recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: QTY - QTY - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Niets nieuws onder de zon was mijn eerste gedachte bij beluistering van het titelloze debuut van QTY, maar op een of andere manier raakte ik in no time gesteld op het debuut van de band uit New York.

QTY komt voort uit de mij onbekende band Grand Rapids en is geformeerd rond gitaristen en vocalisten Dan Lardner en Alex Niemetz (v).

De twee namen een paar jaar geleden een paar demo’s op in San Francisco en kregen onmiddellijk een platencontract aangeboden. Dat de platenmaatschappij vertrouwen heeft in QTY blijkt ook wel uit het feit dat niemand minder dan Bernard Butler (ook bekend als de eerste gitarist van Suede en als de helft van het onderschatte duo McAlmont & Butler) werd gestrikt voor de productie van het debuut van de band.

QTY klinkt bij eerste beluistering als een mix van Lou Reed en The Strokes, wat betekent dat de refreinen aanstekelijk zijn en de zang wat onderkoeld klinkt. QTY is er in geslaagd om het beste van beide werelden te verenigen en een aantal decennia New Yorkse popmuziek samen te brengen. De songs van QTY zijn net zo aanstekelijk en onweerstaanbaar als die van The Strokes, maar klinken net zo urgent als de songs die Lou Reed het grootste deel van zijn carrière heeft gemaakt.

Dan Lardner en Alex Niemetz hadden naar verluid een voorliefde voor rauwe garagerock en punky hooks, maar Bernard Butler heeft de muziek van de New Yorkse band ook voorzien van een popinjectie. Luisteren naar het debuut van QTY roept niet alleen associaties op met het imposante oeuvre van Lou Reed en het memorabele debuut van The Strokes, maar doet me ook met grote regelmaat denken aan de muziek van de Britse band Pulp.

Bernard Butler heeft de wat grauwe klanken uit de oefenkelder in New York verder hier en daar voorzien van zonnige koortjes en breed uitwaaiende gitaarpartijen met hier en daar een vleugje glamrock. Het zorgt ervoor dat het debuut van QTY niet alleen donker en catchy klinkt, maar ook een echte feelgood plaat is.

Toen ik de plaat een paar keer had gehoord zaten vrijwel alle songs in mijn hoofd, genoot ik van de geweldige refreinen en melodieën, was ik onder de indruk van de heerlijke gitaarlijnen van de band en enthousiast over de aan Lou Reed herinnerende vocalen van Dan Lardner.

Het zijn vocalen die luchtiger klinken dan die van de zo legendarische stadgenoot (die helaas niet meer onder ons is), wat deels de verdienste is van Alex Niemetz, die bijzonder aangenaam klinkende vrouwenvocalen met een 60s feel toevoegt aan het geluid van QTY.

Het debuut van QTY doet direct bij de eerste noten aan van alles en nog wat denken en klinkt daarom als oude wijn in nieuwe zakken, maar naarmate je de plaat vaker hoort valt op dat Dan Lardner en Alex Niemetz wel degelijk andere ingrediënten hebben toegevoegd, waardoor het debuut van de New Yorkse band aangenamer en aangenamer wordt.

Ik ben er nog niet uit of het een guilty pleasure is of een echte, maar zolang de muziek van QTY zorgt voor een brede glimlach ben ik vooral heel blij met deze plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen - A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Live At The Rainbow ’74 van Queen bleek vorig jaar een ware klassieker. Dat Queen in haar gloriejaren behoorde tot de beste live-bands aller tijden was bekend, maar op de tot op dat moment verschenen live-registraties van de band kwam dat niet volledig uit de verf. Live At The Rainbow ’74 knalde echter uit de speakers en liet de band op de toppen van haar kunnen horen.

Nog maar net bekomen van het fantastische live-materiaal uit 1974, ligt er al weer een nieuwe portie live-materiaal van Queen te wachten.

A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 werd het jaar na de legendarische concerten in The Rainbow opgenomen, maar in dat ene jaar was er nogal wat veranderd voor Queen. Waar Queen in 1974 nog deels aanstormend talent was en deels net was doorgebroken met Sheer Heart Attack, had de band in 1975 met A Night At The Opera een echte klassieker op haar naam staan. Queen was op deze plaat getransformeerd van een bijzondere hardrock band in een band die alles aan leek te kunnen.

De op kerstavond opgenomen set op A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 wijkt desondanks niet heel erg af van de een jaar eerder opgenomen set in The Rainbow, maar bevat wel het op dat moment nog kakelverse Bohemian Rhapsody (naar verluid is dit de eerste live-versie van de popklassieker).

De overeenkomsten tussen beide live-sets domineren echter. Ook op A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 verkeert Queen in absolute topvorm en is het nog vooral een (hard)rockband. Freddy Mercury zingt geweldig en is op dreef op de piano, de ritmesectie is oerdegelijk en het gitaarwerk van Brian May knalt uit de speakers. De set uit 1975 vind ik misschien nog wel indrukwekkender dan die uit 1974 en ook indrukwekkender dan sets van latere jaren. Dat zegt wat.

