Erg sterke plaat die zich makkelijk kan meten met het betere werk van Dinosaur jr.Free so free is een prachtige ballad en op Set us free,Everbody lets me down en Tell the truth scheurt J Mascis als in zijn beste tijden............en die 12 stemmen zijn er veel te weinig.

Opnieuw een lekker plaatje van Jack-O.Iets meer laidback dan zijn werk met de Oblivians maar deze combinatie van Blues,een beetje Soul en Garage rock is erg genietbaar.Vooral Against the wall (heeft wel iets van ZZtop!),Stop stalling en Blood blank blues kunnen me erg bekoren.

Misschien dat een (flink) aantal draaibeurten mijn mening nog wat gaan bijstellen maar tot nu toe ben ik niet echt onverdeeld enthousiast over Jack White's nieuwe album.Dat komt eigenlijk vooral door het feit dat ik hem zo'n heerlijke gitarist vind en daar hoor je op Boarding House Reach niet al te veel van terug.
Nu krijgen we een soort collage van Elektronica,Rock en pop voorgeschoteld die op momenten best kan overtuigen maar uiteindelijk gewoon wel minder is als zijn twee vorige albums.
Origineel is het dan weer allemaal wel en songs als Connected by Love,Over and Over and Over en Respect Commander zijn nog best goed te noemen maar het geheel is me allemaal toch nog net te onevenwichtig om (voorlopig) meer dan drie sterren te rechtvaardigen.
Wel een moedig album.

Na een flink aantal draaibeurten kom ik toch tot de conclusie dat dit een sterke plaat is,ik vind hem zelfs nog ietsje beter dan zijn voorganger Blunderbuss.Aanvankelijk vond ik Lazaretto wat tam maar uiteindelijk komt de sterkte van de meeste songs toch bovendrijven in een afwisselende combinatie Rock,pop,blues en zelfs wat country.Ook de verscheidenheid van de gebruikte instrumenten vormt een meerwaarde voor het album.Zelf hoor ik jack White liever wat meer scheuren (op z'n gitaar) maar ik kan niet ontkennen dat songs als I think i found the culprit,Lazaretto,Alone in my home of Three women gewoon van prima kwaliteit zijn.

Of het waar is weet ik niet maar ik heb weleens gehoord/gelezen dat Jacob Miller in de periode 1975-1980 in Jamaica bijna net zo populair was als Bob Marley.In die tijd had Miller zowel een solo carrière en was hij lead zanger van de band Inner circle.Ook was hij naast onder andere Robbie Shakespeare,Gregory Isaacs,Big Youth en Burning spear te zien in de prachtige Reggae film Rockers uit 1978.
Jammer genoeg overleed Jacob Miller in 1980 bij een auto ongeluk zodat we nooit te weten zijn gekomen hoever zijn talent uiteindelijk gereikt zou hebben.
Deze Who Say Jah No Dread van een paar jaar eerder laat in ieder geval horen dat deze zanger uit Mandeville, Jamaica alles in zich had om een reggae grootheid te worden,gezegend met een prachtige stem en op dit album bijgestaan door Augustus Pablo en King Tubby bewijst Jacob Miller hier zijn ontluikende klasse.Veel prachtig dub werk van de twee eerder genoemde prominenten en magnifieke roots rock songs als False Rasta,Keep on Knocking en het titelnummer vormen hier een absolute reggae klassieker.

Ik kon Jacques Dutronc enkel van Il Est Cinq Heures, Paris S'Éveille maar dit klnkt ook niet verkeerd.Dit debuut heeft een erg originele sound die zijn tijd best vooruit lijkt en de wat achteloos lijkende uitvoering maakt het er alleen maar leuker op.
Het geluid is een soort combinatie van pop en rock waarin zo links en rechts invloeden van psychedelica en new wave doorsijpelen.Daarnaast is Dutronc gewoon een erg fijne zanger.
Vooral On Nous Cache Tout, on Nous Dit Rien,Sur une Nappe de Restaurant,L'Espace D'Une Fille en natuurlijk Et Moi, et Moi et Moi maken erg veel indruk.
Leuke hoes ook.

