Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zach Bryan - The Great American Bar Scene - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zach Bryan - The Great American Bar Scene
De Amerikaanse muzikant Zach Bryan heeft over inspiratie kennelijk niet te klagen en verrast wederom met een ijzersterk album, dat laat horen dat hij mee kan met de allerbesten binnen de Amerikaanse rootsmuziek

Een paar jaar geleden was Zach Bryan nog marinier, maar met een handvol albums is hij inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste talenten binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Die status bevestigt hij met The Great American Bar Scene, dat ruim een uur lang overtuigt met mooie verhalen en emotievolle songs. In muzikaal en vocaal opzicht heeft de Amerikaanse muzikant sinds zijn debuutalbum uit 2019 reuzenstappen gezet, maar zijn songs komen nog altijd recht uit het hart. The Great American Bar Scene is 19 songs lang indrukwekkend en wat mij betreft nog wat beter dan het titelloze album waarmee Zach Bryan nog geen jaar geleden terecht doorbrak in Europa. Wat een talent.

Zach Bryan is in slechts een paar jaar tijd uitgegroeid tot een van de allergrootse beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. De muzikant uit Oologah, Oklahoma, nam zijn debuutalbum vijf jaar geleden op toen hij nog als marinier werkzaam was en enige tijd verlof had. DeAnn, dat was opgedragen aan de jong overleden moeder van Zach Bryan, sloeg in als de spreekwoordelijke bom en zette de Amerikaanse muzikant op de kaart als groot talent. DeAnn was zowel in muzikaal als in vocaal opzicht misschien nog geen heel opzienbarend album, maar Zach Bryan liet wel horen dat hij aansprekende songs kan schrijven en deze songs bovendien met heel veel gevoel kan vertolken.

Na zijn debuutalbum liet Zach Bryan de marine achter zich en werd hij professioneel muzikant. Dat doet hij vol overgave, want de albums volgen elkaar sindsdien in rap tempo op. DeAnn werd in 2020 gevolgd door het net als het debuutalbum wat rommelige Elisabeth en in 2022 door het uitstekende American Heartbreak, waarop Zach Bryan de belofte eigenlijk al voorbij was. Nadat eind 2022 ook nog een live-album was verschenen, brak Zach Bryan vorig jaar definitief door met het titelloze album dat ook in Nederland de aandacht trok. Dat Zach Bryan in de Verenigde Staten inmiddels een grote muzikant was bleek wel uit de gastbijdragen van The War & Treaty, Sierra Ferrell, The Lumineers en Kacey Musgraves, die het album nog wat verder optilden.

Het vorige album van Zach Bryan is nog geen jaar oud, maar deze week is er alweer een nieuw album van de Amerikaanse muzikant verschenen. Zach Bryan maakt zich er wederom niet makkelijk van af, want The Great American Bar Scene bevat maar liefst 19 songs en meer dan een uur muziek. Het album opent net als zijn voorganger met een gedicht en ook dit keer wist Zach Bryan grote namen te strikken voor gastbijdragen, want naast John Moreland duiken ook grootheden John Mayer en Bruce Springsteen op.

Zach Bryan heeft het niet echt nodig, want ook zonder gastbijdragen van naam en faam trekken de songs van de Amerikaanse muzikant makkelijk de aandacht. Dat Bruce Springsteen opduikt op het album is geen toeval, want in flink wat songs op het album laat Zach Bryan zich stevig beïnvloeden door Springsteen’s Nebraska, wiens State Trooper ook nog wordt genoemd in een track. The Great American Bar Scene kan meerdere kanten op, want het album laat ook horen dat Zach Bryan behoort tot de meest interessante en beste countrymuzikanten van het moment.

In muzikaal opzicht heeft Zach Bryan reuzenstappen gezet sinds zijn debuutalbum van vijf jaar geleden en ook de hier en daar door een vrouwenstem begeleide zang van de muzikant uit Oklahoma is veel beter geworden. The Great American Bar Scene is smaakvol ingekleurd met flink wat snareninstrumenten, maar Zach Bryan kan ook nog altijd goed uit de voeten met sober klinkende songs. Wat is gebleven is het vermogen om aansprekende songs te schrijven en deze vervolgens te voorzien van flink wat emotie.

De Amerikaanse muzikant vertelt ook op The Great American Bar Scene weer mooie verhalen en vertolkt ze met hart en ziel. Na het album van vorig jaar twijfelde vrijwel niemand meer aan het talent van Zach Bryan en dit talent wordt bevestigd met zijn nieuwe album, dat de Amerikaanse muzikant definitief schaart onder de groten binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zach Bryan - With Heaven On Top - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zach Bryan - With Heaven On Top
Het zou een EP met maar een paar songs worden, maar de Amerikaanse muzikant Zach Bryan verrast met een album met maar liefst 25 tracks en het zijn tracks waarmee de muzikant uit Oklahoma de lat nog wat hoger legt

Zach Bryan werd, met name in de Verenigde Staten, een ster met zijn vorige twee albums, maar dat het nog wat beter kan laat de Amerikaanse muzikant horen op zijn zesde studioalbum With Heaven On Top. Zach Bryan beschikt over een uit duizenden herkenbare stem en het is een stem die dwars door de ziel snijdt. Dat doen ook de indringende verhalen op het album, dat 80 minuten lang imponeert met songs die op meerdere terreinen binnen de Americana uit de voeten kunnen. Het zijn prachtig ingekleurde songs, die met hart en ziel worden vertolkt. Iedereen die nog twijfelde over Zach Bryan moet maar eens snel gaan luisteren naar het bijzonder indrukwekkende With Heaven On Top.

Ruim een maand geleden werd een concert van de Amerikaanse countrymuzikant Zach Bryan in het Philips Stadion in Eindhoven aangekondigd. Ik kon me, mede gezien de behoorlijk stevige ticketprijzen, niet voorstellen dat de in Oklahoma geboren muzikant in Nederland een stadion zou uitverkopen en er zijn inderdaad nog flink wat kaarten beschikbaar voor het concert volgend jaar zomer.

Het doet niets af aan de status die Zach Bryan momenteel heeft als een van de grootheden binnen de Amerikaanse countrymuziek. Die status dankt Zach Bryan met name aan zijn albums Zach Bryan uit 2023 en The Great American Bar Scene uit 2024. Het zijn albums die ik, ondanks mijn grote voorkeur voor vrouwenstemmen, zeer kan waarderen en het titelloze album uit 2023 haalde, mede dankzij gastbijdragen van onder andere The War & Treaty, Sierra Ferrell, The Lumineers en Kacey Musgraves, zelfs mijn jaarlijstje.

De Amerikaanse muzikant kondigde onlangs een nieuwe EP aan met de titel With Heaven On Top, maar dit bleek bij de release gisteren een compleet album te zijn. En wat voor album, want With Heaven On Top bevat maar liefst 25 tracks en bijna 80 minuten muziek. Hiermee is de koek nog niet op, want Zach Bryan heeft inmiddels ook nog een akoestische versie van het album aangekondigd.

Dat akoestische album wachten we rustig af, want voorlopig valt er meer dan genoeg te genieten op het deze week verschenen album. With Heaven On Top opent met twee minuten gesproken woord, maar hierna gaat het los. Na twee geweldige albums hoeven we niet meer te twijfelen aan het talent van de Amerikaanse muzikant en ook het nieuwe album van Zach Bryan is weer van een zeer hoog niveau.

With Heaven On Top is een album van een geweldige songwriter en verhalenverteller. De verhalen die Zach Bryan vertelt op zijn nieuwe album zijn door een liefdesbreuk deels zeer persoonlijk van aard, maar de muzikant uit Oklahoma schuwt ook de politiek niet en is met zijn track over de politiedienst ICE wel heel actueel.

In muzikaal opzicht keert Zach Bryan meer dan eens terug naar het verleden. De muziek van de Amerikaanse muzikant wordt vooral countrymuziek genoemd, maar ik hoor ook volop invloeden uit de folk en zou With Heaven On Top eerder een tijdloos Americana album noemen, dat soms ook meerdere decennia oud zou kunnen zijn.

Het is een album dat zich in een aantal opzichten laat vergelijken met Springsteen’s Nebraska, maar het is wel de Nebraska van deze tijd. 80 minuten muziek is veel en meestal teveel, maar Zach Bryan weet op zijn nieuwe album een hoog niveau vast te houden. De mooie verhalen van de Amerikaanse muzikant zijn verpakt in aansprekende songs, die fraai worden uitgevoerd. Er hebben flink wat muzikanten meegewerkt aan het album, dat desondanks redelijk ingetogen klinkt.

