Erg tam plaatje dit,niet alleen is alle experimenteerdrift vrijwel verdwenen ook bereiken de nummers nergens het niveau van de sterke voorganger The Covenant, the Sword and the Arm of the Lord (1985).
Eigenlijk klinkt Code vrij inspiratieloos en lijkt de band hier zonder (nieuwe) ideeën te zitten.
Wat we nu voorgeschoteld krijgen heeft zo af en toe wel wat weg van slappe Euro-disco en trekt feitelijk op niks
Misschien was Cabaret voltaire hier op zoek naar wat meer commercieel succes maar uiteindelijk is er geen één nummer echt de moeite waard.
Gezapig album derhalve,het zwakste wat ik van het duo ken en ik hou mijn hart vast voor de platen die hierna nog kwamen.
Slecht.

Zeker geen onaardige plaat maar echt spannend vind ik deze samenwerking tussen Calexico en Iron and Wine nu ook weer niet.Ben verder ook niet bekend met die laatste band en bij Calexico bespeurde ik de laatste jaren ook al een zekere stagnatie.
Years to Burn klinkt weliswaar best sfeervol maar de combinatie van zestiger jaren pop,Crosby,Stills & Nash en Love zijn de namen die me zo te binnen schieten,en lichte roots invloeden klinkt ook weer niet al te overtuigend.Iets waar het niveau van de songs grotendeels voor verantwoordelijk is.
De eerste twee nummers en Follow the water zijn best goed maar de rest neigt toch regelmatig naar middelmatig en saai.
Een kleine voldoende voor het geheel.

Een voor Captain's doen vrij toegankelijke plaat maar daarom niet minder mooi.Heerlijke laidback blues en daarom een welkome afwisseling tussen al zijn andere albums.Hoogtepunten;Same old blues,Captain's holiday en Further than we've gone.GOED.

In mijn herinnering was dit de eerste Captain Beefheart plaat die ik ooit hoorde,en dat moet ergens vlak na zijn release in 1980 geweest zijn bij het radioprogramma Vara's elpeetuin.Dat werd volgens mij altijd Dinsdagavond rond een uur of tien,elf uitgezonden en gepresenteerd door Willem van Beusekom.Zeker weten doe ik die laatste zin echter niet.
Het was pas jaren later dat ik met de dubbel cd Safe as milk/Mirror man mijn eerste Beefheart album aanschafte en na verloop van tijd is daar ook deze bijgekomen.En alhoewel ik Doc at the Radar Station een goede plaat vind en hem best zo nu en dan nog eens draai,tot mijn favoriete Captain Beefheart albums behoort ie niet.Daar komen eerder Clear spot,Safe as milk of Shiny beast voor in aanmerking.
Ofschoon de plaat wel erg sterk opent met Hot Head en Ashtray heart en vervolgens ook Run paint run run een erg leuk nummer is.Maar ergens halverwege wordt het freak gehalte van Doc at the Radar Station me toch iets te hoog,een paar meer conventionele muzikale rustpunten hadden hier voor mij wonderen kunnen doen.Zoiets als bijvoorbeeld Harry Irene op de voorganger van deze plaat,Shiny Beast (Bat Chain Puller) uit 1978.
De kwaliteit blijft,mede door inventieve gitaarwerk en de twee soorten vocalen die de de Captain opzet,wel gehandhaafd maar ik wordt er wel af en toe wat tureluurs van.Al moet ik wel toegeven dat tegen het einde van de plaat een nummer als Sheriff of Hong Kong weer geweldig veel indruk maakt.
Kortom, Doc at the Radar Station sterk album maar wel steeds in geringe doses.

Erg leuke en originele plaat van deze voor mij helaas nog onbekende band.De sound van Car Seat Headrest doet me een beetje denken aan een combinatie van Pavement en de Pixies al komt er hier nog een scheut psychedelica bij en zorgt de eigenaardige,nonchalante zang voor een eigen smoel.
Vooral het begin van Teens of Denial is ijzersterk met onder meer Vincent en Destroyed by Hippie Powers.Dat hoge niveau wordt niet heel het album volgehouden,af en toe zakt de plaat wat in maar met Drunk Drivers / Killer Whales heeft de band weer een juweeltje te pakken.
Een ander minpuntje is dat sommige nummers me wat te lang duren.
Verder is dit echter een prima album waar ook nog wel eens flink wat rek in zou kunnen zitten.
Voorlopig 3,5 sterren maar ik sluit een verhoging in de toekomst zeker niet uit.