Goed.

Vandaag maar weer eens uit de kast getrokken en ik moet zeggen het werk van Jah Stitch lijkt met het verstrijken der jaren alleen maar beter te worden.
Original Ragga Muffin (1975-77) is een verzamelaar van het Blood and fire label uit 1995 en bevat het beste materiaal van Jah Stitch (Melbourne James) uit de eerder genoemde periode.
Geproduceerd door Bunny Lee en met The Aggrovators als begleidings band,waarin toen onder meer Sly Dunbar,Robbie Shakespeare en Johnnie Clarke zaten.
Legendarische namen uit de Reggae history die voor mij een eveneens legendarische plaat opleverden.
Original Ragga Muffin (1975-77) bevat een briljant geproduceerde combinatie van Roots,Raggamuffin (met het befaamde toasten) en dub.Heel het album is in feite één groot hoogtepunt maar Ragga Muffin Style,Zion Gate / Every Wicked Have to Crawl (met Horace Andy) en No Dread Can't Dead mogen wel even apart genoemd worden.
Na de productieve jaren zeventig heb ik weinig noemenswaardig meer van Jah Stitch vernomen (hij overleed eerder dit jaar op 69 jarige leeftijd) maar dit werkstuk behoort nog steeds tot mijn top 5 van beste Reggae albums aller tijden.

Aangename combinatie van (southern)rock en country deze plaat van James Scott Bullard,een naam die voor mij vrij nieuw is maar hij draait toch al een flink aantal jaartjes mee in het clubcircuit (of hoe je het in de Verenigde Staten ook noemt) en heeft ook al een aantal albums uitgebracht.
Full Tilt Boogie kenmerkt zich (naast een fraaie hoes) door een tiental redelijke tot zeer goede songs die diep zijn geworteld in de Roots,country en southern rock muziek met de daar bijpassende teksten of zoals Bullard zelf zegt “All of my songs are about making bad decisions.”.De kenners/liefhebbers weten dan genoeg.Minpuntje is dat ik zijn stem wat licht vind,die had wel wat meer doorleeft mogen klinken.
Daartegenover staat weer dat het album een originele/verrassende productie kent en dat James Scott Bullard een aantal fraaie solo's en riffs uit zijn gitaar weet te halen.
Voorlopige favorieten ; All to Pieces,Warpath en Back to You.
Goede plaat.

Na het in eigen beheer uitgebrachte They Call Me Country in 2002 debuteerde Country zanger Jamey Johnson drie jaar later op een groot label met the Dollar.Werd niet echt een succes,want een jaar later zat de songschrijver uit Enterprise, Alabama alweer zonder contract.
Als we the Dollar nu,zo'n vijftien jaar later eens onder de loep nemen kan het in elk geval niet aan de kwaliteit van het album hebben gelegen.Jamey Johnson die hiervoor voornamelijk bekend was vanwege de songs die hij voor andere artiesten schreef blijkt daarnaast ook over een prima stem te beschikken,niet op de laatste plaats door die charmante soul snik die ik er in terug hoor.
Met de elf songs op deze tweede plaat is ook weinig mis.Vooral de uitschieters Redneck Side of Me,Back to Caroline,Rebelicious en Ray Ray's Juke Joint zijn heerlijke toevoegingen aan het Outlaw country genre en de overige nummers doen daar niet veel voor onder.
Een beetje zonde en onterecht dan ook dat Jamey Johnson met dit erg goede album niet direct zijn naam kon vestigen in de country scene maar gelukkig werd dat met dat de nog betere opvolger That Lonesome Song een aantal jaren later,alsnog ruimschoots goedgemaakt.

