Heb niet zoveel met dit genre en ben er niet echt bekend mee maar toen the Headless children eens bij mij voorbij kwam was ik toch op één of andere manier geïntrigeerd.Ik weet verder ook niet of dit album representatief is voor de rest van het oeuvre van W.A.S.P. maar de songs zitten bijna zonder uitzondering goed in elkaar en gaan qua sound ook best de niet commerciële/underground kant op,tenminste naar mijn gevoel.Wat dat betreft had ik toch een iets ander idee over shock/glam metal,waar dit onder schijnt te vallen.
De zang van Blackie Lawless vind ik eigenlijk nog het minste aan The Headless Children (hij is gewoon geen goede zanger) maar van de andere kant vind ik wel uitstekend bij deze muziek passen.
The Heretic (The Lost Child) en het titelnummer vind ik het voorlopig het best maar ik denk ook wel dat dit album een lange adem heeft dus we zullen zien.
Goed album met uitzicht op meer en ik ga zeker meer van deze band proberen,te beginnen met Crimson idol.

Stan Ridgway heeft een goede stem maar het nivo van de meeste songs blijft daar toch bij achter.De song mexican radio is leuk en tomorrow, het titelnummer en het instrumentale on interstate 15 zijn aardig.Voor de rest,gedateerde pop waarbij het gebruik van de vele ritmeboxen ed het allemaal nog wat irritanter maakt

Heb dit ook altijd een wat onderschatte band gevonden in het NYHC genre.Sla Warzone zelfs hoger aan dan Sick of it all,Madball en Agnostic front,mede door de,voor deze stijl prima zang van Raymond "Raybeez" Barbieri en het ontbreken van de metal associaties.
Ook is het songmateriaal op Don't Forget the Struggle Don't Forget the Streets (ik meen hun debuut) uit 1987 erg sterk,veel 'catchy' refreinen met een hoog meezing gehalte die later nog weleens terug kwamen bij andere bands (bijvoorbeeld het titelnummer).Best goede productie en ook is de plaat lekker gevarieerd.
Het intro is wat flauw maar daarna barst het los met It's Your Choice,om vervolgens na een klein half uur te concluderen dat We're the Crew,In the Mirror,het titelnummer,Skinhead Youth en Fighting for Our Country me het beste bevallen.Met de teksten heb ik minder,wel erg clichématig,maar omdat Warzone één van de eerste waren of misschien wel de eerste......vooruit dan maar.
Don't Forget the Struggle Don't Forget the Streets blijkt uiteindelijk een erg goede hardcore plaat die zeker voor het genre waarin de band opereerde een klassieker genoemd mag worden.

Één bericht en slechts twintig stemmen dat is eigenlijk een beetje beschamend voor deze site.Al moet ik er wel bij zeggen dat ik zelf ook niet al te snel was met het erkennen van deze onvervalste country-klassieker.
Dreaming My Dreams is zonder twijfel één van de hoogtepunten in het oeuvre van Waylon Jennings en,ondanks het slechts goed half uur speeltijd (mijn versie bevat gelukkig nog twee nummers extra) zijn er tal van hoogtepunten te ontdekken op dit album.
De eerste twee nummers zijn vrij algemeen bekend en zijn voor mij onbetwiste klassiekers maar nog meer plezier beleef ik bijna aan het volgende hoogtepunt High Time (You Quit Your Lowdown Ways).De openingszin I'm sick and tired of waking up sick and tired is briljant in al zijn eenvoud.
Dat wel erg hoge niveau wordt vervolgens niet helemaal meer volgehouden maar goed blijft het altijd.
Alleen van Let's All Help the Cowboys (Sing the Blues) ben ik wat minder gecharmeerd maar dat wordt opgeheven door uitstekende songs als The Door Is Always Open en Bob Wills Is Still the King.
De prachtige zang van Waylon Jennings met heel wat 'soul' en de erg sterke en mooie teksten maken van Dreaming My Dreams toch een klein meesterwerk.
De wat ingetogen en sobere muzikale invulling (Western swing) past daar overigens goed bij.
En nu maar eens snel achter Bob Wills aan.

