Na een pauze van zo'n jaar of zeven pakte,de ook uit Palm springs,Californië afkomstige Stoner formatie Nebula twee jaar geleden de draad weer op.Holy shit is het eerste resultaat van die reünie,en alhoewel nergens verrassend of zo is het eigenlijk best een aardig album geworden.
De negen songs vallen stuk voor stuk in de categorie overstuurde en gruizige stonerrock die zo af en toe ook nog eens lekker over de top gaat.En Nebula komt op onder meer de opener Man's Best Friend,Let's Get Lost en Witching Hour met enkele heerlijke riffs voor de dag,ofschoon die van het laatst genoemde nummer me wel erg bekend voorkwam.
Enige keerzijde is de niet al te sterke zang van (tevens) gitarist Eddie Glass,zijn stem past qua geluid wel bij dit genre maar is gewoon niet echt goed/mooi en ook (al dan niet bewust) wat ver naar achteren gemixt.
Voor de rest valt er echter weinig te klagen over Holy shit.

Deze EP verscheen in 1989 ongeveer een half jaar voor het album Freedom waar uiteindelijk ook de nummers Don't cry,On Broadway en het titelnummer een plaatsje vonden.Het waren echter voor mij destijds de twee overgebleven songs Cocaine eyes en Heavy love die me het meest aanspraken.Beide,voor Neil Young begrippen erg stevige nummers waar de stormachtige gitaar de boventoon voert.Compromisloze harde Rock ten voeten uit.
Ten lange leste toch maar achter de plaat aangegaan en daar achteraf nooit spijt van gehad,ook al was de prijs vrij hoog.
Tegenwoordig is het dynamische Eldorado met de vulkanische gitaaruitbarstingen het hoogtepunt met daarnaast nog drie geweldige nummers en een aardige maar niet echt opvallende cover van het overbekende On Broadway.
Derhalve een uitstekende plaat waar de songs een sterk geheel vormen en toch iets beter bij elkaar passen dan op Freedom waar toch een paar mindere en wat betreft stijl en geluid andere liedjes het luisterplezier wat aantasten.

Toch maar verhoogt naar 4,5 sterren want afgezien van Through My Sails dat ik niet een al te sterk nummer vind staan er alleen maar toppers op Zuma.
Cortez the killer is het prijsnummer maar Danger bird,Drive back,Barstool blues en het simpele maar oh zo mooie Lookin' for a love komen daar erg dicht bij in de buurt.
Superieure en meeslepende Rock en prachtige ballads met daar de juiste dosis Country aan toegevoegd.
En over het gitaarwerk hoef ik het dan niet ééns meer te hebben.
Voor mij na Everybody knows this is nowhere Neil Young's beste album.
Zeer goed.

Compositorisch toch een vrij matig album,tenminste als ik het vergelijk met de kwaliteit die Neil Young in het verleden geleverd heeft.Hoe the Visitor zich verhoudt tot zijn werk in de laatste jaren weet ik niet zo goed omdat ik toch flink wat releases van de oude rocker heb gemist.
Gelukkig is het nog wel een vrij onderhoudend en vermakelijk album geworden met de sterke opener Already Great meteen al als beste nummer.Verder viel het leuke Carnival me in positieve zin maar de overige nummers blinken voornamelijk uit in middelmatigheid.Het is dat de teksten nog af en toe een glimlach te voorschijn toveren maar echt positief weet the Visitor me verder niet te verrassen.
Redelijke maar geen geweldige plaat.

Goede plaat die dicht tegen de vier sterren aan zit.Eisbrecher is een afwisselend album waarop de band zich in het songschrijven toch weer verder ontwikkelt heeft.Dat uit zich vooral in enkele prachtige ballads waarvan Jetzt bist du weg de mooiste is.Met het up-tempo werk is trouwens ook weinig mis.Verder valt op dat Nena's stem steeds volwassener en beter klinkt.

Geen verkeerde plaat,zeker gezien de tijd waarin ie gemaakt werd.Een soort van instrumentale experimentele rock waar de originaliteit vanaf druipt.Zal zeker invloedrijk geweest zijn.Wel zijn het de nummers Hallogallo,Negativland en in iets mindere mate Weissensee (ook totaal anders qua sfeer) die er bij mij uit springen.De overige songs reken ik toch tot de categorie probeersels die er ter gelijkertijd wel voor zorgen dat de rest nog beter aan komt.Hoe dan ook fascinerend album,ga zeker ook de rest van Neu! beluisteren.

