Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Valerie June - Owls, Omens, And Oracles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Valerie June - Owls, Omens, And Oracles
Valerie June leverde vier jaar geleden een waar meesterwerk af met The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers en levert nu met Owls, Omens, And Oracles wederom een prachtalbum af

De carrière van de Amerikaanse muzikante Valerie June had een slappe start, maar sinds Pushin' Against A Stone uit 2013 gaat het haar voor de wind. Haar albums worden sindsdien alleen maar beter en ook het deze week verschenen Owls, Omens, And Oracles is weer van hoog niveau. De keuze voor M. Ward als producer is een opvallende, maar het werkt. De Amerikaanse muzikant en producer laat het nieuwe album van Valerie June klinken als een authentiek soulalbum van vele decennia geleden, maar heeft ook frisse en wat ruwe accenten toegevoegd aan haar geluid. Het zorgt er voor dat de muziek van Valerie June toch weer anders klinkt dan die van anderen en dat is knap.

Het is een bijzonder fascinerend stapeltje albums dat Valerie June inmiddels op haar naam heeft staan. De Amerikaanse muzikante groeide op in armoede als dochter van een ‘brick cleaner’ op het platteland van Tennessee, trouwde op jonge leeftijd, zag haar huwelijk alweer snel stranden, bouwde een reputatie op als straatmuzikant aan de Amerikaanse westkust en vertrok uiteindelijk naar Memphis om haar muzikale carrière een boost te geven.

Dat lukte niet met de albums die ze in eigen beheer uitbracht, maar wel met het album Pushin' Against A Stone dat in 2013 verscheen. Het door Dan Auerbach (The Black Keys) geproduceerde album was voor velen de eerste kennismaking met de muziek van Valerie June en het was er een die indruk maakte bij zowel de critici als een breed publiek. Op haar debuutalbum vermengde Valerie June op eigenzinnige wijze uiteenlopende invloeden uit de zwarte muziek, maar ze voegde er allerlei invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek aan toe en was ook niet vies van een vleugje pop.

Het album klonk door de trefzekere productie van Dan Auerbach en de prima muzikanten die waren te horen op het album prachtig authentiek, maar wat het meest opviel was de bijzondere stem van Valerie June, die ingrediënten van een aantal grote soulzangeressen combineerde in een eigenzinnig geluid.

Met The Order Of Time uit 2017 bevestigde de Amerikaanse muzikante haar status, om in 2021 met The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers een bescheiden meesterwerk vol invloeden en een psychedelisch jaren 60 sfeertje af te leveren. Na het ook heel aardige tussendoortje met covers, Under Cover uit 2022, keert Valerie June deze week terug met Owls, Omens, And Oracles en wat is het weer een lekker album.

Valerie June werkt op haar nieuwe album samen met muzikant en producer M. Ward, wat een opvallende keuze is. Het is een keuze die verrassend goed uitpakt, want M. Ward heeft op Owls, Omens, And Oracles de sterke punten van Valerie June behouden, maar voegt ook nieuw elan toe aan het unieke geluid van de Amerikaanse muzikante, die tegenwoordig Brooklyn, New York, als thuisbasis heeft.

Ook Owls, Omens, And Oracles lijkt af en toe weer weggelopen uit een ver verleden met echo’s van de soul van divers pluimage uit de jaren 60 en 70, maar M. Ward heeft het album ook voorzien van een eigentijds indie randje. Bij eerste beluistering vond ik het nieuwe album van Valerie June niet zo indrukwekkend als het weergaloze The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers, maar wat is Owls, Omens, And Oracles een groeialbum.

Het is een album dat zich laat beluisteren als een authentiek soulabum van vele decennia geleden, maar op hetzelfde moment is het een fris album dat het uitstekend gaat doen als soundtrack van een prachtige zomer.

Valerie June put stevig uit de archieven van de soul, maar qua invloeden is haar nieuwe album een veelzijdig album. Die veelzijdigheid hoor je nog veel beter in de instrumentatie, die steeds weer net wat anders klinkt, maar altijd de juiste snaar weet te raken, net als de stem van de Amerikaanse muzikante. Owls, Omens, And Oracles is ook nog eens een album dat van de eerste tot en met de laatste noot plezier uitstraalt, wat het nieuwe album van Valerie June nog wat leuker en onweerstaanbaarder maakt. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valerie June - The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Valerie June - The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers
Valerie June slaat nieuwe wegen in op The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers, dat herinnert aan klassiekers uit een ver verleden, maar dat ook eigenzinnig en eigentijds klinkt

Valerie June toonde zich op haar eerste twee albums al een zeer eigenzinnig muzikante en zangeres, maar doet er op haar derde album nog een schepje bovenop. The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers voegt nog wat extra invloeden toe aan het bijzondere Valerie June geluid en valt bovendien op door een rijke instrumentatie en soms wat psychedelisch aandoende arrangementen. The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers lijkt zo nu en dan een verloren gewaande klassieker uit een ver verleden, tot de muzikante uit Memphis, Tennessee, je toch weer het heden in sleurt. Bijzonder fascinerend en terecht bejubeld album.

De Amerikaanse muzikante Valerie June neemt flink de tijd voor haar albums. Tussen haar debuut Pushin' Against A Stone uit 2013 en opvolger The Order Of Time zat een periode van vier jaar en diezelfde periode zit ook tussen het tweede en het deze week verschenen derde album van Valerie June. The Order Of Time was vier jaar geleden het lange wachten meer dan waard en dit gaat ook weer op voor het deze week verschenen The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers.

Valerie June viel op haar vorige twee albums op met een bijzonder geluid en een bijzondere stem. Die bijzondere stem is uiteraard ook op The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers weer van de partij, maar in muzikaal opzicht gaat Valerie June nog wat meer haar eigen weg. De invloeden uit onder andere de folk, soul, gospel en blues zijn gebleven, maar de muzikante uit Memphis, Tennessee, voegt op haar derde album nog flink wat invloeden toe.

Valerie June werkte op haar vorige twee albums met respectievelijk Dan Auerbach en Richard Swift als producers en heeft dit keer gekozen voor Jack Splash als co-producer. Deze Jack Splash kennen we onder andere van Alicia Keys, John Legend en Kendrick Lamar, waardoor ik had verwacht dat Valerie June dit keer wat meer de kant van de R&B op zou gaan. Dat valt echter reuze mee.

Naast de al genoemde invloeden uit de folk, soul, gospel en blues hoor ik op The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers ook invloeden uit de psychedelica en uit de psychedelische soul van bijvoorbeeld Curtis Mayfield. Hier blijft het niet bij, want ook invloeden uit de Afrobeat en de pop hebben hun weg gevonden naar het album en daarmee ben ik er nog niet. Het levert geweldige muziek vol verrasingen op.

Het derde album van Valerie June is niet alleen een stuk psychedelischer dan haar vorige twee albums, maar is ook voorzien van rijke en soms bijna symfonische arrangementen. Er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de instrumentatie en voor deze instrumentatie is een flinke batterij instrumenten uit de kast getrokken. Het klinkt hier en daar behoorlijk overweldigend, maar The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers herinnert ook met enige regelmaat aan de grote psychedelische soulalbums uit het verre verleden.

In muzikaal opzicht is het smullen, maar aan de stem van Valerie June moet ik altijd even wennen. De muzikante uit Memphis is zeker geen standaard soulzangeres, maar beschikt over een rasperige en soms erg rauwe stem, die soms wel wat weg heeft van die van Macy Gray. Het is even wennen zoals gezegd, maar uiteindelijk levert Valerie June ook in vocaal opzicht een topprestatie, waarbij de fraaie koortjes en de gastbijdragen van soulzangeres Carla Thomas niet onvermeld mogen blijven.

The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers lijkt door de instrumentatie, de veelheid aan invloeden en de bijzondere arrangementen meer dan eens een vergeten klassieker uit de late jaren 60 of vroege jaren 70, maar wanneer de Amerikaanse muzikante er stiekem toch wat moderne elektronica doorheen gooit, weet je dat het album alleen maar uit het heden kan komen.

De vorige twee albums van Valerie June werden goed ontvangen, maar The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers is de afgelopen dagen onthaald met louter superlatieven. Dat hoorde ik er bij eerste beluistering nog niet helemaal aan af, maar hoe vaker ik naar dit album luister, hoe fascinerender en indrukwekkender het wordt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valerie June - The Order Of Time - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna vier jaren zijn verstreken sinds de release van Pushin' Against A Stone, het debuut van de Amerikaanse muzikante Valerie June.

Ik voorspelde destijds op deze BLOG wereldheerschappij voor de singer-songwriter uit Memphis, Tennessee, maar daarvan is het vooralsnog helaas niet gekomen.

Met haar nieuwe plaat kan Valerie June echter opnieuw een gooi doen naar de erkenning die ze zo verdient en aan de kwaliteit van haar plaat zal het wederom niet liggen.

Op haar vorige plaat kon Valerie June een beroep doen op topproducer Dan Auerbach en orgelvirtuoos Booker T. Jones, wat Pushin' Against A Stone een flinke zet in de rug had moeten geven. De grote namen ontbreken op de nieuwe plaat (buiten wat achtergrondvocalen van Norah Jones), maar heel veel invloed op het geluid van Valerie June heeft het niet gehad.

Haar muziek ademt nog steeds de muzikale tradities van het diepe zuiden van de Verenigde Staten, maar het knappe van de muziek van Valerie June is ook dit keer dat ze ook overweg kan met het muzikale verleden van de noordelijker gelegen Appalachen.

Ook op The Order Of Time beperkt Valerie June zich niet tot één of twee genres. The Order Of Time citeert uit de archieven van de gospel, soul, blues, country, rock en rhythm & blues en daarmee heb ik alleen de belangrijkste genres waarmee de singer-songwriter uit Memphis aan de haal gaat genoemd.

Voor The Order Of Time zijn flink wat muzikanten de studio in gedoken en zij staan garant voor een opvallend veelzijdig geluid. Zeker wanneer de blazers worden ingezet kan The Order Of Time uit de voeten met moddervette soul, maar Valerie June kiest dit keer ook opvallend vaak voor een bezwerend, wat psychologisch aandoend geluid of een wat zweverig geluid met veel strijkers.

The Order Of Time moet het misschien doen zonder de hele grote namen, maar het veelkleurige gitaarspel en de bijdragen van het orgel doen echt niet onder voor de muzikale impulsen van Dan Auerbach en Booker T. Jones op de vorige plaat.

De muzikanten op de plaat staan garant voor een geluid waarin de stem van Valerie June flink wat ruimte krijgt en het is een stem waar je van moet houden. Ook op haar nieuwe plaat klinkt Valerie June weer wat nasaal of lijzig. Het doet af en toe wat denken aan de stem van Macy Gray, maar de Amerikaanse kan ook tekeer gaan als Amy Winehouse in haar beste dagen. Het is ook een stem die na enige gewenning steeds beter wordt en die uiteindelijk net zo makkelijk overtuigt met rauwe uithalen als met gevoelige passages.

The Order Of Time is een plaat die, zeker in de zweverigere passages, vaak aangenaam voortkabbelt, maar ondertussen verleidt en bezweert de muziek van Valerie June meedogenloos.

Na het relatief beperkte succes van Pushin' Against A Stone ga ik Valerie June niet nogmaals wereldheerschappij voorspellen, maar dat ze een verbluffend goede en verrassend veelzijdige Amerikaanse rootsplaat heeft gemaakt is voor mij zeker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Heather Nova - Other Shores / Valerie June - Under Cover - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Heather Nova - Other Shores / Valerie June - Under Cover
Heather Nova en Valerie June wagen zich aan een album met uitsluitend covers en slagen er in om hun eigen songs te maken van songs die absoluut tot de platgetreden paden moeten worden gerekend

Albums met uitsluitend covers, vrijwel iedere muzikant maakt ze met enige regelmaat en het is lang niet altijd een waardevolle aanvulling op het oeuvre van deze muzikant. Albums met uitsluitend covers worden meestal tussendoortjes genoemd en dat is een vlag die de lading over het algemeen prima dekt. Heel af en toe duikt er een album met covers op dat iets toevoegt aan de originelen en dat veel meer is dan een tussendoortje, maar meestal valt het gewoon vies tegen, zeker als al veel te vaak gecoverde songs voorbij komen. Heather Nova en Valerie June maken zich absoluut schuldig aan het laatste, maar beiden hebben een album met covers afgeleverd dat minstens in de categorie aangenaam tussendoortje valt, al moet je wel houden van het herkenbare Heather Nova of Valerie June sausje. Beide sausjes vallen bij mij in de smaak, waardoor beide albums en vooral dat van Heather Nova met enige regelmaat voorbij blijven komen en vooralsnog zeker niet vervelen. Integendeel zelfs.

Gelijk met het covers album van Heather Nova verscheen Under Cover van Valerie June, dat met 28 minuten muziek meer een EP of een mini-album is. Hoewel het album van Valerie June totaal anders klinkt dan dat van Heather Nova zijn er ook wel wat raakvlakken tussen beide albums.

Net als Heather Nova overgiet ook Valerie June haars songs met een eigen sausje, waardoor ze haar eigen songs maakt van de songs van anderen. Verder kiest ook Valerie June vooral voor hele bekende songs, waaronder songs van anderen waar je normaal gesproken maar beter af kunt blijven.

Dat laatste geldt bijvoorbeeld voor Imagine van John Lennon, Pink Moon van Nick Drake en Into My Arms van Nick Cave & The Bad Seeds, stuk voor stuk songs die al heel vaak vertolkt zijn door anderen en maar zelden heel succesvol. Under Cover bevat verder songs van Frank Ocean, Mazzy Star, Gillian Welch, Joe South en Bob Dylan.

De net wat minder bekende songs op het album spreken me meer aan dan de genoemde klassiekers, maar zoals gezegd klinken alle songs uiteindelijk toch vooral als Valerie June songs. De Amerikaanse muzikante voegt met haar rauwe en wat rasperige stem soul toe aan de over het algemeen niet soulvolle originelen en dat bevalt me wel.

Aan de andere kant is Under Cover niet zo sterk als Pushin' Against A Stone, The Order of Time en The Moon And Stars: Prescriptions For Dreamers, de albums waarmee Valerie June de afgelopen jaren opzien baarde. In tegenstelling tot het covers album van Heather Nova zie ik Under Cover daarom uiteindelijk vooral als een niet heel erg opzienbarend tussendoortje, maar het is absoluut een aardig tussendoortje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valkyrien - Prøv Å Si Noe Til Meg Nå - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Een maand of drie geleden ontving ik een flinke stapel platen van Noorse origine.

Het zijn platen waarvan vooralsnog alleen het werkelijk prachtige It's Another Wor d (geen typefout) van Picidae een plekje op deze BLOG heeft weten te bemachtigen.

Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van de Noorse platen die ik heb ontvangen, maar heeft alles te maken met het feit dat er in Noorwegen (of in ieder geval op de platen die ik heb ontvangen) op nogal eigenzinnige wijze muziek wordt gemaakt.

Het zorgt ervoor dat ik deze platen vaker dan gemiddeld moet beluisteren en het zorgt er ook voor dat het niet meevalt om goed op te schrijven wat zo bijzonder is aan de ontvangen muziek uit Noorwegen.

Ook Prøv Å Si Noe Til Meg Nå van de band Valkyrien (voorheen bekend als Valkyrien Allstars) is een plaat die ik heel vaak heb moeten beluisteren, voordat ik door had hoe goed de plaat is.

De, overigens al in 2016 verschenen, plaat van de Noorse band intrigeert direct en zeker niet alleen door de nauwelijks uit te spreken titel. De muziek van de Noren staat bol van de invloeden uit de traditionele Noorse folkmuziek, maar vermengt deze traditionele muziek met tal van invloeden.

Het traditionele in de muziek van Valkyrien hoor je vooral in de zang op de plaat en in het gebruik van een aantal wat traditioneel aandoende instrumenten als een Noorse variant op de viool. Valkyrien geeft vervolgens echter een bijzondere draai aan haar muziek door spannende ritmes en invloeden uit de indie-pop toe te voegen.

Prøv Å Si Noe Til Meg Nå klinkt hierdoor, zeker bij eerste beluistering, als Belle & Sebastian dat Keltische volksmuziek maakt of als The Arcade Fire dat een in een fantasietaal zingende folkie uit de jaren 60 begeleidt.

Het gebruik van de Noorse taal draagt zeker bij aan het mystieke karakter van de muziek van Valkyrien, maar ook in muzikaal opzicht zorgt de band lang niet altijd voor vaste grond onder de voeten. Dat maakt de muziek van de Noorse band in eerste instantie wat onwennig of zelfs vervreemdend, maar wanneer je gewend bent aan de muziek van Valkyrien, heeft Prøv Å Si Noe Til Meg Nå al snel een onthaastend of zelfs bezwerend vermogen.

Wegdromen is er echter niet bij, want de muziek van Valkyrien kan zomaar versnellen of een totaal andere kant op schieten, waarbij het traditioneel aandoende instrumentarium makkelijk wordt verruild voor een moderner klinkend geluid.

Valkyrien maakt het je op Prøv Å Si Noe Til Meg Nå vrijwel nooit echt makkelijk, maar eenmaal bekomen van de eerste schrik is het een plaat die zich makkelijk opdringt en op hetzelfde moment maar blijft intrigeren en groeien.

Het valt nog steeds niet mee om goed te beschrijven hoe de muziek van Valkyrien klinkt of waarom Prøv Å Si Noe Til Meg Nå zo’n goede plaat is, maar ik weet wel dat de plaat me inmiddels zeer dierbaar is. Het is zeker geen plaat voor alle momenten, maar zo op zijn tijd is Prøv Å Si Noe Til Meg Nå van Valkyrien een plaat van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid, zeker als alles samenkomt in de maar liefst tien minuten durende slottrack. Muziekliefhebbers die toe zijn aan muziek die lak heeft aan conventies en de fantasie eindeloos prikkelt zijn bij de Noorse band daarom zeker aan het juiste adres. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valley Maker - When The Day Leaves - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Valley Maker - When The Day Leaves
De Amerikaanse muzikant Valley Maker bracht zijn album vorig jaar uit in misschien wel de drukste muziekweek van 2021, waardoor het prachtige When The Day Leaves niet de aandacht heeft gekregen die het had verdiend

Ik was vorig jaar wel enigszins onder de indruk van When The Day Leaves van Valley Maker, want na een overvolle releaseweek stond ik kort stil bij een aantal albums die helaas buiten de boot waren gevallen, waaronder dit album. Het is een album dat een beter lot had verdiend. Valley Maker tekent op When The Day Leaves voor aansprekende folksongs, die met veel gevoel worden vertolkt. Het album wordt vervolgens flink opgetild door de fraaie bijdragen van de stem van Amy Godwin en door de talloze fraaie accenten in de instrumentatie op het album. Het transformeert de tijdloze songs van Valley Maker in prachtsongs die echt alleen maar mooier en indrukwekkender worden.

When The Day Leaves van Valley Maker verscheen vorig jaar in een week met stapels interessante nieuwe releases en misschien zelfs wel in de drukste releaseweek van het jaar. Het album viel hierdoor helaas buiten de boot, al schreef ik er uiteindelijk nog wel een paar zinnen over op. De muziek van Valley Maker verdween vervolgens compleet uit beeld, waarna ik het album pas weer terug zag in het eerder deze week al genoemde jaarlijstje vol obscure parels. Ik heb het derde of mogelijk zelfs vierde album van Valley Maker er vervolgens weer bij gepakt en heb het inmiddels omarmd als een album van jaarlijstjesniveau.

Valley Maker is het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Austin Crane. De muzikant uit Columbia, South Carolina, leverde vorig jaar met When The Day Leaves zijn derde of vierde album af en het is een prachtig album geworden. Valley Maker maakt muziek met vooral invloeden uit de folk en de folkrock, maar de Amerikaanse muzikant slaagt er in om een bijzonder eigen geluid te creëren.

Wanneer de muziek van Valley Maker wordt gedomineerd door de akoestische gitaar en de stem van Austin Crane horen we een tijdloze folkie die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60. When The Day Leaves is echter een album dat maar zelden kiest voor de betrekkelijk sobere combinatie van een akoestische gitaar en een stem.

Austin Crane laat zich op het derde album van Valley Maker nadrukkelijk bijstaan door zangeres Amy Godwin en dat pakt geweldig uit. De enigszins nasale stem van Austin Crane is op zich prima, maar het is ook een stem die wat mij betreft na verloop van tijd wat vlak begint te klinken. Amy Godwin weet de zang op het album echter continu te versterken met haar mooie heldere stem, die subtiele en sfeervolle accenten toevoegt aan de vocalen op het album.

Ook de instrumentatie op het album wordt prachtig verrijkt. Akoestische en elektrische gitaren staan centraal op When The Day Leaves, maar ze worden omgeven door een soepel spelende ritmesectie, door een flink assortiment aan blazers (klarinet, trombone, trompet en fluit), door een viool en door de nodige toetseninstrumenten (piano, orgel, keyboards). Het levert een rijk geluid op dat niet alleen buitengewoon sfeervol is, maar bovendien filmisch kan worden genoemd.

Het is knap hoe de muziek van Valley Maker wordt opgetild door zoveel smaakvolle accenten. When The Day Leaves had een betrekkelijk sober en tijdloos folkalbum kunnen zijn, zoals ze in de jaren 60 wel vaker werden gemaakt, maar het is een bont en veelkleurig album geworden dat hier en daar opschuift richting folkrock.

Alle accenten worden wel met veel smaak en precisie ingezet. Amy Godwin zingt precies voldoende noten om de stem van Austin Crane te verrijken en ook de accenten in de instrumentatie zijn voor een belangrijk deel subtiel maar zeer trefzeker. Ik moest nog even wennen aan de stem van de Amerikaanse muzikant, maar mede dankzij de ijzersterke songs op het album duurde dit wennen niet heel lang.

When The Day Leaves klinkt hier en daar als een fraaie roadtrip en dat is het in feite ook, want op het album staat Austin Crane veelvuldig stil bij zijn terugkeer naar de Appalachen in South Carolina, na een jarenlang verblijf in Seattle, Washington. Het is een album waar ik vorig jaar net niet genoeg tijd voor heb genomen, maar ook dit is er absoluut een voor de jaarlijstjes over 2021. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Valparaiso - Broken Homeland - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Valparaiso is een vanuit Parijs opererend muzikantencollectief rond de broers Hervé en Thierry Mazurel, die eerder in kleine kring opzien baarden met hun band Jack The Ripper en het project The Fitzcarraldo Sessions.

Valparaiso debuteert nu met Broken Homeland en dat is in meerdere opzichten een opvallende plaat.

Het eerste dat opvalt is de zeer uitgebreide gastenlijst die de Franse broers hebben samengesteld voor het debuut van hun nieuwe band.

Op deze gastenlijst prijken namen van bekende Amerikaanse muzikanten als Howe Gelb (Giant Sand), Josh Haden (Spain) en Shannon Wright, maar ook die van net wat minder bekende zangeressen uit Franse bands als Phoebe Killdeer (Nouvelle Vague) en Rosemary Standley (Moriarty). Valparaiso is er bovendien in geslaagd om in de persoon van John Parish (PJ Harvey) een producer van naam en faam te rekruteren.

Valparaiso opereert vanuit Parijs, maar staat met minstens één been in de woestijn van Arizona. Broken Homeland heeft flink wat raakvlakken met de muziek van Giant Sand en Calexico en raakt bovendien aan de eerste en enige plaat van de wat minder bekende gelegenheidsband OP8.

Ook de andere muzikanten op de plaat hebben hun sporen nagelaten op het debuut van Valparaiso, dat het stemmige van Spain combineert met het rauwe van PJ Harvey en vervolgens een zwoel en broeierig Frans tintje toevoegt.

De flinke gastenlijst zorgt voor een aantal prima vocalisten, maar ook in muzikaal opzicht is het debuut van Valparaiso een fascinerende plaat. Broken Homeland staat vol met beeldende muziek, die het uitstekend zou doen als soundtrack bij wat duistere Amerikaanse films, maar het is ook een plaat vol avontuur en onderhuidse spanning, die af en toe raakt aan het werk van Portishead, maar ook ruw kan uithalen.

Met name het gitaarwerk is van een bijzondere schoonheid, maar ook de broeierige ondertoon op de plaat draagt flink bij aan het fraaie eindresultaat. In muzikaal opzicht is Broken Homeland een fascinerende plaat, maar de vocalen op het debuut van Valparaiso hebben mij persoonlijk over de streep getrokken.

Howe Gelb zorgt voor de bijzondere sfeer die ook zijn eigen platen kenmerkt, maar ik ben het meest onder de indruk van Rosemary Standley, die zorgt voor indringende bijna gesproken zang en van Phoebe Killdeer, die drie tracks op Broken Homeland naar zich toe trekt.

Valparaiso maakt muziek die vrij makkelijk overtuigt en al vrij snel zorgt voor mooie beelden op het netvlies, maar het Parijse muzikantencollectief maakt ook muziek die nog ruim de tijd nodig heeft om te groeien en dit vervolgens ook doet.

Broken Homeland klinkt ondanks het grote aantal gastvocalisten opvallend consistent, wat bij dit soort projecten wel eens anders is, maar het is ook een enorm veelzijdige plaat. Zeker wanneer Valparaiso kiest voor stemmige en wat donker getinte muziek is Broken Homeland een hele mooie plaat, die nog eindeloos de fantasie blijft prikkelen, maar ook zorgt voor een prachtige soundtrack voor een onverwacht mooie nazomeravond. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vampire Weekend - Father Of The Bride - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vampire Weekend - Father Of The Bride
Vampire Weekend duikt deze weken op in flink wat jaarlijstjes en ik kan na herhaalde beluistering alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is

Father Of The Bride werd ruim een half jaar geleden enthousiast ontvangen en is niet vergeten in de jaarlijstjes die momenteel in brede kring worden opgemaakt. Ik heb het album zelf laten liggen eerder dit jaar en dat is een blunder van jewelste. Father Of The Bride is immers een album vol geweldige popsongs en het is een album dat de zon uitbundig doet schijnen. Het zijn popsongs die je na één keer horen wilt koesteren, maar Vampire Weekend strijkt af en toe ook nog aangenaam tegen de haren in. De Amerikaanse band komt op de proppen met een uur popmuziek en het is een uur genieten.

Father Of The Bride van Vampire Weekend verscheen in het voorjaar van 2019 en is bij mij om onduidelijke redenen tussen wal en schip gevallen.

Dat is best bijzonder. Enerzijds omdat het vierde album van de Amerikaanse band dit voorjaar zeer warm werd onthaald door de critici en anderzijds omdat ik de eerste drie albums van de band hoog heb zitten en stuk voor stuk heb bejubeld op deze BLOG.

Verzachtende omstandigheid is dat het sinds het vorige album van de band, het zeer succesvolle Modern Vampires Of The City, zes jaar stil was rond Vampire Weekend, al had de comeback van de band zeker niet over aandacht te klagen.

Vampire Weekend verloor na de definitieve doorbraak met Modern Vampires Of The City een aantal leden, maar begon vorig jaar met veel enthousiasme aan een nieuw album. Father Of The Bride werd opgenomen in Californië en Japan en kon bij de release in mei zoals gezegd rekenen op zeer lovende kritieken.

De afgelopen week zag ik het album opduiken in de hoogste regionen van meerdere gerenommeerde jaarlijstjes en ben ik ook eindelijk bij de les. Father Of The Bride had eigenlijk maar één luisterbeurt nodig om me te overtuigen en sindsdien is het vierde album van Vampire Weekend alleen maar leuker en verslavender geworden.

Voorman Ezra Koenig heeft zich bij het schrijven van de songs voor het nieuwe album naar verluidt laten inspireren door Golden Hour van Kacey Musgraves; toevallig het album dat in 2018 mijn jaarlijstje aanvoerde. Ik ben er nog niet uit of ik heel veel invloeden van het album van Kacey Musgraves hoor op Father Of The Bride, maar duidelijk is wel dat het album grossiert in geweldige popsongs en hier en daar op de achtergrond een klein vleugje country opduikt.

In de openingstrack wordt een aangenaam folky liefdesliedje prachtig gezongen door aan de ene kant Ezra Koenig en aan de andere kant Danielle Haim (van de band Haim) en zorgt een bijzonder klinkend (kerk)koor voor een bijzondere twist. Veel songs op het album hebben zo’n bijzondere twist.

Ezra Koenig schudt de tijdloze popsongs op Father Of The Bride weer uit zijn mouw. Zijn stem doet me nog altijd aan Paul Simon denken en ook in de popsongs van de Amerikaanse muzikant hoor ik wel wat terug van Paul Simon. Het vierde album van Vampire Weekend staat vol met lekker in het gehoor liggende popliedjes en het zijn in veel gevallen popliedjes die je al jaren lijkt te kennen, maar ook popliedjes die in artistiek opzicht aanspreken.

Vampire Weekend heeft op Father Of The Bride lak aan genres. Het album klinkt meer dan eens als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het is een platenkast waarin de hitgevoelige popmuziek van de afgelopen decennia domineert. Het knappe van Vampire Weekend is dat het aanstekelijke en hier en daar zelfs wat lichtvoetige popmuziek voorziet van een eigenzinnig sausje, waardoor ook Father Of The Bride niet alleen vermaakt, maar ook de fantasie prikkelt.

