Balance blijft een aardig tot goed Van Halen album maar een topper vind ik het niet meer.Daar staan er te veel zwakke broeders voor op.Zo klinkt de opener The Seventh seal wel lekker maar ook wat stuurloos,het gaat alle kanten op en bij het einde blijf je met een leeg gevoel zitten.Can't stop loving you is me net iets te soft iets wat ook voor de wat flauwe ballad Not enough geldt.De twee instrumentals zijn voor mijn oren wat overbodig en zo kom je al op vijf nummers die niet een geweldige indruk achterlaten (Strung out tel ik dan niet echt mee want dat is meer een intermezzo).Gelukkig staat daar wel wat tegenover Amsterdam,Don't tell me en Big fat money zijn allemaal geweldige nummers en de knaller Aftershock reken ik zelfs tot een Van Halen klassieker.Daarom toch een ruime voldoende voor Balance maar ook een lichte teleurstelling te opzichte van zijn voorganger.

Diver down is een vrij flauw en inspiratieloos klinkend album dat terecht te boek staat als één van hun minste.De titel van het eerste en gelijk ook beste nummer verwoordt het eigenlijk prima.

Zonder meer de beste Van Halen plaat met Sammy Hagar.Ook het album,samen met het debuut,dat ik het meeste draai van de jongens.Erg goed!!!!!!

Het album begint vrij matig met het door Linda Ronstadt bekend geworden nummer You're no good.Dat deed het Nederlandse Loveslug toch een stuk beter.Daarna krabbelt het album langzaam op al vind ik het in zijn geheel toch allemaal wat soft.Somebody get me a doctor en D.O.A. maken nog de meeste indruk maar Van Halen klassiekers kan ik ze ook niet echt noemen.De rest gaat van leuk tot aardig maar in z'n totaliteit is II toch één van de mindere Van Halen platen.Met drie sterren mats ik ze.

Matig Van Halen album dat vooral lijdt aan het gebrek van goede songs.De inspiratie leek bij de jongens een beetje (tijdelijk) op te zijn.Daarom misschien ook de vrij korte speelduur,in het begin staan nog wel een aantal goede nummers (And the cradle will rock,Romeo delight) maar daarna valt er met uitzondering van het goede gitaarwerk niet al te veel meer te genieten.

Toen ik afgelopen woensdag deze plaat voor het eerst draaide vond ik het aanvankelijk eigenlijk helemaal niet zo bijzonder,Veedon fleece klonk zelfs wat saai en geen van de nummers bleef echt hangen.Ben dit negende studio album van Van Morrison de afgelopen nacht en vandaag toch regelmatig blijven draaien en langzaam maar zeker nam de heerlijk ontspannen en zelfs idyllische,algehele sfeer het over en werden de contouren van de nummers steeds beter hoorbaar.
De Van Morrison van hits als Brown eyed girl,Wild night of Domino vinden we hier dan ook niet terug,het jazzy en country/blues achtige geluid doorspekt met Keltische folk invloeden ligt meer in het verlengde van zijn Astral weeks album maar leunt hier nog meer op de ambiance.Veedon fleece is dan ook echt een plaat waar het geheel groter is dan de som der delen.Al springt het bijna negen minuten durende You Don't Pull No Punches, But You Don't Push the River er wel een beetje uit.
Verder nog een aparte vermelding voor Van Morrison's zeer veelzijdige en prachtige vocale prestaties en de erg in het oog springende hoes.
Gisteren ging ik nog voor 3,5 sterren,vandaag 4 maar uiteindelijk zal deze voortreffelijke plaat nog wel hoger uitkomen.

Eerder leuk dan echt goed dit vierde album van Venom.De belangrijkste oorzaken daarvoor zijn de toch wel matige productie en het soms rommelige samenspel.Het songmateriaal was op de eerdere platen misschien ook iets beter maar er staan toch genoeg aardige nummers op Possessed.
Vooral Satanachist,voyeur,het titelnummer en in iets mindere mate Powerdrive kunnen me echt bekoren.
Ook vind ik het ook altijd leuk weer te horen hoe dicht de sound van Venom vaak tegen de betonpunk aan schuurt van begin jaren tachtig,toch wat meer mijn genre.
Hoe dan ook enkele sterke songs,de eenheid van het album en de hilarische teksten leveren Possessed toch wel een dikke voldoende op.

Veritas maximus is de band van Kevin Russell,de zanger van de Böhse Onkelz.De muziek op Glaube und Wille ligt een beetje in het verlengde van die band,stevige rock met wat punk en metal invloeden.Gelukkig bevat het album wel veel sterke songs zoals Das Kleine Satansmedium,Erkenne Dich Selbst en Verfechter des Bösen.Echt origineel of vernieuwend is het allemaal niet maar het klinkt over het algemeen allemaal wel erg lekker.Goed.

Aardig album maar toch niet zo goed als in mijn herinnering.De echt sterke nummers zijn op één hand te tellen en dan met name het titelnummer,Country Death Song en Never tell die er toch wel bovenuit steken.
Verder nog een paar aardige probeersels als Black Girls maar dan houdt het wel grotendeels op.
Natuurlijk wel een unieke en originele sound,een combinatie van folk,een beetje blue grass en rammelende rock/pop.
Wel goed dat ie maar een goed half uur duurt want veel langer kan ik de op een gegeven moment wat irritant wordende zang niet verdragen.
Nog steeds een goed album maar de tand des tijds knaagt er toch wel aan.Eens kijken wat hun debuut tegenwoordig doet.

