recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naaz - Bits Of Naaz - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Of het helemaal waar is weet ik niet, maar het verhaal is echt veel te mooi om te negeren. Volgens dit verhaal ontvluchtten de Koerdische ouders van Naaz Irak in de eerste Golfoorlog (1990-1991) en kwamen ze terecht in Nederland.

Naaz groeide op in Rotterdam, had door pesterijen een moeilijke jeugd en werd door haar ouders streng en beschermend opgevoegd. Haar wens om muziek te maken werd onderdrukt tot het gezin betrokken raakte bij een ernstig auto-ongeluk (dat overigens goed afliep) en haar ouders beseften hoe tijdelijk het leven kan zijn. Naaz mocht alsnog uiting geven aan haar passie voor muziek en timmert sindsdien stevig aan de weg.

Bits of Naaz heet haar eerste EP en het is een EP die overloopt van het talent. Ik laat EP’s meestal links liggen op deze BLOG, maar de eerste plaat van Naaz is voor mij veel te bijzonder om te laten liggen. Bits Of Naaz bevat acht songs en bijna een half uur muziek. In de acht songs komen flarden uit de dagboeken van Naaz voorbij, waardoor haar eerste EP een persoonlijke plaat is geworden.

De popliedjes van Naaz zijn opvallend kort. Alle songs op de plaat klokken tussen de twee en de drie minuten en worden gedragen door de bijzondere zanglijnen van de jonge Rotterdamse muzikante. Het zijn zanglijnen die aan de ene kant geworteld zijn in de R&B, maar Naaz raakt met haar zanglijnen ook aan een eigenzinnige popprinses als Lorde.

Het knappe van Bits of Naaz is dat de songs op de plaat bijzonder aanstekelijk en hitgevoelig klinken, maar dat ze ook vol zitten met avontuur. Dat avontuur hoor je volop in de zang van Naaz die haar songs steeds weer andere wendingen geeft en de songs vol stopt met verassende vocale wendingen. Hetzelfde geldt voor de instrumentatie, die lijkt te bestaan uit allemaal kleine onderdeeltjes en geluidjes die samen een bijzonder en spannend totaalgeluid opleveren.

De popliedjes van Naaz zijn zoals gezegd kort, maar Bits Of Naaz is vreemd genoeg geen fragmentarische plaat. Het geluid van Naaz is divers, maar ook zeer consistent, waardoor Bits Of Naaz ook te beluisteren is als een lange track die bestaat uit een aantal delen.

Als ik luister naar het debuut van Naaz, die inmiddels 20 jaar oud is, hoor ik een plaat die overloopt van het talent en de belofte, maar ik hoor ook nog heel veel groeipotentieel. In de instrumentatie op de plaat zitten talloze mooie accenten die best wat langer mogen worden aangehouden en verder mogen worden uitgewerkt en hetzelfde geldt voor de songs die veel langer kunnen boeien dan de ruime twee minuten die ze nu krijgen. Aan de andere kant geeft het springerige karakter van de songs van Naaz haar debuut ook een bepaalde charme.

Het is een charme die de afgelopen jaren al uitvoerig is bejubeld, maar wat mij betreft maakt Naaz het nu pas echt waar met deze uitstekende EP. Van mij mag het debuutalbum nu ook snel komen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naaz - Never Have I Ever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Naaz - Never Have I Ever
Het is een tijd stil geweest rond Naaz, maar een van de grootste talenten binnen de Nederlandse popmuziek keert gelukkig terug met een indiepop album dat echt niet onder doet voor de grote albums in het genre

Een paar jaar geleden leek de Rotterdamse muzikante Naaz klaar voor een nationale en misschien zelfs wel internationale doorbraak. Na twee EP’s die bol stonden van de belofte werd het echter stil rond Naaz. Deze week keert ze terug met haar debuutalbum Never Have I Ever, dat de torenhoge belofte van de EP’s van Naaz alsnog waar maakt. Meer dan waar maakt zelfs, want op haar debuutalbum zet Naaz een reuzenstap. Never Have I Ever is een geweldig indiepop albums met vooral ingetogen songs. Het zijn songs die direct aanspreken, maar het zijn ook songs vol avontuur die nog een flinke tijd door groeien. Naaz is terug van weggeweest en dat is echt geweldig nieuws.

Naaz Mohammad was jarenlang een van de grote beloften van de Nederlandse popmuziek. De jonge Rotterdamse muzikante met Koerdische wortels timmerde vanaf 2017 stevig aan de weg met frisse en aanstekelijke popsongs en bracht twee EP’s uit, die werden overladen met aandacht en superlatieven. De afgelopen twee jaar was het helaas stil rond Naaz, die de tijd nam om persoonlijke trauma’s te verwerken. Deze week keert ze terug met haar debuutalbum, Never Have I Ever.