Jamey Johnson lijkt zo langzamerhand een beetje de 'Tool' van de Country muziek te gaan worden,want als je het tribute album voor Hank Cochran uit 2013 niet meerekent is de dubbel cd The Guitar Song van drie jaar eerder zijn laatste wapenfeit.
Wel een imposant wapenfeit want dit in een Black en White gedeelte onderverdeeld album bevat in totaal 25 nummers die alles bij elkaar ruim één uur en drie kwartier duren.En niet alleen in speelduur maar ook in kwaliteit want veruit het merendeel van de songs zijn erg goed en liggen wat betreft stijl in het verlengde van die op That Lonesome Song,de fantastische voorganger van dit album.Nadat ik The Guitar Song op flink wat autoritten uit de speakers heb laten knallen zijn Lonely at the Top,Poor Man Blues,Can't Cash My Checks,California Riots,Macon en Front Porch Swing Afternoon mijn voorlopige hoogtepunten van het album maar dat zal de komende tijd nog regelmatig gaan verschuiven.
Wat wel vaststaat is dat Jamey Johnson in het bezit is van een prachtige en krachtige stem en muzikaal een mooie outlaw country stijl hanteert waarbij de teksten een grote meerwaarde vormen.
Echt veel verschil tussen de zwarte en witte kant hoor ik niet maar voor het totale resultaat maakt dat niet veel uit,dat is gewoon erg goed.
Hopen dat Jamey Johnson dat binnen niet al te lange tijd nog eens kan herhalen,we wachten tenslotte al zo lang.

Lekker plaatje,de elektronische injectie heeft de band hoorbaar goed gedaan.Met onder meer Superfresh,Cloud 9.Dr. Buzz en de titelsong herbergt het album een flink aantal fijne nummers en de prima productie doet de rest.Zakt in het tweede gedeelte wel wat weg maar over de hele linie is Automaton toch behoorlijk constant.
Moet dit wel niet te vaak horen maar zo nu en dan erg genietbaar.
Goed.

Wisselende reacties hier en zelf ben ik ook niet onverdeeld enthousiast over Strays.Dat het niveau van topplaten als Ritual de Lo Habitual niet meer bereikt zou worden kon je verwachten maar ik vind dit in zijn geheel toch wel teleurstellend klinken.Na meerdere draaibeurten blijven er nog steeds geen songs hangen en ook de vocale prestatie van Perry Farrell kan me hier niet echt overtuigen.
Deze mannen kunnen wel spelen dus echt slecht wordt het nergens maar over het algemeen is het materiaal me hier toch te eenvormig.
Een paar aardige nummers in de vorm van Superhero,Suffer Some en de titelsong maar in zijn geheel druipt de middelmatigheid er toch vanaf.
Eens kijken of de opvolger me meer kan bekoren.

Prachtig,en jammer genoeg ook laatste album (tenminste in deze vorm) van Japan.Toch een flinke koerswijziging ten opzichte van Gentlemen Take Polaroids.De elektronica heeft voor een behoorlijk gedeelte plaats gemaakt voor een meer organisch geluid en ook kent de sound veel Oosterse invloeden.
Tin drum is dan ook,naast erg goed,een zowel origineel als redelijk experimenteel album waarbij het niveau van de songs enorm hoog ligt.
Het sublieme en sfeervolle Ghosts vind ik sowieso al een klassieker maar ook Cantonese boy (komt nog het dichtst bij een ideale popsong),Visions of China (geweldig ritme) en Sons of Pioneers (glansrol voor bassist Mick Karn) zijn van grote klasse.Het ritme tandem Karn/Jansen,met een hoofdrol voor de fretloze basgitaar,treed hier trouwens heel de plaat sterk op de voorgrond.
Verder ging David Sylvian in die jaren steeds beter,mooier en ingetogener zingen,iets wat ie later ook doortrok bij z'n solocarrière.
Tin drum is dan ook een exceptioneel album en voor mij het hoogtepunt in de discografie van Japan.