Mannequin van Wire wordt hier zwaar verkracht.Heel de essentie van het nummer gaat verloren.
Ook de opgepompte versie van Down in the Tube Station at Midnight ,toch één van m'n favoriete nummers aller tijden hoeft voor mij niet.
Misschien dat sommige aan de overgebleven songs (er staat op spotify zelfs nog een langere versie van tien nummers) nog wat plezier beleven maar ik vind de electro rock van Carter the Unstoppable Sex Machine hoofdzakelijk geschikt voor hun eigen nummers.
This Is the Sound of an Electric Guitar (1993) laat ik dan ook graag aan me voorbij gaan.

Waarom? Ik vind dat deze Psychosis best kan wedijveren met de hoogtijdagen van Sepultura en er soms (Terror Tactics en Crom) nog wel wat overheen gaat.
Dit album heeft een uitstekende productie,prima geluid en bevat louter,op het wat mindere titelnummer en Hellfire na (lange instrumentale skits) louter ijzersterke nummers.
Zowel de gitaren,drums als vocalen knallen werkelijk heerlijk uit je speakers.
Voor mij de beste van Cavalera Conspiracy tot nu toe en jammer dat ie zo snel afgelopen is.
Vier sterren.

Prima Amerikaanse Punk plaat die bij vlagen erg Engels aandoet.Zo had bijvoorbeeld Wetspots zo van the Partisans kunnen zijn.You lie en I've got a gun zijn de beste en bekendste nummers en zouden met een beetje goede wil zelfs (semi)Punk klassiekers genoemd kunnen worden.Voor liefhebbers van eighties punk toch wel een 'must' deze Fear of life maar zorg wel dat je de bonus versie (met I've got a gun er op) hebt.

Duitstalige punk uit het begin van de jaren tachtig die qua stijl ergens tussen anarchopunk en de crust die Discharge in hun beginperiode maakte (als die al onder crust vielen).Is ook allemaal niet zo belangrijk,dit debuut van Chaos Z uit Stuttgart is eerder curieus/origineel dan echt goed.
Het is allemaal vrij recht toe recht aan al zitten er met onder andere Steckt Die Köpfe in den Sand ,Zukunft en Anders wel een aantal erg lekkere nummers tussen.De productie is niet geweldig maar past wel uitstekend bij de sound van de band.
Ohne Gnade is gewoon een aardige subtopper uit de begintijd van de hardcore/punk in,toen nog West-Duitsland,niet meer maar zeker ook niet minder.

Vrij rauwe rockplaat met elf korte maar krachtige songs.Alleen Saturday at midnight valt een beetje uit de toon,doet een beetje aan een Engelse eighties band lijken.Verder had Four letter word zo van Billy Squire kunnen zijn.Voor de rest is het rocken geblazen met de al eerder genoemde singles als hoogtepunten.

Sterk album van (Cheb) Khaled uit zijn begintijd toen Rai nog echt Rai was en niet die commerciele zooi die we later helaas te vaak in zijn werk tegenkwamen.

Aardig album maar toch niet die kraker waar ik na al die jaren (zoeken) op gehoopt had.Het begint nochtans erg sterk met het titelnummer waarop vooral de dreigende zang van Gene October duidelijk iets toevoegt.Helaas wordt dat niveau daarna nog maar mondjesmaat gehaald,Tribal song,War across the nation en Only thinking gaan nog wel maar de rest is niet meer dan grauwe punk middelmaat.Jammer.

