis maar ik had toch graag wat meer gitaren in het groepsgeluid gehoord.
Wat de songs aangaat verdienen alleen Forgiveness en All the kings het predicaat goed.Marching orders en Life is fear zijn nog wel aardig maar de rest van de nummers is onder de maat,zeker vergeleken met de standaard die the Editors in het verleden hanteerde.
Sommige zullen de koerswijziging van de band kunnen waarderen bij mij levert ie voornamelijk teleurstelling en ergenis op.
Matig album.

Het is niet zo zeer de koerswijziging (de synthesizer deken die over veel nummers ligt) die me niet onverdeeld enthousiast maken over In This Light and on This Evening want die vind ik best moedig en geslaagd.Het is meer het feit dat veel nummers niet echt blijven hangen (ook niet na meerdere draaibeurten) en vaak langs me heengaan zonder enige impact.Papillon,Bricks and mortar en het zwaarmoedige slotakkoord Walk the Fleet road zijn daarop uitzonderingen maar dat is niet genoeg om deze plaat ver boven de grauwe middelmaat uit te tillen.Een ander probleem is de overdramatische stem van zanger Tom Smith,die trek maar zo'n twintig minuten en dan gaat ie me echt tegenstaan.Al met al geen slecht album maar voorlopig is ie me toch niet meer dan drie sterren waard.

Net twee keer in zijn volledigheid gedraaid tijdens een lange autorit en dat viel me toch niet echt mee.De belangrijkste oorzaak daarvoor is dat ik de zang van Tom Smith wat kleurloos vind en dat de meeste songs nog steeds niet echt blijven hangen.Eigenlijk springt er wat dat betreft alleen Munich uit.Verder klinkt het af en toe wat sfeerloos.The Back room is geen slecht album maar ik hoor de voorbeelden/invloeden als U2,Joy division of Echo & the bunnymen toch een stuk liever.

Ik blijf wat moeite houden met de theatrale zang van Tom Smith (al valt het hier nog wel mee) maar verder is the Weight of your love best wel een sterk album.De plaat heeft een wat meer open,soms zelfs atmosferisch geluid dan zijn voorganger (deed me vaak aan Porcupine van Echo & the Bunnymen denken) en kent in onder meer Sugar,a Ton of love,the Phone book en Hyena enkele erg goede nummers.

Opnieuw geen al te sterk Editors album,al kan ie mij juist wel wat meer bekoren dan zijn voorganger,of ben ik misschien wat milder geworden? Zou ook kunnen.
In ieder geval ben ik nooit een liefhebber geweest van de zang van Tom Smith dus op dat vlak veranderd er niet al te veel.Daarnaast vind ik deze keer de muzikale invulling meestal niet mooi,te koud en te elektronisch.En als dan op de eerste helft van Violence de liedjes mij ook niet kunnen overtuigen,tja dan blijft er niet al te veel over.
Gelukkig weet de band zich in het tweede gedeelte van het album wat te herstellen met redelijk sterke songs als No Sound but the Wind,Belong en Magazine maar helaas is dat niet genoeg om Violence boven de middelmaat uit te tillen.

Sterk album van deze Duitse metaalslagers,iets wat overigens bijna voor al hun materiaal geldt.Haus der Lüge is een mooie combinatie van wat meer toegankelijke nummers en experimenteler werk.
Dat levert hoogtepunten op als het titelnummer,Feurio en het mooi lang uitgesponnen drieluik Fiat Lux: A) Fiat Lux B) Maifestspiele C) Hirnlego.En dat natuurlijk allemaal voorzien van het snerpende en uit duizenden herkenbare stemgeluid van Blixa Bargeld.
Mijn versie bevat nog drie extra nummers ; waaronder een goede remix van Feurio en nog twee aardige nummers die eerder op de single versie verschenen.
Één van hun beste albums,al is ook hier weer de concurrentie moordend.

