Zeker niet slecht dit,maar toch net iets te glad om echt onder de indruk te raken van de Zac Brown band.
In thuisland U.S.A. is deze groep uit Atlanta,Georgia nog steeds behoorlijk populair,alhoewel de laatste platen (waaronder deze dus) het ook wat minder doen maar hun combinatie van country en roots biedt wel erg weinig verrassingen en de commerciële pop invloeden hebben soms wel erg de overhand.
Roots en My old man waren de hits in de country charts maar persoonlijk bevallen mij the Real thing en Tryin' to drive (met zangeres Heather "Aslyn" Mitchell Nash) een stuk beter.
Verder is Welcome home niet echt een album om wakker van te liggen,gemiddeld tot redelijk maar in dit genre is wel wat beters te vinden.
Misschien dat hun eerdere albums wat meer inhoud hebben want zoiets als dit komt er al meer dan genoeg uit Nashville.

Ergens in de vorige eeuw ben ik eens op deze Zani Diabate and the Super Djata Band - Zani Diabate and the Super Djata Band (1988) ,fantastische elpee gestuit.De band uit Mali onder leiding van gitarist Zani Diabaté speelde een mooie en opwindende combinatie van traditionele muziek en de westerse pop,soul en blues.Daarna nooit meer een ander album van ze gehoord,heb zelfs geen idee hoe groot hun oeuvre is.
Tot ik onlangs Tientalaw van Zani Diabaté,met dit keer de Les Héritiers op de kop heb kunnen tikken.Het is zelfs de laatste plaat van de Malinese gitarist geworden want hij stierf bij het af mixen in Parijs op 63 jarige leeftijd.
Een treurig einde maar gelukkig is het een waardig afscheid geworden.Tientalaw verschilt wat betreft sound niet zoveel van het eerdergenoemde album alleen klinkt de band hier veelzijdiger en zijn ze veel beter op elkaar ingespeeld.Ook is de productie voller en helderder.
Dit alles resulteert in twaalf opzwepende en meeslepende songs waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de prachtige meerstemmige zang en het bezwerende gitaarspel van Zani Diabaté.Op nummers als Mali Yafa,Ni Zani Mana en Soubagaya weet de oude meester zichzelf naar mijn mening nog te overtreffen,alhoewel ik waarschijnlijk maar een klein gedeelte van zijn discografie heb gehoord.En de rest van het materiaal op Tientalaw doet daar maar weinig voor onder zodat ik uiteindelijk dit album in zijn geheel net wat hoger inschat dan Zani Diabate and the Super Djata Band uit 1988.
Zeer goed.

Ik ben niet zo van de death/black-metal en zo maar voor deze schijf maak ik graag een uitzondering.Samen met the Key van Nocturnus een van de weinige schijven in het genre die ik echt goed vind

Goed album met misschien iets te veel synthesizers maar de gitaren rocken als vanouds.Vooral op Planet of women en rough boy stijgen ze weer tot grote hoogten.Hun kenmerkende gitaar geluid blijft toch onovertroffen.

Voor ZZ top begrippen toch een vrij matig album.El Loco rockt te weinig en er staan teveel slappe nummers op,en dat zal zeker met elkaar te maken hebben.

Opnieuw een sterk album van deze Texanen waar de sleet er na al die jaren nog steeds niet lijkt op te zitten.De groezelige bluesrock voert hier weer de boventoon en ligt een beetje in het verlengde van hun vorige cd Mescalero.Alleen het songmateriaal,zoals de prachtige ballad Over you of de heerlijke rocker Chartreuse,is van een net iets hoger nivo zodat we weer kunnen spreken van een prima,nieuwe ZZ Top.

Prima bluesrock plaat die na 30 jaar nog steeds geen moment verveeld.Het album heeft eigenlijk maar één nadeel; het duurt te kort