Outlaw Country klassieker pur sang en na een flink aantal draaibeurten kan ik daar niks tegenin brengen.
Honky Tonk Heroes (1973) is een zeer fijn en ontspannend album waar de zalvende stem van Waylon Jennings de kers op de taart is.Ook muzikaal is het genieten met een uitgebalanceerde sound en een dito productie.
De opener en titelnummer Honky Tonk Heroes is al meteen ijzersterk met een rustig intro waarna er halverwege flink gerockt wordt.Dat hoge niveau wordt de rest van het album vrij moeiteloos volgehouden waarbij Willy the Wandering Gypsy and Me,Omaha,Black Rose en Ain't No God in Mexico er wel uitspringen.
De overige vijf nummers blijven daar overigens niet ver bij achter zodat het etiket Country klassieker me wel meer dan terecht lijkt.Dreaming My Dreams uit 1975 sla ik nog iets hoger aan maar deze zit er niet ver achter.
Dikke vier sterren.

I've Always Been Crazy uit 1978 is een country album van Waylon Jennings dat uitkwam tijdens zijn, zowel artistieke als commerciële hoogtijdagen, al begon zijn drugsverslaving vanaf ongeveer hier langzaam zijn tol te eisen. En dit zowel in negatieve als positieve zin, want om met het laatste te beginnen het levert op deze plaat een geweldige song als Don't You Think This Outlaw Bit's Done Got Out of Hand op, waarin Waylon Jennings op pakkende en amusante wijze refereert aan zijn arrestatie door de D.E.A. in de studio het jaar (1977) daarvoor. Ook het ijzersterke titelnummer kunnen we met een beetje fantasie in die categorie scharen.
Minder plezierig was dat de kwaliteit van Waylon Jennings' albums hierna toch wel langzaam achteruit ging, al vond ik dat gezien zijn gigantische sneeuw consumptie ook nog wel meevallen.
Op kant 1 van I've Always Been Crazy was het in ieder geval nog allemaal Outlaw country van de hoogste kwaliteit want naast de twee eerder genoemde nummers mag ook het duet met Willie Nelson Long Time Ago er wezen en ook met de twee Billy songs is weinig mis.
De tweede helft van het album weet dat hoge niveau niet helemaal vast te houden, zo ben ik zelf niet zo gecharmeerd van de Buddy Holly medley, in wiens begeleidingsband Waylon Jennings jarenlang de basgitaar hanteerde en ook de ballade achtige uitvoering van de Johnny Cash klassieker I Walk the Line kan me niet echt overtuigen. Tonight the Bottle Let Me Down en Whistlers and Jugglers vind ik echter wel weer top en brengt uiteindelijk dit album nog vrij makkelijk naar vier sterren, en betekende de zoveelste Country klassieker van Jennings in de jaren zeventig. Ook het album hierna, What Goes Around Comes Around in 1979 was weer van bovengemiddelde kwaliteit maar daarna begon het tij (ondanks the Dukes of Hazzard) geleidelijk te keren.

Nog niet zoveel 'Outlaw' (qua teksten dan toch) dan de meeste van zijn latere platen in de jaren zeventig maar aan de kwaliteit doet dat niks af,sterker nog Lonesome,On'ry and Mean is één van de hoogtepunten,in het toch al niet misselijke oeuvre van Waylon Jennings.Op het album uit 1973 is het vooral de hoes en zijn uiterlijk die hier voor het eerst de omslag maken maar twee van de absolute hoogtepunten,San Francisco Mabel Joy en Sandy Sends Her Best behoren tekstueel (muzikaal zijn ze ook dik in orde) toch wel tot de meest tragische liefdesgeschiedenissen die ik de laatste jaren op plaat gehoord heb,in mijn huidige gemoedstoestand dan toch.
Lonesome, On'ry and Mean blinkt verder uit door de prachtige productie,zijn veelzijdige instrumentatie,uitstekende songs met bijdragen van onder andere Willie Nelson,Kris Kristofferson,Steve Young,Johnny Cash en Mickey Newbury en het feit dat Waylon Jennings hier bijzonder goed bij stem helpt natuurlijk ook erg mee.
Naast de twee al eerder genoemde nummers zijn verder de opener Lonesome, On'ry & Mean,Gone to Denver en Pretend I Never Happened,voor zover ik dat nu kan beoordelen,ook songs van de buitencategorie .
Country-klassieker.