Sterke verzamelaar van deze toch wel legendarische punkband,al zijn ze bij het grote publiek nooit echt bekend geworden.Een beetje onterecht is dat wel want vooral de singles uit de begintijd zijn van prima kwaliteit.Compromisloze arbeiderspunk van scherpe snit zullen we maar zeggen.
Right to Work,Urban Kids,What Would You Do en Don't Get Me Wrong zijn stuk voor stuk klasse nummers
maar eigenlijk zitten er geen zwakke singles tussen.Ook het titelnummer van het album Evacuate uit 82 mag er overigens zijn.
Tussen al hun albums zat nog wel eens een zwakkere broeder maar met dit single overzicht (77-82) is weinig mis.
Goed.

Best een lekker album,ik hou wel van het stemgeluid van Peter Cetera ondanks het feit dat allemaal wel wat glad is.Chicago 17 biedt een aardige combinatie van up tempo nummers en ballads waarbij je af en toe nog de toeters hoort als een echo uit het verleden.Beste nummers toch wel de stevige single stay the night en Hard habit to break wat ik iets prefereer boven die andere bekende ballad You're the inspiration omdat ie net wat minder zoet is.

Voor mij toch wel het summum uit het oeuvre van Chris Isaak,deze grandioze,melancholische Forever blue uit 1995.De plaat komt tot je toe als een concept album over alle facetten van een liefdesrelatie,en dan met name de pijnlijke.
Dit resulteert hier in 13 gevarieerde songs,in zijn toen inmiddels bekende combinatie van Rock,Roots en Billy met Roy Orbison toch wel als grootste invloed denk ik.Forever blue heeft voor mij twee punten voor op zijn albums die hier aan vooraf gingen.Zonder die overigens maar een moment te kort te willen doen.
Het dynamische aspect van het album is fantastisch,zelfs de volgorde waarin de de nummers staan levert hier een bijdrage aan.Dat de teksten zich concentreren op één onderwerp doet de plaat ook goed.Zo vormen de dertien songs nog meer een prachtig en afgerond geheel,en dat bevordert voor mij toch het luisterplezier,zelfs met dit onderwerp.
Laat ik voorop stellen dat er geen minder liedje tussenzit,maar het meest haal ik dat uit (het wisselt wel) de briljante opener Baby Did a Bad Bad Thing,een nummer dat later nog werd gebruikt in Eyes wide shut,de laatste film van regisseur Stanley Kubrick.Om de al net zo mooie single Somebody's Crying kan ik natuurlijk ook niet heen.Mijn persoonlijk hoogtepunt Go Walking Down There onderstreept nog maar eens het energieke element van Forever blue en wat betreft de tekstuele eindconclusie kom ik uit bij het heerlijke Goin' nowhere.
De sluitende productie en ruimtelijke,soms prachtig ingetogen muzikale invulling doen vervolgens,samen met de zo nu en dan desperate vocalen van Isaak de rest.
De uitkomst is er dan ook naar,Forever blue is een wonderschoon album.

Geen onaardig album dit,met ook nog een best een origineel geluid.Een combinatie van kwaliteitspop en bluesy soft rock waarop blijkt dat Chris Robinson nog steeds een prima zanger is.Iets wat ie vooral op Let It Fall en The Chauffeur's Daughter laat horen.
Wel had voor mij de (scheurende) rock gitaar een wat prominentere rol in de sound mogen krijgen want nu klinkt Servants of the Sun wel erg lichtvoetig en heb ik er na een half uur wel even genoeg van.
Misschien dat een aantal draaibeurten dit album nog wat opwaarderen maar voorlopig hou ik het bij ruim voldoende.Een aantal lekkere heavy rockers hadden wat dat betreft wonderen kunnen doen bij de nieuwste van de Chris Robinson Brotherhood .

Een best aangename plaat,ergens op de grens van Rock,Roots & Country.De naam Chris Shiflett zei me in eerste instantie niets maar ik zie nu dat hij tevens de gitarist is van de Foo fighters.Verder echter niet echt interessant want West Coast Town heeft muzikaal zo goed als geen raakvlakken met de band van Dave Grohl.
Shiflett is er hier in geslaagd om met een goede en vrij gevarieerde verzameling nummers voor de dag te komen,soms wat meer rock,dan weer richting Roots,en uptempo songs worden afgewisseld met rustiger werk.
Goodnight Little Rock,I'm Still Drunk,het titelnummer en de flink rockende afsluiter Mrs. America maken op mij nog het meeste indruk maar de rest zit daar niet zo ver onder en haalt altijd wel een aanvaardbaar niveau.
Wel wat jammer dat Chris Shiflett met zijn op zich best aardige stem wat dunnetjes en vlak overkomt.Wat krachtigere en meer doorleefde vocalen hadden het peil van de plaat nog wat kunnen opkrikken.
Maar verder is hier weinig mis mee.Goed.