Jason Aldean,tegenwoordig één van de grote meneren in de Amerikaanse Country muziek.
My kinda party is dan ook een typisch,hedendaags Nashville product,vrij glad geproduceerd,gepolijste sound en flink wat invloeden uit pop,rock en en zelfs een beetje hiphop (Dirt Road Anthem).
Normaal voor mij niet de meest aantrekkelijke muziek maar als het zo uitgevoerd wordt als hier kan ik er toch wel behoorlijk van genieten.
Zijn vierde album bevat bijna louter sterke songs waarop de fijne vocalen van Jason Aldean prima tot zijn recht komen en ook prima gitaarpartijen een duidelijke meerwaarde vormen.
Goede plaat derhalve met op het eerste gehoor Texas Was You,Fly over States,het al eerder genoemde Dirt Road Anthem en de titelsong als uitschieters,maar veel ontloopt het elkaar allemaal niet.

Zo hoort een goede Country plaat te klinken.Sterke teksten over het al dan niet mislukte en/of moeilijke leven,een aantal erg mooie ballads en wat lekker uptempo materiaal.En verder is Jason Eady gewoon een prima zanger en hij vult het muzikaal allemaal aantrekkelijk in.
AM Country Heaven gaat dan ook hier zonder al te veel moeite naar de vier sterren.
Old Guitar and Me,Forget About the Truth en Sober on the Weekends zijn de voorlopige favorieten.
Erg goed.

Alweer het zesde album van Jason Eady uit Jackson,Mississippi.Een voor mij nog onbekende naam maar dat gaat gezien de kwaliteit van deze plaat zeker verandering in komen.
Eady komt hier op de proppen met een vrij ingetogen versie van traditionele country en dat gaat hem erg goed af.Heerlijke ruimtelijke sound,over het algemeen erg sterke teksten en daarnaast beschikt de man over een mooie stem.
De tien songs zijn redelijk tegen elkaar inwisselbaar maar wel allemaal op niveau,en als ik er dan toch twee moet kiezen ga ik voorlopig voor Drive en Why I Left Atlanta.
Totaal niet vernieuwend dit maar wel tijdloos en gewoon erg goed.

In het verleden vond ik van Jason Eady zowel AM Country Heaven uit 2013 als het vier jaar daarna verschenen titelloze Jason Eady prima Country albums die ik zonder al te veel moeite met vier sterren kon waarderen.
Zijn onlangs verschenen achtste album To the Passage of Time blijft daar helaas een beetje bij achter. Het is zeker geen verkeerde plaat maar het niveau van de meeste composities vind ik hier over het algemeen toch een fractie minder.
Ook klinkt To the Passage of Time wat eenvormig, bijna alle nummers zijn vrij rustig en ingetogen. Dan was zijn eerder werk toch een stuk veelzijdiger. Pas tegen het einde komt er wat meer variatie in en trakteert Jason Eady ons prachtige en stevigere Saturday Night, gelijk de beste track van de plaat.
De rest is voor het grootste gedeelte ook ruim voldoende, maar het had allemaal wel wat avontuurlijker gemogen.
Conclusie; Redelijk tot goed Country album, echter Eady kan beter.

Fijn debuut van Jason Isbell,Sirens of the Ditch heeft misschien nog niet de impact van zijn later solo werk maar het talent van de zanger/gitarist uit Alabama (wat natuurlijk al eerder opgemerkt was bij de Drive-by truckers) is hier duidelijk hoorbaar.
Sterkste punten van het album zijn de mooie roots sound,inclusief heldere productie en het gitaargeluid en spel van Isbell.Dit resulteert in twee zeer sterke openingsnummers in de vorm van Brand New Kind of Actress en Down in a Hole die later op het album nog gezelschap krijgen van onder meer Grown,Shotgun Wedding en Hurricanes and Hand Grenades.Tegen het einde komt de country ook wat meer naar voren waarin Jason ook bewijst dat hij een prima zanger is.De kwaliteit gaat dan wel wat naar beneden maar blijft wel ruim voldoende.
Conclusie ; goed album en een opmaat naar nog veel moois van deze sterk aan de weg timmerende muzikant.

