Deze cd gekregen met kerst. Eerlijk gezegd was ik nogal verrast, daar ik nou niet een groot fan van Amy Winehouse ben. De bekende singles vind ik allen lekker klinken, maar ik heb nooit de behoefte gehad een cd van haar aan te schaffen.

Maar toch...een gegeven paard ....dus ik heb het een kans gegeven. Na de eerste maal luisteren kwam bij mij de vraag op hoe ze dit durven uit te brengen met de titel "Hidden treasures". Nu duurt het wel langer voordat een cd bij me land, dus ik heb het album nogmaals 2 maal beluisterd. Die extra 2 maal veranderd mijn mening niet.

Wat staat me dan tegen aan dit album:

- er zit geen lijn in (wat niet gek is bij een verzamelalbum, maar toch);
- de nieuwe nummers halen nergens het niveau van de bekende singles;
- de alternatieve uitvoeringen van bekende nummers voegen niks toe. Het laat alleen maar horen dat men bij de uiteindelijke versies de goede keuzes heeft gemaakt;
- de covers zijn niet best. Na mij door dit album geworsteld te hebben zat ik mij te verheugen op "Song for you" (het origineel van Ray Charles is heerlijk). Helaas......Amy klinkt stomdronken op deze uitvoering. Sommige mensen vinden dit blijkbaar gevoelig of soulvol klinken. Persoonlijk vind ik het een aanfluiting.

Afsluitend wil ik melden dat het uitbrengen van dit album stinkt naar lijkenpikkerij. Als Amy nog had geleefd dan was dit nooit (en terecht) uitgebracht.

Ik heb het album een aantal weken geleden al eens op mijn portable audio speler gezet. Meestal luister ik er na als ik 's avonds lekker in bed lig: dan breken mijn kinderen tenminste niet in tijdens het luisteren. Het nadeel is dat ik na 5 of 6 nummers mijzelf erop betrap in slaap te vallen. Dus....je raad het al....ik kwam nooit verder dan nummer vijf of zes. Dat begon te irriteren: ik vond die nummers namelijk lekker klinken. Dus toch even ALLE nummers op een CD gebrand (jawel, ik heb een oude Volvo met een fabrieksradio....ik prijs mijzelf gelukkig dat er nog een cd-speler in zit).

Dus enthousiast de CD aangezet in de auto. En of de duivel ermee speelde: nummer zes was bijna klaar en ik kwam aan bij mijn kantoor. Verdorie zeg..... weer negen uur wachten op nummer zeven!
Op weg naar huis en nummer zeven begon....en.....waar was de magie gebleven van de eerste zes nummers? Nummer zeven deed mij weinig en eigenlijk bleef dat zo, met uitzondering van het bonusnummer Do Without, zo tot het einde van de CD.

Dit speelde zich af op maandag, dus ik besloot niet over een nacht ijs te gaan. Maar ook op dinsdag, woensdag en vandaag gebeurde het maar niet vanaf nummer zeven. Dus.....de eerste zes nummers vind ik lekker klinken. Zo rond de vier sterren gaat daar wel naartoe. De rest....tja.......3 sterren maximaal.

Het probleem is dat Julia klinkt als een Engelstalige variant op, wat ik noem, Franse kreunmeisjes. Serieus, als ze Frans had gezongen had ze zomaar Jane of Vanessa kunnen heten. Angus doet me in sommige nummers denken aan Tom Petty. De gedachte aan een combi van Franse kreunmeisjes met Tom Petty klinkt absurd, maar die eerste zes nummers klinkt het toch wel lekker. En daarna....zoals gezegd....is de magie weg en klinkt het misschien zo absurd als de samenzang tussen Tom en Vanessa eigenlijk zou moeten zijn.

Ben niet echt onder de indruk van het album als geheel. Naast de erg goede nummers Everything, Graduated Fool en Margarita Chum bied dit album naar mijn mening te weinig.

Allereerst de opmerking dat ik geen uitgesproken Bløf-fan ben.

Afgaande op de albums die ik gehoord heb van ze, en waar mijn aandacht moeilijk bij blijft hangen, vind ik deze met afstand het beste wat ze gemaakt hebben.

Ik vermoed dat het komt omdat van een aantal nummers de emotie afknalt. Dit album fungeert als een soort rouw-proces voor de band na de dood van Chris en dat maakt dat sommige nummers onder je huid kruipen.