Niet echt slecht maar het klinkt toch wel erg als Rammstein,maar dan met wat minder diepgang in de songs,rechtlijniger en hier en daar wat dansbaarder.Heel af en toe hoor ik er zelfs D.A.F. in terug.
Origineel is het dus allemaal niet maar nummers als Segne Deinen Schmerz en het titelnummer klinken best aardig.
Daar tegenover staan echter ook minder materiaal met het Engelstalige Gothkiller als dieptepunt.
Alles bij elkaar lever dat een middelmatig album op.

Na het sterke Sturmfahrt in 2017 is deze opvolger van het Duitse Eisbrecher toch wat teleurstellend. De band heeft deze keer gekozen voor een cover album van voornamelijk Duitse originelen, volgens mij kwam alleen Falco uit Oostenrijk. Van ongeveer de helft van de songs ben ik bekend met de oorspronkelijke versies en van die is eigenlijk alleen Goldener Reiter van Joachim Witt redelijk geslaagd maar de overige (de songs van Die Toten Hosen, Spider Murphy Gang, Trio, Rheingold, Hans Albers en Mo-Do) uitvoeringen kunnen of niet tippen, of voegen weinig toe aan het origineel. Eisbrecher komt ook op vrijwel geen één nummer wat avontuurlijk uit de hoek, het enige wat ze doen is de song in een 'Neue Deutsche Härte' versie gieten en verder verandert er niet veel, van creativiteit is op Schicksalsmelodien dan ook nauwelijks sprake. Van de overgebleven onbekenden vind ik eigenlijk alleen Menschenfresser en Stossgebet nog de moeite waard, maar dat is bij lange na niet genoeg om dit album van Eisbrecher aan een voldoende te helpen.
Matig.

Behoorlijk verrast door de nieuwe Eisbrecher.Ik kon alleen Eiszeit,maar daar was ik nu niet direct van ondersteboven,maar Sturmfahrt is andere koek.Hier lijkt alles op zijn plaats te vallen,goed de Rammstein referenties zijn gebleven maar als de composities zo sterk zijn als hier maakt me dat niet meer zoveel uit.Sterker nog Eisbrecher gaat hier qua kwaliteit regelmatig over hun grote invloed/voorbeelden heen.
Het zou me dan ook niks verbazen dat dit de grote doorbraak voor de band zou betekenen.
De plaat loopt als een trein,kent genoeg afwisseling en weet door de elektro injecties kleine maar fijne nuances aan te brengen.
Met een (goede) cover als Eisbär van het Zwitserse Grauzone kun je in dit genre natuurlijk nooit kapot gaan maar ook eigen nummers als de titelsong,Besser en In Einem Boot (met een mooi ingevoegde sample van het thema van de film Das Boot) weet Eisbrecher volop te overtuigen.Zelfs als de band wat gas terugneemt zoals in het poppy Wo Geht der Teufel Hin blijft alles lekker op niveau.
Prima album waarmee het lange wachten op de nieuwe Rammstein in één klap overbodig is geworden.

Één van de leukste en mooiste popplaten die ik dit jaar gehoord heb.De sound is lekker laidback en ook nog eens behoorlijk inventief.Vooral het titelnummer,Paul is alive en Happiness,Missouri vind ik erg goed en de rest doet er niet veel voor onder.Wist nog geeneens dat Matt Berninger van the National hier mede verantwoordelijk voor was dus zal ik die ook maar weer eens wat meer gaan beluisteren.Voorlopig zal Return to the moon echter nog flink wat draaibeurten in m'n cd speler maken.Erg goed.

Onlangs weer eens gedraaid en ik moet zeggen het blijft een sterk album.McCullogh en Sergeant kwamen hier met een wat ruigere sound en dat pakt goed uit.Vooral Zephyr en Sister Pain behoren tot de beste songs die deze heren hebben afgeleverd en dat wil met hun oeuvre wat zeggen......

Naar mijn smaak wat overgeproduceerd maar goed het is jeff Lynne dus dan weet je dat.Verder een aardig pop album met een licht symfonische inslag waarvan ik naast de singles (vooral Here's the news) het nummer From the end of the world mooi vind.