Een paar jaar geleden zou een debuutalbum van Naaz met veel bombarie zijn onthaald, maar Never Have I Ever is deze week een toch vrij anonieme release, al begint de aandacht op gang te komen. De relatieve stilte rond het album heeft gelukkig niets te maken met de kwaliteit van het debuutalbum van Naaz, want de Nederlandse muzikante maakt, met enige vertraging, de torenhoge belofte van haar eerdere EP’s meer dan waar.

De popsongs van Naaz waren op haar debuut EP Bits Of Naaz nog wat fragmentarisch en sprongen bovendien van de hak op de tak, maar het waren op hetzelfde moment popsongs die lieten horen dat Naaz bulkte van het talent. Het springerige en fragmentarische is niet helemaal verdwenen op Never Have I Ever, maar dat is wat mij betreft juist de charme van Naaz, wiens talent de afgelopen jaren alleen maar verder is gegroeid.

Het debuutalbum van Naaz is een goed gemaakt popalbum met wat uptempo songs, maar vooral songs die zich in een wat lager tempo voortslepen. Zeker de uptempo songs schuren tegen de hitgevoelige pop aan, maar de songs van Naaz bevatten ook altijd een eigenzinnig randje, waardoor het predicaat indiepop het meest van toepassing is op Never Have I Ever.

Zeker in de zich wat langzaam voortslepende songs maakt Naaz indruk met fraai ingekleurde songs en een stem die aan volwassenheid en souplesse heeft gewonnen. Natuurlijk mag Naaz nog niet vergeleken worden met de wat mij betreft allerbesten in de indiepop, variërend van Lana Del Rey tot Phoebe Bridgers tot Taylor Swift, maar toch heb ik bij beluistering van Never Have I Ever associaties met deze groten uit de indiepop.

Naaz heeft een aantal zware jaren achter de rug. Het zijn jaren die haar in persoonlijk opzicht en als muzikant hebben gevormd. Waar de EP’s van Naaz het moesten doen met een handvol goede ideeën, worden deze goede ideeën op haar debuutalbum bijna eindeloos aaneengeschakeld.

Het prachtig geproduceerde album schakelt bijna achteloos tussen elektronisch ingekleurde songs en ingetogen akoestische songs, hier en daar versierd met strijkers. Zeker in de meer ingetogen songs zingt Naaz prachtig en hoor je goed hoe haar stem aan kracht en doorleving heeft gewonnen. Een enkele keer komen haar Koerdische roots aan de oppervlakte, maar de in het Koerdisch gezongen songs vallen zeker niet uit de toon.

Naaz werd na haar plotselinge vertrek uit de muziek vrij snel afgeschreven, maar met haar debuutalbum laat ze horen dat dat erg voorbarig was. Never Have I Ever is een album dat dertien songs lang imponeert en dat iedere keer dat je naar het album luistert weer wat indrukwekkender en eigenzinniger is. Het muziekjaar 2023 is pas net begonnen, maar met de terugkeer van Naaz hebben we het eerste niet meer verwachte cadeautje binnen. Naaz was goed in 2017, 2018 en 2019, maar in 2023 is ze van wereldklasse. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Naaz - read me (EP) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Naaz - read me (EP)
Naaz hield zich na het jaar van haar grote comeback in 2023 met andere dingen bezig, maar brengt deze week een nieuwe EP uit, die laat horen dat ze zich in muzikaal opzicht blijft ontwikkelen

Naaz bracht in 2018 met Bits of Naaz een fris en aanstekelijk mini-album uit, maar liet de muziek niet veel later gedesillusioneerd achter zich. Lange tijd leek het er op dat ze verloren was gegaan voor de muziek, maar gelukkig keerde ze in 2023 terug met het fantastische Never Have I Ever. De opvolger van dit album laat nog even op zich wachten, maar met de EP read me hebben we in iedere geval weer een aantal nieuwe Naaz songs in handen. Het zijn songs die deels voortborduren op haar debuutalbum, maar die ook nieuwe wegen in slaan en nog maar eens laten horen hoe talentvol Naaz is.

2023 was voor mij zonder enige twijfel het jaar van Naaz (Mohammad). De Nederlands-Koerdische muzikante had de muziek een paar jaar eerder vaarwel gezegd na een aantal slechte ervaringen, maar keerde begin 2023 terug met haar debuutalbum Never Have I Ever en met een geweldig concert in het Amsterdamse Carré, dat ze ook tot haar eigen verbazing wist uit te verkopen.