Met zijn solo debuut album Traveller stootte Chris Stapleton in één keer door naar de Amerikaanse Country top.Daarvoor was hij onder meer actief in de Bluegrass band the Steeldrivers en als songschrijver voor andere artiesten.
Met de dubbelrelease From a Room, Vol 1 en 2 consolideerde hij zijn positie moeiteloos en gezien de kwaliteit van die albums is dat niet meer dan terecht.
From a room volume 2 is zelfs nog wat sterker dan zijn voorganger al zijn de verschillen ook weer niet zo groot.Jammer genoeg is het album wat kort maar in de dikke dertig minuten maakt Chris Stapleton weer erg veel indruk met zijn fantastische stem.
Vooral Scarecrow in the Garden is een briljante song met een erg mooie tekst.Ook de twee stevige country rockers,Midnight Train to Memphis en Hard Livin' mogen er zijn .De rest is van de,inmiddels bekende Stapleton kwaliteit wat tevens betekent dat er qua sound vrijwel niks veranderd is in vergelijking met zijn andere platen.En eigenlijk zie ik dat in zijn geval als een positief punt want From a Room volume 2 is een uitstekend album geworden.

Prima eerste opvolger van zijn magnifieke debuut Traveller,die misschien niet helemaal dat niveau haalt (alhoewel ik per draaibeurt steeds meer begin te twijfelen) maar ook zeker geen moment teleurstelt.
From a room vol. 1 klinkt in eerste instantie wat losser en vrijblijvender dan zijn voorganger maar al snel kom je er achter dat de kwaliteit van de songs weer erg hoog is.
Daarnaast zorgt Dave Cobb weer voor een goede productie en zijn de vocalen en teksten van Chris Stapleton weer van grote klasse.
Voor het merendeel levert dat weer uitstekende country op maar ook zijn flirts met rock (Second One to Know) en blues (Them Stems) zijn zeer geslaagd.
Derhalve opnieuw een geweldig album van één van de meest belovende en getalenteerde (Country)artiesten van de laatste jaren.
Staat ook bovenaan op mijn lijstje om live te gaan zien.

Jammer dat het me niet meer lukte om de nieuwe Chris Stapleton vorig jaar nog mee te nemen, want dan had ie waarschijnlijk nog wel mijn top 10 van 2020 gehaald. En hoe vaker ik Starting over hoor, hoe hoger hij in mijn gedachten op de lijst stijgt.
Op dit vierde album (als solo artiest) van de Amerikaanse, Country zanger uit Kentucky, met de geweldige stem verbreedt hij in geringe mate zijn horizon. Want naast de gebruikelijke Country staan er een aantal Blues ballads op het album, en tevens schuift zijn sound een beetje meer in de richting Pop op. Wat echter nog belangrijker is voor de uiteindelijke kwaliteit van Starting Over is is dat Chris Stapleton weer een flink aantal sterke songs heeft geschreven, al moet ik daar wel bij opmerken dat het op zich erg goede Maggie's Song best veel overeenkomsten heeft met The Weight van the Band. Een andere meerwaarde is de krachtige en heerlijk rauwe stem van Stapleton, die daarmee behoorlijk wat songs naar een hoger plan tilt.
Er staan dan ook hoogtepunten genoeg op Starting Over, en daarvan maken Devil Always Made Me Think Twice, Cold, Old Friends en Whiskey Sunrise op mij voorlopig de beste indruk.
Opnieuw een zeer sterk album van Chris Stapleton.