De Amerikaanse band doet dit met fraaie accenten in de instrumentatie en door er altijd weer een niet verwacht genre bij te slepen. Danielle Haim verhoogt de feestvreugde in drie tracks op het album en ook R&B wonderkind Steve Lacy voegt wat extra accenten toe aan een album dat goed is voor een steeds bredere glimlach. Ik heb het album ruim een half jaar onaangeroerd gelaten, maar kan nu alleen maar concluderen dat de hoge positie in flink wat jaarlijstjes volkomen terecht is. Ik schrijf hem ook op voor mijn lijstje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Vampire Weekend - Only God Was Above Us - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Vampire Weekend - Only God Was Above Us
Het gezegde "overdaad schaadt" gaat in de meeste gevallen op, maar ook dit keer niet voor de wederom bonte lappendeken die de Amerikaanse band Vampire Weekend ons voorschotelt op haar nieuwe album

Ik heb altijd wat moeite met de albums van de Amerikaanse band Vampire Weekend, totdat alles op zijn plek is gevallen. Ook Only God Was Above Us, het vijfde album van de band, is weer een explosie van ideeën variërend van krankzinnig tot geniaal, waardoor het album zeker bij eerste beluistering een woeste roller coaster ride is. Alles moet even op zijn plek vallen, maar hierna hoor je de genialiteit in de songs, die in de meeste gevallen ook zeer aanstekelijk zijn. Het lijkt op van alles, maar uiteindelijk is ook Only God Was Above Us weer vooral een album dat het unieke stempel van Vampire Weekend draagt. Ik kom er ook dit keer te laat achter, maar ook de vijfde van de band is prachtig.

Voor mijn gevoel volgde ik de Amerikaanse band Vampire Weekend al een hele tijd niet meer, maar dat blijkt erg mee te vallen. Tot dusver besprak ik immers alle albums van de band uit New York, al ontdekte ik het in het voorjaar van 2019 verschenen Father Of The Bride pas toen aan het eind van dat jaar de jaarlijstjes werden opgemaakt.

Die geschiedenis herhaalt zich dit jaar, want het afgelopen voorjaar, na een stilte van vijf jaar, verschenen Only God Was Above Us liet ik uiteindelijk liggen en dit ondanks vooral hele positieve recensies. De critici zijn positief gebleven over het vijfde album van Vampire Weekend, want Only God Was Above Us is deze weken te vinden in heel wat jaarlijstjes. Daar valt niet zo veel op af te dingen wat mij betreft, want ook ik ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat Only God Was Above Us niet alleen een bijzonder, maar ook een heel goed album is.

Dit voorjaar liet ik het album na een paar keer horen liggen en dat heeft alles te maken met het feit dat de band rond Ezra Koenig op haar vijfde album wel heel veel goede ideeën in haar songs heeft gestopt. De songs op het album lopen vrijwel continu over van muzikale en vocale impulsen en ook qua verwerkte invloeden is Vampire Weekend op Only God Was Above Us, dat overigens is geïnspireerd door een nieuwsbericht uit de jaren 80, zeker niet zuinig geweest.

Het begint al direct met de Beatlesque openingstrack Ice Cream Piano, waarin Vampire Weekend de invloeden van de Fab Four al snel haar eigen muzikale universum in sleept. Zoals gewoonlijk bij Vampire Weekend klinkt alles weer hopeloos aanstekelijk, maar het is dit keer wel heel veel dat uit de speakers komt. Daar moet je tegen kunnen, want er komt niet alleen een heel arsenaal aan invloeden uit de speakers, maar ook de tempowisselingen en andere bijzondere wendingen vliegen je om de oren.

Wanneer je eenmaal van de eerste schrik bent bekomen hoor je langzaam maar zeker hoe goed de songs op het album zijn. In muzikaal opzicht springt de Amerikaanse band misschien wat van de hak op de tak, maar alles zit even knap in elkaar en is even catchy. Geweldige gitaarloopjes, fascinerend drumwerk, fraai baswerk, trefzeker pianospel, prachtige synths, warmbloedige en soms woeste saxofoonbijdragen, alles heeft zijn functie en alles is raak.

Dat geldt ook voor de zang van Ezra Koenig, die na het vertrek van Rostam Batmanglij alle touwtjes in handen heeft in de band, en voor de prachtige koortjes die zijn zang verder verrijken. Ik vind Only God Was Above Us persoonlijk het mooist wanneer wat gas wordt teruggenomen, maar ook de hyperactieve songs op het album kan ik inmiddels zeer waarderen.

Bij eerste beluistering is het nog even wennen aan zoveel goede ideeën in over het algemeen genomen redelijk compacte popsongs, maar wanneer je het album een paar keer hebt gehoord, blijkt de meerwaarde van zoveel details. Only God Was Above Us laat zich dan beluisteren als een serie popsongs die steeds weer weten te verrassen en dat ook blijven doen.

Ook het volgende album van Vampire Weekend zal ik om uiteenlopende redenen vast weer laten liggen, maar ik weet inmiddels dat het goed komt wanneer aan het eind van het jaar de jaarlijstjes worden gepubliceerd en er uiteraard een plekje is voor de Amerikaanse band. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Van Halen - Van Halen (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Van Halen - Van Halen (1978)
Van Halen gaf de hardrock in 1978 een nieuwe impuls met een net wat anders klinkend album, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan en dat tot de dag van vandaag invloedrijk is gebleken

De hoogtijdagen van de 70s hardrock zaten er op toen de Amerikaanse band Van Halen in 1978 opdook met haar titelloze debuutalbum. Het is een album dat in 1978 wat anders klonk dan tot op dat moment gebruikelijk was, maar dat liefhebbers van het genre onmiddellijk aansprak, al is het maar vanwege het geweldige gitaarwerk van Eddie Van Halen. De muziek van Van Halen moderniseerde de hardrock en nam wat afstand van de door blues gedomineerde rockmuziek. Het leverde een album op dat decennia later nog altijd fris klinkt, wat zeker niet geldt voor de meeste andere hardrock albums uit deze periode. Voor mij persoonlijk is het ook het beste Van Halen album, maar hierover verschillen de meningen natuurlijk.


Als jochie van 14 jaar stond ik bij de kassa van Elpee in Den Haag met de LP Love Gun van de Amerikaanse hardrock band Kiss in mijn handen. De man achter de balie keek me misprijzend aan. “Nee joh, die moet je niet kopen, dat is echt niks” riep hij. Ik mompelde waarschijnlijk dat ik het album echt wilde hebben, ik was immers een groot Kiss fan en dit album ontbrak nog, maar daar nam de man achter de balie geen genoegen mee. Hij trok Love Gun uit mijn handen en dirigeerde me naar een van de koptelefoons die werden gebruikt om albums te beluisteren. “Deze moet je hebben, dit is de toekomst van de hardrock” zei de man en zonder dat ik wist wat me te wachten stond zette ik de wat versleten koptelefoon op mijn hoofd.

Vierenveertig jaar later kan ik concluderen dat de man achter de balie gelijk had. Love Gun van Kiss kocht ik een paar maanden later alsnog, maar het bleek inderdaad een stuk minder dan het album dat ik na de luistersessie bij Elpee mee naar huis nam (in mijn herinnering ook nog met “een knaak korting”). Ik luister tegenwoordig zelden meer naar hardrock, maar als ik dit album uit de kast trek of via Spotify door de oortjes laat komen, voel ik me weer even dat jochie van 14. Bovendien is het betreffende album voor mij inmiddels uitgegroeid tot een van de klassiekers in het genre.

Ik heb het over het titelloze debuut album van de Amerikaanse band Van Halen uit 1978. De band, met de Nederlandse broers Alex en Eddie Van Halen in de gelederen, zou met name in de jaren 80 uitgroeien tot een van de grootste Amerikaanse rockbands en heeft meerdere uitstekende albums op haar naam staan, maar voor mij is er nog altijd één album dat er bovenuit steekt en dat is het debuut uit 1978.

Het album opent overtuigend met de single Running With The Devil, dat alle kenmerken van het zo karakteristieke Van Halen geluid bevat. De diepe baslijnen van Michael Anthony, het zwaar aangezette drumwerk van Alex Van Halen, de temperamentvolle zang van David Lee Roth en natuurlijk het geweldige gitaarwerk van Eddie Van Halen, die stevige riffs speelt, maar ook tekent voor fantastische solo’s.

Eddie Van Halen zette zichzelf definitief op de kaart met de tweede track op het album, het uit een gitaarexplosie bestaande Eruption, dat door mijn moeder vast ‘kattengejank’ werd genoemd, maar dat ik nog altijd noot voor noot ken. Het is na het hitgevoelige Running With The Devil een gewaagde stap, maar het pakte fantastisch uit.

Het titelloze debuut van Van Halen bevat een serie geweldige songs, die wanneer het gaat om hardrock weinig concessies doen, al ontbreken de invloeden uit de blues bijna volledig, maar die ook stuk voor stuk makkelijk in het gehoor liggen. Het zijn ook songs waar een enorme vaart in zit, wat de muziek van Van Halen voorziet van veel energie.De covers van You Really Got Me van The Kinks en John Brim’s Ice Cream Man zijn misschien wat overbodig, maar ze hebben me nooit in de weg gezeten.

Het debuut van Van Halen is inmiddels bijna 45 jaar oud, maar vergeleken met andere hardrock albums uit de jaren 70, vind ik het debuut van de Amerikaanse band nog altijd fris klinken. Van Halen liep met een debuutalbum in 1978 ver achter de pioniers in het genre aan en mede hierdoor heeft het debuutalbum van de Amerikaanse band niet dezelfde status als de onbetwiste klassiekers in het genre. Voor mij is het debuut van Van Halen echter wel een onmiskenbare klassieker. De band gaf de hardrock in het jaar na de introductie van de punk een frisse impuls en die impuls blijkt de tand des tijds verrassend goed te hebben doorstaan. Dat had de medewerker van Elpee vierenveertig jaar geleden toch goed gehoord. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Van Hunt - The Fun Rises, The Fun Sets - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Van Hunt werd ruim tien jaar geleden onthaald als neo-soul sensatie, maar eerlijk gezegd ben ik hem na zijn, overigens prima, debuut wat uit het oog verloren.

Ik ben kennelijk niet de enige, want voor zijn nieuwe (en vierde) plaat heeft de muzikant uit Dayton, Ohio, een crowdfunding campagne moeten starten. Het levert gelukkig wel een hele bijzondere plaat op.

Op The Fun Rises, The Fun Sets is Van Hunt redelijk ver verwijderd geraakt van het vooral op lekker in het gehoor liggende soul en R&B geschoeide geluid van zijn debuut en verrast hij met een broeierig en zweverig geluid dat invloeden uit de funk en de psychedelica heeft omarmd.

Het is een vrij ingetogen geluid dat zeker raakvlakken heeft met dat van onder andere D’Angelo en vooral Prince, maar het geluid van Van Hunt is spacier en een stuk experimenteler.

The Fun Rises, The Fun Sets is, zeker bij eerste beluistering, een lastig te doorgronden plaat, maar het is ook een plaat die zich op een of andere manier nadrukkelijk opdringt. De broeierige klanken gooien volop lijntjes uit naar het verleden, maar The Fun Rises, The Fun Sets staat ook met minstens één been in het heden. Een aantal songs citeert nadrukkelijk uit het werk van een band als Parliament of refereert naar oude soul, maar Van Hunt vernieuwt op zijn nieuwe plaat ook nadrukkelijk met muziek die zich lastig in een hokje laat duwen.

Het levert een broeierig, dampende en veelzijdige soulplaat op die aandacht vraagt, maar ook veel terug geeft. Van Hunt zou met een wat conventioneler geluid waarschijnlijk makkelijker het hoofd boven water houden, maar het siert hem dat hij het experiment durft op te zoeken. The Fun Rises, The Fun Sets is hierdoor vooral geschikt voor de liefhebbers, maar voor deze liefhebbers valt er verrassend veel te genieten. Meer dan op de laatste platen van Prince als je het mij vraagt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Van Morrison - Remembering Now - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Van Morrison - Remembering Now
Van Morrison is niet meer zo goed als in de jaren 60 en 70 en je weet inmiddels wat je van hem kunt verwachten, maar desondanks is het deze week verschenen Remembering Now een album dat in positieve zin weet te verrassen

Ik had Van Morrison een paar jaar geleden afgeschreven vanwege zijn merkwaardige gedachtenkronkels en wat mindere albums, maar met Remembering Now heeft hij me toch weer verrast. De Noord-Ierse muzikant wordt deze zomer 80 jaar oud, maar op zijn 47e album is hij nog verrassend goed bij stem. Bijgestaan door een flink aantal gelouterde muzikanten zet hij het typische Van Morrison geluid neer en dat is dit keer gegoten in een serie aansprekende songs. Echt nieuwe dingen hoor ik niet op Remembering Now, maar het is wel een album dat kwaliteit ademt en dat laat horen dat Van Morrison op hoge leeftijd nog steeds prima albums kan afleveren.

Natuurlijk maakte Van Morrison zijn beste albums in de jaren 60 en 70. Albums als Astral Weeks, Moondance, Tupelo Honey, Saint Dominic's Preview, Veedon Fleece en Into The Music zijn inmiddels volkomen terecht tot klassiekers uitgegroeide albums waarop de Noord-Ierse muzikant op de toppen van zijn kunnen presteert.

In de jaren 80 waren er nog wat uitschieters maar ook niet meer dan dat en in de jaren 90 was het aantal lichtpuntjes wat mij betreft nog wat kleiner, maar in de afgelopen vijfentwintig jaar was Van Morrison meerdere keren goed voor hele respectabele albums, die misschien niet zo goed waren als de bovengenoemde klassiekers, maar in het aanbod van dat moment prima mee konden.

Ik was nooit gecharmeerd van de persoon Van Morrison, maar toen hij tijdens de coronapandemie ook nog eens complottheorieën omarmde en zich manifesteerde als heuse wappie ging ik er van uit dat het boek zo langzamerhand wel gesloten kon worden. Van Morrison revancheerde zich de afgelopen twee jaar echter met albums die niet zo goed aansloten bij mijn muzikale smaak maar wel kwaliteit lieten horen en gooit er nu weer een regulier album tegenaan.

De Noord-Ierse muzikant heeft inmiddels een kleine vijftig (de officiële teller staat op 47) albums op zijn naam staan en hoopt over iets meer dan twee maanden zijn tachtigste verjaardag te vieren, maar het deze week verschenen Remembering Now laat horen dat hij nog altijd prima albums kan maken. Ik ga Remembering Now niet vergelijken met de eerder genoemde klassiekers, want dat zou niet eerlijk zijn, maar als ik het album vergelijk met de andere deze week verschenen albums schaar ik het absoluut onder de betere albums van deze week.