Ze regelde in de zomer van 2023 ook nog eens eigenhandig een rol als support-act voor Lana Del Rey in de Ziggo Dome en sloot het jaar fraai af met een wederom uitstekend concert in Paradiso en met de eerste plek in mijn jaarlijstje. Sindsdien doet Naaz van alles, ze werkt aan een boek, maakt af en toe nieuwe muziek en geeft bijzondere concerten met een orkest. Een aantal nieuwe tracks van de inmiddels Amsterdamse muzikante zijn terecht gekomen op de deze week verschenen EP read me (geen hoofdletters). Het is een EP met slechts vijf tracks een net iets meer dan 17 minuten muziek, maar ik ben er blij mee.

Een aantal tracks op read me verscheen al eerder als single, maar openingstrack take my life (back) is helemaal nieuw. Het is een uptempo track met een beat, maar het is, met name door de zang, door de bijzondere klanken aan het eind van de song en door de intensiteit en intimiteit in haar muziek toch ook een typische Naaz track.

Dat geldt ook voor het eveneens gloednieuw almost the end, dat in eerste instantie vooral piano en de prachtige stem van Naaz laat horen, maar af en toe ook voller wordt ingekleurd met synths. De derde track, almost a woman verscheen eerder dit jaar al en is wederom een track met vooral piano en de echt bijzonder mooie en zeer karakteristieke en emotievolle stem van Naaz, die ook dit keer de aandacht trekt met persoonlijke teksten, waarin ze zich kwetsbaar durft op te stellen.

Het eveneens begin dit jaar verschenen remains klinkt weer wat voller en is net als de openingstrack een song die niet had misstaan op het debuutalbum van Naaz, maar ook een song die laat horen dat de Nederlands-Koerdische muzikante zich zowel in muzikaal als in vocaal opzicht blijft ontwikkelen.

Slottrack sirens ! verscheen vorig jaar al en combineert redelijk ingetogen klanken met een beat en expressieve en in meerdere lagen opgenomen vocalen. Het is net als de openingstrack een wat grootser klinkende popsong, maar het is er wederom een die laat horen dat Naaz een eigenzinnige muzikante is, die ook mooie teksten schrijft. Alles bij elkaar genomen is read me een mooie EP, die het verlangen naar het tweede album van Naaz weer wat steviger aanwakkert. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nada Surf - Moon Mirror - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nada Surf - Moon Mirror
De Amerikaanse band Nada Surf blijft maar leuke albums maken en levert ook met Moon Mirror weer een album af dat vol staat met even aanstekelijke als melodieuze popsongs die de nazomer kleur geven

Er zijn hele volksstammen die de Amerikaanse band Nada Surf alleen kennen van de culthit Popular uit 1996. Het was het eerste bewijs dat de band uit New York geweldige songs kan schrijven, maar zeker niet het enige bewijs. Deze week is het tiende album van de band verschenen en ik vind alle negen voorgangers leuk of zelfs meer dan leuk. Het geldt ook weer voor Moon Mirror dat bijna drie kwartier lang strooit met popsongs waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden. De leden van de band zijn inmiddels gelouterde muzikanten en ook dat hoor je op Moon Mirror, dat elf songs lang de kwaliteit ademt die we inmiddels van Nada Surf gewend zijn.

Toen de Amerikaanse band Nada Surf in 1996 opdook met haar debuutalbum High/Low werd de band uit New York onmiddellijk ingedeeld in de categorie “Weezer wannabees”. Iedereen die wat beter luisterde naar het door The Cars voorman Ric Ocasek geproduceerde album hoorde echter dat Nada Surf veel beter was dan de meeste andere bands die dit etiket kregen opgeplakt.

Nada Surf had vervolgens het geluk dat er een volkomen briljante single op het debuutalbum stond. Popular is een van de meest memorabele en een van de leukste popsongs uit de jaren 90, maar het is ook de song die Nada Surf het volgende stempel opleverde, dat van “one hit wonder”. De Amerikaanse band heeft het succes van Popular inderdaad nooit meer weten te benaderen, maar iedereen die Nada Surf is blijven volgen weet dat de band uit New York het ene na het andere geweldige album heeft gemaakt.

The Proximity Effect (1998), Let Go (2002), The Weight Is A Gift (2005), Lucky (2008), If I Had A Hi-Fi (2010), The Stars Are Indifferent To Astronomy (2012), You Know Who You Are (2016) en Never Not Together (2020) moesten het allemaal doen zonder een single van het kaliber van Popular, maar ik vind persoonlijk alle albums die Nada Surf na High/Low maakte beter dan het debuutalbum van de Amerikaanse band.

Nada Surf bestaat inmiddels meer dan dertig jaar, maar heeft er nog steeds zin in. Deze week verscheen het tiende album van de band en ook Moon Mirror is weer een uitstekend album. Iedereen die de albums van Nada Surf kent weet inmiddels precies wat je kunt verrassen van de band. Ook Moon Mirror staat immers weer vol met bijzonder aangenaam klinkende (power)popsongs.