Persoonlijke favorieten zijn Mooie Dag (om stil van te worden), Dichterbij dan ooit en Blauwe Ruis. Maar de rest is ook zeker de moeite waard!

Deze plaat is inderdaad van voor tot achter prachtig. Zelf vind ik het vooral mooi in de auto. De stampende opener Auberge, het rustige en simpele Gone Fishing. En het gaat maar door.

De enige wat mindere nummers vind ik Red Shoes en Set Me Free.

Op een mooie lentedag....in de auto....raampje open......luisterend naar Looking for the summer. Het leven kan dan zo mooi zijn.,,,,,,

Als vers lid (wat klinkt dat ) ben ik trouw mijn top 10 eerst aan het voorzien van recensies. Dit zijn immers de cd's die me het meest raken. En muziek is toch emotie niet?

Dan naar A Rush.......BAM! Die opener: Politik! Wat mij betreft het beste Coldplay-nummer ooit! Het bombastische intro, gevolgd door een stil moment met de ingetogen zang van Chris Martin. Daarna weer een paar minuten bombastisch geweld met de bevlogen zang van Chris Martin. Alsof hij zijn boodschap in je hoofd wil rammen! En dan de overgang naar het eindstuk......geniaal....en daarna een heerlijke rit naar het einde.....

Ook In My Place.....wat een intro. Het nummer is minder dan Politik....maar geniaal in zijn eenvoud! Daarna word er relatief gas terug genomen met God Put A Smile On Your Face. Het vormt een heerlijke brug naar The Scientist. Wat ik maar net ietsje pietsje minder vind dan Politik. Je zou maar een vrouw zijn en iemand schrijft zo'n nummer voor je.......

Clocks heb ik teveel gehoord. Maar, als je het objectief probeert te beluisteren, is wederom een ijzersterk nummer. Daarna vind ik persoonlijk het album geen echte uitschieters meer hebben tot Amsterdam. Wat een afsluiter!

Het zou makkelijk zijn om een vergelijking te gaan trekken met hun huidige werk. Dat zal ik bewaren voor de recensie over Mylo Xyloto!

Ik sluit me bij de mening van Thuurke aan. Gemiddeld genomen is dit album zeker niet beter dan Mylo Xyloto. Het enige nummer wat ik enigszins acceptabel vind is 'O'.

Laten we wel wezen, naast 'O' staat er geen enkel nummer op wat ik naar mijn mediaspeler ga overzetten. De meeste nummers zijn tekstueel ronduit zwak te noemen en het kabbelt maar door. De enige opleving is het Avicci-gedrocht.

Daarnaast komt de productie te kil en clean op mij over. Er word teveel gebruik gemaakt van drumcomputers (die drummer hoeft weinig te doen met de nieuwe tournee volgens mij) en zelfs de zang komt soms over of die schoon gefilterd is. Naar mijn gevoel is hier sprake van overproductie.

Ben ik een Coldplay-basher? Zeker niet. Ben een fan van het eerste uur. Maar het voelt alsof Coldplay een langzaam uitdovende vlam is die soms nog op flakkert (Atlas, Moving to Mars, O). Ik grijp me maar vast aan die zeldzame parels die ze nog maken en zet af en toe maar het oudere werk aan.

Zo.....mij als diehard Coldplay-fan toch ook maar aan een mening gewaagd. Tijdje getwijfeld, mede door de ietwat felle discussies die dit album schijnt los te maken hier. Met alle respect: het gaat hier maar om muziek he?

Ik begin deze recensie met een uitspraak die Chris Martin deed in een interview met Rolling Stone:

"Brian Eno has become, not a session musician, but a player," says Martin. "He loves to just stand in the circle and play with the band. So he's kind of more of a band member than producer this time, which is very fun."

Naar mijn mening ligt hierin het grote verschil met Viva La Vida, wat ik (op het uitgemolken titelnummer na) een goed album vond. Op dat album was Brian Eno een producer die weliswaar de nodige invloed had, maar genoeg afstand bewaarde zodat Coldplay toch als Coldplay klonk.

Op Mylo Xyloto is de invloed van Eno naar mijn mening teveel door geschoten. Chris laat in hetzelfde interview weten dat Eno het ene naar het andere rare geluidje liet horen en dat ze het allemaal geweldig vonden. In een interview met Pitchfork zegt hij letterlijk dat ze alles deden wat Eno wilde (want als Eno met je wil werken, dan is dat een hele eer volgens Chris).