Remembering Now is direct vanaf de eerste noten een typisch Van Morrison album. Dat heeft alles te maken met zijn uit duizenden herkenbare stem, die na al die jaren in de muziek nog verrassend goed klinkt. Hier en daar hoor je wel wat slijtage op de inmiddels bijna 80 jaar oude stembanden, maar Van Morrison zingt nog altijd met veel passie en soul en veegt de vloer aan met een hele generatie nieuwe ‘soulzangers’.

Ook in muzikaal opzicht tapt Van Morrison op zijn nieuwe album niet uit een ander vaatje. Ook Remembering Now bevat weer de inmiddels bekende mix van rhythm & blues, soul en invloeden uit de Keltische muziek. Remembering Now is voorzien van een lekker vol geluid, dat is volgestopt met geweldig gitaarwerk, stuwende orgels, de nodige strijkers en flink wat blazers, af en toe verrijkt met de saxofoon van de oude meester zelf.

Op het aantal muzikanten is zeker niet bezuinigd en dat heeft de oude meester ook niet op de achtergrondvocalisten, die zijn stem fraai ondersteunen. Het is een geluid dat herinnert aan de vroege albums van Van Morrison en aan een album als Avalon Sunset uit 1989, een van de meest succesvolle albums uit het tweede deel van de carrière van de muzikant die werd geboren in Belfast.

Bijna zeventig minuten is veel muziek en meestal teveel, maar Remembering Now houdt de aandacht verrassend makkelijk vast met de mooie arrangementen, de geweldige muzikanten en de soulvolle strot van Van Morrison, die wat van het pad was de afgelopen jaren, maar gelukkig weer helemaal terug is. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Van Morrison - Three Chords And The Truth - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Van Morrison - Three Chords And The Truth
Van Morrison weet van geen ophouden en blijft maar albums afleveren, waaronder af een toe een hele goede zoals deze

Er zijn nog flink wat ouwe rotten die muziek blijven maken tot ze er bij neervallen, maar hoeveel zijn er die ook nog platen maken die er toe doen? Van Morrison is de laatste jaren zeer productief en steekt in een verrassend goede vorm. Het met eigen songs gevulde Three Chords And The Truth is wat mij betreft de beste van het stel. Het is een album zonder opsmuk, waarop gelouterde muzikanten muziek zonder poespas maken en de Ierse muzikant er Van Morrison songs van maakt met zijn uit duizenden herkenbare stemgeluid. Een typisch Van Morrison album dus en daar kun je er niet genoeg van hebben.

Van Morrison werd afgelopen zomer 74 jaar oud, maar lijkt de afgelopen jaren productiever dan ooit tevoren. De Ierse muzikant bracht de afgelopen jaren nogal wat albums uit en een slecht album zat er niet tussen. Het waren wel albums waarop het werk van anderen centraal stond, maar met Three Chords And The Truth laat de ouwe rot horen dat hij ook als songwriter nog niet versleten is.

Three Chords And The Truth, ooit in een standaardwerk over countrymuziek bestempeld als de essentie van dit genre, is in alle opzichten een typisch Van Morrison album. Voor verrassingen ben je bij de Ierse muzikant al lange tijd aan het verkeerde adres en ook Three Chords And The Truth sluit naadloos aan op veel van zijn vorige albums.

Het betekent dat we ook dit keer een mix van soul, rhythm & blues, jazz, blues en wat Keltische invloeden te horen krijgen en natuurlijk is er de uit duizenden herkenbare stem van Van Morrison. Het is een stem die op het podium wel wat aan slijtage onderhevig is en de hogere noten niet altijd meer haalt, maar op Three Chords And The Truth is de Ierse muzikant prima bij stem.

Een muzikant met de status van Van Morrison kan zich omringen met uitstekende muzikanten en die zijn ook op Three Chords And The Truth weer van de partij. Gitarist Jay Berliner, die al te horen was op de Van Morrison klassieker Astral Weeks uit 1968, tekent voor prima gitaarwerk en ook de bijdragen van de twee Hammond organisten vallen in positieve zin op, net als het drumwerk.

De meeste songs op Three Chords And The Truth voegen misschien niet heel veel toe aan het inmiddels zeer omvangrijke oeuvre van Van Morrison, maar het klinkt allemaal bijzonder lekker en geïnspireerd en het is goed om Van Morrison weer eens met eigen songs te horen.

Vergeleken met een aantal van zijn vorige albums houdt Van Morrison het op Three Chords And The Truth betrekkelijk eenvoudig. De arrangementen zijn dit keer niet zo groots uitgevoerd als op een aantal van zijn andere albums en beperken zich tot bas, drums, gitaren en orgel. Het bevalt me eerlijk gezegd beter dan de rijk georkestreerde Van Morrison albums. In een aantal songs op het album lijkt de Ierse muzikant een aantal van zijn eigen songs te recyclen, want een aantal tracks op Three Chords And The Truth klinkt onmiddellijk bekend in de oren en roept maar één associatie op: Van Morrison.

Bij dit soort albums loop je het risico dat het na een paar keer horen gaat vervelen, waarna je toch weer een klassieker van lang geleden uit de kast trekt, maar dit nieuwe album van Van Morrison blijft wat mij betreft leuk en interessant. Er zijn wel meer muzikanten met de leeftijd van Van Morrison die nog zeer actief zijn als muzikant, maar er zijn er niet zoveel die ook nog interessante nieuwe platen blijven maken en nog minder die dit doen in het tempo waarin Van Morrison de laatste jaren werkt.

Twee albums per jaar maken is misschien wat veel van het goede, maar als het albums van Three Chords And The Truth betreft, mag Van Morrison wat mij betreft nog even doorgaan met het maken van albums. Het nieuwe album van de Ierse muzikant bevat overigens ruim een uur muziek. Dat is lang, maar wanneer het album hier op staat weet Van Morrison me meestal nog een uur te boeien ook, wat dit album extra glans geeft. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vancouver Sleep Clinic - Fallen Paradise - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vancouver Sleep Clinic - Fallen Paradise
Tim Bettinson maakt als Vancouver Sleep Clinic prachtig vol klinkende muziek vol weelderige arrangement, hier en daar wat bombast of juist verstilling en altijd de bijzondere stem van de Australische muzikant

Na wat vluchtige beluistering schoof ik Fallen Paradise van Vancouver Sleep Clinic snel terzijde, maar op een of andere manier bleef het album mijn aandacht trekken en terecht. De Australische muzikant heeft een bijzonder mooi ingekleurd en verrassend veelzijdig album afgeleverd. De songs van Tim Bettinson klinken stuk voor stuk tijdloos, maar hebben op hetzelfde moment ook een bijzonder eigen geluid, dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door de hoge vocalen. Ik moest er zelf wel even aan wennen, maar inmiddels kan ik geen genoeg meer krijgen van dit bijzondere album, dat ook nog flink is doorgegroeid sinds mijn eerste beluistering.

Fallen Paradise is het derde album van Vancouver Sleep Clinic, wat weer een project is van de Australische muzikant Tim Bettinson. De vorige twee albums van de muzikant uit Brisbane werden vooral vergeleken met de muziek van Bon Iver, maar het zijn albums die ik niet heb opgemerkt.

Fallen Paradise had ik een week met veel releases waarschijnlijk ook snel terzijde geschoven, want bij een snelle scan van het album vond ik de muziek van Vancouver Sleep Clinic veel te gepolijst en bombastisch en bovendien stonden de hoge uithalen van Tim Bettinson me tegen. Ik ben blij dat ik de afgelopen week wat meer tijd had om het overzichtelijke aantal nieuwe releases te beluisteren, want toen ik wat langer naar het album luisterde, deed het derde album van Vancouver Sleep Clinic opeens wel wat met me.

Tim Bettinson maakte Fallen Paradise samen met producer Charlie Perry, die het album heeft voorzien van een mooi verzorgd geluid. Het derde album van Vancouver Sleep Clinic is een album dat zich niet zomaar in een hokje laat duwen. Fallen Paradise is een album dat opvallend ruimtelijk is ingekleurd, waarbij zowel kan worden gekozen voor ingetogen en atmosferische klinken of een veel rijker ingekleurd geluid met weelderige arrangementen.

Het is een geluid dat deels elektronisch en deels organisch is ingekleurd en dat zeker wanneer wordt gekozen voor dromerige klanken van een bijzondere schoonheid is. Het past allemaal prachtig bij de bijzondere stem van Tim Bettinson, die in zijn uithalen opvallend hoge noten haalt, maar die ook loom en broeierig kan zingen.

Ook qua genre is het derde album van Vancouver Sleep Clinic geen album waar je zomaar een etiket op plakt. De Australische muzikant kiest in de meest ingetogen momenten voor ambient achtige klanken, maar maakt net zo makkelijk zwoele pop met een randje R&B. Hier en daar heb ik associaties met de betere muziek van Level 42, maar ik zou de Britse band uit de jaren 80, net als Bon Iver zeker geen continu relevant vergelijkingsmateriaal durven noemen.

Toen ik het album snel scande vond ik de muziek van Vancouver Sleep Clinic niet zo bijzonder, maar Fallen Paradise is geen album dat je recht doet met een oordeel op basis van wat korte fragmenten. De ware kracht van het album schuilt immers in de fascinerende wijze waarop de spanning wordt opgebouwd en in de bijzondere sfeer die Tim Bettinson creëert in zijn muziek.

Het is niet alleen muziek waarin de spanning prachtig wordt opgebouwd, maar het is ook muziek vol dynamiek. Fallen Paradise schakelt met enige regelmaat vrijwel naadloos tussen bijna verstilde momenten en klassiek aandoende arrangementen vol bombast, die de muziek van Vancouver Sleep Clinic ook nog de kant van de dansvloer op kunnen duwen.

Fallen Paradise speelde bij mij zeker niet direct een gewonnen wedstrijd, maar zeker bij beluistering met de koptelefoon maakt het album steeds meer indruk met prachtige klanken, spannende arrangementen en de na enige gewenning erg mooie stem van Tim Bettinson, al moet je van de hoge noten houden.

Fallen Paradise is een album dat zeker in de smaak moet kunnen vallen bij een brede groep muziekliefhebbers, al is het maar omdat de Australische muzikant in meerdere genres uit de voeten kan, verrassend vaak volstrekt tijdloos klinkt en uiteindelijk een uitstekend zanger blijkt. Bijzonder album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Lively - Truth Is - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vanessa Lively - Truth Is
Het is een tijd stil geweest rond de Amerikaanse muzikante Vanessa Lively, maar met Truth Is heeft ze wederom een prachtig album afgeleverd, dat bij iedere keer horen weer net wat meer impact heeft

De vanuit Austin, Texas, opererende singer-songwriter Vanessa Lively is niet heel productief, maar alle muziek die ze maakt is prachtig. Met het deze week verschenen Truth Is brengt de Amerikaanse muzikante eindelijk de opvolger van het acht jaar oude Return To Waves uit. Het levert helaas slechts een half uur nieuwe muziek op, maar het is een half uur mooi, heel mooi zelfs. Vanessa Lively kreeg de afgelopen jaren te maken met hoge pieken en diepe dalen en beiden hebben een plekje gekregen in de zeer persoonlijke songs op het album. Het zijn songs die zeer smaakvol zijn ingekleurd, maar die uiteindelijk vooral worden gedragen door de prachtige stem van Vanessa Lively. Zeer warm aanbevolen.

In een goed gevulde envelop met cd’s van een Zweedse promotor van Amerikaanse rootsmuziek vond ik eerder deze week Truth Is van de Amerikaanse singer-songwriter Vanessa Lively. Het vorige maand verschenen album is volgens mij het vierde album van de muzikante en kunstenares uit Austin, Texas, die in ieder geval ook nog een EP en een Spaanstalig mini-album op haar naam heeft staan.

De naam Vanessa Lively bracht eerder deze week bij mij direct goede herinneringen naar boven, al moest ik wel even graven naar haar muziek, want het is een tijd stil geweest. De Amerikaanse muzikante maakte in 2011 behoorlijk wat indruk met het prachtige Uncovering Stones en herhaalde dit met het in 2014 verschenen Return To Waves. Het zijn albums die hier niet heel veel aandacht hebben gekregen, maar die in alle opzichten kwaliteit ademden.

De afgelopen jaren was het, in ieder geval in Europa, behoorlijk stil rond Vanessa Lively, wat mogelijk heeft te maken met het feit dat ze moeder werd en hiernaast te maken kreeg met enkele tegenslagen. Truth Is verscheen zoals gezegd vorige maand en is helaas vrijwel geruisloos verschenen. Tot de cd hier op de mat plofte had ik zelf nog niets over het album gehoord en ook een maand later is er nog nauwelijks geschreven over het nieuwe album van Vanessa Lively.

Het is doodzonde, want ook op haar nieuwe album laat de Amerikaanse muzikante weer horen dat ze zeer getalenteerd is en prachtige albums aflevert. Vanessa Lively maakt ook op Truth Is muziek met vooral invloeden uit de folk, maar ook invloeden uit de country, jazz en wereldmuziek hebben hun weg gevonden naar het nieuwe album van de Texaanse muzikante.

Amerikaanse rootsmuziek uit Austin, Texas, klinkt altijd al anders dan de rootsmuziek die in Nashville, Tennessee, wordt gemaakt, maar Vanessa Lively klinkt ook anders dan haar collega muzikanten uit Austin. Het zijn wel subtiele verschillen, want ik ga er van uit dat Truth Is in de smaak zal vallen bij een grote groep liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek.

Het nieuwe album van Vanessa Lively is grotendeels akoestisch ingekleurd met de gitaar in vrijwel alle songs als basis, maar in een aantal tracks wordt het geluid vooral bepaald door mooie cello bijdragen. Door de voornamelijk akoestische basis doet de muziek van de muzikante uit Austin folky aan, maar Truth Is is zeker geen typisch folkalbum.

Vanessa Lively heeft een zeer persoonlijk album gemaakt over een aantal ingrijpende en soms mooie en soms verdrietige gebeurtenissen in haar leven en vertolkt deze songs met veel gevoel. De Amerikaanse muzikante beschikt over een krachtig maar ook bijzonder stemgeluid, dat door de relatief sobere instrumentatie makkelijk op de voorgrond treedt.

Ik kan op Truth Is eigenlijk maar één minpuntje ontdekken en dat is dat het album slechts een klein half uur muziek bevat. Het is wel een gevarieerd half uur muziek, dat begint met een broeierige en wat jazzy track en eindigt met een Spaanstalige track, die wordt vooraf gegaan door een track met deels gesproken woord. De tussenliggende zes songs op Truth Is zijn allemaal even mooi en intens.