Het zijn popsongs met invloeden uit de indierock en powerpop uit de jaren 90 en uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar de band uit New York sleept er ook altijd wat pop bij. Omdat het zo bekend klinkt is Moon Mirror, in ieder geval voor mij, weer onmiddellijk het spreekwoordelijke warme bad.

Het is een warm bad met heerlijke gitaarwerk, prima zang, geweldige melodieën en aanstekelijke refreinen, die onmiddellijk zorgen voor een goed gevoel. Qua geluid wijkt Moon Mirror niet heel veel af van de vorige albums van Nada Surf, maar wat klinkt het weer lekker. De band is er bovendien wederom in geslaagd om songs te schrijven die zich direct nestelen in het geheugen, wat een knappe prestatie is.

De ervaring spat er inmiddels van af, maar Nada Surf klinkt op een of andere manier ook nog steeds fris en fruitig met heerlijke koortjes als kers op de taart. Nada Surf heeft inmiddels onderdak gevonden bij het in Amerikaanse rootsmuziek gespecialiseerde label New West, wat heeft gezorgd voor een dun laagje roots in de muziek van de band, maar Nada Surf is op Moon Mirror ook nog steeds volledig zichzelf.

Toch voelt ook dit album voor mij niet als een herhaling van zetten, wat zeker te maken heeft met het hoge niveau van de songs, die van een niveau zijn dat de meeste bands niet gegeven is. Het is grappig om te zien dat een band die zo lauwtjes werd ontvangen toen het debuutalbum verscheen en die vervolgens lange tijd werd weggezet als een “one hit wonder” inmiddels tien uitstekende albums op haar naam heeft staan en voorlopig lijkt de rek er nog lang niet uit bij Nada Surf. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nada Surf - Never Not Together - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nada Surf - Never Not Together
Nada Surf verkeerde de afgelopen jaren al in topvorm, maar legt de lat nog een beetje hoger met een nieuw album dat de perfecte popliedjes aan elkaar rijgt

Nada Surf is de band van de culthit Popular uit 1996, maar het is ook de band van een aantal uitstekende albums, waaronder drie topalbums die in het afgelopen decennium werden uitgebracht. Dat het nog wat beter kan laat de band uit New York horen op het deze week verschenen Never Not Together, dat vol staat met tijdloze popliedjes van een torenhoog niveau. Het zijn popliedjes vol citaten uit de powerpop met hier en daar een vleugje 80s of psychedelica. Het zijn popliedjes waarvan je alleen maar heel gelukkig kunt worden, maar ze steken ook nog eens razendknap in elkaar. Fantastisch album van deze wat ondergewaardeerde Amerikaanse band.

Nada Surf debuteerde in 1996 met het aardige maar zeker niet opzienbarende High/Low, dat in de vorm van de single Popular echter wel een onbetwiste culthit bevatte. De band uit New York wordt dankzij die geweldige single nog wel eens uit de archieven gehaald als “one hit wonder” of de Nederlandse variant eendagsvlieg, maar dat is Nada Surf zeker niet.

De eerste jaren van haar bestaan teerde de band misschien nog vooral op die eerste single, maar vanaf het uitstekende Let Go uit 2002 is Nada Surf een band waarmee serieus rekening moet worden gehouden, althans dat vind ik.

Het afgelopen decennium trok de Amerikaanse band misschien niet heel veel aandacht, maar was het wel in topvorm met drie uitstekende albums, If I Had A Hi-Fi uit 2010, The Stars Are Indifferent To Astronomy uit 2012 en You Know Who You Are uit 2016, die stuk voor stuk het predicaat krent uit de pop meer dan verdienden. Dat Nada Surf ook in het vierde decennium van haar bestaan nog een rol van betekenis speelt laat de band helemaal aan het begin van het decennium horen op het deze week verschenen Never Not Together.

Het nieuwe album van Nada Surf is een album dat je op meerdere manieren kunt beluisteren. Luister wat oppervlakkig en je hoort een serie buitengewoon aanstekelijke en volstrekt tijdloze popliedjes. Het zijn popliedjes die rijkelijk citeren uit de archieven van de 90s powerpop, maar veel songs op Never Not Together hebben ook een 80s feel of sluiten voorzichtig aan bij de neo-psychedelica van de afgelopen twee decennia. Het zijn popliedjes die vooral gitaar georiënteerd zijn, al hebben synths aan terrein gewonnen in het geluid van Nada Surf, dat in de persoon van Matthew Caws beschikt over een uitstekend zanger.

Luister net wat beter en je hoort hoe goed de popliedjes van Nada Surf zijn. Zowel in muzikaal als in vocaal opzicht verkeert de band in topvorm. Het gitaarwerk is prachtig en veelkleurig, de synths kleuren de open ruimtes in de songs fraai in en de zang is verrassend trefzeker. De songs zijn zonder uitzondering ijzersterk. Het zijn songs die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en die vrijwel onmiddellijk zorgen voor een goed gevoel.