Aardig album van Country man Wayne Hancock (alhoewel ik ze lang niet allemaal ken) dat het vooral moet hebben van de goede zang en de leuke/sterke teksten.Wat ik minder vind is het wat iele,iets Hawaiiaans klinkende gitaargeluid dat me na een nummer of vijf wat begint te vervelen.De muzikale begeleiding had voor mij sowieso wel wat afwisselender gemogen.Ook de productie is ook niet al te sterk.
Dat alles wil echter niet zeggen dat er geen mooie nummers op Slingin' Rhythm staan.Vooral Divorce Me C.O.D.,Two String Boogie en Killed Them Both zijn prima country nummers.Jammer genoeg heeft niet de hele plaat het niveau van die drie songs zodat ik ergens rond de drie sterren blijf hangen.

Ruim voldoende maar met iets meer instrumentale afwisseling had er wel meer ingezeten.

0pnieuw niet een al te overtuigend album van Weezer, maar om positief te openen OK Human lijkt na wat luistersessies in elk geval beter als het Teal en Black album, twee platen waarvan de eerste uit louter covers bestond, die lieten toch een vrij zwakke indruk achter en scoorden dan ook een onvoldoende.
Dit album bevat met onder andere All My Favorite Songs, Grapes of Wrath en Here Comes the Rain tenminste nog een aantal nummers die de moeite waard zijn, al is het geheel me toch weer te slap en soft.
Iets wat ook voor het grootste gedeelte voor de teksten geldt. Pittige Rocksongs als Surfwax America, No Other One en Hashpipe, zoals op de eerste drie platen van Weezer tref je hier dan ook niet aan. Het is voornamelijk ongevaarlijke pop zonder nauwelijks enige dynamiek wat de klok slaat. Past weliswaar prima in het huidige tijdsbeeld van een risicoloze, overbezorgde maatschappij waar alle scherpte langzaam maar zeker wordt verwijderd maar ik wordt niet bepaald vrolijk van.
Uiteindelijk krijgt OK Human nog wel een kleine voldoende. Ten eerste voor een aantal leuke en aardige nummers die met een wat krachtigere benadering nog geslaagder hadden kunnen zijn en verder voor het feit dat er bij Weezer toch weer wat progressie in lijkt te zitten.
Benieuwd of ze dat met hun binnenkort te verschijnen (alweer) nieuwe plaat Van Weezer nog wat verder kunnen uitbouwen.

Blijft toch wel een fantastisch album dit.Ook van een niveau dat ze later naar mijn mening nooit meer gehaald hebben.
Pinkerton is een plaat die je misschien niet zo snel pakt als zijn even legendarische voorganger maar na een flink aantal draaibeurten blijken de songs nog "catchier" en sterker dan de nummers op the Blue album.Daarnaast weet Rivers Cuomo tekstueel,op een regelmatig briljante manier het liefdesleven (plus nog een hoop meer) van een jonge adolescent voor het voetlicht te brengen.
Muzikaal is er ook meer dan genoeg te genieten ; de sound zit bijna constant in de overdrive en het mooiste is dat dat nooit ten koste gaat van de melodieën.Moedige en prima productie van de band zelf derhalve.
The Good Life,El Scorcho en vooral No Other One zijn wat mij betreft de prijsnummers maar eigenlijk is heel het album van hoge kwaliteit en kent geen mindere songs.
Een ander pluspunt is dat Pinkerton nog net zo fris klinkt als tijdens zijn release ruim twintig jaar geleden.
Nog steeds een zeer goed album dus.

Aangenaam Pop/Rock album maar de verrassing is er natuurlijk al jaren af.Nieuwe Weezer klassiekers kan ik dan ook niet ontdekken op the White album,al komen Wind in Our Sail en Summer Elaine and Drunk Dori nog aardig in de buurt.Vind het in zijn totaliteit ook een fractie minder dan zijn voorganger en in de buurt van het debuut en Pinkerton komt deze plaat sowieso niet.
Luistert allemaal wel lekker weg maar meer dan een doorsnee Weezer album met af en toe een uitschieter naar boven is dit echt niet.