Aanvankelijk was ik niet meteen overtuigd maar na een flink aantal draaibeurten ben ik toch ook om ; Chris Stapleton heeft een geweldige stem en zijn krachtige combinatie van 'Roots' en Country is perfect op maat gesneden voor mij.
Vooral op het einde staan met Was It 26,The Devil Named Music en Outlaw State of Mind enkele fantastische nummers,al doet de rest daar nauwelijks voor onder hoor.
Andere pluspunt is dat Traveller een lekker 'Soul' gevoel met zich meebrengt en dat het een echte groeiplaat is.
Een dikke vier sterren dan ook voor dit ijzersterk debuut.

Weinig nieuws onder de zon bij het nieuwe album van het Noorse Chrome division.Hun vijfde album One Last Ride bevat weer de bekende stevige rock die qua sound ergens tussen de garage en metal genres invalt.Gelukkig klinkt het allemaal weer lekker aanstekelijk,is prima geproduceerd en het merendeel van de songs mag er zijn.
Vooral op Back in Town,I'm on Fire Tonight,This One Is Wild en We Drink komt de band weer sterk voor de dag,waarbij de zang van Eddie Guz (hij doet me,qua stem wel wat denken aan Franz Treichler van de Zwitserse Young Gods) toch wel een meerwaarde vormt.
Vernieuwend of origineel is het dan misschien allemaal niet zo maar wel weer erg onderhoudend,en dat is ook heel wat waard.
De liefhebbers van harde,vuige rock zullen zich in ieder geval geen buil vallen aan de nieuwe Chrome division.
Goed.

Blijft wat achter bij de debuut albums van bijvoorbeeld Black flag,Dead Kennedys of de Bad brains maar is desondanks een prima Hardcore/punk plaat.Veertien korte,puntige songs met de teksten die we destijds wilden horen.
Circle jerks is nog het best te vergelijken met Black Flag in de begin periode,iets wat niet zo vreemd is omdat zanger Keith Morris daar toen ook even actief was.
Naarmate het album vordert gaat het niveau ook nog een stuk omhoog met Live Fast Die Young,Whats Your Problem en Red Tape als uitschieters.Daarnaast heeft Group sex de passende productie en mag daarom een (semi)klassieker in het genre genoemd worden.

Zanger Keith Morris timmert tegenwoordig overigens nog steeds behoorlijk aan de weg met OFF!

Toch wel genietbaar album van deze vleermuizen op leeftijd (of is het er nog maar één) al wordt het niveau van hun eerste twee albums bijkans niet meer gehaald.Ook lijkt de zang aan wat slijtage onderhevig maar in zijn geheel bereikt Days of Black,mede door de goede productie zeker een acceptabel niveau.
De algehele sound is fijn en met Loneliness en Loud and Clear staan er weer twee composities die kunnen uitgroeien tot live favorieten.Ook de rest van de songs ligt weer lekker in het gehoor al kan ik me inderdaad ook niet aan de indruk onttrekken dat er hier en daar leentjebuur is gespeeld.
Ach het zij ze vergeven want dit is gewoon een prima plaat om zo af en toe nog eens in het verleden te duiken.
Om nostalgische redenen dan ook 3,5 sterren.

Eerder erg leuk dan goed album met covers van allerlei Nederpop klassiekers.Vooral de versies van Dracula (ZZ & the maskers) en Let your hair hang down (Catapult) zijn erg sterk,de rest voornamelijk grappig.Op mijn cd staat ook nog the Beast of Claw boys claw,een soort van greatest hits uit de periode 82-88 en daarop staan de echte knallers als So mean (hun beste nummer),Shake on the rocks en hun geweldige uitvoering van Shocking blue's Venus.Was achteraf gezien toch een koopje.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een plaat van Claw boys claw op de draaitafel heb gehad maar deze komt wel ongelooflijk lekker binnen.
Het is allemaal wat anders dan hun vroegere garage rock (een stuk meer eclectisch en Te Bos zingt ook een stuk ingetogener) maar door het hoge niveau van de nummers en de vele afwisseling is dit een erg aangenaam album.
Vooral Polly Maggoo,Red letter en Seaweed vind ik tot hun beste nummers ooit behoren.
Derhalve een zeer sterke comeback (al zijn ze natuurlijk nooit echt weggeweest) met het ijzersterke It's Not Me, the Horse Is Not Me part 1.