Nada Surf doet op Never Not Together iets dat het ook op haar vorige drie albums deed. Het lijkt allemaal zo simpel, maar ondertussen komt het ene na het andere perfecte popliedje voorbij. Het zijn popliedjes die waarschijnlijk maar een fractie van het publiek dat ooit viel voor Popular zullen bereiken, maar als ik luister naar het nieuwe album van Nada Surf luister, kan ik er alleen maar heel vrolijk van worden, waarna deze vrolijkheid langzaam maar zeker plaats maakt voor diepe bewondering.

Never Not Together is een album dat niet vernieuwt en dat waarschijnlijk niet hoeft te rekenen op superlatieven van de critici, maar wat ben ik blij met dit album. Never Not Together speelde al na een paar minuten een gewonnen wedstrijd en bij iedere volgende beluistering van het album worden de songs alleen maar leuker en onweerstaanbaarder. Ook ik vond Popular een geweldige single, maar de albums die Nada Surf vanaf 2002 maakte vond ik nog veel beter. De laatste drie albums van de band uit New York waren nog wat beter, maar worden nu stevig overtroffen door Never Not Together. Prachtplaat. Punt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nada Surf - You Know Who You Are - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit New York afkomstige band Nada Surf debuteerde zo’n twintig jaar geleden met het door Ric Ocasek (The Cars) geproduceerde High/Low.

Het debuut van Nada Surf was geen hele opzienbarende plaat, maar er stond wel één briljant popliedje op, Popular.

De zes platen die Nada Surf na High/Low maakte waren allemaal een stuk beter dan het debuut, maar ieder verhaal over Nada Surf komt vroeg of laat weer uit bij de (MTV)wereldhit Popular.

Mijn recensie is er mee begonnen, maar ik kom er nu niet meer op terug. Ook het onlangs verschenen You Know Who You Are is immers weer veel en veel beter dan het debuut van Nada Surf en staat vol met popsongs waarvan je alleen maar zielsveel kunt houden.

Helemaal als een verrassing komt dat niet. Ook voorganger The Stars Are Indifferent To Astronomy was iets meer dan vier jaar geleden immers een hele sterke plaat vol lekker in het gehoor liggende powerpop.

Ook You Know Who You Are kan best worden voorzien van het etiket powerpop, al kiest Nada Surf op haar nieuwe plaat vaak voor een wat meer ingetogen geluid dan we van de New Yorkers gewend zijn.

You Know Who You Are staat vol met opvallend melodieuze en zonnige gitaarpop. Het is lome en dromerige gitaarpop die opvalt door fraaie harmonieën en door refreinen die je na één keer horen niet meer vergeet.

Heel af en toe klinken de gitaren net wat gruiziger en herinnert You Know Who You Are aan de muziek die de band in haar jongere jaren maakte, maar in de meeste songs vindt Nada Surf aansluiting bij de latere platen van bands als The Posies en Teenage Fanclub.

You Know Who You Are is zo’n plaat die heerlijk aangenaam of zelfs bijna gezapig voortkabbelt, tot je door krijgt hoe goed de popliedjes van Nada Surf zijn. Dan weet je dat dit een plaat is die de lat in dit genre akelig hoog heeft gelegd voor de rest van dit jaar. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nadah El Shazly - Laini Tani - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Nadah El Shazly - Laini Tani
Nadah El Shazly integreert op haar album Laini Tani op fascinerende en echt bijzonder mooie wijze twee totaal verschillende muzikale werelden en creëert een nieuw geluid dat afwisselend intrigeert en betovert

Het nieuwe album van de van oorsprong Egyptische muzikante Nadah El Shazly kon de afgelopen week rekenen op vrijwel uitsluitend zeer lovende recensies. Dat is best bijzonder, want ze maakt muziek waar je best even aan moet wennen. Het is muziek die zich heeft laten beïnvloeden door de muziek waarmee Nadah El Shazly in Cairo opgroeide, maar ook de eigenzinnige muziekscene van haar huidige woonplaats Montreal drukt een stempel op dit bijzondere album. Laini Tani klinkt hierdoor anders dan alle andere albums van het moment, maar weet al snel de juiste snaar te raken.

Het vorige week verschenen Laini Tani van de van oorsprong Egyptische muzikante Nadah El Shazly heb ik in eerste instantie heel vluchtig beluisterd, om vervolgens al snel te concluderen dat haar muziek net wat te ver buiten mijn muzikale comfort zone lag. Die conclusie heb ik helaas wat te snel getrokken, want aangemoedigd door flink wat hele lovende recensies heb ik het opnieuw geprobeerd met het album en ben ik alsnog gevallen voor de bijzondere muziek van Nadah El Shazly.