In de loop der jaren een onontkoombare genreklassieker geworden.En terecht want ik ken weinig platen die zo voortrazen als een tornado,en aankomen als een mokerslag.In een moordend tempo worden dertien (of veertien of zestien,al gelang de versie) garage punkrock songs de speakers uitgeblazen.Het enigste,relatief gezien,rustpuntje is de ijzersterke Wire cover Mr. Suit.
Voor de rest is het gewoon raggen maar dat gebeurt dan wel met nummers die kwalitatief van een erg hoog niveau zijn.De New bomb turks verzaken geen moment maar als ik dan toch een paar hoogtepunten moet opnoemen kom ik,naast het al eerder genoemde Mr Suit uit bij Dragstrip Riot,Tail Crush,Up for a Downslide en het wel op mijn elpee maar niet op cd staande Spinnin' clock.
Daarnaast is !! Destroy-Oh-Boy!! ook nog in het bezit van de perfecte productie voor dit genre.De snoeiharde,blikken drums,de ultieme scheurgitaar van Jim Weber en maniakale zang van Eric Davidson maken het feest compleet.
En hoewel de band uit Columbus,Ohio later in hun carrière nog wel een paar geweldige platen heeft afgeleverd,!! Destroy-Oh-Boy!! hebben ze naar mijn mening nooit meer overtroffen.Erg is dat overigens niet,want het geldt voor bijna alle gelijksoortige bands.
Een zowel voortreffelijk als gedenkwaardig stukje vinyl.

Uitstekende EP van de garage punkrock band de New bomb turks uit Columbus,Ohio. Drunk on cock stamt uit 1993 en dat is hetzelfde jaar waarin ook hun fantastisch debuutalbum !!Destroy-Oh-Boy!! verscheen.
Het viertal was in die periode dus schijnbaar op zijn hoogtepunt want ook de vijf nummers op deze plaat zijn van dat hoogstaand niveau.
En uitgezonderd de fijne Queers cover This Place Sucks,dat eerder op een tribute album voor diezelfde band verscheen komen de nummers op geen enkele verzamelaar of andersoortig album van de band voor.Tenminste zover ik dat heb kunnen nagaan.American Soul Spiders en Who's Afraid of Virginia Woolf zijn hier de twee uitschieters,messcherpe en razendsnelle garage punk songs die tot de besten behoren die de New bomb turks op hun naam hebben staan.Grounded Ex-Patriot,een stampend en meeslepend liedje in een iets lager tempo mag er ook zijn.Blijft over het razende Tall Order,en dat is,u raadt het al,ook weer zo'n heerlijk agressieve twee en een halve minuut waar de band toen patent op leek te hebben.
Drunk on Cock is dan ook niets minder dan een voortreffelijke EP en een must voor de liefhebbers van het genre.

Ik mis hier een beetje de agressieve (lees punk) kant van New model army zoals die op hun eerste albums was te horen.De bevlogenheid,vooral in tekstueel opzicht is gelukkig gebleven al zijn de refreinen dit keer wat minder aanstekelijk.Verder toch weer gewoon een sterk album zoals we van deze Britten gewend zijn,al is Impurity zeker niet hun beste.

Prima tweede plaat van deze Engelsen.Het hoge nivo van debuut Vengeance wordt niet helemaal gehaald maar met nummers als Better than them,Grandmother's footsteps,My country en de Post-punk classic No rest valt er nog genoeg te beleven.Ik draai hem nog regelmatig,al was het maar voor het fenomenale basspel van Stuart Morrow die hier voor het laatst actief is bij de band.

Één van hun sterkste albums,al moet ik er nog wel enkele aan een luisterinspectie onderwerpen.Ghost of Cain is in ieder geval wel de plaat die ik van hun oeuvre het meeste draai.
IJzersterke combinatie ook,van weerbarstige rock,wonderschone ballads en maatschappelijk geëngageerde teksten.
New model army komt daarnaast op de proppen met prachtige melodieën en riffs die uiteindelijk resulteren in een aantal van hun beste songs.De tien nummers vallen dan ook in de categorie zeer goed tot uitstekend en een wanklank zit er niet tussen.
Bovendien een prima klinkende productie van Glyn Johns (onder andere bekend door het debuut van the Eagles en zijn werk met de Rolling stones en the Who) en een goede balans en veelzijdigheid in de sound en songs.51st state blijft wel mijn favoriet van het album maar voor het overige wisselt het nog al qua voorkeur.
Wel is duidelijk dat Ghost of Cain ook in 2019 nog steeds staat als een (erg solide) huis..