Ben deze al weken aan het draaien en inmiddels bij 4,5 sterren beland.Waar ik altijd het meest tegenaan hikte bij Jason Isbell was zijn wat dunne en niet altijd,zeker bij de wat hardere uptempo nummers overtuigende stem.Het voordeel van van Something More Than Free is dat er van die soort niet al te veel opstaan en ook dat ik langzaam maar zeker dat bezwaar aan het weg luisteren ben.
Daarnaast bevat dit album natuurlijk nog tal van andere aspecten die het bijna briljant maken.Zo zijn daar de prachtige beschouwende teksten,de sobere maar zeer doeltreffende muzikale invulling en als belangrijkste natuurlijk Isbell's onmiskenbare songschrijverskwaliteiten.
Dit alles resulteert in wonderschone Country/roots nummers als 24 Frames ,Children of Children en de titelsong,maar eigenlijk is al het materiaal hier op niveau.
Uitstekend album derhalve en mij rest nu alleen nog maar de herziening van die 3,5 van zijn album hiervoor want die gaat ongetwijfeld ook hoger eindigen.

De laatste jaren heeft Jason Isbell zijn publiek,dat in die periode ook gestaag groeide,vrijwel niet teleurgesteld.Al zijn albums,zowel solo als die met de 400 Unit waren kwalitatief gezien van een uitstekend niveau en ook zijn live optredens waren over het algemeen sterk en overtuigend,iets waar ik twee jaar geleden in Tivoli Vredenburg nog getuige van mocht zien.
Ook met zijn nieuwe album Reunions (weer met the 400 Unit) zet Jason Isbell die trant weer voort.De tien nummers vallen stuk voor stuk in de categorie ambachtelijk vakwerk,Dave Cobb zorgt weer voor een mooie,heldere en volle productie en verder vallen deze keer de prachtige en gepassioneerde gitaarpartijen op.IK vind het wel een beetje jammer dat het Country gehalte op Reunions hier toch een stuk minder is ten opzichte van Jason Isbell's eerdere werk,maar van de andere kant,als hij dat voor mij compenseert met fantastische songs als What've I Done to Help en Overseas (mijn voorlopige twee favorieten) kan ik daar prima mee leven.Normaal gesproken wordt mijn enthousiasme voor Roots/Country muziek die steeds meer opschuift richting (commercieel interessantere) pop/rock snel minder,maar Jason Isbell weet dat met zijn klasse,waaronder ook de steeds betere vocalen,toch aardig te omzeilen.
Komt nog bij dat zijn albums soms een wat langere aanloop periode nodig hebben.The Nashville Sound uit 2017 vond ik in eerste instantie ook wat minder dan zijn voorgangers,echter een paar maanden later zagen de zaken er al heel anders uit.
Gaat helemaal goed komen met Reunions.

Ik heb ook heel erg lang gewacht met stemmen en eerlijk gezegd ben ik er nog steeds niet helemaal uit.
Maar vier sterren is toch wel het minimum voor Jason Isbell's zoveelste prachtige Country/roots plaat.Vooral dankzij Anxiety,If We Were Vampires,Last of My Kind en White Man’s World want dat zijn toch wel de vier nummers die er voor mij uitspringen.
Verder valt me op dat zijn uptempo werk me langzaam maar zeker ook steeds beter gaat liggen.
Een vriend zei laatst tegen mij ; een album moet ook niet te goed zijn....begreep niet helemaal precies wat ie er mee bedoelde maar misschien is dat wel het geval met the Nashville sound en de reden dat ik hem zo vaak blijf draaien.
Gewoon en lekker,uitgebalanceerd Country/roots album met wat hoogtepunten,wat goede maar niet opzienbarende nummers,sterke ballads en wat fijn sneller werk,meer heeft een mens soms ook niet nodig.