De in het Egyptische Cairo geboren muzikante woont en werkt inmiddels al een aantal jaren vanuit het Canadese Montreal, maar is haar Egyptische wortels zeker niet vergeten. Nadah El Shazly heeft al een aantal albums op haar naam staan, waaronder een filmsoundtrack en een album dat ze samen maakte met Elvin Brandhi, maar Laini Tani is mijn eerste kennismaking met haar bijzondere muziek.

Het is muziek die deels is geworteld in de experimentele muziekscene van Montreal, maar Nadah El Shazly dompelt je ook flink onder in de Egyptische muziek waarmee ze opgroeide. Het levert een fascinerend album op, dat in eerste instantie misschien weinig houvast biedt, maar dat al snel verandert in een hele bijzondere luistertrip, die van alles met je doet.

De Egyptische wortels van Nadah El Shazly hoor je vooral in de zang, maar ook in de muziek duiken hier en daar accenten op die je niet hoort in de popmuziek die in Europa of de Verenigde Staten wordt gemaakt. In veel songs op het album maakt Nadah El Shazly muziek die zich vooral in een laag tempo voortsleept. Het is een tempo dat wordt aangeven door wat lome en orientaals aandoende ritmes, die de muziek een bijzondere impuls geven.

De songs van de Egyptische muzikante worden verder gevuld met organische klanken, waaronder een harp, maar Nadah El Shazly grijpt ook met enige regelmaat naar bijzondere elektronica. Zeker wanneer de elektronica domineert kan Laini Tani behoorlijk experimenteel of zelfs vervreemdend klinken, maar het album klinkt net zo makkelijk zonnig en zorgeloos of juist stemmig en beeldend.

Ik moet toegeven dat ik een zwaar experimentele track als Enti Fi Neama maar moeilijk trek, maar wanneer Nadah El Shazly de krochten van de underground scene van Montreal weer even verruild voor een bazaar in Cairo ben ik direct weer bij de les. Het is knap hoe de Egyptische muzikante je continu heen en weer slingert tussen avontuurlijke elektronica en muziek uit het land waarin ze geboren werd met hier en daar nog een vleugje neoklassiek.

Laini Tani is door het experiment en het continue schakelen tussen twee totaal verschillende werelden zeker geen makkelijk te doorgronden album, al heb ik zelf ervaren dat het album zich bij de tweede keer horen al veel makkelijker opdringt. Laini Tani van Nadah El Shazly doet me af en toe wel wat denken aan de muziek die Arooj Aftab maakt, al gebruikt de Pakistaanse muzikante voor een belangrijk deel andere ingrediënten als Nadah El Shazly en laten de twee zich beïnvloeden door verschillende genres. Wat de muziek van Arooj Aftab en Nadah El Shazly gemeen hebben is het wat mysterieuze en zeker ook bezwerende karakter.

De zeer lovende recensies die de afgelopen week zijn verschenen over Laini Tani van Nadah El Shazly hebben we niet alleen aangezet tot het met volledige aandacht beluisteren van het album, maar ik begrijp ze inmiddels ook helemaal. Wat een mooi en fascinerend album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nadia Reid - Enter Now Brightness - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Nadia Reid - Enter Now Brightness
De Nieuw-Zeelandse muzikante Nadia Reid betovert ons inmiddels een kleine tien jaar met haar stem en laat ook op haar vierde album Enter Now Brightness weer horen dat ze behoort tot de betere (folk)zangeressen van het moment

Nadia Reid heeft sinds deze week vier albums op haar naam staan en ook Enter Now Brightness is weer een hele mooie. Het is een album waarop natuurlijk de prachtige stem van de inmiddels naar het Verenigd Koninkrijk uitgeweken muzikante centraal staat, maar Nadia Reid laat horen dat ze ook als songwriter is gegroeid. Enter Now Brightness bevat een aantal ingetogen songs, maar de Nieuw-Zeelandse muzikante kan ook verrassend uitbundig klinken. Ik hoor haar persoonlijk het liefst als sober klinkende folkie, maar ook de veel voller ingekleurde songs op het vierde album van Nadia Reid overtuigen makkelijk. Heel veel albums maakt ze niet, maar ze zijn wel allemaal goed.

Aan het eind van 2015 ontdekte ik Listen To Formation, Look For The Signs, het aan het begin van dat jaar verschenen debuutalbum van de Nieuw-Zeelandse muzikante Nadia Reid. Ik kwam het album op het spoor via de muziek van haar landgenote Aldous Harding, wiens titelloze debuutalbum me een jaar eerder van mijn sokken had geblazen, overigens ook vele maanden na de release.