Een wel erg overbodig cover album dit tussendoortje van Weezer.De versies hebben helemaal niks avontuurlijks,het is gewoon exact naspelen op amusement orkestjes niveau en voegen hoegenaamd dan ook niks toe,aan de stuk voor stuk veel betere originelen.
Het nut van deze release zie ik dan ook totaal niet in maar gelukkig hoeven we niet al te lang te wachten op een 'echt' nieuw Weezer album.
Voor deze ; zwak.

Onlangs had ik hier Pinkerton weer eens opstaan,was destijds een indrukwekkend album wat ik in de loop der jaren steeds meer ben gaan waarderen.De band,Weezer komt nu ,tien albums later op de proppen met the Black album en na een flink aantal draaibeurten kan ik alleen maar concluderen dat dit toch maar erg povertjes afsteekt bij het meeste van hun vroegere werk.
Bij hun nieuwste album is het vooral de muzikale invulling die me tegen staat,veel te gladde pop met flauwe ditjes en datjes op de achtergrond,wat een veel te slappe sound oplevert.
Het zijn eigenlijk alleen de teksten die me af en toe een glimlach weten te ontlokken want qua instrumentatie en productie kan het me allemaal weinig bekoren.
En dat terwijl Weezer (the black album) in aanzet nog best een aantal aardige nummers herbergt. Zo is I'm Just Being Honest gewoon een goed nummer en is bijvoorbeeld Can't Knock the Hustle ook helemaal niet slecht bedacht en geschreven.
Het merendeel van de songs is echter middelmatig tot zwak (Byzantine had zo op Kinderen voor kinderen gekund) en mist een rockgitaar injectie.
Er is werk aan de winkel voor Rivers Cuomo want the Black album is in zijn geheel erg teleurstellend,terwijl hij toch veel beter kan.

Achter Wheeler Walker Jr. gaat de Amerikaanse komiek Ben Hoffman schuil.
Wat je dan krijgt is een heel album vol foute maar erg leuke country teksten die muzikaal ook nog dik in orde is.Niet gek overigens als je weet dat Dave Cobb (Isbell,Simpson,Stapleton) de productie voor zijn rekening heeft genomen.
Wel wat jammer dat ie voornamelijk de seksisme kaart trekt,wat meer racisme en drugs had het album nog leuker gemaakt.
Vooralsnog een erg onderhoudend album al ben ik benieuwd of dat of dat op de lange termijn ook nog blijft gelden.
Voor nu drie sterren.

Leuke tribute plaat voor Roky Erickson.De bijdragen van ZZ top,Butthole surfers,John Wesley Harding en the Jesus and mary chain zijn briljant.Verder zitten er nog een paar aardige tussen (Julian Cope,Primal scream) maar ook een aantal die ze beter weg hadden kunnen laten(Judybats,Vibrating egg).Redelijk......

Net niet helemaal geslaagde Country plaat omdat met nummers als Mirror,mirror en Papermoon de gezapigheid toch wel op de loer ligt.Een wat steviger nummertje (zoals het sterke Crazy about you) zo nu en dan was voor mij ook niet verkeerd geweest.Gelukkig zorgen prachtige nummers als Jacksonville skyline en Don't be sad ervoor dat Pneumonia toch nog een ruime voldoende haalt.

Mooie heldere productie,de soms licht elektronische inslag bevalt me best goed maar waar het uiteindelijk om draait is de kwaliteit van de nummers en die valt of tegen of lijkt op iets wat we allemaal al eerder gehoord hebben.
Uitzonderingen zijn het sterke Summer Didn't Change a Thing en ook Is My Love Enough en Morning in LA zijn zeker niet slecht te noemen.De rest schuurt vaak tegen een voldoende aan maar mist vaak bezieling.
Iets wat in zijn totaliteit eigenlijk ook geldt voor Friends.
Wat dan weer voor dit album spreekt is dat het wel allemaal lekker weg luistert.