Op A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 is Queen nog altijd een recht voor zijn raap rockband en wat beheerst de band dit kunstje goed. Net als zijn voorganger is A Night At The Odeon: Hammersmith 1975 verplichte kost voor de fans van de band, maar ook liefhebbers van de betere rockmuziek in meer algemene zin kunnen hier niet om heen. Wederom een onmisbaar cadeautje uit de oude doos. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen - Live At The Rainbow '74 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dit is nou zo’n release waar ik niets, maar dan ook helemaal niets, van had verwacht, maar man, wat is dit goed. Idioot goed zelfs.

Ik dacht eigenlijk dat ik alle gedaanten van Queen wel kende. Lange tijd vond ik het een band om met een hele grote boog omheen te lopen, maar uiteindelijk viel dan toch het kwartje en haalde ik toch bijna het hele oeuvre van de band in huis.

Bijna het hele oeuvre, want aan de eerste twee platen van de band, Queen uit 1973 en Queen II uit 1974, kwam ik nooit toe. Ik ging er eerlijk gezegd ook van uit dat dit niet zo’n ramp was, want begon de geschiedenis van Queen niet bij Sheer Heart Attack uit 1974 of zelfs bij A Night At The Opera uit 1975?

Aan het begin van 1974 was Queen in ieder geval nog een redelijk kleine en onbekende band. De eerste twee platen waren in kleine kring omarmd, maar omdat de band een uitstekende live-reputatie had opgebouwd was het toch behoorlijk dringen voor het concert dat de band in maart 1974 gaf in de Londense club The Rainbow.

Live At The Rainbow '74 had eigenlijk in hetzelfde jaar nog moeten verschijnen, want live albums waren destijds bijna zonder uitzondering verkoopsuccessen, maar het kwam er niet van, mede omdat de band aan het eind van 1974 nogmaals in The Rainbow stond en toen zo mogelijk nog meer indruk maakte.

Queen zou in het jaar dat zou volgen uitgroeien tot één van de grootste rockbands aller tijden en bovendien tot hofleverancier van wereldhits, maar in 1974 was dit allemaal nog ver weg. Op Live At The Rainbow ’74 horen we een band die aan de ene kant in bijna alles lijkt op het grote Queen dat iedereen kent, maar aan de andere kant toch ook een hele andere band is.

Live At The Rainbow ’74 is boven alles een fantastische rockplaat. Queen maakt in haar beginjaren nog redelijk conventionele hardrock. Zeker de ritmesectie doet geen hele bijzondere dingen, maar klinkt wel moddervet en strak; precies zoals het moet.

Gitarist Brian May zou later een geheel eigen gitaargeluid ontwikkelen, maar op Live At The Rainbow ’74 klinkt hij nog als een typische hardrock gitarist. Wel een hele goede hardrock gitarist trouwens en bovendien een hardrock gitarist die zo nu en dan durft te experimenteren.

Toch klinkt Live At The Rainbow als 100% Queen en dat heeft alles te maken met de imposante stem van Freddie Mercury. Het zou nog jaren duren voordat Mercury zou worden uitgeroepen tot één van de beste zangers aller tijden, maar wat hij op deze live-plaat laat horen is niet misselijk.

Queen is op Live At The Rainbow ’74 nog voor een belangrijk deel een typische hardrock band, maar hier en daar werkt de band ook al aan het geluid dat uiteindelijk zou transformeren in het typische Queen geluid. In enkele songs duiken invloeden uit de symfonische rock (de term progrock hadden we destijds nog niet bedacht) op en ook de hier en daar ingezette koortjes roepen associaties op met het latere Queen geluid.

Waar Freddy Mercury later zou uitgroeien tot een top entertainer, maakt hij op deze live-plaat nog een redelijk bescheiden indruk. Maar ondertussen zingt hij natuurlijk wel de sterren van de hemel.

Live At The Rainbow ’74 is een ongelooflijk energieke rockplaat die hard aankomt. Alles wordt met evenveel power gespeeld en alles is even goed. Het feit dat ik zelfs de drumsolo uit weet te zitten zegt genoeg. Ik heb een aardig stapeltje Queen live-platen in de kast staan, maar deze is onbetwist de beste van het stel. Dat ik deze sensatie niet heb zien aankomen, maakt de impact van deze plaat alleen maar groter.

Ik zou overigens kiezen voor de luxe editie, want die bevat naast de november show ook nog de bijna even memorabele show uit maart, die goed laat horen hoe imposant Queen zich zou ontwikkelen in 1974. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen Of Jeans - All Again - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Queen Of Jeans - All Again
De Amerikaanse band Queen Of Jeans maakte al twee prima albums, maar met All Again legt de band uit Philadelphia de lat nog een stuk hoger en levert het een album met perfecte popsongs op dat alle aandacht verdient

Het is een paar jaar stil geweest rond Queen Of Jeans, maar gelukkig is de band weer terug. Met If You're Not Afraid, I'm Not Afraid leverde de Amerikaanse band immers een album af dat naar veel meer smaakte en dat meer krijgen we met All Again, dat ook nog eens een stuk beter is. De muziek van Queen Of Jeans leunt op All Again wat minder zwaar op het verleden, maar de band verwerkt nog steeds uiteenlopende invloeden. De muziek is prachtig en de zang is prachtig, maar het zijn dit keer ook zeker de uitstekende songs die de aandacht trekken. Queen Of Jeans heeft een tijdloos maar ook eigentijds popalbum gemaakt en het is er een van een heel hoog niveau.