With Heaven On Top bevat zowel ingetogen als wat stevigere songs en ook in de wat stevigere songs hoor ik de invloeden van Bruce Springsteen, maar zeker ook invloeden van Tom Petty. Wat keer op keer opvalt bij beluistering van het album is de bijzondere maar ook prachtige inkleuring van de songs. De accenten van onder andere blazers, strijkers en de pedal steel zijn bijzonder trefzeker, maar zitten de sobere basis van de songs van Zach Bryan nooit in de weg.

De mooie, karakteristieke en emotievolle stem van Zach Bryan maakt de euforie die je voelt bij beluistering van With Heaven On Top compleet. Ik was al overtuigd van de kwaliteiten van Zach Bryan, maar met zijn nieuwe album blaast hij me toch weer van mijn sokken. Wat een prachtige en indrukwekkende start van het muziekjaar 2026. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zach Bryan - Zach Bryan - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zach Bryan - Zach Bryan
Zach Bryan heeft al een aantal prima albums op zijn naam staan, maar laat op zijn nieuwe titelloze album horen dat hij moet worden gerekend tot de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek

Het deze week verschenen album van Zach Bryan is mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter. Het is een kennismaking die hij dankt aan de bijdrage van Kacey Musgraves, maar dit is slechts één van vele hoogtepunten op het titelloze album van de muzikant uit Philadelphia. Het is een album met een serie uitstekende songs die variëren van ingetogen tot uptempo en het is een album dat in muzikaal opzicht staat als een huis, maar de meeste indruk maakt Zach Bryan wat mij betreft met zijn stem, die de songs op het album voorziet van heel veel gevoel. Ik was direct onder de indruk van dit album, dat me inmiddels echt enorm dierbaar is.

Vanwege mijn zwak voor vrouwelijke singer-songwriters en muzikanten hou ik hun mannelijke collega’s aanmerkelijk minder goed in de gaten. Mijn belangrijkste reden om deze week te luisteren naar het titelloze nieuwe album van Zach Bryan waren dan ook de gastbijdragen van persoonlijke favorieten Sierra Ferrell en vooral Kacey Musgraves. Die bijdragen zijn prachtig, maar luisteren naar het nieuwe album van Zach Bryan maakte ook pijnlijk duidelijk dat ik door mijn gender bias fantastische albums mis.

Het titelloze album van Zach Bryan is immers niet zijn debuutalbum, maar is, een live-album niet meegerekend, al het vierde album van de muzikant die werd geboren in het Japanse Okinawa, opgroeide in Oklahoma en momenteel in Philadelphia woont. De Amerikaanse muzikant, die twee jaar geleden de Amerikaanse marine definitief verruilde voor een carrière in de muziek, maakte op zijn vorige albums indruk, maar zijn nieuwe album vind ik nog een stuk beter.

Het is een album dat opvallend begint met het voordragen van een gedicht dat wordt begeleid door subtiele akkoorden op de akoestische gitaar. De tweede track opent met de eerste noten van het Amerikaanse volkslied op de elektrische gitaar, maar hierna voert Zach Bryan het tempo op met stuwende ritmes, stevige gitaren, aanzwellende Mariachi trompetten en de met veel passie gezongen teksten.

De Amerikaanse muzikant schakelt makkelijk tussen uptempo en uiterst ingetogen passages en had me direct te pakken met zijn bijzondere stem en emotionele voordracht. De zang van Zach Bryan is ook op de rest van het album zijn sterkste wapen, want de wat ruwe maar ook gevoelige stem van de Amerikaanse muzikant komt keer op keer keihard binnen.

In muzikaal opzicht tapt Zach Bryan uit meerdere vaatjes. Een aantal songs op het album beweegt zich richting ingetogen en wat traditioneel aandoende folk en country, maar Zach Bryan kan ook uit de voeten met wat voller ingekleurde en gloedvol uitgevoerde Americana. Door de zang kruipt het titelloze album van Zach Bryan makkelijk onder de huid, maar wanneer je het album vaker hoort valt steeds meer op hoe sterk en veelzijdig de songs zijn.

De al eerder genoemde bijdragen van Sierra Ferrell en Kacey Musgraves zijn prachtig, maar ook de samenwerkingen met The War And Treaty en The Lumineers pakken prachtig uit. Zach Bryan zal liefhebbers van wat traditioneler aandoende Amerikaanse rootsmuziek makkelijk aanspreken, maar zijn nieuwe album klinkt ook als een album dat Ryan Adams op de toppen van zijn kunnen vergat te maken. Zeker in de wat meer uptempo tracks komt de muziek van Zach Bryan als een wervelwind uit de speakers, maar ook de ingetogen tracks op het album hebben direct een enorme impact.

Zach Bryan, die zijn nieuwe album ook nog eens zelf produceerde, laat op dit album horen dat hij bulkt van het talent. De Amerikaanse muzikant excelleert op zijn titelloze album als songwriter en imponeert als zanger. Zonder de bijdragen van Kacey Musgraves en Sierra Ferrell was ik er waarschijnlijk niets eens toe gekomen om naar het album te luisteren, maar in dat geval had ik een van de beste albums die dit jaar in het genre zijn verschenen gemist. Dat Zach Bryan een hele grote gaat worden kan alleen maar een kwestie van tijd zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zaho de Sagazan - La symphonie des éclairs (2023) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zaho de Sagazan - La symphonie des éclairs (2023)
Zaho de Sagazan timmert momenteel stevig aan de weg en dat is volkomen terecht, want wat is het vorig jaar al verschenen La symphonie des éclairs een origineel, spannend en vooral indrukwekkend mooi album

Volgens mij hou ik de Franse popmuziek best goed in de gaten, maar Zaho de Sagazan heb ik volledig gemist. Het is een beetje of je gemist hebt dat de zon schijnt op een snikhete zomerdag, want Zaho de Sagazan is een ware sensatie. De Franse muzikante kan op haar debuutalbum La symphonie des éclairs uitstekend overweg met het traditionele Franse chanson, dat ze met veel emotie en met een prachtige diepe stem vertolkt. Ze kan de rijke tradities van het Franse levenslied echter ook combineren met een flinke bak elektronica, wat een wonderlijke combinatie maar ook prachtige en fascinerende muziek oplevert. La symphonie des éclairs is een baanbrekend en sensationeel goed album.

In het Volkskrant magazine las ik vorige week een artikel over de Franse muzikante Zaho de Sagazan. Het is een naam die ik echt nog nooit had gehoord en ook haar debuutalbum La symphonie des éclairs ben ik vorig jaar niet tegengekomen. Ik heb kennelijk niet goed opgelet, want Zaho de Sagazan verkocht onlangs in no-time zowel Paradiso als Tivoli Vredenburg uit.

Haar debuutalbum verscheen al in het prille voorjaar van 2023, maar een paar weken geleden verscheen een luxe-editie van het album. La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) bevat 21 tracks en houdt je 70 minuten lang aan de speakers gekluisterd. Het is een album dat me sinds de ontdekking in een wurggreep houdt en ook nog wel even zal houden.

De muziek van Zaho de Sagazan wordt omschreven als het traditionele Franse chanson, maar dan omgeven door een flinke bak elektronica. Dat is op zich een goede omschrijving, al bevat het album ook een aantal songs die genoeg hebben aan een piano en de stem van de Franse muzikante. In die songs vertolkt Zaho de Sagazan het Franse chanson op prachtige en vrij traditionele wijze.

De zangeres uit Saint Nazaire beschikt over een geweldige en wat donker klinkende stem, die is gemaakt voor het weemoedige Franse chanson. Het is een stem die je vrijwel onmiddellijk bij de strot grijpt en die de aandacht moeiteloos 70 minuten vast houdt en de songs van Zaho de Sagazan voorziet van urgentie en doorleving.

Wanneer Zaho de Sagazan het Franse chanson op oorspronkelijke wijze vertolkt is het resultaat prachtig, maar het resultaat wordt ronduit fascinerend wanneer de Franse muzikante zich omringd met elektronica. Bijdragen van synths duiken soms op vrij subtiele wijze op in de songs op La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages), maar hier en daar gaat de elektronica ook stevig los en betovert het album met sprookjesachtige klanken of sleurt Zaho de Sagazan het Franse chanson de dansvloer op.

Bij de inzet van al die elektronica kent de Franse muzikante haar klassiekers. In een aantal tracks klinken invloeden van Kraftwerk nadrukkelijk door, maar ook Krautrock uit de jaren 70 en synthpop uit de jaren 80 hebben hun sporen nagelaten op La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages). Het combineert verrassend goed met duidelijk Frans getinte muziek, die de songs van Zaho de Sagazan weer onmiddellijk richting het Franse chanson van bijvoorbeeld Barbara, een van haar muzikale helden, duwt.