Ooit gekocht in Engeland dit solo project van Echo & the Bunnymen gitarist Will Sergeant.Helemaal niet onaardig maar iets totaal anders dan we van hem gewend zijn.Een sfeervolle,beetje Ambient-achtige plaat die me soms aan Biosphere doet denken.

Kwam dit album onlangs hier op de site tegen en wat ik erover las sprak me wel aan,en dat terwijl ik tot voor kort totaal onbekend was met de naam en muziek van William Basinski.Maar na een aantal draaibeurten bleek dat ik er bepaald niet langs zat met mijn gunstig voorgevoel wat betreft the Disintegration Loops II ; wat een fijn,intrigerend en rustgevend album.
De 'slechts' twee nummers,die beiden qua speeltijd ruim het half uur passeren klonken mij nogal ambient-achtig in de oren (als non kenner dan) en deden mij zo nu en dan denken aan sommige nummers van het Noorse Biosphere.Met dien verstande dat William Basinski in zijn veel langere songs veel meer uitgaat van één muzikaal thema en van daaruit langzaam varieert.
Voor mijn waardering maakt dat allemaal niet zoveel uit want ik vind het alle twee erg boeiend en The Disintegration Loops II is dan ook een album wat ik in de toekomst nog erg veel zal gaan draaien.Plus natuurlijk nog het overige werk van William Basinski gaan uitpluizen.
Deze is alvast erg goed.

Geen country dit keer maar een tribute aan zijn vriend Frank Sinatra.De titel My way dekt de lading goed want naast het hier aanwezige nummer,waar Willie Nelson een hele mooie interpretatie van geeft,maakt hij met zijn karakteristieke,knauwende stem de songs behoorlijk eigen.Best wel een beetje verrassend aangezien ik niet had verwacht dat zijn vocalen zich zo goed zouden lenen voor dit genre.
Dit alles in popachtige,jazzy stijl met een vaak fraaie en ingetogen muzikale begeleiding.
Weet niet of al deze nummers ook door Sinatra werden uitgevoerd maar tussen de elf tracks zit geen enkele dissonant en het al eerder genoemde My way,Blue Moon,Night and Day en It Was a Very Good Year mogen zelfs bijzonder geslaagd genoemd worden.
Mooi album.

Heb me nooit al te intensief met Soulmuziek bezig gehouden.Enkel de echt grote namen als Marvin Gaye,Otis Redding en Aretha Franklin lagen hier,samen met de diverse verzamelaars in het verleden regelmatig op de draaitafel.Dat is de laatste tijd,in positieve zin wat aan het veranderen en via Duane Allman kwam ik uit bij dit album van Wilson Pickett.
Hey Jude uit 1969 was destijds alweer zijn negende plaat en mijn aandacht werd in eerste instantie getrokken door de magistrale titelsong en tevens Beatles cover.De combinatie van de stem van Pickett en de geweldige gitaarpartijen van Duane Allman maken,samen met de magistrale opbouw dit nummer vrijwel direct onvergetelijk.
Maar ook het complete album laat een uitstekende indruk achter.Als Soulzanger behoort Wilson Pickett voor mij nu onmiddellijk tot de allerbeste,vooral zijn rauwe en harde uithalen zijn werkelijk fantastisch.En als je dan in de studio,de dan misschien nog niet zo bekende maar wel al uitstekende (slide)gitarist Duane Allman tot je beschikking hebt kan er wel eens iets heel moois ontstaan.Trouwens ook de rest van de begeleidingsband (wat een fenomenale blazerssectie) en de productie zijn absoluut top.
Naast de versie van Hey Jude vind ik in eerste instantie My own style of loving (een ander nummer waarop Allman excelleert) en A Man and a Half (vocaal magnifiek) eruit springen, maar de uiteindelijke score opmakend is hier simpelweg de conclusie dat alle nummers erg sterk zijn.
Voortreffelijke plaat.