Queen Of Jeans ken ik van het album If You're Not Afraid, I'm Not Afraid, dat toch wel enigszins tot mijn verbazing al weer bijna vijf jaar oud is. Op dat album maakte de band uit Philadelphia, Pennsylvania, makkelijk indruk met haar songs, die op bijzondere wijze uiteenlopende invloeden wisten te verbinden.

Queen Of Jeans liet zich op haar tweede album absoluut inspireren door de psychedelische muziek en de Phil Spector pop uit de jaren 60, maar kon ook goed uit de voeten met invloeden uit de jaren 90 en dan met name met invloeden uit de indierock, shoegaze en dreampop. Queen Of Jeans wist zich door het toevoegen van invloeden uit de jaren 60 te onderscheiden van al die bands die zich beperkten tot inspiratie uit de jaren 90. Het deed me af en toe wel wat denken aan de muziek van het helaas totaal vergeten Crowsdell en dat is een groot compliment.

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid van Queen Of Jeans deed in Nederland helaas niet veel en ook het deze week verschenen nieuwe album van de band wordt helaas nog niet overladen met aandacht. Ook met All Again heeft de Amerikaanse band, die inmiddels is uitgebreid tot een viertal, echter een zeer interessant album afgeleverd.

Vergeleken met het vorige album is de band uit Philadelphia op haar nieuwe album wat opgeschoven richting de indierock van het heden, maar invloeden uit het verleden zijn zeker niet helemaal verdwenen uit het geluid van Queen Of Jeans. Het levert een serie songs op die het best zijn te omschrijven als tijdloze rocksongs.

Op If You're Not Afraid, I'm Not Afraid sprak vooral de mix van invloeden me aan, maar All Again maakt op alle mogelijke wijze indruk. De zang van Miri Devora is nog een stuk mooier en zelfverzekerder dan op het vorige album en draagt nadrukkelijk bij aan de hoge kwaliteit van All Again. Het is een mooie heldere stem, die perfect past bij het zonnige gitaargeluid van de band.

Het vooral gitaar georiënteerde geluid van Queen Of Jeans klinkt ook een stuk mooier dan op het vorige album en heeft meer dan eens een dreampop vibe, overigens zonder de platgetreden paden van dat genre te bewandelen. Het is allemaal prachtig geproduceerd door de mij onbekende Will Yip, die het nieuwe album van Queen Of Jeans heeft voorzien van een mooi ruimtelijk en ook sfeervol geluid.

All Again krijgt zoals gezegd nog niet veel aandacht, maar ik weet zeker dat dit album een breed publiek moet kunnen aanspreken. In eerste instantie met de bijzonder mooie zang en de zeer aangename klanken, maar de Amerikaanse band heeft voor haar nieuwe album ook nog eens een serie weergaloze songs geschreven.

In muzikaal opzicht past All Again misschien in het hokje indierock, maar de songs van Queen Of Jeans zijn op het nieuwe album stuk voor stuk 24-karaat popsongs. De ene song is nog tijdlozer dan de andere en alle songs op het album zijn vrijwel onmiddellijk goed voor een gevoel van gelukzaligheid, wat weer fraai contrasteert met de persoonlijke teksten van Miri Devora, die vooral gaan over de hobbelige weg van de liefde.

Ik was in 2019 zoals gezegd behoorlijk enthousiast over If You're Not Afraid, I'm Not Afraid van Queen Of Jeans, maar het deze week verschenen nieuwe album van de band is echt in alle opzichten beter. Ga dat horen, je krijgt er geen spijt van. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen Of Jeans - If You're Not Afraid, I'm Not Afraid - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Queen Of Jeans - If You're Not Afraid, I'm Not Afraid
Bij eerste beluistering was ik verkocht, maar If You're Not Afraid, I'm Not Afraid van de Amerikaanse band Queen Of Jeans wordt alleen maar mooier

Er zijn momenteel talloze bands die teren op de muzikale erfenis van de shoegaze en dreampop. Ook Queen Of Jeans is niet vies van invloeden uit deze genres, maar de Amerikaanse band verwerkt ze wel in een geheel eigen geluid. Het is een geluid dat nadrukkelijk put uit de muziek die in de jaren 90 werd gemaakt, maar invloeden uit de jaren 60 vinden net zo makkelijk hun weg in de muziek van de band. Het levert een prachtig geluid op waarin diepe bassen worden gecombineerd met fraai en veelkleurig gitaarwerk. Het past prachtig bij de geweldige zang op het album en het is deze zang die het album nog wat verder boven het maaiveld uit tilt. Het is een van de obscure parels van deze week, maar wat is het een mooie.

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid is mijn eerste kennismaking met de muziek van de uit Philadelphia, Pennsylvania, afkomstige band Queen Of Jeans.

De band, die momenteel bestaat uit twee vrouwen en één man, of volgens hun bandcamp pagina uit “2 gay vegans + 1 beautiful boy omnivore from south Philly”, debuteerde vorig jaar heel aardig, maar zet nu een flinke stap op haar tweede album. Queen Of Jeans maakt op If You're Not Afraid, I'm Not Afraid muziek die herinnert aan het verleden, maar die ook eigentijds klinkt.