Net als Aldous Harding op haar debuutalbum, liet Nadia Reid zich op Listen To Formation, Look For The Signs vooral beïnvloeden door folk uit de jaren 60, maar ook invloeden uit onder andere de country, de jazz en de rock vonden hun weg naar het album. Op haar debuutalbum verraste Nadia Reid met een soms subtiele, soms stevigere en altijd zeer smaakvolle instrumentatie, maar ze maakte de meeste indruk met haar stem, die niet alleen van een bijzondere schoonheid bleek, maar er bovendien in slaagde om de verhalen in haar songs op bijzondere wijze tot leven te wekken.

Nadia Reid neemt de tijd voor haar albums, maar na Preservation (2017) en Out Of My Province (2020) staat de teller met het deze week verschenen Enter Now Brightness toch al weer op vier albums. Nadia Reid maakte haar vorige album in de Verenigde Staten met producers Matthew E. White en Trey Pollard, maar Enter Now Brightness werd gemaakt in eigen land met producer Tom Healy, die ik vooral ken van zijn prachtige werk voor de Nieuw-Zeelandse band Tiny Ruins.

Enter Now Brightness werd tussen 2021 en 2023 opgenomen en ligt voor een deel in het verlengde van de andere albums van Nadia Reid. Ook op haar vierde album draait alles om de mooie en gevoelige stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante en die stem is wederom van een bijzondere schoonheid en misschien nog wel mooier dan op haar vorige albums. Het album volgt op een aantal ingrijpende gebeurtenissen in het leven van Nadia Reid. Ze werd niet alleen twee keer moeder, maar verruilde bovendien haar vaderland Nieuw-Zeeland voor het Britse Manchester.

In muzikaal opzicht laat Enter Now Brightness een net wat ander geluid horen. De songs van Nadia Reid zijn wat voller en wat warmer ingekleurd en verwerken naast invloeden uit de folk en de Americana ook invloeden uit de singer-songwriter pop uit de jaren 70. De muziek, die vooral wordt gemaakt met piano, gitaren en de pedal steel, is wat nadrukkelijker en een enkele keer heel nadrukkelijk aanwezig dan op de vorige albums, maar de stem van Nadia Reid staat centraal op Enter Now Brightness en krijgt alle gelegenheid om te schitteren.

En dat doet de stem van de Nieuw-Zeelandse muzikante tien songs lang. Het is een stem die er voor zorgt dat Nadia Reid al bij voorbaat een gewonnen wedstrijd speelt, maar ze maakt zich er zeker niet makkelijk van af op haar vierde album. De instrumentatie op het album is zeer verzorgd en de songs op het album hebben niet alleen een tijdloos karakter, maar het zijn ook songs die de aandacht bijzonder makkelijk vast houden.

Het was even geleden dat ik naar de muziek van Nadia Reid had geluisterd, maar Enter Now Brightness was direct het warme bad waarop ik had gehoopt. Dat het album vervolgens ook nog een aantal nieuwe stappen van Nadia Reid laat horen maakt Enter Now Brightness alleen maar interessanter. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadia Reid - Listen To Formation, Look For The Signs - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies een jaar geleden werd ik compleet betoverd door het geweldige debuut van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding. Het leverde uiteindelijk een van de betere platen van het jaar op.

Dit kunstje wordt dit jaar herhaald door de ook uit Nieuw-Zeeland afkomstige Nadia Reid, die met Listen To Formation, Look For The Signs een waar droomdebuut aflevert.

Nadia Reid is bevriend met Aldous Harding en laat zich net als Aldous Harding beïnvloeden door folk uit de jaren 60. Hoewel er zeker raakvlakken zijn met de muziek van Aldous Harding domineren uiteindelijk de verschillen.

Nadia Reid kiest over het algemeen voor een vrij sobere akoestische instrumentatie, die vervolgens fraai wordt ingekleurd met heerlijk stemmige klanken, maar pakt zo nu en dan wat steviger uit.

Folk staat centraal op Listen To Formation, Look For The Signs, maar Nadia Reid verwerkt ook invloeden uit de country, blues, jazz en de Americana in de breedste zin van het woord in haar muziek.

In de wat meer ingetogen tracks dringt de vergelijking met Joni Mitchell zich op, maar in vocaal opzicht vind ik de stem van Nadia Reid een stuk aantrekkelijker. Nadia Reid verrast op haar debuut met gelouterde vocalen, die iedere song op de plaat net dat beetje extra geven dat nodig is om je te onderscheiden van de enorme concurrentie in dit genre.

Zeker wanneer de instrumentatie sober en eenvoudig is vertrouwt Listen To Formation, Look For The Signs volledig op de prachtige stem van Nadia Reid en het is een stem die je bij de strot grijpt. Wanneer Nadia Reid stil is verrast haar debuut met een opvallend subtiele maar ook verrassend trefzekere instrumentatie, waarin vooral het breed uitwaaiende gitaarwerk veel indruk maakt.