De emotievolle zang in het Franse chanson doet het vaak goed met organische en wat weemoedige klanken. Op voorhand leek het Franse chanson met flink wat elektronica me daarom een vreemde combinatie, maar het pakt echt prachtig uit. Het biedt Zaho de Sagazan de mogelijkheid om kleine en intieme popliedjes in een keer groots en meeslepend te laten klinken of om traditionele Franse muziek in een keert fris en modern te laten klinken.

70 minuten muziek is natuurlijk wel erg veel en meestal teveel van het goede, maar wanneer je eenmaal in de flow van de muziek zit is La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) een album dat je keer op keer van de eerste tot en met de laatste noot wilt beluisteren.

Ik vond Zaz en Christine & The Queens de afgelopen jaren een klasse apart binnen de Franse popmuziek, maar met Zaho de Sagazan hebben ze er een hele serieuze concurrent bij. La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) is een album van een geweldige zangeres en een muzikante met een fascinerende visie op het gebruik van elektronica in een door tradities gedomineerd genre. Echt een razend knap album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zaho de Sagazan - La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zaho de Sagazan - La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey)
De songs van het geweldige debuutalbum van Zaho de Sagazan kennen we inmiddels, maar samen met het Orchester National de Lyon geeft de Franse muzikante een fascinerende en bijzonder mooie draai aan deze songs

Zaho de Sagazan verbaast de wereld sinds het voorjaar van 2023 met haar bijzondere mix van het Franse chanson en een flinke batterij elektronica. Het leverde een bijzonder indrukwekkend album en nog indrukwekkendere live-optredens op. Op La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) laat de Franse muzikante horen dat het nog anders kan. Samen met een uit de kluiten gewassen orkest heeft ze nieuwe versies opgenomen van de songs van haar debuutalbum, dit keer niet met elektronica maar met rijke en beeldende orkestraties. Het is bij vlagen behoorlijk zwaar aangezet, maar in combinatie met de ook wat zwaarder aangezette zang klinkt het weer prachtig. Wat een talent is Zaho de Sagazan toch.

De Franse muzikante Zaho de Sagazan dook in het prille voorjaar van 2023 op met haar fascinerende debuutalbum La symphonie des éclairs, maar ze veroverde pas vorig jaar de wereld met de luxe-editie van het album, die de titel La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) mee kreeg. 2024 was absoluut het jaar van de doorbraak van het eerste album van de Franse muzikante, maar in 2025 liet ze zien en horen dat ze ook behoort tot de beste en meest opwindende podium acts van het moment.

De koek is nog niet op, want deze week verscheen ook nog eens een nieuw album van de muzikante uit het Noord-Franse Saint Nazaire. Een echt nieuw album is het niet, want na La symphonie des éclairs en La symphonie des éclairs (Le dernier des voyages) verscheen deze week La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey). De songs van het album zijn inmiddels bekend, maar toch klinkt het deze week verschenen album van Zaho de Sagazan totaal anders dan de twee voorgangers.

De Franse muzikante heeft dit keer de elektronica thuis gelaten en laat zich begeleiden door het Orchester National de Lyon, een 50-koppig orkest. Het is een orkest dat flink uitpakt en de songs van Zaho de Sagazan voorziet van weelderige en behoorlijk stevig aangezette orkestraties. Zeker wanneer het orkest de ruimte krijgt is het bijna filmmuziek die uit de speakers komt en het is eerder filmmuziek van grote Amerikaanse producties dan de muziek die je hoort in Franse cultfilms.

Ik vind dit soort muziek vaak wat te pompeus, maar het orkest uit Lyon speelt echt prachtig en tekent voor beeldende klanken die niet zouden misstaan in een spektakelfilm uit Hollywood. Het past verrassend goed bij de songs van Zaho de Sagazan, die door de orkestrale inkleuring totaal anders klinken dan de versies die we kennen.

Het zijn versies waar ik het afgelopen jaar enorm aan gehecht ben geraakt, waardoor ik niet direct overtuigd was van de Orchestral Odyssey van de Franse muzikante. Ik heb nog steeds een voorkeur voor de inkleuring met elektronica, maar ook de rijke orkestraties doen iets moois met de songs van La symphonie des éclairs.

Zaho de Sagazan moderniseert op haar debuutalbum het Franse chanson met fascinerende elektronica en een vleugje Kraftwerk en kruipt op de nieuwe versie van het album juist weer wat dichter tegen het traditionele Franse chanson aan. De soms bijna bombastische klanken vragen wat van de zang van de muzikante uit Saint Nazaire, die met nog wat meer expressie en emotie zingt dan in de originele versie van de songs, maar als de strijkers even weg ebben zingt ze ook prachtig ingetogen.

De songs op La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) zijn zoals gezegd bekend, maar het zijn met een beetje fantasie ook nieuwe songs, die herinneren aan de zo bijzondere originelen, maar de songs van Zaho de Sagazan ook voorzien van nieuwe grandeur.

Het leek me op voorhand vooral een leuk experiment, maar hoe vaker ik naar La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) luister hoe fascinerender en meeslepender ik het eindresultaat vind. Ik begin zo langzamerhand heel benieuwd te worden naar nieuwe songs van Zaho de Sagazan, maar de wonderschone orkestraties op La symphonie des éclairs (Orchestral Odyssey) zijn wat mij betreft veel meer dan een zoethoudertje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zandi Holup - Wildflower - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zandi Holup - Wildflower
Liefhebbers van wat traditioneler aandoende folk en country en van een vrouwenstem die je bij de strot grijpt moeten onmiddellijk gaan luisteren naar Wildflower, het indrukwekkende debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Zandi Holup

Op basis van de foto op de cover van Wildflower had ik een wat zoet countrypop album verwacht, waarop de pop het makkelijk wint van de country. Schijn bedriegt, want het debuutalbum van Zandi Holup is geen countrypopalbum en al helemaal geen zoet album. De jonge Amerikaanse muzikante beschikt over een opmerkelijk ruw stemgeluid en het is een stemgeluid dat uitstekend past bij de wat traditioneel aandoende folk en vooral country op Wildflower. Het combineert prachtig met het fraaie akoestische geluid dat is te horen op het album en dat ook nog eens prachtig is geproduceerd. Zandi Holup is ook een redelijk bekend en succesvol actrice, maar hopelijk gaat ze met het verrassend goede Wildflower nu volledig voor de muziek.

Zandi Holup timmerde de afgelopen jaren aan de weg als actrice, maar gaat met de release van haar debuutalbum Wildflower naar eigen zeggen vol voor de muziek. Actrices die zo nodig moeten gaan zingen hebben de schijn wat tegen, maar Zandi Holup is een muzikante in hart en nieren, die toevallig ook met succes geacteerd heeft. De in Fort Washington, Pennsylvania, geboren en getogen muzikante verhuisde een paar jaar geleden naar Nashville, Tennessee, en kan de komende tijd zomaar uitgroeien tot een van de grote nieuwe talenten uit de Amerikaanse muziekhoofdstad.

Zandi Holup’s debuutalbum Wildflower wordt hier en daar een countrypop album genoemd, maar dat is wat mij betreft een vlag die de lading niet dekt. Ik hoor immers maar heel weinig pop op het debuutalbum van de jonge Amerikaanse muzikante. Ik hoor wel heel veel folk en vooral country op het album en het is folk en country die met veel respect voor de tradities van de genres is gemaakt.

Wildflower werd geproduceerd door de gelouterde producer Ryan Hadlock, die eerder werkte met onder andere Zach Bryan, Brandi Carlile en The Lumineers. Hij heeft het debuutalbum van Zandi Holup voorzien van een zeer smaakvol en akoestisch geluid. Het is een redelijk sober klinkend geluid, al hoor je bij beluistering van het album met de koptelefoon een heel arsenaal aan instrumenten voorbij komen.

De akoestische gitaar staat centraal in de muziek op Wildflower, maar onder andere de pedal steel, de viool en andere snareninstrumenten zorgen voor fraaie accenten, die er voor zorgen dat het album zich uiteindelijk ook in muzikaal opzicht makkelijk opdringt. Ik zeg uiteindelijk, want bij eerste beluistering van Wildflower gaat alle aandacht uit naar de fascinerende stem van de muzikante uit Nashville.

Het is in eerste instantie moeilijk te geloven dat de jonge vrouw op de cover van het album verantwoordelijk is voor de zang op het album, want Zandi Holup beschikt over een imposant stemgeluid. Het is een rauw en doorleefd klinkend stemgeluid, maar het is ook een stem vol gevoel en een stem die steeds weer net wat anders kan klinken.

Ik werd bij eerste beluistering van Wildflower verpletterd door de stem van Zandi Holup. Het is een stem die ik direct bijzonder mooi vond, maar het is ook een stem die eindeloos fascineert. Of om een Amerikaanse recensent te citeren: “Zandi Holup has the kind of voice that instantly cuts to the heart’s deepest corners: enchanting, enigmatic, profoundly world-weary but radiant with raw feeling”.