Vooral door de stevig aangezette vocalen en koortjes is de muziek van de Amerikaanse band aan de ene kant voorzien van een 60s geluid dat herinnert aan de hoogtijdagen van de Phil Spector girlpop, maar Queen Of Jeans heeft zich ook stevig laten beïnvloeden door 60s psychedelica. De band heeft haar inspiratie zeker niet alleen in de jaren 60 gevonden, want uit de jaren 90 klinken flink wat invloeden uit de indie-rock en uit de dreampop en met name shoegaze door.

Het levert een sound op die me uitstekend bevalt. If You're Not Afraid, I'm Not Afraid combineert diepe bassen en ruimtelijke gitaarlijnen met mooie helderde vrouwenvocalen. Het zijn de vooral deze vocalen die mijn enthousiasme voor het nieuwe album van Queen Of Jeans in eerste instantie aanwakkerden. Het zijn vocalen die de songs van de band uit Philadelphia een flink stuk omhoog tillen, zeker wanneer de zoete klanken worden gebundeld in bloedmooie koortjes. Het past allemaal prachtig bij de instrumentatie die gruizige gitaarlijnen combineert met prachtige ruimtelijk gitaarloopjes.

Het geluid van de band klinkt vertrouwd in de oren, maar toch doet de muziek van Queen Of Jeans me niet direct aan die van een andere band denken, of het moet een vage herinnering aan de helaas nooit doorgebroken band Crowsdell zijn.

If You're Not Afraid, I'm Not Afraid streelt steeds weer het oor met honingzoete melodieën, schitterend gitaarwerk en fraaie vocalen. Direct bij eerste beluistering was ik verkocht, maar de songs van de Amerikaanse band worden bij herhaalde beluistering zeker niet minder. Integendeel.

Het knappe van dit album is dat iedere keer wanneer je denkt dat je het in een hokje hebt geduwd het weer een net wat andere kant opschiet. Queen Of Jeans kan uit de voeten met gruizige shoegaze, maar kan ook meedogenloos verleiden met honingzoete pop. De band onderscheidt zich daarom bijzonder makkelijk van al die bands die de afgelopen jaren de muzikale erfenis van de shoegaze of de dreampop hebben omarmd.

De band, die ook in tekstueel opzicht wat te melden heeft en geen blad voor de mond neemt, verdient een groot compliment voor het prachtige geluid op haar nieuwe album, wat ongetwijfeld deels de verdienste is van producer Will Yip. De bassen knallen uit de speakers, maar ook de subtiele gitaarlijnen en zangpartijen krijgen alle ruimte die ze nodig hebben en klinken alsof ze op 1 meter afstand van je worden ingespeeld. Heel veel aandacht is er in Nederland nog niet voor dit nieuwe album van Queen Of Jeans, maar If You're Not Afraid, I'm Not Afraid is een ware parel. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen Of The Meadow - A Room To Store Hapiness - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bescheiden meesterwerken vallen momenteel makkelijk tussen wal en schip, maar dit is een plaat om te koesteren

Wat was ik ruim twee jaar geleden onder de indruk van het debuut van Queen Of The Meadow, maar desondanks verdween de nieuwe plaat van het tweetal uit Bordeaux vorige maand te makkelijk op de stapel. Wat ben ik blij dat de plaat er ook weer af is gekomen, want A Room To Store Hapiness is een plaat van een bijna onwerkelijke schoonheid. De instrumentatie is subtiel maar prachtig, de stem van Helen Ferguson is er een om intens van te houden, terwijl de songs van het duo zo intiem zijn dat je je soms schuldig voelt dat je er naar luistert. Door de persoonlijke en indringende teksten en de nog wat mooiere songs overtreft deze plaat het debuut van het duo en zijn de jaarlijstjes het meest logische volgende station.

Ik was iets meer dan twee jaar geleden behoorlijk onder de indruk van Aligned With Juniper van Queen Of The Meadow. Het debuut van het duo uit Bordeaux was een bescheiden meesterwerk dat zich in eerste instantie niet heel erg opdrong, maar uiteindelijk naar grote hoogten wist te stijgen.

Aligned With Juniper verscheen twee jaar geleden in de zomer; een periode waarin het aantal nieuwe releases relatief beperkt is. De tweede plaat van het Franse duo verscheen ruim een maand geleden, in een week met een duizelingwekkend groot aantal releases. Het zijn weken waarin bescheiden meesterwerken die zich ook nog eens langzaam opdringen een groot risico lopen om tussen wal en schip te vallen en dat is ook precies wat leek te gebeuren met de tweede plaat van Queen Of The Meadow.

Meerdere lezers van deze BLOG, die ik ooit op het spoor zette van het debuut van het duo, wezen me echter bij herhaling op A Room To Store Hapiness, waardoor de tweede plaat van Queen Of The Meadow toch nog in de cd-speler verdween. Gelukkig maar, want ook de tweede plaat van het duo uit Bordeaux is een plaat van grote schoonheid.

Helen Ferguson en Julien Pras borduren op hun tweede plaat nadrukkelijk voort op het zo bijzondere debuut, maar hebben ook een plaat gemaakt die nog mooier, intiemer, intenser en indringender is.