En daar ligt voor mij de pijn in dit album: dit album klinkt niet als Coldplay die Coldplay speelt, maar als Coldplay die werk van Eno ten gehore brengt. Eno heeft simpelweg een te dikke vinger in het eindresultaat gekregen. Het resultaat is een zwaar over geproduceerde plaat met inderdaad een stortvloed aan vreemde geluiden, een hoop meezing-geluiden (whooohohohohooo) en instrumenten die uit een computer lijken te komen (soms twijfel ik echt of ik nou een drummer of een drumcomputer aan het werk hoor).

En wat betreft de discussie dat "Princess of China" niet op dit album past. Dat klopt: volgens Chris is het nummer grotendeels door het productieteam van Rihanna onder handen genomen. Of dat nou slim was?

Maar hey, elke goede band maakt wel eens een minder album. Maar stiekem hoop ik wel dat dit het laatste album met Eno was. Ik ga dus lekker toch naar het concert op het Malieveld wetende dat Eno op dat concert niet meespeelt! En zonder de overkill aan productie klinken de meeste nummers alweer een stukje beter!

Na het concert op het Malieveld, waar vooral nummers van Mylo Xyloto werden gespeeld (helaas), had ik op de terugweg deze CD maar weer eens aangezet.

X&Y krijgt altijd aardig wat kritiek te verduren als zijnde dat het een te commercieel album is. Welnu, het album luistert inderdaad heel gemakkelijk weg en staat vol met ogenschijnlijk simpele popnummers. Ik denk dan ook dat dit de 'lichtste' van alle Coldplay-albums is.

Het album bevind zich op een vrij constant niveau, met een enkel minder nummer (X&Y, A Message) er tussen door. Persoonlijk vind ik Square One, What If (doodsimpele rijmende tekst, maar erg lekker) en The Hardest Part heerlijke nummers.

Kortom: er staan niet echte topnummers op, maar zeker geen slechte nummers. Over de gehele linie genomen is dit gewoon een goede popplaat.

Laat ik beginnen dat ik de dood van Bowie een klap voor de muziek vind: de man heeft werkelijke geniale muziek gemaakt. Maar, bij de explosie van reacties op dit album na zijn dood dacht ik wel: had dit album zoveel aandacht en positieve reacties gekregen als Bowie nog geleefd had.

Laten we wel wezen: op Lazarus en Dollar Days na is dit album zo ontoegankelijk als het maar zijn kan. Ik neem de oom van mijn vrouw als voorbeeld: na de dood van Bowie blindelings Blackstar gekocht. Hij moest schoorvoetend bekennen dat het album toch wel hele zware kost was. Gekocht met de Bowie-nummers uit zijn jeugd in zijn achterhoofd.

Dan het album zelf. Het titelnummer intrigeert mij. Ik wil de muziek op de een of andere manier helemaal niks vinden (die zang en teksten, ik kan er niks mee), maar toch blijf ik hem opzetten. Uiteindelijk gaat dit nummer geen blijvertje worden denk ik. Nee, dan het tweede nummer. Ook behoorlijk obscuur, maar die dwingende ritmesectie met die wereldvreemde tekst komt juist wel weer binnen bij me.

Lazarus......dit nummer vond ik voor de dood van Bowie al een ronduit GENIAAL nummer. Door de dood van Bowie krijgt de tekst ineens veel meer inhoud en lading. En ondanks mijn nuchtere houding: ja....dit doet toch wel wat met je. Op dit nummer is het experimentele van Bowie terug gebracht tot iets wat nog lekker in het gehoor ligt. Het is popmuziek wat schuurt en dat brengt een heerlijke spanning in het nummer.

Van de overige nummers vind ik eerlijk gezegd alleen Dollar Days een vermelding waard. Een bijna klassiek Bowie-nummer met een heerlijke opbouw. De rest van de nummers vind ik gewoon te experimenteel voor mijn smaak. Op de nummers 4, 5 en 7 pakt het experiment met ritme-sectie, afwijkende zang en de sax mij gewoon niet.

Uiteindelijk is muziek gevoel. Voor mij persoonlijk kent dat pieken (kippevel bij Lazarus) maar nog meer dalen (veel pakt mij niet). Ik houd het op 3,5 ster.

Dit album heeft een aantal goede nummers, en zelfs twee hele goede nummers.