Zandi Holup weet ook nog eens bijzonder mooi te doseren, waardoor kracht en intimiteit elkaar steeds afwisselen, wat de sober ingekleurde songs voorziet van dynamiek. Het is vooral de stem van Zandi Holup die de aandacht trekt bij eerste beluistering van Wildflower, maar de prachtige productie van Ryan Hadlock en de competent spelende muzikanten zorgen er voor dat de zang fraai wordt omlijst en hierdoor nog mooier en indrukwekkender wordt.

Zandi Holup is de dertig nog niet gepasseerd, maar klinkt door haar stem als een zangeres die het klappen van de zweep kent. Ook als songwriter klinkt ze overigens een stuk ouder dan ze werkelijk is, want Wildflower staat vol met songs die je genadeloos bij de strot grijpen en die niet zomaar los laten. In Nederland is Zandi Holup volgens mij nog volslagen onbekend, zeker als singer-songwriter, maar het echt prachtige en indrukwekkende Wildflower moet hier heel snel verandering in gaan brengen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zaz - Effet Miroir - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zaz imponeerde eerder dit jaar op het podium en doet dat nu op een plaat die alle kanten van de Française laat horen

Zaz dook acht jaar geleden op met een plaat die direct opviel in het flinke aanbod binnen de Franse popmuziek van dat moment. Op de twee platen die volgden liet Zaz horen hoe veelzijdig ze was, waarna ze op het podium uitgroeide tot één van de groten binnen de Franse popmuziek. Die groei laat ze nu ook horen op de plaat, want Effet Miroir laat niet alleen alle kanten van Zaz horen, maar laat ook horen dat ze in meerdere genres excelleert. Van pop naar jazz en gypsy naar het Franse chanson uit het verleden en het heden. Zaz kan het allemaal en emotioneert, inspireert en betovert 50 minuten lang.

Eerder dit jaar zag ik Zaz in TivoliVredenburg en wat was het indrukwekkend. Het alter ego van de in 1980 in Tours geboren Isabelle Geffroy imponeerde op het Utrechtse podium met een uitstekende band, een sprankelende persoonlijkheid, een geweldige stem en boven alles met een opvallende en buitengewoon fascinerende mix van pop, jazz, rock, gypsy en het Franse chanson uit het heden en het verleden.

Zaz stond de afgelopen jaren vooral op het podium en groeide hier flink boven het maaiveld uit, maar liefhebbers van haar platen zijn er de afgelopen jaren wat bekaaid afgekomen.

Het precies vier jaar geleden verschenen Paris, waarop Zaz de muziek zoals die in de eerste helft van de vorige eeuw werd gemaakt in de Franse hoofdstad eerde, was tot voor kort het laatste wapenfeit van de Parijse zangeres. Het was een uitstekende plaat, die zich liet beluisteren als een nieuwe soundtrack bij Woody Allen’s geweldige film Midnight In Paris, maar Paris liet minder goed horen hoe veelzijdig Zaz is.

Dat is weer wel te horen op het deze week verschenen Effet Miroir, waarop Zaz laat horen dat ze niet alleen op het podium is uitgegroeid tot één van de groten in de Franse popmuziek van het moment, maar ook op de plaat.

Effet Miroir is een plaat waar ik lang naar uit heb gekeken met bijna onwaarschijnlijk hoge verwachtingen, maar het maakt deze verwachtingen vrijwel onmiddellijk waar. De plaat opent prachtig met het intieme Demain C’est Toi waarop de geweldige stem van Zaz wordt begeleid door piano, strijkers en een subtiele ritmesectie.

De stem van Zaz had altijd al een rauw randje en dit randje is nog net wat duidelijker te horen dan in het verleden. Het voorziet de stem van Zaz van ruwe emotie, waardoor haar stem veel mooier en indrukwekkender is dan die van de jonge Franse zangeressen met wie Zaz in haar vaderland moet concurreren.

In de tweede track duiken de jazzy en gypsy klanken die we ook van Zaz kennen op en wordt al langzaam duidelijk dat ze op haar nieuwe plaat alle kanten van haar muzikale persoonlijkheid laat zien. In de derde track flirt de Française met aanstekelijke pop en is het brede palet dat Zaz bestrijkt al voor een groot deel compleet.

Ik hoor Zaz persoonlijk het liefst in intieme songs waarin ze heden en verleden van het Franse chanson samenbrengt, maar ook de meer jazzy songs of de meer pop georiënteerde songs zijn interessant, al is het maar vanwege haar geweldige stem en haar gevoel voor bijzondere accenten die samen zorgen voor een divers maar ook uniek en consistent Zaz geluid.

Effet Miroir bevat 15 songs en ruim 50 minuten muziek en het is ruim 50 minuten muziek van hoog niveau. Voor iedereen die Zaz eerder dit jaar in Utrecht aan het werk zag zal de plaat aanvoelen als een warm bad, want Zaz doet op Effet Miroir met nieuwe songs nog eens over wat ze eerder dit jaar zo indrukwekkend deed met de songs van haar eerste drie platen.

Genieten van Effet Miroir wordt eenvoudiger met een zwak voor Franstalige popmuziek, maar ook muziekliefhebbers die de Franse popmuziek normaal gesproken links laten liggen, zouden eens moeten luisteren naar de fraaie serie songs die Zaz ons op haar nieuwe plaat voorschotelt.

De gevoelstemperatuur daalt buiten vandaag misschien tot onder het vriespunt, maar binnen verwarmt Zaz de ruimte met haar veelzijdige muziek en een stem vol gevoel die herinnert aan de groten uit de Franse popmuziek. Indrukwekkend. En heerlijk. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zaz - Isa - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zaz - Isa
Zaz verrijkt haar al zo mooie oeuvre met een volgend uitstekend album waarop ze het Franse chanson, gipsy en hedendaagse Franse popmuziek aan elkaar smeedt zoals alleen zij dit kan

Isa, het nieuwe album van Zaz, is direct vanaf de eerste noten een feest van herkenning. Alle ingrediënten die het geluid van de Franse muzikante de afgelopen elf jaar zo uniek hebben gemaakt, zijn ook weer aanwezig op het persoonlijke Isa, dat tijdens de lockdown werd gemaakt. Ondanks de lastige tijden waarin we leven strooit Zaz ook op haar nieuwe album weer driftig met zonnestralen in songs die enerzijds het Franse muzikale erfgoed eren en anderzijds de Franse popmuziek verder doorontwikkelen. De songs zijn zoals altijd aanstekelijk, in muzikaal opzicht is het smullen en Zaz is ook nog eens een van de betere zangeressen die momenteel in Frankrijk rondloopt. Heerlijk album weer.

Zaz, het alter ego van Isabelle Geffroy uit de Franse stad Tours, debuteerde alweer elf jaar geleden. Bij eerste beluistering van haar titelloze debuutalbum wist je eigenlijk direct al dat Zaz een hele grote zou gaan worden in Frankrijk, maar ook daarbuiten. De Franse muzikante heeft de afgelopen elf jaar vervolgens flink aan de weg getimmerd. Deze week verscheen haar vijfde studioalbum, verder verschenen twee live-albums en ook in Nederland wist Zaz de grote concertzalen te vullen en plat te spelen.

Op het succes van Zaz valt niets af te dingen. De muzikante uit Tours eert op haar albums het Franse chanson, kan uit de voeten met de gipsymuziek zoals die in Frankrijk al heel lang gemaakt wordt en heeft een goede neus voor het schrijven van aanstekelijke en eigentijdse Franse popliedjes. Het zijn ingrediënten die ook weer terugkeren op Isa, de opvolger van het uit 2018 stammende Effet Miroir.

Ook Isa is vrijwel onmiddellijk een feest van herkenning, dat bovendien het goede gevoel van mijn recente bezoek aan Parijs weer terughaalt. Zaz maakt op Isa geen geheim van haar bewondering voor het Franse chanson, dat ze dankzij het rauwe randje op haar stembanden op geweldige wijze kan vertolken. Bij het Franse chanson hoort een flinke dosis weemoed en die hoor je af en toe op Isa, maar net als op haar vorige albums schijnt op Isa toch vooral de zon.

Isa grijpt hier en daar terug op het legendarische Franse chanson, maar in de meeste songs op het album kiest ze voor eigentijdse Franse pop en hier en daar voor muziek vol gipsy invloeden. Bij eigentijdse Franse pop duiken mogelijk vrijwel onmiddellijk associaties op met Franse zuchtmeisjes, maar dat is een categorie Franse zangeressen waarbij de naam van Zaz niet past. De popliedjes van Zaz zijn niet hijgerig en eendimensionaal, maar graven een stuk dieper en zijn bovendien eigenzinnig en avontuurlijk.