Maakt weliswaar net iets minder indruk dan The Ghost of Cain (ik vind het songmateriaal een fractie minder) maar dit blijft toch wel een erg goede plaat.Rebelse rock met dito teksten,vol vuur gezongen en muzikaal lekker afwisselend ingevuld.Jammer dat de baspartijen niet meer zo indrukwekkend zijn als vroeger (Stuart Morrow) maar ja je kan niet alles hebben.Sterkste nummers Stupid Questions,Ballad of Bodmin Pill en uiteraard White coats.Het veel geroemde Vagabonds vind ik dan weer ietsje minder,te folky voor mijn smaak,hoor liever de punk kant van New model army.Voorlopig een 4 maar ik sluit een 4,5 in de toekomst niet uit.

Hoezeer ik het huidige werk van New model army,en van de jaren daarvoor ook bewonder en waardeer,ik blijf een voorkeur houden voor het materiaal uit hun beginperiode.En die muzikale carrière gaat in 2020 zijn vijftigste jaar in,voorwaar een indrukwekkende prestatie.
Na een aantal demo's,singles en EP's was deze Vengeance in 1984 hun eerste langspeelplaat.Furieuze punkrock gegoten in acht vlammende songs waarbij ook nog een flinke dosis maatschappelijk bewustzijn aan de dag werd gelegd in de teksten van frontman Justin Sullivan,destijds op het podium ook bekend onder de naam "Slade the Leveller".
Een ander opvallend aspect van New model army was het erg directe en ruimtelijk geluid waar een vooraanstaande rol was weggelegd voor het machtige basspel van Stuart Morrow (hij verdween helaas al na het tweede album bij NMA) en in iets mindere mate drummer Rob Heaton (moest de band om gezondheidsredenen verlaten in 1998 en overleed in 2004).
De opener Christian Militia knalt er al meteen geweldig in en het daaropvolgende,door de basgitaar van Morrow gedomineerde nummer Notice me is zelfs nog beter.Wat daarop volgt is grotendeels ook van dat kaliber met Running in the Rain en de titelsong als de nummers die er lichtjes bovenuit steken.
Dat gold tenminste op de oorspronkelijke elpee versie van het album want op de later verschenen versies,met tal van bonustracks (veelal de singles die voor 1984 verschenen) komt ook the Price voor,en dat is toch wel mijn favoriete New model army nummer aller tijden.
Magnifiek album.

Prima album dat ook nu nog fris en modern klinkt.Één van hun betere met de prachtige single the Perfect kiss en het wat donkere Sunrise als mijn favorieten.

Er had voor mij wel wat meer (donkere) wave en wat minder elektronika/disco op gemogen maar afgezien daarvan is Music complete best een goede plaat.Ben sowieso meer fan van de Low life/Brotherhood periode dan de twee albums die daarna kwamen.Op Music complete krijgen we een bloemlezing van de sound van New order door de jaren heen en er wordt hier en daar weer flink inventief gerecycled.Dit resulteert in een redelijk aantal goede songs waarbij Singularity en Academic na de eerste luisterbeurten de meeste indruk maken.Echte missers staan er gelukkig niet op en ook de productie mag er weer wezen.Geslaagd album na het aanvankelijk (door mij) wat minder beoordeelde Waiting for the siren's call.Dat bleek na verloop van tijd overigens best mee te vallen dus wie weet hoe hoog dit album nog stijgt.

Mooie plaat waarop New order het Joy division verleden langzaam probeert achter zich te laten.De overeenkomsten zijn er natuurlijk nog wel maar met meer pop en electro invloeden wordt het toch allemaal wat opener.Het eindresultaat is dan ook een erg mooi album met flink wat afwisseling.De opener Age of consent is al gelijk één van mijn favorieten,een perfect voorbeeld van een prachtig opgebouwde song.5-8-6 is te vergelijken met Blue monday en Your silent face is een andere topper waarbij gevoel en sfeer de boventoon voeren.Veelzijdigheid troef dus op Power,corruption & lies dat na 30 jaar nog steeds opvallend origineel klinkt.

opvallend dat cd 2 met de zogenaamde b-kanten duidelijk het beste is.