Om van wal te steken met de twee hele goede nummers. Zowel Sugar als Hyena zijn heerlijke uitschieters. In Sugar meen ik de nodige invloeden te bespeuren van de producer die eerder Kings of Leon heeft geproduceerd. De gitaren doen me denken aan Crawl van Only by the Night.

Hyena is wat meer een ouderwets Editors-nummer: daarom vind ik hem ook zo lekker denk ik. Ook goede nummers zijn het titelnummer The Weight, Bird of Prey en in mindere mate Formaldehyde en Ton of Love.

De overige nummers landen vooralsnog niet bij mij. Ik vind de Smith prima te pruimen in langzamere nummers (die kerst-CD van vorig jaar had leuke momenten) maar hier weet het me niet te pakken.

Op dit moment 3,5 sterren.

Dit album en Cast of Thousands woensdagavond opgepikt bij de Mediamarkt voor slechts 7,99. Koopje toch?

Ik ben al een paar jaar bekend met The Seldom Seen Kid. Dit album is wat mij betreft het beste album ooit gemaakt. Daarna ben ik in Build a Rocket Boys! gestapt. Ook een mooi album, maar haalt het niet bij TSSK.

En nu dus Leaders of the Free World. Net zoals alle Elbow-albums gaat deze flink wat tijd nodig hebben om te landen bij me. Maar wat langzaam komt....

Toch springen er nu al een paar nummers er echt uit. Station Approach en Forget Myself zijn heerlijk, Picky Bugger is heel erg lekker. Ik raad iedereen aan even op Youtube een live-versie naar voren te halen: daar komt die kopstem van Guy goed naar voren.

Dan het titel-nummer Leaders of the Free World. Wat is dat een weergaloos goed nummer zeg!!!! Die kan zich meten met de top-nummers van Elbow. Hoezo: Elbow kan niet rocken?

De rest van de nummers moet nog landen. Dus vooralsnog 3,5 ster. Maar meestal komen daar bij Elbow nog sterren bij...

Al sinds de TSSK ben ik een groot fan van Elbow. In de loop van de jaren ook het oudere werk leren kennen en ja: ik kijk elke keer weer uit naar een nieuwe release. De eerste gelekte nummers bevielen.....gedeeltelijk. Magnificent en Gentle Storm kunnen mij erg bekoren: ze liggen beiden gemakkelijk in het gehoor. Maar misschien ook weer te makkelijk? Een Elbow-album rijpt altijd in een paar maanden en deze nummers lijken zichzelf erg makkelijk prijs te geven: het klinkt dus wel lekker maar zijn ze na veel luisterbeurten nog steeds spannend genoeg? Dan All Disco....tja....het ene oor in, het andere oor uit. Te weinig spanning en bezieling in dit nummer.

Dan de 'nieuwe' nummers.... Trust the Sun is een parel en voor mij het hoogtepunt van dit album. Typisch Elbow-nummer ook: ik moest hem meerdere malen horen om hem te waarderen. Een intro van meer dan een minuut en dan beginnen met het refrein. Maf, maar het werkt super!

Head for Supplies begint zo heerlijk.....maar dat koortje aan het einde: dat is gewoon over de top! De charme van Elbow zijn juist de mooie, soms mierzoete teksten die door de muzikale omlijsting ....wel...een Elbow-plaat worden. Door het koor gaat het over de rand heen: het Elbow-evenwicht is dan weg.

Dan zit je pas aan de helft van het album. Van die laatste vijf nummers blijft op dit moment alleen Little Fictions hangen. Geniale opbouw....heerlijk ritme......tot aan het refrein: was daar de inspiratie op? Inmiddels al vaak geluisterd maar het lijkt echt wel of men het hier even niet meer wist. En die andere vier nummers dan? Ook die blijven nog niet hangen. Is dat erg? Nee: Elbow-albums hebben wel vaker pas hun diepere lagen maanden na aanschaf aan mij bloot gegeven. Aan die gedachte houd ik mij maar vast: vooralsnog maar 3,5 ster. En dat vind ik bedenkelijk laag voor een Elbow-album.

Zojuist dit album in de auto beluisterd. De eerste indruk is dat de geluidskwaliteit van de opname niet optimaal is. Ik dacht eerst dat het aan mijzelf lag, maar ik kon duidelijk een verschil horen in de opname van "The blanket of night" van dit optreden t.o.v. de vergelijkbare uitvoering op de website van The Guardian. Van die laatste heb ik het audio-spoor kunnen rippen en deze klinkt vele malen helderder en warmer dan deze opname. De piano klinkt meer sprankelend en de bas hoor ik daar echt aangeslagen worden: het detail in deze EP is gewoon een stuk minder.