De briljante songs van de oude Misfits kunnen bijna niet slecht gespeeld worden en dat gebeurt hier ook niet.Grappig cover album maar geef mij de originelen maar.Als ik hiervoor dan toch nog 3,5 sterren geef kun je nagaan hoe goed die zijn

Dit viel me helemaal niet tegen.Viper brengt hier een leuke combinatie van punk en trash metal,nergens opzienbarend maar het luistert wel lekker weg.Voor de liefhebers dan ook zeker een aanrader.Beste nummers God machine,het overbekende I fought the law (niet slecht gedaan) en het titelnummer.

Aardig album dat me toch niet helemaal kan overtuigen,daarvoor staan er net te weinig echt goede songs op.Verder mis ik een beetje dat verzengende hitte gevoel (ik weet ook niet hoe ik het anders moet omschrijven) wat ik bij Kyuss wel had.Gelukkig is er dan nog altijd Garcia met zijn fantastisch stemgeluid die de Peace toch nog een ruime voldoende bezorgd.Beste song; de alles omver blazende bonus track Carnation.

Als een soort van voorbereiding op hun nieuwste deze in de auto nog maar eens opgehad en dat was niet verkeerd.In het begin is het altijd weer even wennen aan de (iet wat theatrale) zang maar als de gitarist vervolgens de ene na de andere lekkere riff uit zijn mouw schudt is Guitar Gangsters & Cadillac Blood weer een feest der herkenning.
Elk nummer heeft wel iets wat het de moeite waard maakt en ook de productie mag er wezen.
Hoogtepunten ; best wel veel eigenlijk,Still counting,het titelnummer,Maybelenne i Hofteholder of Wild Rover of Hell,het zijn stuk voor stuk heerlijke songs.Zelfs de Hank Williams cover is goed.
Verdiend verhoogt naar vier sterren.

Het heeft even geduurd maar toch ben ik weer om wat betreft de nieuwe Volbeat.De echt scherpe randjes zijn er dan misschien wel af maar zo lang het songmateriaal op niveau blijft is dat niet zo erg.Ook het concept van Outlaw gentlemen & Shady ladies (het wilde westen) maakt het allemaal nog iets leuker.Het belangrijkste is echter dat Volbeat met ondermeer The Nameless one,Room 24,Black Bart en Doc Holliday weer wat knallers heeft afgeleverd waar het de komende weken weer heerlijk op 'rocken' is.

Het is vooral degelijk wat deze Denen de laatste jaren laten horen,tenminste wat betreft hun studiowerk want live komt Volbeat nog steeds erg sterk voor de dag.De laatste paar platen waren dan ook nauwelijks nog verrassend,laat staan vernieuwend en ze werden per album ook steeds wat radiovriendelijker.
Met Rewind, Replay, Rebound wordt die traditie min of meer voortgezet al probeert de band met dit zevende studio album wel de gulden middenweg te behandelen.
In de praktijk betekent dat dat Volbeat hier regelmatig een FM rocknummer afwisselt met songs die naar hun oude metal sound neigen.Dat levert best een aangenaam album op,al had voor mij de balans wel wat meer naar het hardere Rock werk mogen doorslaan.
Pelvis on Fire,Die to Live,Sorry Sack of Bones,Maybe I Believe en the Everlasting zijn wat dat betreft de beste voorbeelden maar de rest klinkt me toch net wat te soft en vertrouwd in de oren om van een echt geslaagd album te spreken.
Wel een voldoende maar Volbeat lijkt de volgende in het rijtje bands te worden waarvan ik twee a drie albums in de kast heb staan en vervolgens mijn interesse verlies doordat het qua sound of meer van hetzelfde wordt en/of te veel de mainstream kant opgaat.

Dat Folsom prison blues stukje in Sad Man's Tongue viel me ook al meteen op maar ach dat maakt het nummer alleen maar leuker.
Verder gewoon weer een sterke Volbeat album die met hun mix van Rock,metal en wat blues en country invloeden weer dicht tegen de vier sterren aan zit.Echt origineel is het allemaal niet,of het zou de uit duizenden herkenbare zang van Michael Poulsen moeten zijn maar des te aanstekelijker.Iets waar de vette productie overigens ook flink aan mee helpt.
Naast het al eerder genoemde Sad Man's Tongue bevallen me the Garden's tale en de twee wat meer metal gerichte nummers op het eind ( You or them,Boa) me het best.
Erg fijn plaatje.

De eenvormigheid ligt nu toch wel op de loer bij deze laatste release van Volbeat.Er staan nog steeds een aantal prima nummers op met onder andere The Gates of Babylon,The Devil's Bleeding Crown,The Loa's Crossroad en Seal the Deal maar de sound wordt per album gepolijster en de band benadert nu toch wel erg dicht de gevarenzone.
Het eindresultaat is op Seal the Deal & Let's Boogie nog ruim voldoende maar de metal is vrijwel verdwenen en bij de Rock die overblijft zijn,met uitzondering van de eerder genoemde songs de scherpe randjes grotendeels af.Het gaat wel erg richting middelmatige pop/rock.
Hoop dat Volbeat niet verder afglijdt want ze blijven een uitstekende live band en ook de zang van Michael Schøn Poulsen,waar ik in het begin best aan moest wennen bevalt me steeds beter.
Deze keer ben ik met 3,5 sterren nog mild.