Helen Ferguson was na het debuut een tijd door haar inspiratie heen, maar hervond die inspiratie door een nogal heftige persoonlijke gebeurtenis. Nadat ze verkeerde medicijnen voorgeschreven had gekregen raakte ze in een vier dagen durende psychose en was ze bang krankzinnig te worden. Het liep uiteindelijk goed af, maar de heftige gebeurtenis heeft zijn sporen nagelaten in de songs van Queen Of The Meadow. A Room To Store Hapiness is een intieme en persoonlijke plaat vol melancholie, maar het is ook een plaat die kracht uitstraalt.

In muzikaal opzicht is er als gezegd niet eens zo gek veel veranderd. Helen Ferguson en Julien Pras maken nog altijd uiterst ingetogen en vaak zelfs fluisterzachte popliedjes. Het zijn popliedjes die zijn voorzien van een ingetogen akoestische instrumentatie, die vooral bestaat uit akoestische gitaren en hier en daar wat strijkers, en die de meeste kleur halen uit de bijzonder mooie stem van Helen Ferguson, die ook op A Room To Store Hapiness het oor streelt met vocalen waarvan je alleen maar zielsgelukkig kunt worden, zeker ook wanneer de stem in meerdere lagen tot je komt.

Queen Of The Meadow maakt nog altijd muziek die is geworteld in de Britse en Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70, maar het tweetal uit Bordeaux geeft ook een eigen draai aan deze invloeden, waardoor de muziek van het tweetal fris en eigentijds klinkt.

Het is muziek die heerlijk loom en dromerig voortkabbelt op de achtergrond, maar Queen Of The Meadow maakt muziek die het verdient om uitgeplozen te worden. Luister naar A Room To Store Hapiness met de volumeknop wat verder open of met de koptelefoon en je hoort dat de instrumentatie veel rijker en veelkleuriger is en je hoort bovendien nog beter hoe mooi en bijzonder de stem van Helen Ferguson is.

Ik ben inmiddels talloze luisterbeurten verder en hou inmiddels zielsveel van deze plaat, die nog een stuk beter is dan zijn voorganger. A Room To Store Hapiness is veel te bescheiden om een plek in de jaarlijstjes af te dwingen, maar hoort hier absoluut thuis. Wat een prachtplaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen Of The Meadow - Aligned With Juniper - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Je hebt platen die direct op de dag van de release de aandacht opeisen door naam of faam of door vooruitgesnelde roem. Je hebt ook platen die maar geduldig op de stapel blijven liggen en daar uiteindelijk alleen door toeval of door een klein zetje van af komen.

Aligned With Juniper van Queen Of The Meadow had een klein zetje nodig, maar vervolgens was er niet veel voor nodig om genadeloos te vallen voor deze plaat.

Queen Of The Meadow is het debuut van een Frans duo dat bestaat uit Helen Ferguson en Julian Pras. Helen Ferguson (nu halverwege de dertig) begon pas zeven jaar geleden met het bespelen van de gitaar en Julian Pras was destijds haar leraar. De twee gaan inmiddels samen door het leven en maken vanuit Bordeaux muziek.

Op Aligned With Juniper verrast het tweetal met buitengewoon charmante popliedjes. Het zijn popliedjes die de sfeer van het verleden ademen. De muziek van Queen Of The Meadow doet denken aan de Britse en Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70, maar Helen Ferguson en Julian Pras doen veel meer dan het reproduceren van muziek uit een ver verleden.

De popliedjes van Queen Of The Meadow zijn opvallend rijk georkestreerd. Akoestische gitaren vormen de basis van het geluid van het Franse duo, maar dit geluid wordt verder ingekleurd met flink wat andere instrumenten. Toch maakt de instrumentatie op Aligned With Juniper een betrekkelijk sobere indruk, waardoor de songs van het Franse tweetal iets intiems krijgen.

Het debuut van Queen Of The Meadow is voorzien van een opvallend geluid dat folky en psychedelisch aan doet, maar ook doet denken aan de indie-pop van een band als Belle & Sebastian. De akoestische gitaren en de verleidelijke stem van Helen Ferguson staan vooraan in de mix, want niet alleen zorgt voor intimiteit, maar ook voor zonnestralen. Het zijn op het eerste gehoor relatief eenvoudige popliedjes die Queen Of The Meadow maakt, maar de songs van Helen Ferguson en Julian Pras winnen snel aan kracht.

Zeker zolang de zon schijnt is het debuut van het duo uit Bordeaux een vrijwel onweerstaanbare metgezel, maar ik ga er inmiddels van uit dat Aligned With Juniper veel langer mee gaat dan het mooie weer. Deze plaat is vast door veel meer mensen over het hoofd gezien, maar verdient echt alle aandacht. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Queen Of The Meadow - Survival Of The Unfittest - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Queen Of The Meadow - Survival Of The Unfittest
Survival Of The Unfittest is het derde album van het Franse duo Queen Of The Meadow en het is wederom een voltreffer met prachtig ingetogen folky songs en wat uitbundiger aangeklede songs

Helen Ferguson en Julian Pras wisten me al twee keer eerder te verrassen met de muziek die ze maken als Queen Of The Meadow. Op hun vorige twee albums verraste het Franse duo met een mengelmoes van psychedelische folk uit de jaren 60 en 70 en wat eigentijdser klinkende en rijk georkestreerde pop. Het is muziek die ook weer is te horen op het derde album van het tweetal uit Bordeaux. Het is inmiddels een bekend geluid, maar het klinkt nog wat mooier en verleidelijker, deels door de mooie instrumentatie en deels door de prachtige stem van Helen Ferguson. Het was weer dringen met nieuwe releases deze week, maar dit prachtalbum zou ik zeker niet laten liggen.