Goed en gevarieerd album zoals we van New order gewend zijn.De meer pop georienteerde nummers bevallen me het best.

perfecte combinatie tussen the stooges en radio birdman.geluid klinkt subliem,al heb ik
wel het gevoel dat er na afloop flink gemixt is.desondanks een virtuoos live album van een toch wat miskende(gelegenheids)band

Volgens mij opgenomen tijdens dezelfde tour als het First to pay album.Het geluid is weliswaar niet perfect maar energiek klinkt het zeker.......en ach met zulke geweldige nummers uit het Radio Birdman,Stooges en MC5 oeuvre kan er natuurlijk weinig mis gaan.

Ik vind dat saai wel meevallen,iets meer afwisseling had de plaat wel goed gedaan.Een ander probleem is dat Nick 13 niet echt in een bijzondere stem heeft,maar aan de andere kant past die wel goed bij deze combinatie van Country & western en roots.
Het album heeft daardoor een mooie,authentieke sound die me erg goed bevalt.
Het het al eerder genoemde Carry My Body Down,All Alone,Someday en Gambler's Life zijn de hoogtepunten maar de rest doet daar niet veel voor onder.

Fijn plaatje.

Punk heb ik hierop overigens niet gehoord.

Geen verrassend maar wel hoogstaand album dat vooral in tekstueel opzicht indruk maakt.Wel mis ik Blixa Bargeld's venijnige gitaarspel een beetje iets waar ik op het vorig album minder last van had.Albert goes west,More news from nowhere en het titelnummer vind ik het sterkst maar eigenlijk is dit vrij een constant album dat ik toch nog regelmatig draai.

Na al die jaren één van de Cave cd's die ik het meeste blijf draaien, niet voor niets lijkt me want Henry's dream blijft de perfecte combinatie tussen z'n ballads en het meer rock-achtige werk.Jack the ripper en I had a dream joe zijn m'n favorieten maar dat kan morgen zo weer anders zijn.Nick Cave's meest onderschatte plaat.

Verbazingwekkend knap hoe Nick Cave jaar in jaar uit albums van hoge kwaliteit blijft afleveren.Zo ook Push the sky away,weer een vrij rustige plaat (het hardere werk lijkt hij tegenwoordig voor Grinderman te bewaren) die bol staat van de onderhuidse spanning en per draaibeurt meer van zijn ongekende schoonheid prijs geeft.Zwakke broeders zitten er opnieuw niet tussen,hoogtepunten des te meer en voorlopig ga ik voor Water's edge en de laatste twee,Higgs boson blues en het titelnummer.De steeds meer zalvende stem van Cave wordt met het stijgen der jaren alleen maar beter.Het is fijn oud worden met zo'n artiest.(Opnieuw) erg goed.

Al een paar dagen helemaal in de ban van de nieuwe cd van Nick Cave & the Bad seeds.
Zelden een album gehoord die bij een eerste luisterbeurt zo'n verpletterende indruk achterliet,iets wat natuurlijk nogal veel te maken heeft met de privé situatie/gebeurtenissen van de zanger.Dat laatste komt vooral tot uiting in de door merg en been gaande teksten vol emotionele diepgang.
Je voelt je er als luisteraar soms wat ongemakkelijk bij maar ter gelijkertijd geniet je van de zowel prachtige als sobere muzikale invulling die garant staat voor veel sfeer en intensiteit.
Slechts bij Distant sky gaat het wat de verkeerde kant op,een iets te veel een begrafenis nummer wat ik niet echt trek (iets te veel voyeur).
Voor het overige is the Skeleton tree een album van een intense en donkere schoonheid die je niet al te vaak tegenkomt,zonder zwakke plekken en met voor mij I Need you en Girl in Amber als uitschieters.
Album van het jaar?