Dan de stukken zelf. Om heel eerlijk te zijn vind ik de meeste uivoeringen een beetje te basic uitgevoerd nu. Ze voelen op de een of andere manier te kaal aan nu. Vooral bij opener "This blue world" heb ik dat gevoel erg sterk. Uitzondering daarop is "The blanket of night": deze uitvoering ken ik dus al van The Guardian en is naar mijn mening velen malen mooier dan de album-versie.

Waaaat? Een score van 2,41? Nu hoor je mij niet zeggen dat dit een briljant album is, maar er staan een paar puike covers op.

Het eerste nummer hoeft voor mij niet zo, maar New Rose (I've got a neurose, I've got a gun) vind ik (mede door de 'zang' van Duff) heerlijk punk klinken.

Down on the farm is zo vet aangezet (dat engelse accent van Axl) dat het weer geinig word. En inderdaad dat einde: beeeeehhhh!

Volgende nummer weer skippen en op naar Raw Power: helemaal niks mis. Een heerlijk rechttoe, rechtaan rock-nummer.

Dan het absolute hoogtepunt. Ondanks dat Ain't It Fun een cover is (zoals alle nummers op dit album) beschouw ik het als een van de beste nummers van GNR. Ik durf zelfs te zeggen dat het met afstand de beste cover is die ze hebben (beter dan Knockin' en Live and let die) gemaakt.

De rest van het album....tja....Hair of the dog is lekker. En I don't care about you is zo over de top dat het weer best geinig word. Van de rest weet ik niet meer hoe ze gaan

Maar even tellen.....4 of 5 nummers die uitermate goed te verstouwen zijn. Ik kom massa's albums tegen op MusicMeter die dat niet halen en een veel hogere score aantikken.

Dit is het eerste solo-album van Keith Richards wat ik beluisterd heb. Getriggerd door twee nummers op Steel Wheels waar hij de zang voor zijn rekening neemt (Slipping Away: zo mooi!) vond ik het wel het proberen waard.

Allereerst de hoes: wat heerlijk ontnuchterend. Geen gezeik met moeilijke kunst op de hoes: gewoon een vriendelijke lachende Keith. 'Hey maat, ik ben het! Keith!': lijkt die te zeggen met die foto. Als je kijkt naar de tracklist kun je een glimlach al niet onder drukken: Heartstopper en Amnesia? Leuk gekozen titels voor een man op leeftijd.

Dan de muziek. Dat is echt een heerlijke mix van no-nonsense rock-and-roll nummers met hier en daar afgewisseld door mooie ballads. Persoonlijke toppers zijn Heartstopper, Nothing On Me en Something for Nothinh. Kleine dissonanten vind ik de meer bluesachtige nummers: Cross Eyed Heart en Blues in the Morning zijn (nog) niet mijn 'cup-of-tea'.

Is dit album vernieuwend? Nee. Keith levert precies wat je van Keith verwacht: dat spat zoals gezegd al van de hoes af. Dit is Keith Richards: no surprises here. Maar wat die levert vind ik van een goede kwaliteit. Keith doet gewoon waar die goed in is: het leveren van goed in het gehoor liggende rock-and-roll. En daar prijs ik hem voor!

Een aantal maanden geleden dit album, mede door de positieve commentaren hier, maar eens op mijn audio-speler gezet. Het moet gezegd worden: popmuziek kan, zelfs als het commercieel is zoals hier, wel degelijk goed (mag ik het woord ambachtelijk gebruiken?) in elkaar gezet worden.

Op de een of andere manier zet ik hem regelmatig op. Het vrij donkere en dwarse stemgeluid van Lorde intrigeert in de meeste nummers steeds opnieuw. Het moet gezegd worden dat de eerste zeven nummers van een hoger niveau zijn dan de rest van het album. Maar dat is een betere score dan de meeste popzangeressen ooit zullen halen, en deze jongedame is pas net begonnen. Chapeau!

Zo....net lid geworden en dit word mijn 2e recensie alweer

Even los van het clipping (what's in a name?): met dit album heb ik een haat/liefde verhouding.