Het zijn songs die bijzonder klinken, maar zich toch makkelijk opdringen en het zijn bovendien songs, die met name door de geweldige stem van Vanessa Lively flink wat indruk maken. We hebben lang op Truth Is moeten wachten, maar ook dit is weer een prachtalbum van Vanessa Lively. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Paradis - Les Sources - dekrentenuitdepop.blogspot.com

In de Franse pop klinkt de globalisering helaas steeds meer door, maar Vanessa Paradis weer gelukkig nog hoe zwoele Franse pop met inhoud moet klinken

De release van de laatste plaat van Vanessa Paradis kreeg ruim een maand geleden in Nederland helaas weinig aandacht, maar het is een prima plaat. Vanessa Paradis kiest op Les Sources weer voor het Frans, maar laat zich in muzikaal opzicht stevig beïnvloeden door zwoele en broeierige pop uit met name de Verenigde Staten. De productie van Paul Butler (The Bees) klinkt warm en gloedvol, waarna Vanessa Paradis met zwoele en verleidelijke vocalen nog wat extra zonnestralen toevoegt aan het uitstekende Les Sources, dat de lente en de zomer wat eerder dan gebruikelijk in huis haalt.

Ik volg de Franse popmuziek zeker niet op de voet, maar zo af en toe probeer ik de krenten uit de Franse pop te pikken. Bij het beluisteren van de oogst van de afgelopen maanden viel het me op dat het allemaal wel erg lichtvoetig en elektronisch klinkt in Frankrijk tegenwoordig, maar gelukkig kwam ik tussen de stapel recente Franse muziek ook nog een parel tegen.

Deze komt van een muzikante van naam en faam, want zo mogen we Vanessa Paradis inmiddels toch wel noemen. De Française brak aan het eind van de jaren 80 door als tiener met de hit Joe Le Taxi, koos aan het begin van de jaren 90 aan de hand van Lenny Kravitz voor het Engels (Be My Baby), maar koos uiteindelijk toch weer vooral voor het Frans. Divinidylle uit 2007 was een jaarlijstjesplaat en hetzelfde gold voor het in 2013 verschenen en toch weer deels Engelstalige Love Songs.

De afgelopen jaren was het wat stil rond Vanessa Paradis, als was de Française wel op het witte doek te zien met haar dochter Lily-Rose Depp, die overduidelijk de looks van haar moeder heeft geërfd. Eind vorig jaar verscheen echter ook weer een nieuw album van de tegenwoordig weer in Parijs woonachtige Vanessa Paradis.

Les Sources werd opgenomen in Los Angeles samen met producer Paul Butler, die we ook kennen als de voorman van de Britse band The Bees. Ondanks de keuze voor een Amerikaanse studio en een Britse producer is Les Sources een bijna volledig Franstalige plaat geworden (een van de songs is in het Italiaans).

Vanessa Paradis ging de afgelopen jaren door een aantal dalen en zag haar relaties met Johnny Depp en Benjamin Biolay stranden, maar ze vond ook nieuw liefdesgeluk bij schrijver en regisseur Samuel Benchetrit, die de meeste teksten voor de songs op Les Sources schreef. Samuel Benchetrit heeft kennelijk nog volop vlinders in de buik, want Les Sources is een verrassend zonnig en opgewekt klinkende plaat.

De teksten zijn misschien in het Frans, maar in muzikaal opzicht heeft Vanessa Paradis zich vooral laten beïnvloeden door Britse en Amerikaanse popmuziek, met een voorliefde voor de jaren 60 en 70. Het levert een tijdloos en bijzonder aangenaam popalbum op.

Vanessa Paradis voorziet de vooral zonnig klinkende songs op de plaat van mooie vocalen (het meisjesachtige is nu wel grotendeels uit haar stem verdwenen), terwijl producer Paul Butler tekent voor de mooie arrangementen van blazers en met name strijkers. Zeker in de wat meer uptempo songs op Les Sources gaat Vanessa Paradis vol voor de pop, maar wanneer ze gas terugneemt en ze vooral moet vertrouwen op haar stem, klinken ook de nodige echo’s uit de Franse popmuziek en de Franse chansons door en er is er ook ruimte voor invloeden uit de jazz en de bossa nova.

Dankzij alle zonnestralen, de mooie productie en de vele flirts met zomerse klanken, is Les Sources een bijzonder aangename plaat, maar Vanessa Paradis staat ook dit keer garant voor kwaliteit. De release van Les Sources kreeg in Nederland in november helaas nauwelijks aandacht, maar deze plaat verdient absoluut een kans, zeker bij muziekliefhebbers met een al dan niet stiekeme liefde voor zwoele Franse pop. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Peters - Flying On Instruments - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vanessa Peters - Flying On Instruments
Vanessa Peters maakte de afgelopen twintig jaar een serie fantastische albums en ook het deze week verschenen Flying On Instruments staat weer vol met songs die je na een keer horen eindeloos wilt koesteren

De naam Vanessa Peters zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar de afwisselend vanuit de Verenigde Staten en Italië opererende singer-songwriter heeft inmiddels minstens een handvol geweldige albums op haar naam staan. Ook het deze week verschenen Flying On Instruments is er weer een. Het is een wat voller klinkend album waarop folksongs worden omgetoverd in perfecte popsongs. Het is deels de verdienste van de warme klanken op het album en de fraaie wijze waarop piano en gitaren elkaar versterken, maar ook de stem van Vanessa Peters slaat zich weer als een warme deken om je heen. Flying On Instruments is het volgende prachtalbum van deze helaas nog altijd wat onbekende muzikante.

De Amerikaanse singer-songwriter Vanessa Peters debuteerde eenentwintig jaar geleden met het fraaie Sparkler, dat makkelijk overtuigt met folky songs, hier en daar een ruw randje en een mooie en aangename stem. Het zou vervolgens nog twaalf jaar duren voordat ik de muziek van Vanessa Peters ontdekte, want mijn eerste kennismaking met haar muziek stamt uit 2015, toen het prachtige With The Sentimentals verscheen. Sindsdien heb ik een enorm zwak voor de muziek van Vanessa Peters, die afwisselend in het Italiaanse Luca en in de Verenigde Staten in Dallas, Texas, verblijft.

Op With The Sentimentals verpakte Vanessa Peters haar rootsmuziek in bijzonder lekker in het gehoor liggende popsongs en dat is ze sindsdien blijven doen. Het heeft sinds 2015 een stapeltje albums opgeleverd dat ik koester, want na With The Sentimentals werden de albums van de Amerikaanse muzikante alleen maar beter, wat prachtalbums als The Burden Of Unshakeable Proof (2016), Foxhole Prayers (2018) en Modern Age (2021) opleverde, maar ook het met covers gevulde tussendoortje Mixtape (2020) is me zeer dierbaar.

De opvolger van het inmiddels al weer bijna drie jaar oude Modern Age heb ik al een tijdje in mijn bezit en ook Flying On Instruments is weer uitgegroeid tot een album dat ik intens lief heb. Voor haar nieuwe album toog Vanessa Peters met haar Italiaanse muzikanten en echtgenoot Rip Rowan naar een studio in Dallas, waar de songs voor het nieuwe album zoveel mogelijk live werden opgenomen. Flying On Instruments heeft hierdoor een lekker vol bandgeluid, dat nog wat werd aangevuld met strijkers en dat fraai is geproduceerd door Rip Rowan.

Het nieuwe album van Vanessa Peters heeft niet alleen een mooi vol geluid, maar heeft ook een heerlijke flow. Centraal in het geluid staan de piano en de keyboards van Matteo Patrone, die in de meeste songs de lijnen uit zet. Het wordt prachtig aangevuld met de akoestische gitaar van Vanessa Peters en de elektrische gitaar van Federico Ciancabilla, die er af en toe heerlijk stekelige gitaarakkoorden tussendoor gooit.

Door de belangrijke rol voor de piano en de fraaie wijze waarop piano en gitaren blenden klinkt Flying On Instruments weer net wat anders dan zijn voorgangers, maar Vanessa Peters verleidt nog altijd meedogenloos met haar folky songs die zijn verpakt in nagenoeg perfecte popsongs. Die verleiding komt niet alleen van de mooie klanken en de melodieuze songs, maar ook van de zang van Vanessa Peters, die beschikt over een van de meest aangename stemmen in het genre en die alleen maar mooier gaat zingen.

Vanaf de eerste noten van Flying On Instruments had ik overigens associaties met de muziek die 10,000 Maniacs maakte in de jaren met Natalie Merchant, vooral vanwege het door de piano gedomineerde geluid, maar zeker ook door de zang op het album en door het snarenwerk. Flying On Instruments is echter ook weer een typisch Vanessa Peters album en het is een album dat de hoge kwaliteit van zijn voorgangers makkelijk weet vast te houden.

Ik heb het album zoals gezegd inmiddels al een tijdje en er staat geen song op het album die ik niet goed vind. Ook Flying On Instruments is een weer een album waar ik heel vrolijk van word, maar het album bevat ook een aantal wat melancholischere tracks, die weer andere gevoelens raken. Vanessa Peters blijft helaas redelijk onbekend, maar ontdek haar nu en je krijgt niet alleen een nieuwe prachtplaat, maar ook een werkelijk fantastisch oeuvre cadeau. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Peters - Foxhole Prayers - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vanessa Peters maakt inmiddels al een aantal jaren jaarlijstjesplaten en ook Foxhole Prayers is er weer een

Ik was altijd al wel gecharmeerd van de platen van de Texaanse singer-songwriter Vanessa Peters, maar de laatste twee vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje. Daar kan Foxhole Prayers ook zomaar opduiken, want wat heeft Vanessa Peters weer een geweldige serie songs afgeleverd. Het zijn songs op het snijvlak van pop, rock en roots en het zijn songs die de zon uitbundig laten schijnen en genadeloos verleiden. Het budget voor Foxhole Prayers was ongetwijfeld beperkt, maar dat hoor je geen moment. De instrumentatie is mooi en doeltreffend en Vanessa Peters heeft een stem om van te houden. Prachtplaat als je het mij vraagt.


Vanessa Peters is een Amerikaanse singer-songwriter, die inmiddels al een jaar of vijftien platen maakt en minstens even lang met enige regelmaat te vinden is op de Amerikaanse en Europese podia. Ze opereerde een tijd vanuit Denemarken en een tijd vanuit Italië, maar lijkt nu weer teruggekeerd naar haar thuisbasis in Dallas, Texas.

Heel bekend is Vanessa Peters nog niet geworden met haar muziek en dat is jammer. Heel jammer zelfs. De Amerikaanse singer-songwriter maakt immers muziek van een zeer hoog niveau en het is volgens mij muziek die een breed publiek aan moet kunnen spreken.

Ik vind de platen van de Texaanse singer-songwriter al vanaf het prille begin interessant, maar de afgelopen jaren heeft Vanessa Peters een enorme sprong gemaakt. With The Sentimentals schaarde ik onder de beste platen van 2015 en een jaar later deed ik hetzelfde met The Burden Of Unshakeable Proof, dat ik nog altijd met grote regelmaat uit de kast trek. Het zijn twee prachtplaten die nu serieuze concurrentie krijgen van Foxhole Prayers, dat vorige maand al in de Verenigde Staten werd uitgebracht en nu dan ook eindelijk in Nederland te beluisteren is via de streaming media diensten.

Vanessa Peters is met haar platen de afgelopen jaren wat opgeschoven van roots naar pop en rock en trekt deze lijn door op Foxhole Prayers. The Burden Of Unshakeable Proof vergeleek ik twee jaar geleden met de muziek van Aimee Mann en dat is ook een naam die opduikt bij beluistering van de nieuwe plaat van Vanessa Peters. Nu is Aimee Mann een van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriter, maar Vanessa Peters is zo langzamerhand even goed.

Ook Foxhole Prayers staat weer vol met songs waar je vrijwel onmiddellijk van gaat houden en die na één keer horen zijn opgeslagen in het geheugen. Het zijn songs met invloeden uit de pop en de rock met hier en daar een vleugje roots en het zijn volstrekt tijdloze songs, die je al jaren lijkt te kennen.

Alleen hiermee is Vanessa Peters al aardig op weg richting een goede plaat, maar de muzikante uit Texas heeft nog veel meer te bieden. Ook Foxhole Prayers is weer een plaat die de zon fel laat schijnen, maar het is ook een plaat die veel interessanter is dan bij vluchtige beluistering het geval lijkt. Vanessa Peters heeft slechts bescheiden middelen tot haar beschikking, maar ook Foxhole Prayers is weer een verzorgd klinkende plaat met een even doeltreffende als fraaie instrumentatie, waarin vooral het geweldige en veelkleurige gitaarwerk opvalt.

Vanessa Peters varieert op haar nieuwe plaat flink met invloeden en stijlen, waardoor alle songs net wat anders klinken. Soms schuift ze nadrukkelijk op richting roots, maar ook de uithoeken van pop en rock worden verkend op Foxhole Prayers. De nieuwe plaat van Vanessa Peters is een plaat die indruk maakt met de songs, die ook nog ergens over gaan, en met de instrumentatie en productie, maar ook de stem van de Amerikaanse muzikante spreekt mij zeer aan en tilt de plaat nog een flink stuk verder omhoog.

Het komt voor mij allemaal niet als een verrassing, want Vanessa Peters maakt al jaren prachtplaten. Ook Foxhole Prayers is er weer een en het is er een die me minstens net zo dierbaar gaat zijn als de twee jaarlijstjesplaten die er aan vooraf gingen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Peters - Mixtape - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vanessa Peters - Mixtape
Vanessa Peters verzacht het lange wachten op haar voor 2021 aangekondigde nieuwe album met een tussendoortje, maar het is er een om te koesteren

De Texaanse singer-songwriter Vanessa Peters schaarde zich de afgelopen jaren met een serie prima albums onder mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriters van het moment. Niet zo heel lang geleden steunde ik nog haar crowdfunding campagne voor een nieuw album, maar in deze onzekere tijden verblijdt Vanessa Peters ons nu ook met een nieuw album. Mixtape is een tussendoortje met covers, maar wat is het een mooi en aangenaam tussendoortje. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een mooie en bijzondere serie songs geselecteerd en vertolkt ze op wonderschone wijze. Mixtape is voor mij dan ook een volwaardig album, dat fraai aansluit op de prachtalbums van de afgelopen jaren.

De Amerikaanse singer-songwriter Vanessa Peters begon eind februari een crowdfunding campagne voor de realisatie van haar nieuwe album Modern Age. Ze harkte in record tempo een flink bedrag bij elkaar en had inmiddels al flink op streek moeten zijn met het opnemen van het album, dat volgens de oorspronkelijke planning in januari 2021 zou moeten verschijnen. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag, want met een pandemie had niemand in februari rekening gehouden.