Mijn eerste Wipers plaat was dit volgens mij niet,dat moet Over the edge of the Land of the lost geweest zijn,maar Follow blind is toch wel mijn favoriete album van de band onder leiding van Greg Sage,al zit het allemaal toch wel redelijk dicht bij elkaar.
Qua kwaliteit dan,want muzikaal zijn de verschillen tussen de Wipers albums aanmerkelijk groter.
Het eerste wat opvalt aan Follow blind is dat kant A vrij ingetogen is en vaak doet denken aan Sage's solowerk.Op de B kant daarentegen,die meestal mijn voorkeur heeft,gaan de gitaren helemaal los en hoor je het trio vanaf het sublieme Against the wall rocken op zijn best.
Aan de andere kant zitten er tussen het materiaal op de eerste kant met Any time you find,The Chill remains en het titelnummer natuurlijk enkele briljante nummers waarbij de gitaar en stem van Greg Sage werkelijk door merg en been gaan.
Follow blind is tevens één van de meest toegankelijke Wipers albums en wat betreft productie vind ik hem zelfs de beste.
Magnifieke alternatieve gitaarrock die heel wat meer is dan de voorloper van de Grunge.

Nu ik Silver sail na een aantal jaren weer eens hoor klinkt ie toch beter als in mijn herinnering.Het begin van de plaat ligt een beetje in het verlengde van Greg's solo plaat Sacrifice (for love) maar vanaf nummer 5 geven de Wipers toch aardig gas.Vooral Prisoner,Sign of the times en On a roll zijn ijzersterke nummers waarin Greg Sage weer enkele prachtige solo's uit zijn gitaar tovert.Zo goed zelfs dat ik met een vol punt verhoog.

Had in eerste instantie nog geenééns door dat op deze nieuwe Wire herbewerkingen stonden van oude songs.Zijn dan ook niet direct nummers die van hun bekendere albums afkomen,een wat vergeten EP of van een album uit hun mindere (succesvolle) periode,meer dat soort werk.
Ik heb eens een aantal van die 'originelen' beluistert en dan valt toch gelijk één groot verschil op,de band klinkt op 10:20 een stuk meer coherent en vaak hebben ze een wat meer melancholisch geluid zonder dat de songs ook maar een moment aan kracht inboeten.En ondanks die mooie,algehele sound is 10:20 nog best veelzijdig.Van het prachtig wegdromende German Shepherds,wat in de verte wel wat aan de Wire klassieker Map Ref. 41ºN 93ºW doet denken,tot het heerlijk beukende Underwater Experiences.Of wat te denken van The Art of Persistence,voor mij het beste nummer van de plaat in een versie die de vorige absoluut doet verbleken.Alleen een ander hoogtepunt,Wolf collides heb ik niet op een eerdere release kunnen terugvinden.
Dus ook met dit,zoals ze zelf zeggen tussendoortje laat Wire horen dat ze de laatste jaren in topvorm verkeren en dat ze,ondanks het feit dat ze al bijna 45 jaar actief zijn er nog steeds behoorlijk toe doen.
Prima plaat.

De tijd lijkt maar geen vat te krijgen op de heren van Wire.Met een verbazingwekkende regelmaat zorgen deze Engelsen al ruim veertig jaar voor inventieve gitaar Rock/pop/punk waar,in zowel kwantiteit als kwaliteit de meeste bands een puntje aan kunnen zuigen.
En laat je niet op het verkeerde been zetten,want in eerste instantie dacht ik ook dat Mind Hive,het alweer zeventiende (pin me er niet op vast) Wire album,weinig nieuws te bieden had.Maar met het vorderen van de draaibeurten blijkt de plaat steeds geraffineerder en ook nog verrassend actueel te zijn.
Voor twee dingen staat een nieuw Wire album vrijwel altijd garant ; ze zijn nooit een herhaling van zetten en blijken na verloop van tijd toch een stuk beter te zijn als je in eerste instantie dacht.
Favoriete nummers....dat blijft maar wisselen maar voor vandaag 18 april 2020 ga ik voor Off the beach,Cactused en Hung.Het niveau is overigens vrij constant hier.
Prima album,met alweer een eerste opwaardering.