Heb Jawbreaker altijd een wat ondergewaardeerde band gevonden,tenminste op basis van de plaat na deze (en tevens hun laatste),Dear you.
Over 24 Hour Revenge Therapy ben ik iets minder enthousiast,maar in het emo punkrock genre is dit best een aardige plaat.De zang van Blake Schwarzenbach is best kenmerkend voor de sound van Jawbreaker maar hier lijkt die soms wat moeite met zijn stem te hebben.
De nummers zijn redelijk inwisselbaar van elkaar,het album kent zowel geen echte hoogtepunten als dieptepunten.Wel is het geheel lekker dynamisch,al ben ik dan weer niet echt te spreken over de productie,waar het drumwerk toch iets te veel op de voorgrond wordt geplaatst.
In zijn totaliteit vind ik 24 Hour Revenge Therapy redelijk tot goed en de kleine gebreken waren op de opvolger verholpen.

Met zo'n prachtig album op hun cv zouden ze eigenlijk wereldberoemd moeten zijn.Beter als het beste van rancid of dropkick murphys;een magnifieke punk/reggae/ska-cd.

Energieke en veelzijdige punk pop power,dat zijn de woorden die ik na een aantal luistersessie's verbind aan dit vierde album van Jeff Rosenstock,afkomstig uit Long Island bij New York en voorheen actief bij onder meer The Arrogant Sons of Bitches en Bomb the Music Industry!.Beide bands hielden zich op in een combinatie van punk en ska plus nog wat aanverwante genres.
Op No dream is de ska zo goed als verdwenen en doet de sound van Jeff Rosenstock me wel wat aan Green Day denken,maar dan met een iets meer omvattend geluid.Dat levert een afwisselend album op waarbij de dertien nummers een coherent geheel vormen,uitschieters zowel naar boven als naar beneden zitten er niet echt tussen.Zelf heb ik een lichte voorkeur voor korte snelle songs zoals Leave It in the Sun,The Beauty of Breathing,Monday at the beach en het openingsnummer NO TIME.Het is uiteindelijk echter het geheel,dat hier groter is dan de som der delen,dat van NO TIME een goed tot zeer goed album maakt,waar wellicht ook nog wel wat rek inzit.

Voor het eerst gehoord op school in de jaren tachtig.Was toen onder de indruk en ben dat eigenlijk nog steeds.War of the worlds luistert als een spannend hoorspel dat muzikaal fantastisch wordt omlijst.De sinistere stem van Burton doet de rest.Tijdloos.

Hier veel meer rock dan het met country en blues doordrenkte werk van de Gun club.Daarnaast een vette productie en een dertiental uitstekende songs.Love & desperation was destijds een klein (alternatief) radio hitje maar er staan nog veel mooiere dingen op Wildweed.Allereerst het prijsnummer the midnight promise waarop Jeffrey bijzonder goed bij stem is en ook het snijdende gitaarwerk zeker niet onvermeld mag blijven.Op het einde staan wat flauwe dingen (het gesproken the Fertility goddess) maar gelukkig is het laatste nummer op mijn versie vervangen door het lekker weg rockende Get away.Voor het overige een vrij constant hoog niveau waarbij Sex killer,Love circus en het titelnummer m'n favorieten zijn.Erg goed