Ik steun wel vaker crowdfunding campagnes, maar in het geval van Vanessa Peters was het een no-brainer. De Amerikaanse singer-songwriter maakte de afgelopen jaren met With The Sentimentals (2015), The Burden Of Unshakeable Proof (2016) en Foxhole Prayers (2018) albums die stuk voor stuk hoog eindigden in mijn jaarlijstje en ik heb er alle vertrouwen in dat Modern Age in 2021 goede zaken gaat doen in het jaarlijstje.

Het is nog wel heel ver weg helaas, maar om het lange wachten wat makkelijker te maken kwam Vanessa Peters deze week met een tussendoortje op de proppen. Mixtape is het Vanessa Peters equivalent van de mengbandjes die de net wat minder jonge muziekliefhebbers onder ons in hun jongere jaren voor zichzelf en voor hun vrienden maakten. Vanessa Peters kiest ook op haar Mixtape voor een aantal songs van anderen die haar dierbaar zijn, maar voor de afwisseling voert ze deze songs zelf uit.

Mixtape is misschien een tussendoortje, maar het is wel een bijzonder tussendoortje. Albums met covers zijn er in overvloed, maar Vanessa Peters kiest voor een serie songs waarvan je het merendeel op geen enkel ander coveralbum tegen komt. Mixtape bevat songs van onder andere The Weakerthans, Pernice Brothers, Eels, Tom Petty, Patty Griffin, The National en Sarah Harmer en het zijn niet de geijkte songs van deze muzikanten. New Order’s Bizarre Love Triangle kom je wel vaker tegen, maar Vanessa Peters maakt er op Mixtape haar eigen song van.

Negen van de tien songs werden in haar thuisstad Dallas, Texas, opgenomen, terwijl America’s Sister Golden Hair (wel een song die je op veel coveralbums tegen komt) on the road werd opgenomen in Duitsland. In de openingstrack wordt Vanessa Peters bijgestaan door de Texaanse punkband CLIFFS, terwijl in een aantal andere tracks meestergitarist Chris Holt is te horen. De meeste songs werden echter in elkaar gesleuteld door Vanessa Peters en producer en multi-instrumentalist Rip Rowan.

Mixtape is misschien een tussendoortje, maar het is ook een vintage Vanessa Peters album. De singer-songwriter uit Dallas, Texas, beschikt over een stem die je vrijwel onmiddellijk dierbaar is en slaagt er ook altijd in om muziek te maken die plezier uitstraalt. Natuurlijk moeten we het dit keer doen zonder haar unieke songwriting skills, die ik net zo hoog inschat als die van de door mij zeer bewonderde Aimee Mann, maar de muzikanten van wie ze songs heeft geselecteerd kunnen er natuurlijk ook wat van.

En zo is dit tussendoortje niet alleen een album dat zeer doet uitzien naar het voor begin 2021 aangekondigde Modern Age, maar is het voor mij ook een prima opvolger van de albums die Vanessa Peters de afgelopen jaren maakte. Het zijn albums die overlopen van plezier en liefde voor de muziek, maar je ook weten te raken, precies zoals Mixtape dat toch weer flink wat keren lukt. Erwin Zijleman

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Peters - Modern Age - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vanessa Peters staat al jaren garant voor geweldige albums en ook het bij vlagen lekker stevige Modern Age staat weer vol met songs die direct bij eerste beluistering memorabel zijn

De afwisselend vanuit Italië en de Verenigde Staten opererende Vanessa Peters is inmiddels al enkele jaren een vaste gast in mijn jaarlijstjes en ook Modern Age maakt grote kans om hierin op te duiken later dit jaar. Ook op haar nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikante immers weer indruk met een serie geweldige songs. Het zijn songs die dit keer wat steviger zijn ingekleurd, maar ook Modern Age is weer een typisch Vanessa Peters album, al is het maar vanwege haar mooie en karakteristieke stem. Ook dit keer was ik na één keer horen verkocht, maar net als haar vorige albums wordt Modern Age alleen maar beter. Vanessa Peters heeft het weer geflikt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Peters - The Burden Of Unshakeable Proof - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Vanessa Peters maakt al heel wat jaren interessante platen, maar met het vorig jaar verschenen With The Sentimentals overtrof de Amerikaanse muzikante zichzelf met een plaat die op indrukwekkende wijze het oeuvre van Aimee Mann naar de kroon stak.

Op With The Sentimentals werkte Vanessa Peters samen met de Deense muzikant MC Hansen en een volledig Deense begeleidingsband en maakte ze indruk met geweldige songs, die na één keer horen voorgoed in het geheugen waren opgeslagen.

Vanessa Peters, die in het verleden ook al een tijd vanuit Italië opereerde, maakte haar nieuwe plaat voor de afwisseling eens in haar thuisbasis in Texas. Het maakt voor de kwaliteit van haar platen weinig tot niets uit, want ook The Burden Of Unshakeable Proof is weer een plaat om zielsveel van te houden.

Ook op haar nieuwe plaat maakt Vanessa Peters weer met het grootste gemak popsongs die na een half keer horen memorabel zijn. Het zijn bijzonder melodieuze popsongs, die redelijk in het verlengde liggen van de voorganger van The Burden Of Unshakeable Proof, al heeft het feit dat de studio dit keer op Amerikaanse bodem stond gezorgd voor net wat meer invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek.

Ook bij beluistering van de nieuwe plaat van Vanessa Peters moest ik weer met enige regelmaat denken aan het werk van Aimee Mann, al heeft de nieuwe plaat ook raakvlakken met het werk van Dar Williams en dat van Natalie Merchant, waarmee ik direct drie van mijn favoriete zangeressen heb genoemd.

Het is niet eens zo makkelijk om uit te leggen wat zo goed is aan de platen van Vanessa Peters. De Amerikaanse maakt het soort songs dat je al jaren lijkt te kennen en het zijn songs die onmiddellijk een positieve invloed hebben op je humeur en op het weer buiten.

Vanessa Peters voorziet haar platen bovendien van een mooi verzorgde instrumentatie en productie en beschikt over een stem die aangenaam rondwaart in je hoofd en keer op keer behoorlijk meedogenloos weet te verleiden.

The Burden Of Unshakeable Proof zal, net als zijn voorgangers, niet al teveel aandacht krijgen in Nederland, maar daarmee doen we Vanessa Peters echt flink tekort. Ook met haar nieuwe plaat heeft Vanessa Peters immers weer een plaat gemaakt die de wereld even een stuk mooier en aangenamer maakt. Alle reden dus om ook deze nieuwe prachtplaat van de Amerikaanse heel vaak uit de speakers of koptelefoon te laten komen. Ik kan al een tijdje niet meer zonder en dat zal nog wel even zo blijven. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanessa Peters - With The Sentimentals - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Vanessa Peters verdeelde haar tijd het afgelopen decennium tussen Europa en de Verenigde Staten, maar haar muziek kwam ik tot dusver nog niet tegen.

Vanessa Peters verruilde haar Europese basis in Italië (waar ze met haar band Icecream On Mondays redelijk bekend was) een jaar of wat geleden voor Denemarken, waar ze onder andere de Deense rootsmuzikant MC Hansen (check zijn platen) tegen het lijf liep.

In Kopenhagen werd uiteindelijk met haar nieuwe band The Sentimentals en diezelfde MC Hansen haar nieuwe plaat With The Sentimentals opgenomen en dit blijkt een hele sterke plaat.

With The Sentimentals bevat een aantal nieuwe tracks en een aantal nieuwe bewerkingen van oude tracks, maar voor mij zijn het uiteraard allemaal nieuwe tracks. Het levert een plaat op die van de eerste tot de laatste noot indruk maakt.

Vanessa Peters kiest op With The Sentimentals voor een mooi en gloedvol geluid. Het is een geluid waarin mooie heldere gitaarlijnen rustig rond mogen zweven, waarna Vanessa Peters haar mooie warme stem om deze gitaarlijnen heen krult. Het mooie gitaarwerk en de bijzonder aangename stem van Vanessa Peters zijn twee hele sterke wapens van With The Sentimentals, maar ook de rest van de band verdient krediet. Zo speelt de ritmesectie prachtig ingetogen en ruimtelijk en voorziet toetsenist/producer (en echtgenoot van Vanessa Peters) Rip Rowan voor fraaie toetsenbijdragen die het geluid op With The Sentimentals nog ruimtelijker maken.

Het is een geluid waarin Vanessa Peters uitstekend gedijt. De Texaanse singer-songwriter heeft een stem die gemaakt is voor folk en folky songs domineren dan ook op With The Sentimentals. Het zijn zeker geen pure folksongs, want Vanessa Peters voorziet haar muziek van uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en is ook niet bang voor uitstapjes buiten de gebaande paden van de rootsmuziek.

Wanneer Peters in het wat experimenteler aandoende Big Time Underground kiest voor een meer pop en rock georiënteerd geluid valt op hoe haar stem lijkt op die van Aimee Mann en laat dat nu net één van mijn favorieten zijn. Toen de vergelijking met Aimee Mann eenmaal was opgedoken kon With The Sentimentals voor mij niet meer stuk, maar de nieuwe plaat van Vanessa Peters blijkt uiteindelijk te mooi en bijzonder om te worden vergeleken met de muziek van anderen.

With The Sentimentals is een plaat met een prachtig eigen geluid, met zang die het oor streelt en het hart raakt en met songs die stuk voor stuk iets met je doen. Ik heb de muziek van Vanessa Peters het afgelopen decennium volledig gemist, maar met With The Sentimentals schaart ze zich wat mij betreft in eenmaal onder het beste dat in dit genre te vinden is. With The Sentimentals van Vanessa Peters is een prachtige plaat en hij wordt echt alleen maar mooier. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vanishing Twin - The Age Of Immunology - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Vanishing Twin - The Age Of Immunology
Vanishing Twin betovert en verwondert met een legendarische luistertrip vol invloeden die alleen maar mooier en bezwerender wordt

The Age Of Immunology is mijn eerste kennismaking met de muziek van het vanuit Londen opererende muzikantencollectief Vanishing Twin en het is een kennismaking die naar veel en veel meer smaakt. Vanishing Twin smeedt op haar tweede album 1001 invloeden aan elkaar, met een duidelijke voorkeur voor ruimtelijke en zweverige 60s psychedelica. Op het eerste gehoor luister je naar een 45 minuten durende jamsessie, maar het is een jamsessie waarin steeds meer puzzelstukjes in elkaar vallen. Een heerlijk album om bij weg te dromen, maar ook een album dat de fantasie genadeloos prikkelt en blijft prikkelen.

De afgelopen maanden zijn zoveel interessante nieuwe releases verschenen dat er helaas flink wat bijzondere albums op de deels fysieke en deels digitale stapel zijn beland.

Hieronder natuurlijk flink wat obscure parels. Een van de mooiste van het stel is wat mij betreft The Age Of Immunology (naar het baanbrekende boek van de antropoloog A. David Napier) van de Britse band Vanishing Twin. Het is het tweede album van de mij tot voor kort volslagen onbekende band, maar wat is het een bijzonder album.

Vanishing Twin is een project van de Britse muzikante Cathy Lucas, die eerder deel uit maakte van de bands Fanfarlo en My Sad Captains. Op The Age Of Immunology werkt de vanuit Londen opererende muzikante samen met flink wat muzikanten uit alle windstreken (België, Japan, Italië, Frakrijk, Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk). Het gezelschap streek voor de opnames van The Age Of Immunology neer op een Kroatisch eiland, waar een fascinerende luistertrip in elkaar werd gesleuteld.

Het tweede album van Vanishing Twin laat een, zeker op het eerste gehoor, behoorlijk ongrijpbare mix van 60s pop, jazz, chamber pop, filmmuziek, ambient, Krautrock, psychedelica, elektronica, dance, avant-garde, minimal music en indie-pop horen en met al deze genres heb ik waarschijnlijk nog niet eens alles te pakken. Hier en daar hoor ik flarden van bands als Broadcast en Stereolab, maar de muziek van Vanishing Twin lijkt ook zo weggelopen uit de hoogtijdagen van de zweverige en spacy 60s psychedelica.

Op basis van de bovenstaande mix van genres wordt mogelijk de indruk gewekt dat de muziek van Vanishing Twin behoorlijk ontoegankelijk en experimenteel is, maar dat valt, zeker na enige gewenning, best mee. De bonte groep muzikanten is goed voor bezwerende klanken, die zijn te omschrijven als soundscapes, waarna de lome vocalen van Cathy Lucas er songs van maken.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon ontvouwt zich een bijna hypnotiserend en beeldend klankentapijt waarin steeds weer nieuwe dingen zijn te horen. De ene keer klinkt Vanishing Twin warm en organisch, maar een paar noten verder schakelt de band moeiteloos naar koele en elektronische klanken.

The Age Of Immunology klinkt af en toe als een jamsessie waarin de songs langzaam maar zeker vorm krijgen, maar klinkt minstens net zo vaak als een tot in de puntjes uitgewerkt muziekstuk, waarin alle lagen bijdragen aan het unieke eindresultaat. Wanneer Cathy Lucas zingt wordt in muzikaal opzicht gas teruggenomen en overheerst de subtiliteit, maar de geweldige muzikanten op The Age Of Immunology mogen ook een paar keer los gaan.

Het tweede album van Vanishing Twin laat zich geen moment in een hokje duwen, maar voert je steeds verder weg op de golven van haar zo bijzondere muziek. Het is muziek die prima past bij Franse speelfilms uit de jaren 60 en 70, maar ook in het nu verricht de muziek van dit bijzondere muzikantencollectief wonderen. 45 minuten lang betovert en verwondert Vanishing Twin en iedere keer hoor je weer nieuwe dingen. Buitengewoon fascinerend album en een prima album om de zomer nog wat langer in de kop te houden. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: VanWyck - An Average Woman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het muziekjaar 2018 is verrassend goed begonnen met een aantal hele sterke platen. Naast hele sterke platen heb je ook platen die je wereld compleet op zijn kop zetten en die zijn een stuk zeldzamer.

Toch heeft 2018 ook al zo’n plaat opgeleverd en het is nog een plaat van eigen bodem ook.

VanWyck is het alter ego van Christine Oele, die eerder al bijzondere muziek maakte met de band Nevada Drive. Waar Christine Oele in haar vorige band koos voor de vernieuwing en het experiment, heeft ze er als VanWyck voor gekozen om een volstrekt tijdloze singer-songwriter plaat te maken.

An Average Woman riep bij mij in eerste instantie associaties op met de allergrootste singer-songwriters als Leonard Cohen en Joni Mitchell en dat is vergelijkingsmateriaal waaraan je je alleen maar kunt vertillen. VanWyck vertilt zich er niet aan omdat haar debuut je direct bij eerste beluistering diep weet te raken, waardoor de behoefte tot associëren met de muziek van anderen verdwijnt.