Op Isa kiest Zaz voor een inmiddels beproefd recept. Het zorgt ervoor dat ook het nieuwe album van de Franse muzikante weer direct aanvoelt als een warm bad. Dat bad is af en toe zo warm dat je het idee hebt dat je minstens een deel van de songs op Isa al jaren kent, maar het zijn toch echt gloednieuwe songs die Zaz ons voorschotelt op Isa.

De criticus zal beweren dat Zaz wel erg makkelijk voortborduurt op de muziek van haar vorige albums, maar dat is te kort door de bocht. Persoonlijk hoor ik nog steeds groei en ben ik blij dat Zaz geen rare dingen doet op haar nieuwe album. Luister wat beter en je hoort bovendien minstens een aantal nieuwe wegen. De songs op het album zijn stuk voor stuk ijzersterk en Zaz zingt nog wat zelfverzekerder en klinkt bovendien nog wat rauwer, wat haar songs voorziet van doorleving.

Isa is, net als zijn voorgangers, een geweldig album om ons kikkerlandje even mee te ontvluchten en te verruilen voor de het Tours van Zaz of liever nog voor de blinkende lichten van Parijs. Isa is overigens voorzien van een Nederlands tintje, want het album werd fraai geproduceerd oor de Nederlandse producer REYN (Reyn Ouwehand), die al vaker met succes met Franse muzikanten werkte.

Mijn Frans is niet al te best, maar het tijdens de Franse lockdown opgenomen Isa is naar verluidt ook het meest persoonlijke album van Zaz tot dusver, waarbij Isa verwijst naar haar echte voornaam Isabelle. En volgende reden om Isa uit te pluizen. Ik ben inmiddels elf jaar fan van Zaz en ook Isa heeft me zeker niet teleurgesteld. Integendeel. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zaz - Paris - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Française Isabelle Geffroy leverde als Zaz de afgelopen jaren twee platen af die ik reken tot het beste dat de Franse popmuziek de afgelopen jaren heeft voortgebracht.

Zowel op haar titelloze debuut uit 2010 als op het twee jaar geleden verschenen Recto Verso begon Zaz bij het klassieke Franse chanson en verrijkte ze dit klassieke Franse chanson vervolgens met uiteenlopende en deels eigentijdse invloeden.

Het leverde twee platen op die de zon uitbundig deden schijnen, maar die er ook in slaagden om de fantasie vrijwel continu te prikkelen.

Op Paris blijft Zaz wat dichter bij het klassieke Franse chanson. Paris is een plaat die zich laat beluisteren als de soundtrack bij de Woody Allen film Midnight In Paris, waarin de hoofdrolspeler 's nachts terecht komt in het Parijs uit de jaren 20 waarnaar hij overdag zo hevig verlangt. Paris van Zaz is een eerbetoon aan Parijs en het is een eerbetoon dat vaak even ver terug gaat in de tijd als de overigens aan te bevelen film van Woody Allen. Luister naar Paris en je waant je in een andere tijd, maar steeds in dezelfde stad: Parijs.

Op Paris vertolkt Zaz 13 klassiekers die op één of andere manier over Parijs gaan. Voor iemand die niet heel goed thuis is in de Franse muziek, zoals ik, zijn de meeste songs nieuw, maar Zaz vergrijpt zich net zo makkelijk aan een platgetreden klassieker als Champs Elysées en komt er nog mee weg ook.

Zaz laat zich op Paris bijstaan door een heuse bigband, die in samenstellingen van verschillend formaat bijdraagt aan de plaat en zorgt voor een gloedvol en authentiek klinkend geluid. Zaz behoorde de afgelopen jaren tot de meest succesvolle Franse artiesten en kon daarom flink wat geld besteden. Zaz heeft zeker niet bezuinigd op de muzikanten en wist hiernaast meerdere producers te strikken, onder wie zelfs de legendarische Quincy Jones. Hiernaast wist ze ook nog eens Charles Aznavour, een van Frankrijk beste zangers aller tijden, te verleiden tot een duet.

Als Paris echter één ding duidelijk maakt op Paris is het wel het feit dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt met wie Zaz zich omringt of welke genres ze vertolkt. Zaz blijft immers altijd Zaz en maakt van alle songs die ze vertolkt haar eigen songs.

Paris vermengt net als zijn twee voorgangers op subtiele wijze invloeden uit de traditionele Franse chansons en muziek van recentere datum (al zijn deze invloeden dit keer zoals gezegd beperkt, maar zeker niet afwezig) en net als op deze voorgangers is het de stem van Zaz die de meeste indruk maakt.

Vergeleken met haar eerste twee platen is Zaz nog veel beter gaan zingen en heeft ze bovendien een nog duidelijker eigen geluid. Het is een geluid waarin de emotie domineert. Zaz beschikt over het vermogen om de luisteraar mee te slepen in haar wereld en sleept je op Paris zo het Parijs uit een ver verleden in met een stem die ook blues klassiekers zou kunnen zingen.

Ik had op voorhand mijn twijfels over de combinatie van Zaz met een complete bigband, maar het resultaat is prachtig. De hoge dosis nostalgie van Paris hoeft Zaz voor mij niet voor eeuwig vast te houden, maar deze ene keer pakt het bijzonder fraai uit. In het rijtje Franse platen in mijn platenkast overheerste Zaz de afgelopen jaren met twee hele bijzondere platen. Inmiddels zijn dit er drie. Een enkeltje Parijs voor een habbekrats en je bent er zo. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Zaz - Sains et Saufs - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Zaz - Sains et Saufs
Zaz heeft de afgelopen 15 jaar een fraai stapeltje uitstekende albums afgeleverd en voegt er met het net wat meer ingetogen en wat meer tegen het Franse chanson aanleunende Sains et Saufs weer een hele mooie aan toe

Het is jammer dat de behoorlijk uitgebreide wereldtour van Zaz haar niet naar Nederland brengt, maar gelukkig is er deze week wel een nieuw album. Op haar zesde studioalbum neemt de Franse muzikante weer wat meer afstand van de blinkende pop op het vorige album en laat ze zich weer wat meer beïnvloeden door het Franse chanson, overigens zonder zich in het strakke keurslijf van het genre te laten persen. De wat meer ingetogen klanken bieden nog wat meer ruimte aan de stem van Zaz en die stem imponeert veertien songs lang. Het is een stem met een uit duizenden herkenbaar geluid en bovendien een stem waarin kracht, emotie en precisie prachtig samen komen. Prachtig album weer.

In de zomer van 2010 kocht ik in een Zuid-Franse hypermarché het debuutalbum van de Franse zangeres Zaz. Het was een blinde aankoop die al snel een gouden greep bleek. Op haar titelloze eerste album verwerkte Zaz op fraaie wijze nogal diverse invloeden. De Franse muzikante begon op haar debuutalbum bij het Franse chanson en verrijkte dit vervolgens met invloeden uit onder andere de jazz, gipsy, Latin en Afrikaanse muziek. Het leverde in muzikaal opzicht een zomers en sprankelend album op, maar Zaz maakte vooral indruk met haar krachtige stem, die de songs op het album nog flink wat verder optilde.

Direct in de zomer van 2010 was me al duidelijk dat Zaz heel groot zou gaan worden en dit kwam ook uit met geweldige albums als Recto Verso (2013), Paris (2014), Effet Miroir (2018) en Isa (2021), waarop de muzikante uit Tours steeds weer een net wat anders invalshoek koos en langzaam maar zeker ook steeds wat meer Franse pop verwerkte in haar songs.

Het laatste album van Zaz, overigens het alter ego van Isabelle Geffroy, is alweer bijna vier jaar oud en dus was het zo langzamerhand wel weer eens tijd voor een nieuw album van de Franse muzikante, die er momenteel stevig op los tourt, maar Nederland helaas links laat liggen. Haar nieuwe album verschijnt hier gelukkig wel en ligt vanaf deze week in de winkel.

Zaz werd het afgelopen jaar wat betreft internationale aandacht en lof voorbij gestreefd door Zaho de Sagazan, maar laat op Sains et Saufs horen dat ze nog altijd garant staat voor geweldige albums. Op de vorige albums van Zaz speelden invloeden uit de gipsy muziek en de Franse pop een voorname rol, maar op haar nieuwe album kruipt ze weer wat dichter tegen het Franse chanson aan.

Het is wel een moderne variant van het Franse chanson, want in muzikaal opzicht klinkt Sains et Saufs fris en eigentijds. De wat meer ingetogen klanken en het wat lagere tempo zorgen er voor dat de stem van Zaz centraal staat in de songs op het album. Het bevalt me eerlijk gezegd wel. Het is zeker niet zo dat de stem van Zaz ondersneeuwde op de wat voller klinkende albums, maar de zang op Sains et Saufs is direct vanaf de openingstrack bijzonder indrukwekkend.

