Muzikale ratjetoe waar ik maar weinig hoogtepunten in kan ontdekken.Jazz gaat alle kanten op en klinkt zeker niet als een geheel.Het is wel redelijk gedurfd en omdat het Queen was kwamen ze er mee weg maar behalve de prima single Don't stop me now en het sterke Let me entertain you heb ik hier weinig luisterplezier aan.

Mijn favoriete Queen album tot nu toe (Ik ken ze niet allemaal) en dat vooral om het feit dat ie nergens te theatraal wordt en dat het songmateriaal vrijwel van een constant hoog nivo blijft ( het slappe who needs you uitgezonderd).Naast de twee nog steeds geweldige openingsnummers springt vooral It's late eruit,prachtig nummer.Verder vallen het punkachtige Sheer heart attack en de ballad Spread your wings nog in positieve zin op.Natuurlijk mag ik ook de afsluiter Melancholy blues niet vergeten.De rest niet echt bijzonder maar past verder wel goed bij het album.

Divers album met een aantal goede en paar mindere nummers.Another one bites the dust hoor ik nog steeds graag en ook dragon attack en crazy little thing called love zijn aardig.Maar wel als opzichzelf staande nummers want als geheel vind ik The Game toch een ratjetoe en daar hou ik niet zo van.Minder album van Queen................P.s. De overgang van Dragon attack naar Another one bites the dust is superieur.

Goede plaat maar laten we alsjeblieft niet overdrijven.Het rockt allemaal lekker weg maar echt memorabele songs heb ik nog niet kunnen ontdekken.Misschien dat dat nog komt maar voorlopig blijft er nog niet veel hangen.Slechts bij I sat by the ocean,If i had a tail en My God is the sun veerde ik echt op.Laten we het voorlopig maar op degelijk houden al moet ik er wel bij zeggen dat ik 'em een stuk sterker vind dan zijn voorganger.

Eigenlijk zijn alle albums na Lullabies to Paralyze niet veel meer dan gemiddeld voor Queens of the Stone Age begrippen.Ook Villains verandert daar niet al veel aan,al vind ik hem wel wat sterker en vooral intrigerender dan zijn voorganger.Het grootste probleem van de band is eenvoudigweg het ontbreken van echt sterke songs (lees catchy riffs) op deze plaat.
Want hoe lang is het al niet geleden dat we een nummer van de kwaliteit van bijvoorbeeld the Lost art of keeping a secret gehoord hebben.
Wat we overhouden is een aardig rock album,wat na een flink aantal luisterbeurten nog wel wat bijtrekt maar in zijn geheel toch wel weer teleurstelt.
The Way You Used to Do heeft als enigste een lekker melodielijntje,de laatste twee songs zijn gewoon sterk en ook Head Like a Haunted House heeft nog wel iets maar van de rest zal er uiteindelijk niet al te veel blijven hangen.