An Average Woman valt in eerste instantie vooral op door de geweldige stem van Christine Oele, maar uiteindelijk zijn de arrangementen en de instrumentatie op de plaat minstens even belangrijk.

Voor de arrangementen leunde VanWyck zwaar op Reyer Zwart, die de songs op An Average Woman prachtig heeft ingekleurd, onder andere met wonderschone strijkersarrangementen en een wat rootsy aandoend instrumentarium. De instrumentatie op de plaat is over het algemeen akoestisch en subtiel en voorziet de songs op An Average Woman van een donkere onderlaag.

Het is een donkere onderlaag die uitstekend past bij de ook wat melancholisch en donker klinkende stem van Christine Oele, die hier en daar prachtig wordt gecontrasteerd door de stem van Marjolein van der Klauw, een andere Nederlandse topzangeres.

De combinatie van donkere en stemmige klanken en de mooie en indringende vocalen geven An Average Woman een bijzondere lading. Het is een lading die slechts eenmaal explodeert, wat het geweldige Europa Escapes oplevert, wat mij betreft de meest fascinerende track op de plaat. De songs op An Average Woman hadden van mij best wat vaker mogen ontsporen, maar aan de andere kant zijn de meer ingetogen songs van VanWyck van een bijzondere schoonheid en intimiteit.

Christine Oele heeft haar jeugd doorgebracht in Nieuw Zeeland en klinkt mede hierdoor geen moment Nederlands, wat An Average Woman voorziet van internationale allure. Het is ongelooflijk knap hoe VanWyck weet te ontroeren met haar over het algemeen ingetogen songs en hoe de subtiele verschillen in de instrumentatie er voor zorgen dat iedere song je weer bij de strot grijpt.

De stem van Christine Oele is al uitvoerig bejubeld, maar nog niet vergeleken met die van anderen. Dat is ook niet zo makkelijk. Hier en daar hoor ik wat van Natalie Merchant, maar ook Suzanne Vega, Gillian Welch, Tanita Tikaram en zeker ook Rachael Yamagata klinken door in de stem van Christine Oele, die ook nog eens herinnert aan de groten van weleer. In muzikaal opzicht hoor ik raakvlakken met Cowboy Junkies, maar iedere vergelijking die ik opwerp gaat maar even mee.

Direct bij eerste beluistering was ik ongelooflijk onder de indruk van het debuut van VanWyck, maar An Average Woman is ook nog eens een plaat die alleen maar mooier en indrukwekkender wordt.

Ik moet nog van alles ontdekken in het prachtdebuut van VanWyck, maar een ding weet ik al zeker. An Average Woman is deze Nederlandse singer-songwriter niet. Integendeel. Het debuut van VanWyck is een grootse en meeslepende plaat vol bezwering en toverkracht en kan zomaar behoren tot het beste dat dit jaar verschijnt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: VanWyck - Dust Chaser - dekrentenuitdepop.blogspot.com

VanWyck - Dust Chaser
De Amsterdamse muzikante Christien Oele maakte al vier prachtige albums onder de naam VanWyck en levert nu met Dust Chaser een album af dat ik, mede dankzij een aantal nieuwe wegen, nog een stukje mooier vind

Het is een prachtig stapeltje albums dat de Nederlandse muzikante Christien Oele inmiddels heeft gemaakt als VanWyck en ze had hier maar een paar jaar voor nodig. Het zijn albums die deels zijn geworteld in de singer-songwriter muziek uit het verleden, maar de albums van VanWyck weten ook altijd te verrassen. Dat doet het deze week verschenen Dust Chaser onder andere met hier en daar wat steviger gitaarwerk. Naast verrassen weet Christien Oele ook dit keer weer te imponeren met persoonlijke songs, met prachtige muziek, met bijzondere arrangementen en vooral met haar emotievolle en zeer karakteristieke stem. Het levert ook dit keer een jaarlijstjesalbum op en dat is voor de vijfde keer op rij.

De Amsterdamse muzikante Christien Oele maakte tussen 2004 en 2012 twee bijzondere albums als lid van het duo Nevada Drive. Het zijn wat experimentele albums die vrijwel niets deden, maar die het beluisteren zeker waard zijn. In 2018 debuteerde Christien Oele onder de naam VanWyck met het bijzonder mooie An Average Woman en slaagde ze er wel in om de aandacht te trekken van de critici en een breder publiek.

Dat was volkomen terecht, want An Average Woman bleek niet alleen een volstrekt tijdloos singer-songwriter album, maar ook in alle opzichten een hoogstaand singer-songwriter album. An Average Woman was niet alleen een van de mooiste albums van 2018, maar ook het begin van de zegetocht van VanWyck. An Average Woman werd gevolgd door Molten Rock (2019), God Is In The Detour (2020) en The Epic Tale Of The Stranded Man (2022), die allemaal in het verlengde lagen van An Average Woman, maar er zeker niet voor onder deden.

Christien Oele wist met alle albums van VanWyck mijn jaarlijstje te halen, waardoor het deze week verschenen Dust Chaser voor mij zonder enige twijfel de belangrijkste release van de week is. Dat legt de lat hoog voor het vijfde album van VanWyck, maar Christien Oele gaat er ook dit keer met gemak overheen.

Dust Chaser bevat een aantal inmiddels bekende ingrediënten. Zo werkt Christien Oele ook dit keer samen met muzikant Reyer Zwart, die ook op alle vorige albums van VanWyck een belangrijke rol speelde en ook dit keer zorgt voor prachtige klanken en bijzondere arrangementen. Minstens even belangrijk is de bijzondere stem van Christien Oele, die ook op Dust Chaser weer indruk maakt. Het is een zeer karakteristieke stem en het is bovendien een stem waar de emotie van af spat. De Amsterdamse muzikante heeft tenslotte ook voor haar vijfde album een aantal zeer persoonlijke en aansprekende songs geschreven.

Dust Chaser klinkt door de bovengenoemde ingrediënten deels bekend, maar Christien Oele verkent ook dit keer nieuwe wegen. Zo begint de openingstrack, het prachtige Unravel, fraai ingetogen, maar wordt de spanning in de track steeds verder opgebouwd met een verrassend stevig en bluesy gitaargeluid, een wat nadrukkelijker aanwezige ritmesectie en uiteindelijk ook nog een heerlijk Wurlitzer orgel. Het is een fraai begin van een album dat meerdere keren een wat steviger geluid laat horen, maar ook betovert met de zeer spaarzaam ingekleurde songs die we inmiddels kennen van VanWyck.

Dust Chaser verleidt daarom minstens net zo makkelijk als zijn voorgangers, maar Christien Oele weet ook weer een stap te zetten. De stem van de Amsterdamse muzikante heeft nog altijd iets van Natalie Merchant en Tanita Tikaram, maar voegt heel veel van zichzelf toe en wordt eigenlijk alleen maar mooier. Zeker in de tracks met wat ruwer gitaarwerk blijkt er ook nog iets van PJ Harvey in Christien Oele te zitten en ook dit gaat haar uitstekend af.

Twaalf songs staan er op Dust Chaser en de een is nog mooier dan de ander. Christien Oele laat zich ook op haar nieuwe album deels inspireren door grote singer-songwriters uit het verleden en heeft met een track als The Swell een song geschreven die ook zomaar van de hand van Leonard Cohen had kunnen zijn. Het zegt alles over de kwaliteit van de songs van Christien Oele, die ook dit keer de nationale en internationale concurrentie het nakijken geeft met een in alle opzichten prachtig album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: VanWyck - God Is In The Detour - dekrentenuitdepop.blogspot.com

VanWyck - God Is In The Detour
VanWyck staat ook op album nummer drie weer garant voor volstrekt tijdloze en wonderschone singer-songwriter muziek van een niveau dat slechts weinigen gegeven is

Wanneer Christien Oele begint te zingen kan ik alleen maar ademloos luisteren. Het leverde de afgelopen twee jaar al twee albums op die mijn jaarlijstje haalden, maar het deze week verschenen God Is In The Detour is nog mooier en indrukwekkender. De instrumentatie is net wat soberder maar zit vol fraaie accenten, de songs zijn volstrekt tijdloos en de zang van Christien Oele brengt de mooie en vaak ook indringende verhalen op God Is In The Detour tot leven. Ze doet dit op een manier die maar weinig singer-songwriters gegeven is, waardoor ook het nieuwe album van VanWyck zich genadeloos opdringt en bij iedere keer horen weer een beetje mooier en indrukwekkender is.

VanWyck, het alter ego van de Nederlandse singer-songwriter Christien Oele, leverde in 2018 een onbetwist jaarljstjesalbum af met haar debuut An Average Woman en herhaalde dit kunstje vorig jaar met het al even indrukwekkende Molten Rock. Voor 2020 stond eigenlijk geen nieuw album gepland, maar door de coronapandemie liep alles anders. Daarom verschijnt voor het derde jaar op rij een album van VanWyck en God Is In The Detour is minstens net zo indrukwekkend als zijn twee voorgangers en misschien nog wel indrukwekkender.

Het nieuwe album van VanWyck bevat acht songs, waarvan er vier nog op de plank lagen uit het verleden en er vier werden geschreven tijdens de eerste Nederlandse lockdown. Voor het opnemen van de songs was niet heel veel studiotijd beschikbaar, waardoor alles vrijwel live en in één take werd opgenomen. Christien Oele vertrouwt inmiddels al een aantal jaren op producer Reyer Zwart en op een goed ingespeelde en kwalitatief hoogstaande band en zowel de producer als de band zijn ook weer van de partij op God Is In The Detour.

Ik weet inmiddels wat ik kan verwachten van VanWyck, maar toch maakte het nieuwe album bij eerste beluistering diepe indruk. VanWyck kiest voor een net wat soberder geluid waarin de piano of de akoestische gitaar de basis vormt. Het levert een tijdloos geluid op dat herinnert aan de grote singer-songwriters van lang geleden, maar ik heb bij beluistering van de muziek van VanWyck ook altijd associaties met Natalie Merchant.

Net als Natalie Merchant beschikt Christien Oele over een karakteristiek stemgeluid en verder kan ze diep in haar songs kruipen en ze met ongelooflijk veel gevoel en zeggingskracht vertolken. Het aan een veel te jong overleden vriendin opgedragen Your Favourite Tune snijdt dwars door de ziel, maar ook als VanWyck kiest voor mooie fantasieverhalen, zoals in de titeltrack, kun je alleen maar ademloos luisteren naar de songs op God Is In The Detour.

Alleen de zang en de voordracht zetten de concurrentie al op een onoverbrugbare achterstand, maar er is nog veel meer moois. De instrumentatie is zoals gezegd sober, maar wanneer je met volledige aandacht luistert, hoor je dat de accenten van onder andere viool, contrabas en lap steel het album bijzonder fraai en warm inkleuren.

Zeker wanneer het tempo laag is vult de muziek van VanWyck op bijzonder fraaie wijze de ruimte en hoor je steeds meer moois in de songs op het album. Hoe vaker ik naar God Is In The Detour luister, hoe meer ik er van overtuigt raak dat het derde album van VanWyck misschien nog wel mooier is dan zijn twee voorgangers en dat het bovendien een album is dat dit jaar zijn gelijke niet kent. Niet in Nederland en niet daarbuiten.

Dat laatste wordt deze maand onderkend door het Britse kwaliteitstijdstijdschrift Mojo, dat de muziek van VanWyck op de juiste waarde weet te schatten. VanWyck komt op de proppen met een serie songs vol inhoud en gevoel en vertolkt deze songs op even indringende als indrukwekkende wijze.

Eigenlijk zijn er maar twee dingen jammer. Na slechts een half uur muziek van VanWyck wil je nog veel en veel meer en verder is God Is In The Detour een album dat schreeuwt om een release op vinyl. Hopelijk komt dat vinyl alsnog. En God Is In The Detour kun je gewoon nog eens opzetten en nog eens en iedere keer is het album weer wat indrukwekkender. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: VanWyck - Molten Rock - dekrentenuitdepop.blogspot.com

VanWyck - Molten Rock
VanWyck leverde één van de mooiste albums van 2018 af en herhaalt dat kunstje nu met het nog mooiere Molten Rock, dat 50 minuten lang imponeert

VanWyck, het alter ego van de Nederlandse singer-songwriter Christine Oele debuteerde aan het begin van 2018 buitengewoon knap met An Average Woman, dat zich liet beluisteren als een tijdloze singer-songwriter plaat vol echo’s naar de groten uit de jaren 70. Met Molten Rock zet VanWyck een indrukwekkende volgende stap. Het nieuwe album klinkt warmer en intiemer dan zijn voorganger en laat op alle terreinen groei horen. De instrumentatie en productie zijn nog wat subtieler en trefzekerder, de zang is nog wat mooier en doorleefder en de songs zijn rijker en beeldender. Absoluut één van de betere singer-songwriter albums van het jaar, zo niet de beste.

2018 opende vorig jaar prachtig met An Average Woman, het debuut van de Nederlandse singer-songwriter VanWyck. Op haar debuut maakte het alter ego van Christine Oele (tot op dat moment vooral bekend van de band Nevada Drive) diepe indruk met tijdloze singer-songwriter muziek.

An Average Woman herinnerde nadrukkelijk aan een aantal groten uit de jaren 70, onder wie in ieder geval Joni Mitchell, Nick Drake en Leonard Cohen, en bleef de concurrentie in het genre in 2018 makkelijk voor. Ik was An Average Woman dan ook niet vergeten toen ik aan het eind van 2018 de balans opmaakte en mijn jaarlijstje was zeker niet het enige lijstje waarin het debuut van VanWyck opdook.

Christine Oele was in 2018 goed voor een mooie start van het muziekjaar en sluit het muziekjaar 2019 nu misschien nog wel mooier af. Het deze week verschenen Molten Rock gaat verder waar An Average Woman ruim anderhalf jaar geleden ophield. Christine Oele werkte ook dit keer met producer Reyer Zwart, maar gunde ook de gelouterde Frans Hagenaars een rol. Ook leden van haar vaste band bestaande uit Marjolein van der Klauw, Rowin Tettero en Sander Donkersdie keren terug op het nieuwe album en tekenen voor wonderschone klanken.

An Average Woman is de afgelopen anderhalf jaar uitgegroeid tot een album dat me zeer dierbaar is, maar Molten Rock is eigenlijk in alle opzichten beter dan zijn voorganger, wat gezien het niveau van dat album een indrukwekkende prestatie is.

De meeste songs op het album klinken nog net wat ingetogener dan de songs op An Average Woman en worden gedragen door een sobere maar bijzonder smaakvolle instrumentatie, die keer op keer laat horen dat in de muziek less vaak more is. Door deze instrumentatie klinkt Molten Rock net wat warmer dan het debuut van VanWyck, maar de meeste songs op het album klinken ook net wat melancholischer en intiemer.