Van alle concerten die ik in mijn leven heb gezien,en dat zijn er behoorlijk wat,was dat van Wiseblood in september 1986 in de Effenaar (Eindhoven) toch wel het aller hardste van alles wat mijn geheugen nog kan terug halen.Zo recht voor het podium hield ik het hooguit een kwartier vol,om vervolgens aan de zijkant (achter de pilaren waar toen altijd de merchandise stond) even op adem te komen en m'n oren wat rust te geven.
Wiseblood,de samenwerking tussen Clint Ruin (Jim Thirlwell/Foetus) en Roli Mosimann (Swans,Infected van The The) had toen enkel nog de EP Motorslug uitgebracht en Dirtdish volgde een klein half jaar later.
De nummers van dat debuut kwamen bij het optreden natuurlijk wel al voorbij,en dat beloofde veel voor het album.
Het oorspronkelijk slechts zes nummers tellende Dirtdish is dan ook erg goede en wrede plaat geworden.De sound is wat meer recht toe recht aan en minder experimenteel dan dat we bijvoorbeeld van Scraping Foetus Off the Wheel (het project van Jim Thirlwell waarvan hij hiervoor twee uitstekende albums afleverde) gewend waren.Maar door dezelfde maniakale zang van Clint Ruin zijn er natuurlijk ook raakvlakken.Een snoeiharde combinatie van Hardrock,industrial en noise met teksten die enkel dood en verderf voortbrengen.
Met één rustpunt,de door merg en been gaande ballade Someone Drowned in My Pool,dat meteen tot één van de hoogtepunten van het album mag worden gerekend.Andere uitschieters zijn voor mij Stumbo en het meeslepende en alles omverblazende slotnummer Fudge Punch,waarin the Doors nog even geciteerd worden.Komt op de latere cd versie nog het stampende Motorslug bij.
En aangezien de overige nummers daar qua niveau niet ver onder zitten is Dirtdish een voortreffelijke plaat geworden die helaas nooit een vervolg heeft gekregen.

Voor zover ik kan nagaan het laatste wapenfeit van het duo Clint Ruin (J. G. Thirlwell)/Roli Mosimann alias Wiseblood.De EP P T T M gaat muzikaal een wat andere richting op dan de wat meer rechtlijnige noise rock van het album Dirtdish.Zo is the opener en beste song Pedal to the Metal een swingende combinatie van big band en jazz waar alleen de bezeten stem van Clint Ruin nog doet herinneren aan het eerder werk.
Een soort zelfde stijl treffen we aan op het slotakkoord Grease Nipples,al vind ik dat wel een iets minder nummer.
Stop Trying to Tie Me komt wat betreft sound nog het dichtste in de buurt van het Dirtdish album,goed nummer niks meer aan doen.
Tenslotte het bijna tien minuten durende Hey Bop a Ree Bop,dat opent met fijn blues gitaartje,waarbij ik de hoge vocalen niet zo geslaagd vind maar vervolgens gaat het gas er weer op en eindigt het toch weer lekker explosief.
Dat was het wat Wiseblood betreft,met een goede maar niet echt spectaculaire afsluiter.Ach Jim Thirwell ging hierna weer verder onder tal van andere pseudoniemen en daar zat nog genoeg moois tussen.

Misschien niet meer het niveau van bijvoorbeeld Uuaarrgh!,de echte snelle,felle nummers ontbreken tegenwoordig veelal maar ook met DER levert het uit Stuttgart afkomstige Wizo weer een vrolijke en goede punkplaat af.Vooral de afwisselende combinatie van Punk en pop maakt weer redelijk veel indruk en ook de 'old school' maar nog steeds zo actuele en scherpe teksten doen een flinke duit in het zakje.
De nummers zijn qua kwaliteit redelijk tegen elkaar inwisselbaar maar door de variatie zorgt elke luisterbeurt voor meer plezier.
Van mij mogen ze zo nog jaren doorgaan.

Als heel het album het nivo van Quadrat im kreis,Weiter en Uberflussig had gehad waren het 5 sterren geworden.Nu blijven er 4 over voor een klein half uur zeer aangename Duitse Punk.

Beste plaat van deze Poppunkers uit Stuttgart.De twee Engelstalige nummers hadden ze beter achterwege kunnen laten maar de rest is ijzersterk.Raum der Zeit,Kopfschuss en Hey Thomas behoren tot de beste Duitse punk songs die ken en zijn ook nog verdomd grappig.Zowel een goed als leuk album van Wizo.