Er staan nummers op waarvan ik nog steeds niet weet wat ik er van moet vinden (even vloeken in de kerk: Paranoid Android, Subterranean Homesick Alien). Maar daar tegenover staan een aantal hemeltergend mooie nummers! Exit Music, Let Down en Karma Police zijn zulke hoogstaande nummers. Vooral het intro van Karma Police.....de piano gevolgd door de drums: kippevel.

Absolute favoriet voor mij is No Surprises. Dit nummer doet bij mij hetzelfde als Some Riot van Elbow. Koude rillingen en bij een emotionele bui begin ik al bijna te janken..... Muziek die zulke emoties op roept moet wel goed zijn.

Dus 4 zeer hoogstaande nummers zorgen bij mij toch voor 4,5 ster. En wie weet, als de rest alsnog land na 14 jaar luisteren kan er zomaar nog een halve ster bijkomen!

Puur jeugd sentiment voor mij dit album. Na de aanschaf in '94 is deze CD voor weken de discman (of had ik het op een casette gezet?) niet uit geweest.

Na het lezen van de recensies hier heb ik besloten vanaf morgen de CD maar eens een vaste plaats in de auto te geven: eens kijken of dat verslavende gevoel weer terug kan komen!

Affijn.....dan de nummers. Naast veel hoogtepunten (Fell On Black Days, Head Down, Black Hole Sun, Spoonman, The Day I Tried To Live, Like Suicide) staan er ook wat mindere nummers op (Mailman, Kickstand, Fresh Tendrils). Die laatste 3 zorgen ervoor dat ik het geen 5 sterren geef.

The day I tried to live
I wallowed in the blood and mud with
All the other pigs

And I learned that I was a liar
Just like you

Was het maar alvast morgen...of zal ik straks de mp3-speler alvast aanzetten?

Dit album laat mooi zien hoe The Beatles muzikaal gegroeid zijn tijdens hun carriere.

Zelf vind ik de eerste nummers nog weinig unieks hebben: dat geluid hadden meerdere bands in die tijd. Maar het niveau gaat snel omhoog en komt dan echt op een eenzame hoogte te staan.

Persoonlijke favorieten zijn Hey Jude, Penny Lane, Lady Madonna (geniaal ritme), Come Together en vooral Eleanor Rigby. Dat nummer hangt van pure genialiteit aan elkaar.

Dit album heeft mij zover gekregen dat ik mij meer in The Beatles ben gaan verdiepen. En hoewel ik nog niet echt een hele grote fan (ben geen verzamelaar) ben, heb ik een paar juweeltjes ontdekt die ik zonder dit album nooit had gezocht of had gevonden.

De opener Led Zeppelin? Mij deed de gitaarsolo waarmee het openingsnummer begint eerder denken aan Santana. Het nummer is wel een vreemde: er zitten muzikaal gezien mooie stukken in maar of de een of andere manier vind ik het niet binnen een nummer passen: teveel stijlen ofzo.

Wat ik dan van de rest van het album vind? Het is wederom vette retro. Waar ze op het vorige album nog neigde naar T-rex achtige sound van eind 60-er jaren schuiven ze nu de 70-er jaren in. Maar wat ik moet vinden van nummers zoals Fever? Eerlijk gezegd hadden ze van mij de disco-periode mogen overslaan.

Slecht word het nergens hoor: zoals hierboven al aangehaald schuurt de muziek van de Keys nog altijd en dat is wel gewoon lekker. Maar geef mij toch maar die T-rex sound van El Camino

Aan getrokken door de hoge waardering voor dit album heb ik mij toch ook maar eens tot een paar luisterbeurten gezet. Ik hoor een album wat zijn inspiratie uit de vroege jaren tachtig lijkt te halen: uit die periode hoor ik Bruce Springsteen, Tom Petty, Fleetwood Mac en Don Henley voorbij komen en het lijstje gaat nog wel even door....

Eerlijk is eerlijk: het klinkt allemaal lekker. Vooral "An Ocean in Between the Waves" klinkt heerlijk. Maar maakt het lekker klinken dit ook een goed album? Het probleem is dat ik constant het idee heb dat ik het allemaal eens eerder gehoord heb. Alsof ik naar een hele goede coverband zit te luisteren van genoemde artiesten, maar dat ze onbekend materiaal daarvan aan het spelen zijn. Neem bijvoorbeeld "Burning": dat had op "Born In The USA" kunnen staan.

Kortom: ik hoor teveel plat getreden paden. Van mij krijgt die daarom 3,5 ster: het is namelijk wel een verdomd goede 'coverband'.