Prachtig concert in het Midsouth coliseum te Memphis.De Southern feeling is mede door de vele wonderschone gospel nummers volop aanwezig en maakt van dit optreden toch wel iets unieks.Hoogtepunten zijn voor mij het duo Why me lord? (met een zeer geslaagde bijdrage van J.D. Sumner) en How great thou art en de nummers 9 tot en met 11 wat één groot kippevel moment is.Zowel Elvis als de band zijn hier in topvorm.

Destijds vond ik het een erg teleurstellend album.Tegenwoordig kan ik Encore wat beter hebben maar het blijft wisselvallig en af en toe zelfs wat flauw.Dat laatste gaat voornamelijk over sommige teksten die wel van een erg bedenkelijk niveau zijn.Ook zijn de beats regelmatig niet al te sterk bevatten te weinig afwisseling.Uitzonderingen zijn ondermeer,(natuurlijk) Mockingbird,Just lose it en toch ook wel Rain man.Na Encore haakte ik eigenlijk af wat Eminem betreft maar krijg nu toch weer zin om aan het wat recentere werk te beginnen.Ben benieuwd maar voorlopig blijft dit nog zijn zwakste album.

Bevalt me een stuk beter dan voorganger Encore dat uiteindelijk toch maar een middelmatig Hiphop album was.Op Relapse staan staan tenminste flink wat vette nummers in de vorm van onder meer Underground,My Mom,Insane en Stay Wide Awake terwijl er ook nog een hele hoop vrij aardige songs opstaan en,in verhouding niet al te veel vullers.
Ook staat Eminem hier vrij geïnspireerd te rappen met over het algemeen goede en lekker controversiële teksten.Verder is de productie vrij goed en luistert het album prima weg al had het voor mij wel iets korter gemogen.Was de totaalkwaliteit ook wel ten goede gekomen denk ik.
Het niveau van zijn eerste drie albums wordt weliswaar ook hier opnieuw niet gehaald maar als een soort van "revanche" album is Relapse zeker geslaagd te noemen.
Goed.....en benieuwd hoe het hierna verder gaat.

Valt me nog mee gezien de vele negatieve reacties hier.Het grootste probleem voor mij zijn een groot gedeelte van de gastartiesten waar ik totaal niks mee heb.Alleen het nummer met Skylar Grey vind ik wel ok (komt waarschijnlijk omdat haar stem me aan Nena doet denken) en ook de bijdrage van Ed Sheeran zal wel een hit opleveren,de rest kan me gestolen worden.
Verder toch nogal wat nummers met niet overtuigende beats/producties en ook die hakkelende flow wordt op den duur wat irritant.
Voor de rest niet onaardig,vooral Untouchable en de laatste twee nummers vind ik vrij sterk maar in zijn geheel komt Revival nauwelijks boven de middelmaat uit.

Vrij korte score van Ennio Morricone waarin ook nogal wat herhaling zit. Op de Spotify versie hebben ze het zelfs nog weten te rekken tot 26 nummers, met veel versies van dezelfde tracks.
Dat is me een beetje te veel van het goede maar het album hier, met een lengte van een klein half uur laat eens te meer de klasse van de Italiaanse soundtrack expert horen. Zeker als je in ogenschouw neemt dat Morricone in deze periode (1966-1968), in een tijdsbestek van zo'n drie jaar nog verantwoordelijk was voor ruim vijftig andere film scores waaronder klassiekers als The Good, the Bad and the Ugly, Navajo Joe, The Mercenary, The Great Silence en Once Upon a Time in the West. Een bijna niet te bevatten prestatie.
Van Death Rides a Horse zijn vooral het hoofdthema (met de prachtige groepszang), A Man and a Whistle waarvoor hetzelfde geldt en Noturno Per Chitarra, waar de akoestische gitaar de hoofdrol vervuld erg mooi. Al komen de sterke punten van dit trio ook weer vaak terug in de overige tracks, dus erg groot is het onderscheid niet.
En dat alles levert dan, bijna logischerwijze een solide, compacte en tevens erg mooie score op.