Zeker niet het meest toegankelijke werkstuk,zelfs niet als je bekend bent met ander materiaal,zoals ik,van dit (gelegenheids)duo Clint Ruin (Foetus,Jim Thirlwell) en Lydia Lunch.Voor mij betreft het dan voornamelijk Ruin's werk onder de Foetus en Wiseblood vlag en bij Lydia Lunch haar samenwerkingen met Roland S. Howard en Sonic youth.
Op Stinkfist komen we vooral harde industrial beats tegen,met vreemde samples waar overheen Lunch haar confronterende en vaak gewelddadige teksten spuit.Dit resulteert in vier (op de cd),wat ongemakkelijke,maar ook zeer intrigerende nummers.Je moet het wel even op je laten inwerken maar dan blijken,vooral de eerste twee songs toch zeer de moeite waard.Son of Stink is een variatie op het titelnummer en op het ook niet onaardige the Crumb duikt Thurston Moore,de zanger/gitarist van Sonic youth nog even op.
Zeker niet ieders smaak deze plaat maar mij bevalt Stinkfist wel.
Goed.

Vond hun vorige album (Life Without Sound 2017) zo nu en dan toch wat mak overkomen maar met deze weet de Amerikaanse band Cloud nothings zich prima te revancheren.Hun indie rock klinkt hier weer fel,scherp en punky,en dat gaat op Last Building Burning veelvuldig gepaard met heerlijke nummers waar het enthousiasme weer vanaf druipt.De band zet hier een frisse en urgente sound neer en vooral het trio songs In Shame ,Offer an End en The Echo of the World is erg overtuigend en de rest blijft daar niet al te veel bij achter.
Derhalve een eersteklas album waarmee Coud nothings zich weer aan de top van het indie rock gebeuren vestigen.

Nog niet de sprookjesachtige sound van hun latere albums en ook zangeres Liz Frazer klinkt hier nog wat meer 'down to earth' dan het daaropvolgende wonderbaarlijke en serene stemgeluid.
Indruk maakt het wat duistere debuut van de Schotse Cocteau twins echter wel.
Het geluid,en dan met name de drumcomputer en de baspartijen doen erg gothic aan.Hoor bijvoorbeeld Red lorry yellow en de Sisters of mercy in hun beginperiode hierin terug.Maar door de breed uitwaaierende gitaarpartijen van Robin Guthrie en de unieke zang van Liz Frazer brengen de Cocteau twins een vrij originele variant hierop.Iets wat ze overigens maar één album zouden volhouden want met ingang van Head over heels en de tussenliggende EP's stapten ze over op hun later zo kenmerkende sound.
Toch is Garlands erg sterk.....donker,claustrofobisch,bezwerend en af en toe een lichtstraaltje door de zang.
Met name Wax and wane,Hollow men,Blood bitch en het al wat naar later werk refererende Blind Dumb Deaf zijn erg goed.Zonder overigens de overige nummers maar een moment te kort te willen doen,want het is mede de eenheid in de songs wat Garlands zo bijzonder maakt.

Best nog een aardig en vooral mooi album van de Cocteau twins maar het niveau van de eerste drie albums en de E.P.'s daar omheen wordt hier toch niet meer gehaald.De kracht van de band,de wonderschone vocalen van Liz Fraser en de gitaarwaaiers vol echo en galm blijven weliswaar aanwezig maar het zoetsappige middenstuk van Milk & Kisses zorgt toch voor een lichte domper.
Gelukkig heeft de band de beste nummers voor het laatst bewaard met het prachtige Treasure Hiding (wat blijft die uit meerdere lagen bestaande zang toch wonderschoon) en het zelfs nog betere Seekers Who Are Lovers zodat de totaalscore toch nog redelijk positief uitvalt.
De plaat heeft dan misschien niet meer de impact van het oudere werk maar een dikke voldoende is hier toch wel op zijn plaats.
Erg jammer dat het hiermee afgelopen was want het was een volstrekt unieke band.