Zaz zingt met veel kracht, maar ook met veel passie en emotie, waardoor haar nieuwe album mij direct wist te grijpen. Zaz heeft wat betreft aandacht misschien een stapje terug moeten doen, maar ze is nog steeds een van de beste zangeressen die Frankrijk rijk is en misschien wel de beste.

Het knappe van Sains et Saufs is dat het album direct vanaf de eerste noten klinkt als Zaz, maar desondanks toch weer duidelijk anders klinkt dan zijn voorgangers. Het nieuwe album van de Franse muzikante eert van al haar albums misschien wel het meest het pure Franse chanson, maar Zaz is zeker niet blijven steken in het verleden en steekt het Franse chanson in een net wat moderner jasje, zonder de intimiteit en de intensiteit van het genre te verliezen.

Ik heb het meest met de meer ingetogen songs op het album, maar ook als Sains et Saufs wat voller klinkt of toch weer even jazzy of gipsy klinkt, imponeert Zaz als zangeres. Ook ik ben het afgelopen jaar vooral onder de indruk van de fascinerende muziek van Zaho de Sagazan, maar ze krijgt de komende tijd flinke concurrentie van Zaz, die met haar nieuwe album laat horen dat ook zij nog altijd behoort tot de absolute top van de Franse popmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ziggy Marley - Fly Rasta - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ben zeker geen reggae kenner en ook geen heel groot liefhebber van het genre. Ik heb wat cruciale platen in het genre van onder andere Black Uhuru, Steel Pulse, Peter Tosh en natuurlijk Bob Marley in de kast staan, maar ging er tot dusver van uit dat dit ook wel genoeg is. Min of meer bij toeval kreeg ik Fly Rasta, de nieuwe plaat van Ziggy Marley in handen. De oudste zoon van Bob Marley heeft, toch wel enigszins tot mijn verrassing inmiddels al een enorme stapel platen op zijn naam staan (deels solo en deels met The Melody Makers), maar Fly Rasta is de eerste die ik beluister. Fly Rasta bevalt me tot dusver uitstekend. Enerzijds omdat de zonnige klanken de gevoelstemperatuur met enkele graden laten stijgen en anderzijds omdat Ziggy Marley een reggae plaat heeft gemaakt die afwijkt van alle andere reggae platen die ik in de kast heb staan. Ik ging er tot dusver van uit dat de ontwikkelingen binnen de reggae niet erg hard gingen, maar er blijkt wel degelijk een moderne reggae variant te bestaan. Ziggy Marley maakt heel af en toe reggae zoals zijn vader deze inmiddels al weer decennia geleden maakte, maar de meeste tracks op Fly Rasta klinken veel moderner dan de reggae muziek van de oude meesters. Ziggy Marley vermengt zijn reggae met allerlei andere invloeden uit met name de zwarte muziek (soul, funk) en de pop en rock. Hierin is niet altijd plaats voor de zo kenmerkende ingrediënten van de reggae muziek als het lome ritme, de repeterende gitaar en keyboard loopjes en de zo herkenbare percussie en in een aantal andere gevallen zijn deze ingrediënten verstopt of vooral op de achtergrond aanwezig. Ziggy Marley verloochent zijn afkomst zeker niet, maar staat ook nadrukkelijk open voor invloeden uit andere genres, waardoor Fly Rasta een veelkleurige smeltkroes vol zonnige muziek is. Omdat ik niet erg thuis ben in de moderne reggae muziek, is het lastig om Fly Rasta op de juiste waarde te schatten, maar zo lang ik heel vrolijk word van een plaat en deze me het gevoel geeft dat het tien graden warmer is dan het werkelijk is, maak ik me daar absoluut niet druk om. Ziggy Marley verrast op Fly Rasta niet alleen met fris klinkende songs, maar ook met prima soulvolle vocalen die fraai worden ondersteund door vrouwelijke zangeressen uit de Marley clan. De mooie en veelzijdige instrumentatie en de glanzende productie van Dave Cooley (bekend van J Dilla, Silversun Pickups, Madlib) doen de rest. De muzikale erfenis van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek wordt vrijwel zonder uitzondering maar zeer matig behartigd, maar Ziggy Marley laat met deze plaat horen dat de muzikale erfenis van vader Bob bij hem in goede handen is. Fly Rasta is een bijzonder leuke plaat en zeker niet alleen voor de echte reggae liefhebber. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zoe Muth - World Of Strangers - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In de categorie minder bekend of zelfs miskend talent in het rootssegment deze week aandacht voor Zoe Muth. De oorspronkelijk uit het Amerikaanse Seattle afkomstige singer-songwriter schaarde ik op basis van haar twee eerder verschenen platen (en een minstens even goede EP met covers) al onder de grote beloften van de Amerikaanse rootsmuziek, maar met haar nieuwe plaat World Of Strangers is Zoe Muth definitief klaar voor het grote werk.

Voor de Nederlandse liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek komt Zoe Muth misschien wat uit de lucht vallen, maar in Seattle en omstreken heeft de Amerikaanse singer-songwriter inmiddels een uitstekende reputatie opgebouwd, die haar onder andere de bijnaam ‘Seattle’s Emmylou’ (Emmylou Harris natuurlijk) heeft opgeleverd.

Voor World Of Strangers heeft Zoe Muth datzelfde Seattle overigens achter zich gelaten, waarna ze zich heeft gevestigd in één van de hoofdsteden van de Amerikaanse rootsmuziek, Austin in Texas. Haar band The Lost High Rollers werd versterkt met ervaren krachten uit de muziekscene van Austin en dat hoor je.

Zoe Muth maakte tot dusver muziek met folk als belangrijkste bestanddeel, maar heeft dit inmiddels verruild voor country. World Of Strangers is voorzien van het rootsgeluid waar Austin bekend om staat en het is een geluid dat Zoe Muth past als een oude jas.

Op basis van de bijnaam ‘Seattle’s Emmylou’ had de oplettende lezer waarschijnlijk al geconcludeerd dat Zoe Muth beschikt over een mooi stemgeluid, maar met die typering doe je Zoe Muth flink wat tekort. Zoe Muth beschikt als je het mij vraagt immers over één van de mooiste stemmen in het rootssegment.

Het is een stem die steeds weer net wat anders klinkt en hierdoor in meerdere genres uit de voeten kan. Het is bovendien een stem die warm klinkt, maar het is ook een stem vol emotie die de luisteraar vastgrijpt en meeneemt. Het is tenslotte een stem die de prachtige teksten van Zoe Muth tot leven weet te brengen.

Met een stem als die van Zoe Muth maak je geen slechte plaat, maar op World Of Strangers klopt eigenlijk alles. De Austin versie van The Lost High Rollers zet een oerdegelijk rootsgeluid neer, waarin verschillende instrumenten mogen schitteren, al staat uiteindelijk alles in dienst van de stem van Zoe Muth. Invloeden uit de country staan centraal op de nieuwe plaat van Zoe Muth, maar het is wel country zoals die in Austin wordt gemaakt, wat betekent dat de gitaren zo af en toe mogen ronken en de traditionele snik achterwege mag blijven. De vocale capaciteiten van Zoe Muth zijn inmiddels geprezen, maar ook haar songwriting skills mogen er zijn.

Op World Of Strangers maakt Zoe Muth een gelouterde indruk en legt ze de lat hoog voor al haar concurrenten, inclusief Emmylou en wat mij betreft Lucinda Williams, aan wie Zoe Muth mij veel vaker doet denken.

En het mooie is dat deze geweldige rootsplaat voor de afwisseling eens gewoon in Nederland in de winkel ligt. Wordt 2014 het jaar van de definitieve doorbraak van Zoe Muth? Op basis van de kwaliteit van World Of Strangers geef ik haar een hele goede kans. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zoë Nutt - How Does It Feel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zoë Nutt - How Does It Feel
Op het eerste gehoor misschien erg lichtvoetig, maar luister wat vaker naar het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter Zoë Nutt en er valt steeds meer op zijn plek

Ik had mijn eerste oordeel snel klaar: zoete countrypop met een wat atypisch stemgeluid. Het was een te snel te makkelijk oordeel. Het album van Zoë Nutt past maar zeer ten dele in het hokje countrypop en de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikante kan meerdere kanten op. Mijn oordeel schoof snel op naar mogelijke ‘guilty pleasure’, maar inmiddels vind ik het nieuwe album van Zoë Nutt echt een prima album. Het is een album met roots, pop en rock, met een aangenaam geluid, met een bijzondere stem en het is een album met prima songs. Prima voor een zomeravond, maar ook daarbuiten weet Zoë Nutt de juiste snaar te raken.