Ik was in de zomer van 2016 diep onder de indruk van het debuutalbum van het Franse duo Queen Of The Meadow. De uit Bordeaux afkomstige Helen Ferguson en Julian Pras betoverden op hun debuutalbum met rijk georkestreerde popliedjes die aan de ene kant herinnerden aan de Britse en Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70, maar die door de rijke orkestratie ook wel wat deden denken aan Belle & Sebastian en soortgenoten.

Ondanks de diepe indruk die het debuutalbum Aligned With Juniper in 2016 maakte, was ik Queen Of The Meadow alweer vergeten toen twee jaar later A Room To Store Happiness verscheen. Toen ik het album aan het eind van het betreffende jaar alsnog oppikte, bleek het tweede album van Queen Of The Meadow minstens net zo mooi of misschien zelfs nog wel mooier dan het debuut van het Franse duo.

We zijn inmiddels weer tweeënhalf jaar verder, maar deze week verscheen het derde album van Queen Of The Meadow. Waar het Franse duo door het uitbrengen van de eerste twee albums via het Nederlandse Tiny Room Records ook een beetje onze nationale trots was, is Survival Of The Unfittest uitgebracht door het Franse Only Lovers Records. De Nederlandse inbreng is dit keer daarom nihil, maar het derde album van Queen Of The Meadow is er niet minder mooi om.

Survival Of The Unfittest borduurt nadrukkelijk voort op de vorige twee albums van Helen Ferguson en Julian Pras. Ook op hun derde album betovert het Franse duo met akoestische folksongs die herinneren aan zowel de Britse als de Amerikaanse (psychedelische) folk uit de jaren 60 en 70, maar Survival Of The Unfittest bevat ook een aantal veel voller of zelfs uitbundig ingekleurde songs.

Ik vind het lastig kiezen tussen de beide uitersten op het album. In de sober ingekleurde songs op het album klinkt de zachte en heldere stem van Helen Ferguson prachtig en nodigt de muziek van Queen Of The Meadow uit tot wegdromen, wat prima kan in de zomerzon die momenteel zo uitbundig schijnt. Als het duo kiest voor een wat uitbundiger geluid klinkt de muziek op Survival Of The Unfittest daarentegen net wat eigentijdser en ook daar is wat voor te zeggen.

Gelukkig hoef ik niet te kiezen, want persoonlijk vind ik alles op het derde album van de twee Franse muzikanten mooi. Helen Ferguson en Julian Pras doen op hun derde album alles zelf, maar van compromissen is geen sprake. De instrumentatie klinkt nog wat mooier en verzorgder dan op de vorige twee albums van het duo uit Bordeaux en ook de zang van Helen Ferguson is alleen maar onweerstaanbaarder geworden. De meeste winst zit echter in de songs, die gevarieerder en nog aansprekender zijn dan die op de eerste twee albums van het Franse tweetal.

Bij de release van het tweede album van Queen Of The Meadow was ik niet direct bij de les, maar Survival Of The Unfittest stond in de week van de release direct op mijn lijst met verplichte kost en het album heeft me zeker niet teleurgesteld. Queen Of The Meadow is aangenaam gezelschap op een mooie lentedag of een broeierige zomeravond, maar ik weet nu al dat Survival Of The Unfittest ook de herfst- en winteravonden van later dit jaar bijzonder fraai gaat inkleuren. Frans klinkt het overigens geen moment, maar wat is het weer mooi. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Quiles & Cloud - Shake Me Now - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De muziek die Quiles & Cloud maken op Shake Me Now doet sterk denken aan de muziek die een jaar of wat geleden nog het etiket “progressive bluegrass” kreeg opgeplakt.

Net als bijvoorbeeld Nickel Creek, The Duhks en natuurlijk Alison Krauss & Union Station maken Quiles & Cloud muziek die zich laat inspireren door betrekkelijk traditionele bluegrass, country en folk en die opvalt door een warm akoestisch geluid, virtuoos spel op uiteenlopende snareninstrumenten en mooie heldere vocalen. Het is muziek die vaak als braaf wordt bestempeld, maar ik hou er wel van.

Quiles & Cloud is een duo uit San Francisco dat bestaat uit Maria Quiles en Rory Cloud. Rory Cloud kan uit de voeten op een aantal snareninstrumenten maar excelleert vooral op de akoestische gitaar, terwijl Maria Quiles is gezegend met een prachtig helder stemgeluid, dat af en toe wel wat doet denken aan Alison Krauss.

Alle songs op Shake Me Now volgen een vergelijkbaar stramien. Mooi en warm klinkend akoestisch gitaarspel vormt de basis van de songs van Quiles & Cloud. Het is een betrekkelijk ingetogen basis, die verder incidenteel wordt ingekleurd met fraai vioolspel en ingenieus banjospel en wordt versterkt door de subtiele maar bijzonder functionele bijdragen van de staande bas.