Het overgrote deel van wat Jello Biafra na zijn periode bij de Dead Kennedys uitgebracht heeft is gewoon erg sterk.Vooral zijn collaboraties met the Melvins (met name het eerste album),D.O.A. ,Nomeansno en Tumor circus (een éénmalige band met leden van Steel Pole Bath Tub) zijn van hoog niveau.
Datzelfde geldt ook weer voor The Audacity of Hype (2009),het eerste album van zijn toenmalige nieuwe groep Jello Biafra and the Guantanamo School of Medicine en tevens een plaat die ik (blijkt nu) veel te lang links heb laten liggen.Eigenlijk is dit een vrij logisch vervolg op de Dead Kennedys,misschien niet meer zo snel maar dat waren de Kennedys de laatste twee albums ook meestal niet meer,maar wel een heerlijke verzameling van meeslepende punkrock tracks waarbij de bijtende stem van Jello Biafra natuurlijk de grootste overeenkomst is.De teksten bevatten weer als vanouds kostelijke,vaak cynische aanvallen op diverse misstanden in de maatschappij en ook muzikaal is het allemaal dik in orde.Het werk van/met the Guantanamo School of Medicine is mogelijkerwijs zelfs nog wat veelzijdiger dan veel van zijn eerdere projecten.
Daaruit stamt overigens ook de prima song Electronic plantation die ook al voorkwam op Live from the Battle in Seattle van The No WTO Combo,een album uit 2000.
Daarnaast bevallen me vooral New Feudalism,Three Strikes en Strength Thru Shopping uitstekend,iets wat samen met de overige,niet veel mindere nummers,het album The Audacity of Hype minimaal het predicaat zeer goed oplevert.

De meer gestroomlijnde nummers als Jesus was a terrorist en Bad vind ik het best,de rest is af en toe toch wel erg druk en ook mis ik de rustpunten die vooral Nomeansno wel op hun albums hadden.Verder wel een geslaagde samenwerking waarbij Nomeans no muzikaal hoogstaand bezig is en Jello Biafra weer ouderwets te keer gaat,al sla ik zijn collaboratie met D.O.A. net iets hoger aan.

Sterke combinatie van Jello Biafra en the Melvins,vind dit zelfs één van de betere samenwerkingsverbanden die de oud zanger van de Dead kennedys is aangegaan.Lexicon devil heeft wel gelijk als ie zegt dat de Melvins er een beetje bekaaid vanaf komen.Waar dat niet zo is,The Lighter Sight of Global Terrorism tekenenen ze met Jello ook meteen voor de sterkste track van het album.De rest mag er echter ook wezen,een meeslepende mix van rock en punk zonder ook maar één mindere song.Plethysmograph en Dawn of the Locusts zijn voor mij de andere hoogtepunten op dit prima album.Verder moet ik zeggen dat Biafra hier weer ouderwets bijtend klinkt.Schijnt trouwens nog een vervolg op deze paat te zijn,ga daar ook maar eens achteraan want dit smaakt naar meer.

De samenwerking met de Melvins vind ik,naast Tumor circus (Jello Biafra met Steel Pole Bath Tub)
één van de meest geslaagde projecten van de oud-Dead Kennedys zanger.Ik doel dan met name op Never Breathe What You Can't See,hun enige volledig album met nieuw materiaal,maar ook dit verzamel/rest album waarvan de meeste nummers al in één of andere vorm eerder uitgebracht zijn,klinkt erg lekker.
Sieg Howdy! opent met een geslaagde cover van Alice Cooper's Halo of Flies en ook the Lighter Side of Global Terrorism,wat bij de betere songs op de vorige plaat hoorde,hakt er ook hier in de Extended Space-Melt Version lekker stevig in.Denk zelfs dat deze uitvoering mijn voorkeur heeft boven het origineel.
Naast nog wat remixen is het nieuwe nummer (outake) those Dumb Punk Kids (Will Buy Anything),waarop Biafra zijn oude groepsleden van de Dead kennedys bekritiseerd erg sterk.Net als de live versie van,de opnieuw tekstueel aangepaste klassieker California Über Alles.
Ach eigenlijk staat er op Sieg Howdy! geen zwak nummer tussen en ze voegen toch telkens iets toe aan de oorspronkelijke liedjes.
Toch weer een aanrader.