How Does It Feel is het tweede album van de Amerikaanse muzikante Zoë Nutt, maar mijn eerste kennismaking met haar muziek. Bij eerste beluistering was ik zeker niet direct overtuigd van de kwaliteiten van de singer-songwriter die werd geboren in Knoxville, Tennessee, maar inmiddels is verhuisd naar het nabij gelegen Nashville.

Bij deze eerste beluistering hoorde ik net meer pop dan me normaal gesproken lief is en bovendien klonk de stem van Zoë Nutt me in eerste instantie wat vreemd in de oren. How Does It Feel overtuigde me misschien niet direct, maar maakte me op een of andere manier wel nieuwsgierig naar de muziek Zoë Nutt. Ik heb het album sindsdien nog flink wat keren beluisterd en inmiddels ben ik zeer gecharmeerd van het tweede album van de Amerikaanse singer-songwriter, dat zich in eerste instantie opdrong als ‘guilty pleasure’, maar inmiddels veel meer is dan dat.

Laat ik eens beginnen bij de zang van Zoë Nutt. De muzikante uit Nashville is zeker niet voorzien van het standaard stemgeluid dat het momenteel zo goed doet in Nashville. Voor zoetgevooisde countrypop ben je bij Zoë Nutt niet helemaal aan het juiste adres, maar ze klinkt ook niet zo als de gemiddelde popprinses. De zang op How Does It Feel klinkt absoluut poppy, maar is ook soulvol, terwijl hier en daar toch ook flink wat southern twang opduikt.

Ook in muzikaal opzicht is How Does It Feel niet zo makkelijk te categoriseren. Zoë Nutt opereert op het snijvlak van pop, rock en roots, maar heeft zeker geen doorsnee geluid. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een goed gevoel voor lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar waar dit soort popliedjes makkelijk kunnen vervliegen houden de songs van Zoë Nutt makkelijk de aandacht vast.

Dat doen deze popliedjes onder andere door het tijdloze karakter en door flink te variëren. De ene keer is er wat meer pop, de andere keer wat meer rock, dan weer wat meer roots, waarbij Zoë Nutt makkelijk wisselt tussen de verschillende genres en ook zomaar vintage country kan maken. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal niet heel spannend, maar wel mooi verzorgd en van de stem van de singer-songwriter uit Nashville moet je houden of leren houden; bij mij viel alles pas na een paar keer horen op zijn plek.

Zoë Nutt heeft ook nog eens een aantal persoonlijke songs geschreven. De Amerikaanse muzikante verloor een paar jaar geleden van de ene op de andere dag een groot deel van haar gehoor en dat was niet zonder medische ingrepen terug. Niet handig voor een muzikant en het heeft dan ook sporen nagelaten, al ben je op How Does It Feel vooral voor liefdesliedjes bij Zoë Nutt aan het juiste adres.

How Does It Feel is een album dat op het eerste gehoor erg lichtvoetig en zelfs wat gewoontjes klinkt, maar hoe vaker ik naar het album luister hoe aangenamer maar ook hoe interessanter het allemaal wordt. How Does It Feel is hiernaast een mooie soundtrack voor een broeierige zomeravond. Het was een paar jaar geleden nog maar de vraag of Zoë Nutt een tweede album zou kunnen maken, maar haar tweede album is er en mag er zijn. Enige voorliefde voor pop is nodig om te kunnen houden van How Does It Feel, maar ook de niet al te puristisch ingestelde liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek kunnen mogelijk best uit de voeten met dit album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zola Jesus - Arkhon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zola Jesus - Arkhon
Zola Jesus staat ook op haar zevende album weer garant voor grootse en donkere klanken, maar Arkhon is ook net wat toegankelijker, waardoor haar muziek wat makkelijker binnen komt en vervolgens door kan groeien

Ik had tot dusver niet zo heel veel met de muziek van de Amerikaanse muzikante Zola Jesus. Bij eerste beluistering vond ik het bijna altijd prachtig, maar als ik vaker naar haar muziek luisterde vond ik over het algemeen te donker en te bombastisch. Ook op haar nieuwe album Arkhon is Zola Jesus niet vies van grootse en meeslepende songs met een donker karakter, maar het klinkt allemaal net wat lichter en toegankelijker dan in het verleden, waardoor zowel de instrumentatie als de zang op het album wat mij betreft beter tot zijn recht komen. Ik was in het verleden vaak snel uitgekeken op de muziek van Zola Jesus, maar Arkhon groeit vooralsnog alleen maar door.

Zola Jesus (geboren als Nika Roza Danilova) is zeker geen vaste gast op de krenten uit de pop, want van haar vorige zes albums besprak ik er slechts één. De muziek van de Amerikaanse muzikante is me vaak wat te donker of zelfs dreigend en veel van haar muziek vind ik bovendien wat te dramatisch of zelfs pompeus. Ik begon dan ook niet met hele hoge verwachtingen aan haar nieuwe album, maar met Arkhon kan ik verrassend goed uit de voeten.

Ook Arkhon is weer geen album waarmee je een mooie zomerdag opluistert of dat aanzet tot het bekijken van het leven door een roze bril, maar ik heb de muziek van Zola Jesus wel eens donkerder gehoord. Arkhon klinkt ook minder zwaar dan we van de Amerikaanse muzikante gewend zijn, al maakt Zola Jesus nog altijd geen lichtvoetige popsongs.

Zola Jesus had na haar vorige album last van een serieus writer’s block, wat ze heeft opgelost door de samenwerking met anderen te zoeken. De muzikante uit Merrill, Wisconsin, werkt op Arkhon vooral samen met producer Randall Dunn, die eerder werkte met onder andere Myrkur, Anna von Hausswolff, Sunn O))) en Marissa Nadler, die geen van allen bekend staan om muziek vol zonnestralen.

Andere kompaan op Arkhon is meesterdrummer Matt Chamberlain, die speelde met alles en iedereen en ook met de muziek van Zola Jesus uitstekend uit de voeten kan. Naast de inventieve drumpartijen van Matt Chamberlain zijn op het nieuwe album van Zola Jesus vooral wolken synths te horen, hier en daar aangevuld met strijkers en blazers.

Het zijn soms flinke wolkenpartijen elektronica die overtrekken, waaronder een aantal donkere, maar over het algemeen genomen is Arkhon, zeker voor Zola Jesus begrippen, een album waarop het noodweer meestal uitblijft. In de songs waarin de piano of strijkers centraal staan, klinkt de muziek van de Amerikaanse muzikante zelfs behoorlijk toegankelijk en is ze niet al te ver verwijderd van singer-songwriters met een voorliefde voor wat drama en een wat donkere kijk op het leven.

Arkhon is een album dat pas echt tot leven komt wanneer je de volumeknop wat verder open draait of wanneer je het album beluistert met de koptelefoon. Dan immers hoor je pas hoe mooi de muziek van Zola Jesus is opgebouwd en hoeveel moois er is verstopt in alle wolken synths die overdrijven. Het mooist vind ik zelf overigens de drumpartijen van Matt Chamberlain, die maar weer eens laat horen waarom hij wordt gerekend tot de beste drummers van zijn generatie.

In muzikaal opzicht is Arkhon bij vlagen behoorlijk overweldigend, maar in vocaal opzicht doet Zola Jesus er nog een schepje bovenop, zeker wanneer ze haar zang in meerdere lagen uit de speakers laat komen en een orkaan aan je voorbij trekt. De Amerikaanse muzikante laat echter ook horen dat ze uit de voeten kan met behoorlijk toegankelijke en mooi gezongen songs of zelfs heuse piano ballads.

Al met al vind ik Arkhon een stuk toegankelijker dan ik van Zola Jesus gewend ben, zonder dat ze al te ver is afgedwaald van haar unieke eigen geluid. Waar ik in het verleden vaak in eerste instantie gegrepen werd door de muziek van Zola Jesus, maar het bij herhaalde beluistering minder interessant vond, bewandelt Arkhon juist de tegengestelde route, want het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante wordt alleen maar interessanter. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Zsela - Big For You - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Zsela - Big For You
Zsela maakt op haar debuutalbum intrigerende en zich langzaam voortslepende muziek, die lastig in een hokje is te duwen en die misschien nog het best is te vergelijken met de muziek die haar vader maakt

Het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Zsela zal vooral het etiket R&B opgeplakt krijgen, maar Big For You klinkt flink anders dan het gemiddelde R&B album. De songs van de muzikante uit Los Angeles slepen zich vooral in een laag tempo voort, zijn voorzien van bijzondere en wat broeierige klanken, trekken de aandacht met de bijzondere stem van Zsela en bevatten bovendien ook een heleboel andere invloeden, al zijn deze niet altijd even goed te benoemen. Ik moest er aan wennen, maar Big For You is een album dat je nieuwsgierig maakt. Het is bovendien een album dat steeds aangenamer klinkt en stiekem ook steeds beter wordt. Je moet er even wat tijd in stoppen, maar de beloning mag er zijn.