Het warme klankentapijt vormt een fraaie basis voor de bijzonder aangename en vaak bloedstollend mooie vocalen van Maria Quiles, die in de fraaie harmonieën gezelschap krijgt van Rory Cloud.

De criticus zal beweren dat Quiles & Cloud wel erg netjes binnen de lijntjes van de wat brave “progressive bluegrass” kleuren, maar op een regenachtige avond of lome ochtend voldoet de sfeervolle muziek van het Californische duo uitstekend.

Het is knap hoe de uiterst sobere instrumentatie er toch in slaagt om vol en warm te klinken. Het is minstens even knap hoe Maria Quiles je weet mee te slepen met haar mooie heldere stem.

De muziek van Quiles & Cloud zit zoals gezegd dicht tegen die van Alison Krauss & Union Station en hun volgelingen aan, maar wanneer wordt gekozen voor een net wat minder gepolijst geluid, komt ook het unieke geluid van Gillian Welch binnen bereik.

Omdat ik dit soort muziek over het algemeen wel kan waarderen, was ik vrij snel overtuigd van de kwaliteiten van het duo uit San Francisco, maar Shake Me Now is me sindsdien nog veel dierbaarder geworden.

Zeker wanneer de zon begint te schijnen neemt de rustgevende werking van de muziek van Quiles & Cloud immers alleen maar toe en komt de kwaliteit van Shake Me Now steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Quivers - Golden Doubt - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Quivers - Golden Doubt
Of we in 2021 de voorspelde Summer Of Love krijgen zal de tijd leren, maar de perfecte soundtrack voor deze Summer Of Love is er en is van de hand van de Australische band Quivers

Ik heb al decennia lang een ongelooflijk zwak voor de geweldige popsongs van de Australische band The Go-Betweens. Hiervoor moet ik diep in de archieven duiken, maar gelukkig zijn er ook volgelingen als Quivers, dat met Golden Doubt een onweerstaanbaar lekker album aflevert. Het is een album dat herinnert aan The Go-Betweens, maar er duikt nog een heel rijtje andere grote namen op bij beluistering van de muziek van de band uit Melbourne. Op hetzelfde moment maakt Quivers zorgeloze pop die driftig strooit met zonnestralen en die op buitengewoon aangename wijze vermaakt. Het is muziek om 40 minuten heel blij van te worden en hierna zet je Golden Doubt gewoon nog eens op.

Golden Doubt is dit jaar al het tweede album van de Australische band Quivers dat mij weet te bereiken. Eerder dit jaar verscheen immers Out Of Time, dat een integrale remake is van R.E.M.’s gelijknamige album uit 1991. Het is echt een geweldige remake, al is Out Of Time van R.E.M. wat mij betreft ook een album waar je van af moet blijven. De versie van de Australische band maakte me echter wel nieuwsgierig naar andere muziek van Quivers en die verscheen deze week.

Quivers debuteerde in 2015 al in een andere samenstelling en met een album dat ik in ieder geval nooit heb opgemerkt, maar het deze week verschenen Golden Doubt is absoluut de moeite van het ontdekken waard. De uit twee mannen en twee vrouwen bestaande band uit Melbourne grossiert op haar nieuwe album immers in muziek die overloopt van de zonnestralen en daarom perfect kleurt bij het huidige seizoen.

Het is muziek die goed past in het hokje “jangle pop”, maar bij beluistering van Golden Doubt heb ik ook direct mooie herinneringen aan flink wat memorabele albums uit mijn platenkast, waarbij de albums van de eveneens Australische band The Go-Betweens vooraan staan, maar waarin ook flink wat invloeden van R.E.M. opduiken en bovendien invloeden van een aantal memorabele bands uit de Nieuw-Zeelandse stal van Flying Nun Records zijn te horen.

Met het noemen van dit soort namen leg ik de lat direct erg en misschien zelfs wel onrealistisch hoog voor Quivers, maar de Australische band kan het aan. Golden Doubt staat namelijk vol met onweerstaanbaar lekkere popliedjes en het zijn popliedjes die de zomer stevig omarmen.

Vergeleken met het genoemde vergelijkingsmateriaal klinken een aantal songs van Quivers net wat lichtvoetiger. De band uit Melbourne prefereert zoet boven bitterzoet en schuwt hier en daar ook een randje kitsch niet, maar tegenover de misschien net wat te lichtvoetige en zoete songs staan een aantal juwelen van songs. Ook met de lichtvoetige songs is overigens helemaal niets mis, want op de zomerdagen van het moment gaan ze er in als koek.

Quivers weet uitstekend hoe een nagenoeg perfecte popsong moet klinken, maar de Australische band heeft ook een geluid dat past binnen de jangle pop, met hier en daar uitstapjes richting de rijk georkestreerde pop van een band als Belle & Sebastian. Op een album dat in het hokje jangle pop past is het gitaarwerk natuurlijk heerlijk, maar ook de keyboards springen steeds op aangename wijze in het gehoor.