Toch nog wel steeds mijn favoriete Nick Cave & The Bad Seeds album,al komen een aantal anderen (onder meer Henry's Dream,Let love in, Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus en Push the sky away) wel erg dicht in de buurt.Vooral het feit dat de sound hier diep geworteld is in het Amerikaanse zuiden plus alle Elvis referenties spreekt me erg aan.
Ook het maniakale aan Nick Cave (met name in de zang),wat op the Firstborn is dead erg goed naar voren komt geeft het album wat extra's.
De slechts zeven nummers vormen ook een prachtig geheel en het onorthodoxe maar zeer effectieve gitaarspel van Blixa Bargeld is tevens een flinke meerwaarde.
De opener Tupelo is al meteen een absoluut hoogtepunt en inmiddels terecht (in ieder geval voor mij) een klassieker.Verder is Train long suffering (hoohoo) een persoonlijke troefaas en Wanted man de beste uitvoering van Bob Dylan's nummer die ik ooit gehoord heb.
Het is echter vooral de totale sound (de broeierige combinatie van Blues,folk en rock) en de eenheid van de songs wat the Firstborn is dead voor mij zo uitzonderlijk maakt.

Een samenvoeging van opnames van the Nips en de Nipple erectors twee bands waar Shane MacGowan in zijn beginjaren actief in was.Een combinatie van punk en Rockabilly waar Shane's grote talent af en toe komt bovendrijven.Leuk om te hebben.

Vandaag voor het eerst sinds lange tijd weer eens opgezet en dat viel me toch niet echt mee.In Utero is een moedige maar ook wat rommelige plaat die enkele erg goede momenten kent (Heart-shaped box,Serve the servants,Frances Farmer... en All apologies) maar ook flink wat stuurloze nummers.Normaal gesproken ben ik ook een fan van Steve Albini's werk maar zijn productie vind ik deze keer ook niet helemaal uit de verf komen,al weet ik niet of er destijds nog aan gesleuteld is.Dan vond ik zijn werk met bijvoorbeeld the Pixies of the Jesus lizard toch sterker.Verder verbaast het me ook wel dat bijna iedereen hier bijna onverdeeld enthousiast is over deze plaat terwijl naar mijn mening In Utero toch duidelijk een gebrek aan goede riffs heeft.Het is niet dat ik Nirvana geen goede band vind,Sliver is bijvoorbeeld een briljant nummer,maar in vergelijking met bijvoorbeeld the Wipers of the Replacements vind ik ze toch een tikkeltje overschat.

Ik ben niet zo van de death/trash-metal maar voor deze schijf maak ik graag een uitzondering.Samen met Aeon van Zyklon een van de weinige platen in het genre die ik echt goed vind.

Misschien niet meer helemaal op het niveau van Punk in Drublic en White trash,voor mij hun beste albums maar met hun nieuwe,First Ditch Effort komt NOFX voor mij nog verrassend dicht in de buurt.
Na het niet al te sterke Heavy petting zoo heb ik er jaren nog amper naar geluisterd maar met deze plaat heeft de band een zowel leuk,afwisselend als goed album afgeleverd.
Dit is gewoon punk/pop van een hoge kwaliteit en daarnaast zijn de teksten weer erg grappig zonder (hadden ze in het verleden weleens last van) flauw en clownesk te worden.
Sterker nog nummers als Six Years on Dope,het lekker zwaar klinkende titelnummer,I Don't Like Me Anymore en het zelfs tot nadenken aanzettend Generation Z mogen tot de betere nummers van het viertal uit Los Angeles gerekend worden.
De nieuwe NOFX.....niks mis mee.

IJzersterke plaat van deze Canadese hardcore (met allerlei andere invloeden) houthakkers die weg luistert als een flinke adrenaline stoot.Technisch briljant en vol goede songs.Met een uitstekende cover van Hendrix' Manic depression maar het titelnummer en het hierboven genoemde Dad zijn nog beter.

Opnieuw een sterk, maar bij tijd en wijlen ook een beetje een vermoeiend album.Het blijven natuurlijk fantastische muzikanten waar de breaks en andere muzikale hoogstandjes je om de oren vliegen maar wat meer simpelere recht-toe-recht-aan nummers als Tuck it away en I've got a gun zou Nomeansno geen kwaad doen.The worldhood of the world (as such) is dan ook een goede maar niet hun beste plaat.

Mijn exemplaar heeft een andere hoes en de tracks staan in een iets verschillende volgorde maar dat alles doet niets af aan het feit dat dit het beste Punkrock album is,dat naar mijn mening ooit in Nederland is gemaakt.
Vooral XYZ,Script,At 9,Choke en het titelnummer zijn onbeschrijflijk mooi.
Een bijna briljante plaat.