In productioneel en muzikaal opzicht zijn stappen gezet, maar ook de zang op Molten Rock bevalt me nog net wat beter dan die op het debuut van VanWyck. Christine Oele zingt in de meeste songs prachtig ingetogen, maar voorziet de songs op haar nieuwe album ook van veel gevoel en doorleving. Nogal wat songs op het album zijn direct goed voor kippenvel en de rest volgt snel.

De zang op Molten Rock is niet alleen prachtig, maar ook gevarieerd. Bij de bespreking van het debuut van VanWyck noemde ik Natalie Merchant, Suzanne Vega, Gillian Welch, Tanita Tikaram, Rachael Yamagata en Margo Timmins als vergelijkingsmateriaal en die komen ook dit keer allemaal voorbij, al hoor ik op Molten Rock toch vooral Christine Oele, hier en daar overigens fraai bijgestaan door Marjolein van der Klauw.

Ook de songs op Molten Rock maken net wat meer indruk dan de songs op het debuut. VanWyck kiest op het nieuwe album vooral voor ingetogen en zich langzaam voortslepende songs van grote schoonheid en intensiteit, maar schuwt ook een wat lichtvoetiger uitstapje niet. Ook Molten Rock herinnert meer dan eens aan de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk, maar VanWyck heeft dit keer wat meer andere rootsinvloeden aan haar muziek toegevoegd, waardoor de vergelijking met Cowboy Junkies zich nog wat meer opdringt, zonder ook maar een keer in de weg te zitten.

Dit alles zorgt ervoor dat VanWyck nog wat meer indruk maakt dan met haar debuut en zich definitief schaart onder de smaakmakers in het genre, nationaal maar zeker ook internationaal. Ik heb hem alvast opgeschreven voor de top 5 van mijn jaarlijstje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: VanWyck - The Epic Tale Of The Stranded Man - dekrentenuitdepop.blogspot.com

VanWyck - The Epic Tale Of The Stranded Man
Na drie werkelijk prachtige albums laat VanWyck, het alter ego van de Nederlandse muzikante Christien Oele, op The Epic Tale Of The Stranded Man horen dat het nog wat mooier en indrukwekkender kan

Iets meer dan vier jaar na het droomdebuut An Average Woman, keert de Amsterdamse muzikante Christien Oele als VanWyck terug met haar vierde albums. Het leek me op voorhand bijna onmogelijk, maar The Epic Tale Of The Stranded Man is nog een stuk beter dan zijn voorgangers. Het conceptalbum The Epic Tale Of The Stranded Man vertelt een bijzonder verhaal, is nog wat mooier en veelzijdiger ingekleurd dan de vorige albums en ook dit keer maakt Christien Oele diepe indruk met haar prachtige stem, die met veel gevoel de verhalen van haar songs vertelt. Er zijn dit jaar al flink wat mooie albums verschenen, maar dit albums steekt er wat mij betreft met kop en schouders bovenuit. Onwaarschijnlijk mooi.

An Average Woman van VanWyck kwam helemaal aan het begin van 2018 als een donderslag bij heldere hemel. Het alter ego van de Nederlandse singer-songwriter Christien Oele leverde met haar debuutalbum een tijdloos singer-songwriter album af, dat zich liet vergelijken met de klassiekers in het genre. Het is een kunstje dat de muzikante uit Amsterdam herhaalde op Molten Rock uit 2019 en God Is In The Detour uit 2020, die ik net als An Average Woman schaarde onder de beste albums van de betreffende jaren.

Vorig jaar moesten we het doen zonder nieuwe muziek van VanWyck, maar dit wordt meer dan goed gemaakt met het deze week verschenen The Epic Tale Of The Stranded Man, het eerste album van VanWyck op het prachtige Excelsior label. Christien Oele heeft de lat de afgelopen jaren bijzonder hoog gelegd met haar eerste drie albums, maar direct bij eerste beluistering van The Epic Tale Of The Stranded Man kon ik al concluderen dat de Amsterdamse muzikante deze lat nog een stukje hoger heeft gelegd met haar vierde album.

The Epic Tale Of The Stranded Man is een conceptalbum over een man die aanspoelt op een eiland en niet meer weet wie hij is. Christien Oele toonde zich al eerder een uitstekend verhalenverteller, maar de teksten op haar nieuwe album lezen als een roman. In de twaalf tracks op het album maken we kennis met een heel bijzonder eiland en met het verleden van de aangespoelde onbekende man en valt steeds meer op zijn plek.

In tekstueel opzicht is The Epic Tale Of The Stranded Man een ambitieus album, maar ook in muzikaal opzicht zet VanWyck stappen. Ook op haar vierde album sluit de Nederlandse singer-songwriter aan bij tijdloze singer-songwriter albums uit een ver verleden en drukt ze vervolgens haar eigen stempel op de invloeden van weleer, waardoor het album ook absoluut eigentijds klinkt.

Ook op The Epic Tale Of The Stranded Man vertrouwt Christien Oele weer op de arrangementen, het gitaarspel en de toetsen van Reyer Zwart en op de productie van Frans Hagenaars. Voor de inkleuring van de songs werd dit keer een beroep gedaan op een wat groter aantal gastmuzikanten, van wie een aantal tekent voor de sfeervolle bijdragen van strijkers.

The Epic Tale Of The Stranded Man is gevarieerd ingekleurd. In een aantal tracks domineren de stemmige strijkers, maar de meeste songs op het album vertrouwen op een meer standaard bandgeluid met gitaar, bas en drums, al kunnen songs nog altijd uiterst sober of redelijk vol worden ingekleurd tot flirts met folkrock aan toe. De instrumentatie is in alle gevallen zeer smaakvol en draagt nadrukkelijk bij aan de aangename sfeer op het album.

Het is een instrumentatie die ook dit keer alle ruimte biedt aan de zang van Christien Oele. De Amsterdamse muzikante beschikt niet alleen over een prachtige en veelzijdige stem, maar vertelt de verhalen op haar nieuwe album ook weer met veel gevoel, waardoor ook The Epic Tale Of The Stranded Man weer harder binnenkomt dan de meeste andere albums in het genre. Het is bovendien een stem die ook op dit album weer de onvoorwaardelijke aandacht opeist.

Ik koester An Average Woman, Molten Rock en God Is In The Detour nog altijd intens, maar het vierde album van VanWyck vind ik in alle opzichten nog net wat mooier. Alle songs klinken weer net wat anders, maar de bijna onwerkelijke schoonheid en trefzekerheid van de muziek van VanWyck is een constante.

Het levert een album op dat er nationaal, maar ook internationaal flink bovenuit steekt en dat wat kleur geeft aan de sombere tijden waarin we leven. Het jaar duurt nog lang, maar dat dit een van de mooiste albums van 2022 is lijkt me zeker. Voor mij is The Epic Tale Of The Stranded Man in ieder geval met afstand het mooiste en meest indrukwekkende album van het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Vashti Bunyan - Heartleap - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Britse folkzangeres Vashti Bunyan debuteerde in 1970 met Just Another Diamond Day. De plaat werd geproduceerd door topproducer Joe Boyd, die op dat moment onder andere had gewerkt met Nick Drake en Fairport Convention en gearrangeerd door Robert Kirby, die ook had gewerkt met Nick Drake, wat bijdroeg aan de hoge verwachtingen met betrekking tot de plaat.

Just Another Diamond Day was het debuut van Vashti Bunyan, maar leek ook lange tijd haar zwanenzang te worden. De zangeres die was binnengehaald als de nieuwe Joni Mitchell maakte de te hooggespannen verwachtingen niet waar en de plaat flopte genadeloos. Vrij snel na de release van de plaat koos Vashti Bunyan voor het moederschap en verdween ze uit beeld.

Pas 30 jaar later keerde de aandacht voor de pastorale folksongs op haar al lang vergeten debuut terug. De nieuwe folkbeweging was bijzonder gecharmeerd van de ingetogen folksongs van Vashti Bunyan en Just Another Diamond Day werd opeens een inspiratiebron voor velen en toch nog het meesterwerk dat in 1970 bijna niemand er in gehoord had.

Het bood Vashti Bunyan de kans om terug te keren in de muziek. Eerst op een samen met het hippe Animal Collective gemaakte EP en later met het in 2005 verschenen Lookaftering, dat Just Another Diamond Day ruim 35 jaar na de release alsnog van een niet meer verwachte opvolger voorzag.

Inmiddels zijn we weer 9 jaar verder en levert Vashti Bunyan naar eigen zeggen haar laatste plaat af. Niet omdat ze te oud is (ze is ‘pas’ 70) maar omdat ze alles gezegd heeft wat ze wil zeggen. Vashti Bunyan maakt zich er niet makkelijk van af, want ze heeft jaren aan Heartleap gewerkt. Dat is te horen, want het is een bijzonder mooie plaat geworden.

Heartleap bevat voornamelijk bijzonder intieme songs. De instrumentatie is spaarzaam en bestaat vooral uit gitaar, piano en strijkers. Het is een instrumentatie die zich gedienstig opstelt, want op Heartleap draait alles om de prachtige stem van Vashti Bunyan. Het is een stem die vooral goed tot zijn recht komt in wat pastorale songs en deze zijn dan ook volop te vinden op Heartleap.

Heartleap bevat een aantal gastbijdragen (onder andere van Devendra Banhart die haar tien jaar geleden weer op de kaart zette), maar het grootste deel van de plaat is door Vashti Bunyan zelf in elkaar geknutseld. De Britse folkzangeres heeft dat op bijzonder smaakvolle wijze gedaan.

De spaarzame instrumentatie is uitermate trefzeker en past steeds perfect bij de prachtige vocalen. Vashti Bunyan hield haar songs en muziek altijd al klein, maar zo fragiel als op Heartleap heb ik haar nog niet gehoord. Heartleap is hierdoor een plaat die vraagt om maximale aandacht. Ieder bijgeluid kan de breekbare folksongs van Vashti Bunyan verstoren en dat is echt het laatste wat je wilt.

Of Heartleap echt de laatste plaat is van Vashti Bunyan zal de tijd moeten leren, niets is immers zo veranderlijk als de mens, maar als het haar laatste plaat is, is het een slotakkoord waarop Vashti Bunyan trots kan zijn. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Velvet Jesus - Qatar - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Velvet Jesus - Qatar
Het Belgische muziekjaar 2024 krijgt nog wat meer glans met het prachtige Qatar, het debuutalbum van de band Velvet Jesus, dat drie kwartier muziek van een bedwelmende schoonheid bevat

Qatar is het debuutalbum van de Belgische band Velvet Jesus, maar het is een album dat het niveau van het gemiddelde debuutalbum in alle opzichten overstijgt. De band uit Leuven maakt in vocaal en muzikaal opzicht makkelijk indruk en wist niemand minder dan Gaëtan Vandewoude (Isbells) te strikken voor de fraaie productie van het album. De Belgische band heeft bovendien een serie prachtige songs afgeleverd. Dit kunnen melodieuze en makkelijk in het gehoor liggende songs zijn, maar Velvet Jesus graaft ook dieper in beeldende tracks waarin het avontuur wordt opgezocht. Het levert een album op dat in alle opzichten imponeert en dat het absoluut verdient om beluisterd te worden.

2024 is echt een prachtig jaar voor de Belgische popmuziek. Eerder koesterde ik al de albums van BLUAI, Sylvie Kreusch, Warhaus, The Bony King Of Nowhere, Calicos, Bobbi Lu, Isaac Roux, Douglas Firs en Ivy Falls, maar op de valreep van 2025 is er nog ruimte voor een extra prachtalbum van Belgische bodem. Het is een album dat afgelopen zomer verscheen en is gemaakt door de band Velvet Jesus. Qatar is zo te zien het debuutalbum van de band uit Leuven en het is een album dat zeker niet misstaat in het bovenstaande rijtje met prachtalbums uit België.

Meestal noem ik aan het eind van een recensie van een album de naam van de producer, maar voor de afwisseling begin ik er nu eens mee. Qatar van Velvet Jesus is immers geproduceerd door Gaëtan Vandewoude, die we natuurlijk kennen als de voorman van de band Isbells. De Vlaamse muzikant liet op de albums van zijn eigen band al horen dat hij een getalenteerd producer is en ook het debuutalbum van Velvet Jesus laat vakwerk horen.

Qatar is een prachtig klinkend album en dat levert de band uit Leuven op zijn minst bonuspunten op. Die heeft de band niet nodig voor een goede recensie, want ook in muzikaal en vocaal opzicht maakt Velvet Jesus op haar debuutalbum heel makkelijk indruk. De muziek van de Belgische band wordt gedomineerd door gitaren, waardoor het niet zo gek is om Qatar een gitaarplaat te noemen. Het is wel een gitaarplaat die op subtiele wijze wordt verrijkt met synths en samples en ondanks het feit dat ze niet worden vermeld op de bandcamp pagina van de band hoor ik af en toe ook bijzonder mooie bijdragen van blazers.

De muziek van Velvet Jesus is niet zo makkelijk te karakteriseren. Op het Internet kom ik vaak het label postrock tegen, maar daarvoor vind ik de muziek van de Belgische band toch wat te toegankelijk en melodieus. Zelf hoor ik vooral invloeden uit de indierock, met hier en daar wat jazzy en psychedelische invloeden. De muziek van Velvet Jesus is heel sfeervol en heeft hier en daar een filmisch karakter, maar schuwt ook de perfecte gitaarpopsongs met een kop en een staart niet. Invloeden variëren van Radiohead tot en met Travis en een paar keer heb ik aangename Pink Floyd associaties bij beluistering van Qatar.

Ik kon bij eerste beluisteringen van het album nauwelijks geloven dat het een debuutalbum is, want wat klinkt het in muzikaal opzicht allemaal mooi. Anton Fannes, Bart Catoor, Christophe Vandewoude en Peter De Clercq zijn ook niet helemaal nieuw in de muziek, want de eerste drie vormden, samen met de Australische muzikant Matt Swanton, die de mix van het album verzorgde, de band Belated Promise Ring.

Het verklaart het gelouterd klinkende geluid op het album dat zowel bedwelmend mooi als razend spannend kan klinken. Het kleurt allemaal prachtig bij de mooie stem van Anton Fannes, die het dromerige karakter van de muziek van Velvet Jesus versterkt. Qatar bevat tien songs en ze zijn allemaal even mooi en bijzonder.

Omdat de band uit Leuven in iedere song de bakens net wat verzet, is het album ook tien songs spannend, maar het geluid van de band is consistent genoeg om zorg te dragen voor één lange luistertrip die je nauwelijks los laat. Voor mijn jaarlijstje komt Qatar te laat, maar het album had zeker niet misstaan tussen die andere prachtalbums uit 2024 van Belgische bodem. Erwin Zijleman