Wanneer de mannelijke vocalen domineren hoor je af en toe toch stiekem het bitterzoete van The Go-Betweens, maar de koortjes van de twee vrouwelijke leden van de band geven de muziek van Quivers steeds weer een aangenaam en zorgeloos karakter.

Quivers maakt het soort muziek dat in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk momenteel nauwelijks meer gemaakt wordt, maar aan het andere eind van de wereld weten ze er gelukkig nog wel raad mee.

Quivers heeft met Golden Doubt de soundtrack van een mooie zomer gemaakt en het is een soundtrack die verrassend goed op smaak blijft. En als ik dan even toe ben aan iets anders, gooi ik ook de versie die de band maakte van R.E.M.’s Out Of Time er nog even tegenaan, want die klinkt toch ook bijzonder lekker. Wat een leuk bandje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Quivers - Oyster Cuts - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Quivers - Oyster Cuts
De Australische band Quivers timmert in eigen land al een tijdje aan de weg, maar moet met het bijzonder aangename en nagenoeg perfecte zomeralbum Oyster Cuts ook aan de andere kant van de wereld potten gaan breken

Het vorige album van Quivers uit Melbourne kreeg uiteindelijk niet de aandacht die het verdiende, maar met Oyster Cuts doet de Australische band een nieuwe poging. Het is een wat mij betreft zeer geslaagde poging, want het nieuwe album van Quivers is een album vol zoete verleiding. Het is een album dat herinnert aan de onweerstaanbaar lekkere en vaak bitterzoete popsongs van landgenoten The Go-Betweens, maar de songs van Quivers laten zich door veel meer muziek beïnvloeden en klinken ook zeker eigentijds. Zeker bij de zomerse temperaturen van het moment doet het nieuwe album van de Australische band het uitstekend, maar dit album gaat nog veel langer mee.

De Australische band Quivers maakte wat mij betreft met Golden Doubt de soundtrack van de zomer van 2021. Dat is althans wat ik destijds opschreef in mijn recensie van het album. In de vroege zomer van 2021 werd nog uitgekeken naar een ‘summer of love’ na het jaar van de coronapandemie. Het virus bleek helaas een stuk hardnekkiger dan verwacht, waardoor ook de zomer van 2021 in het water viel.

Dat heeft er misschien ook wel voor gezorgd dat ik het album van Quivers na de zomer van 2021 snel ben vergeten. De band uit Melbourne krijgt een herkansing met het deze week verschenen Oyster Cuts en het vierde album van Quivers is een album dat absoluut kans maakt op de eretitel ‘soundtrack van de zomer van 2024’, zeker nu de zon zo schijnt als op het moment.

In mijn recensie van het vorige albums van Quivers noemde ik meerdere malen de naam van de eveneens Australische band The Go-Betweens en dat is een naam die ook onmiddellijk op komt bij beluistering van Oyster Cuts. The Go-Betweens waren met name in de jaren 80 meester in het schrijven van hopeloos aanstekelijke, maar ook stekelige popsongs, wat een handvol destijds zwaar onderschatte albums opleverde.

Australië was in die tijd nog heel ver weg, maar sinds de komst van het Internet duikt een album dat van de andere kant van de wereld verschijnt hier net zo snel op als een album van eigen bodem. Desondanks heeft Oyster Cuts van Quivers hier nog niet veel aandacht gekregen, wat alles te maken heeft met de huidige zomerdip in de muziekwereld.

The Go-Betweens zijn zeker niet de enige muzikale helden van de leden van Quivers. In 2021 bracht de band naast het eerder genoemde Golden Doubt ook haar versie van R.E.M.’s Out Of Time uit en ook op Oyster Cuts zijn invloeden van R.E.M. hoorbaar. Quivers teert echter niet alleen op de inspiratiebronnen uit het verleden, maar maakt ook indruk met fris klinkende songs.

Net als The Go-Betweens staat Quivers garant voor geweldige melodieën, is het gitaarwerk lekker rafelig en zijn de songs zowel aanstekelijk als prikkelend. De muziek van Quivers is misschien nog wel onweerstaanbaarder dan de muziek van The Go-Betweens door de combinatie van mannenstemmen en vrouwenstemmen en de meerstemmige zang, die nog een extra dimensie toevoegen aan de muziek van de Australische band.

Direct bij eerste beluistering werd ik meedogenloos verleid door de zonnige popsongs van de Australische band, maar Oyster Cuts is een album dat bij herhaalde beluistering alleen maar beter wordt. Bijvoorbeeld door het subtiele laagje shoegaze, de tijdloze rock riffs of het laagje 80s synthpop, maar ook door al het andere moois dat onder de enorme dosis aan zonnestralen is verstopt.

Golden Doubt viel in 2021, mede door het uitblijven van de aangekondigde en zo gewenste ‘summer of love’ wat tussen wal en schip, maar met Oyster Cuts laat de band uit Melbourne horen dat het vorige album zeker geen toevalstreffer was. Zeker op het eerste deel van het album strooit Quivers met perfecte popsongs, maar op de tweede helft is ook aan de cooling down gedacht, wat dit uitstekende album nog wat beter maakt. De zomer van 2024 wordt een stukje mooier door dit heerlijke album, maar Oyster Cuts is een album voor alle seizoenen. Erwin Zijleman