Big For You is het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante Zsela (Thompson) en het is het album dat ik de afgelopen week verreweg het vaakst heb weggelegd en er weer bij gepakt. Bij eerste beluistering had ik vooral moeite met de stem van de muzikante uit Los Angeles, maar ook haar songs bleven niet direct hangen. Het zijn songs die me op een of andere manier wel intrigeerden, waardoor ik iedere keer toch weer terug kwam bij Big For You.

Ik weet nog altijd niet veel over Zsela, maar weet inmiddels wel dat ze beschikt over muzikale genen. Ze is immers de dochter van Marc Anthony Thompson, die muziek maakt onder de naam Chocolate Genius (Inc.). De muziek van Chocolate Genius ontdekte ik pas een paar weken geleden, na een tip van Arooj Aftab, en het is muziek die wel wat raakvlakken heeft met de muziek van zijn dochter Zsela.

Het is muziek die de Britse kwaliteitskrant The Guardian zo in de war heeft gebracht dat onder andere Kate Bush, Joni Mitchell en Bruce Springsteen worden aangedragen als vergelijkingsmateriaal. Dat hoor ik er niet direct in, maar dat de muziek van Zsela niet makkelijk is te vergelijken met de muziek van anderen herken ik. Net als haar vader maakt Zsela muziek die vol zit met invloeden uit de R&B, maar die desondanks niet zomaar als R&B is te bestempelen. Het is muziek die ook zeker jazzy is, maar ook niet vies van pop en rock.

Laat ik echter beginnen bij iets anders, want ik ben echt onder de indruk van de productie van het album, dat echt prachtig klinkt. Zsela produceerde het album samen met Daniel Aged, die we kennen van Frank Ocean en Kelela, en met Gabe Wax, die onder andere The War On Drugs en Soccer Mommy produceerde. Ze hebben Big For You voorzien van een bijzonder geluid, dat zowel intiem als uitgesproken klinkt.

Subtiele akoestische gitaarlijnen en zwoele ritmes worden gecombineerd met broeierige elektronica en de bijzondere zang van Zsela. Ik moest in eerste instantie wennen aan de niet heel gangbare stem van de Amerikaanse muzikante, maar na enige gewenning ben ik zeer te spreken over de zang, die zowel het intieme als het broeierige karakter van de muziek op Big For You versterkt.

Het album is gemaakt met flink wat gastmuzikanten, van wie ik de meeste niet ken, maar het gitaarwerk van de legendarische Marc Ribot draagt ook op het album van Zsela weer bij aan het fraaie eindresultaat. Zeker als de muziek van Zsela zich langzaam voortsleept blijft ze ver verwijderd van de standaard R&B, maar ik kan ook niet direct een ander relevant label bedenken. Ik moet bij beluistering van Big For You af en toe wel aan Prince denken, zonder dat de muziek van Zsela echt lijkt op die van Prince.

Uiteindelijk kom ik misschien nog het vaakst uit bij haar vader, die als Chocolate Genius een aantal briljante en ook niet makkelijk in een hokje te duwen albums heeft gemaakt. Ik hoop wel dat dochterlief met haar bijzondere muziek wat succesvoller wordt dan haar vader die vooral vergeten meesterwerken heeft gemaakt.

Een meesterwerk vind ik Big For You nog niet, want ook na vele keren horen moet ik nog vooral wennen aan de muziek van Zsela, maar deze wordt vooralsnog zeker niet minder, integendeel. Zsela bracht haar debuutalbum uit in een van de laatste drukke releaseweken van de eerste helft van 2024, waardoor het album nog niet veel wordt besproken, maar dit alternatieve zomeralbum mag zeker niet tussen wal en schip vallen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: ZZ Top - RAW: ‘That Little Ol' Band From Texas’ Original Soundtrack - dekrentenuitdepop.blogspot.com

ZZ Top - RAW: ‘That Little Ol' Band From Texas’ Original Soundtrack
RAW leek op voorhand een wat overbodige soundtrack bij een documentaire over ZZ Top, maar de band speelt op de toppen van haar kunnen en imponeert met een opvallend ruwe portie bluesy rock ’n roll van wereldklasse

ZZ Top moet het inmiddels een jaar zonder bassist van het eerste uur Dusty Hill doen, maar op RAW is de bassist nog van de partij. Samen met Billy Gibbons en Frank Beard speelt hij de pannen van het dak op de soundtrack RAW. De drie ouwe rotten spelen songs uit de jongere jaren van de band, waarbij uiteraard een aantal publieksfavorieten en hits voorbij komen. Meer dan gitaar, bas, drums en de rauwe strot van Billy Gibbons heeft ZZ Top niet nodig op een album vol rock ’n roll zonder opsmuk. Het klinkt een stuk ruwer dan de reguliere albums van de band, maar het resultaat mag er zijn. RAW laat ZZ Top op haar allerbest horen en dat is een bijzonder indrukwekkende prestatie van het Texaanse drietal.

Een jaar geleden overleed ZZ Top bassist Dusty Hill, waarmee na 51 jaar een einde kwam aan de originele bezetting van de band. ZZ Top heeft de draad inmiddels weer opgepakt met de voormalige gitaartechnicus van de band Elwood Francis als bassist, maar op het deze week verschenen RAW is Dusty Hill nog te horen met zijn kompanen Billy Gibbons en Frank Beard.

RAW: ‘That Little Ol' Band From Texas’ Original Soundtrack is de soundtrack bij de gelijknamige Netflix documentaire over de band uit Houston, Texas. Deze documentaire is momenteel helaas niet te bekijken in Nederland, maar het beschikbaar komen van de soundtrack maakt heel veel goed.

RAW is een goed gekozen titel voor het album, want ZZ Top klinkt op het album een stuk ruwer dan op haar studioalbums. RAW werd live opgenomen in de oudste concertzaal van Texas, de Gruene Hall in New Braunfels. De band werd hier door de makers van de documentaire naar toe gehaald voor een fotoshoot, maar toen de instrumenten van de band er ook bleken te staan, besloten Dusty Hill, Frank Beard en Billy Gibbons om direct maar de soundtrack bij de documentaire vol te spelen.

RAW heeft de ruwe energie van een live optreden van de band, al ontbrak het publiek, maar het is ook een geweldig klinkend album. Billy Gibbons tekende voor de productie van het album, terwijl ene Ryan Hewitt verantwoordelijk was voor de mix. Deze Ryan Hewitt verdient een standbeeld, want RAW knalt werkelijk uit de speakers en klinkt alsof ZZ Top in de eigen woonkamer staat te spelen. De drie leden van de band waren tijdens de opnamen natuurlijk al aardig op leeftijd, maar klinken als een stel jonge honden die met veel passie en plezier een eerste demo opnemen.

RAW klinkt niet alleen geweldig, maar bevat ook een fraaie selectie uit het oeuvre van de band. De twaalf tracks komen van albums die de band maakte tussen 1970 en 1983 (ZZ Top’s First album, Rio Grande Mud, Tres Hombres, Fandango, Degüello, El Loco en Eliminator) en dat zijn ook de beste albums van de band, al vind ik La Futura uit 2012 ook geweldig).

ZZ Top omringde zich in de jaren 80 met flink wat synthesizers, maar op RAW hebben Billy Gibbons, Dusty Hill en Frank Beard genoeg aan de drie-eenheid gitaar, bas en drums. Dusty Hill en Frank Beard leggen een solide, strakke en vaak moddervette basis, waarop Billy Gibbons zijn geweldige gitaarwerk en zijn rauwe strot tegenaan kan leggen.

De drie ouwe rotten spelen op RAW met heel veel plezier en energie, maar ze spelen ook de veters uit je schoenen, met in vrijwel alle tracks een glansrol voor Billy Gibbons die er heerlijk op los soleert. RAW is helaas de zwanenzang van de originele bezetting van de band, maar het album laat ook ZZ Top in absolute topvorm horen.

Op voorhand leek dit me een totaal overbodig album, waardoor ik het in eerste instantie niet eens op mijn lijstje met te beluisteren nieuwe albums had gezet, maar toen ik dit uit nieuwsgierigheid alsnog deed, was ik onmiddellijk om. RAW staat garant voor ruim drie kwartier bluesy rock ’n roll met ballen en zonder opsmuk.

Het geluid van de band klinkt vaak vertrouwd, maar met name de songs van Eliminator zijn veel beter dan op het originele album, al is in Legs ook dit keer nog wel wat elektronica toegevoegd. De meeste bands die zo lang meegaan als ZZ Top zijn inmiddels ver verwijderd van hun topvorm, maar ZZ Top hoorde ik nog niet vaak of zelfs nooit beter dan dit. Geweldig album. Erwin Zijleman