Listen To Formation, Look For The Signs is een plaat waarvoor je moet gaan zitten, want bij vluchtige beluistering mis je het meeste van het moois dat Nadia Reid te bieden heeft. Als je er eenmaal voor gaat zitten laat Listen To Formation, Look For The Signs je niet snel meer los.

Nadia Reid heeft een debuut van een enorme schoonheid gemaakt en het is een debuut dat heel veel impact heeft en vol staat met songs die iets met je doen. Nadia Reid staat misschien wat stijfjes op de cover van haar debuut, maar in muzikaal opzicht beweegt ze zich soepel en als één van de grote nieuwe talenten in het genre. Man, wat ben ik onder de indruk van deze plaat. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadia Reid - Out Of My Province - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nadia Reid - Out Of My Province
Nadia Reid maakt met haar derde album nog wat meer indruk en betovert met prachtige songs, wonderschone zang en een subtiele instrumentatie vol bijzondere accenten

Nadia Reid dook net iets meer dan vier jaar geleden voor het eerst op met een jaarlijstjeswaardig debuut dat overliep van de belofte. De belofte werd waargemaakt met het drie jaar geleden verschenen Preservation en wordt nu van nog wat meer glans voorzien met het nog mooiere Out Of My Province. De songs op het derde album van Nadia Reid steken nog wat knapper in elkaar, haar zang is nog mooier en indrukwekkender en de inhuur van twee gelouterde producers heeft gezorgd voor veelkleuriger, maar nog steeds subtiel geluid. Out of My Province staat vol met prachtige songs en de een is nog mooier dan de ander. Wat een prachtig album van deze Nieuw-Zeelandse muzikante.

Helemaal aan het eind van 2015 maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van de uit Nieuw-Zeeland afkomstige singer-songwriter Nadia Reid. Haar debuut Listen To Formation, Look For The Signs kwam eigenlijk te laat voor de jaarlijstjes, maar ik zette het album er toch in.

Listen To Formation, Look For The Signs werd precies drie jaar geleden gevolgd door het misschien net wat minder verrassende maar minstens net zo mooie Preservation, dat nu weer wordt gevolgd door Out of My Province.

Nadia Reid nam haar nieuwe album voor de afwisseling niet in Nieuw-Zeeland op maar in de Verenigde Staten en deed hierbij een beroep op twee producers van naam en faam. Out of My Province is geproduceerd door de vooral van Foxygen bekende Trey Pollard en door Matthew E. White, die onder andere mooie dingen deed voor Natalie Prass en Bedouine.

Ik was op voorhand niet direct enthousiast over de samenwerking met twee producers die normaal gesproken hun stempel drukken op de albums die ze produceren en die ook niet bekend staan om een ingetogen geluid. Dat ingetogen geluid was immers juist de kracht van de eerste twee albums van Nadia Reid die, volkomen terecht, volledig vertrouwden op de prachtige stem van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter. Mijn zorgen over de productie van Trey Pollard en Matthew E. White blijken gelukkig voorbarig, want ook Out of My Province is een prachtig en bijzonder subtiel ingekleurd album.

Ook op haar derde album maakt Nadia Reid de meeste indruk met haar prachtige stem. De zang op Out of My Province is over het algemeen zacht, maar zit vol gevoel en vol prachtige details. Het is een stem die de afgelopen jaren met van alles en nog wat is vergeleken en ook op Out of My Province hoor ik weer flarden Suzanne Vega en Margo Timmins (Cowboy Junkies), maar inmiddels toch vooral Nadia Reid.

Out of My Province is een album dat voor een belangrijk deel in het teken staat van een leven ‘on the road’ en dat is een leven dat niet altijd makkelijk is, maar Nadia Reid ook de mogelijkheid biedt om de wereld te zien. Beiden kanten van de medaille komen uitgebreid aan de orde op het album.

De songs van de Nieuw-Zeelandse muzikante lieten altijd al invloeden van Joni Mitchell horen, maar deze invloeden hebben op haar derde album aan terrein gewonnen. De songs op Out of My Province vertellen stuk voor stuk bijzondere verhalen, steken knap in elkaar en worden prachtig gezongen.

De instrumentatie is zoals gezegd nog altijd relatief sober, maar de twee topproducers met wie Nadia Reid werkte, hebben zeker geprobeerd om hun sporen na te laten op het album. Hier en daar hoor je de bijzondere strijkers en blazers van Matthew E. White, terwijl op andere plekken de elektronica van Trey Pollard opduikt. Het is gelukkig niet ten koste gegaan van het intieme geluid van Nadia Reid en voorziet dit geluid alleen maar van een onderhuidse spanning die haar songs nog net wat mooier en indringender maken.

Nadia Reid betovert op Out of My Province 40 minuten lang met muziek van een bijzonder hoog niveau. Het is muziek die betovert, verwondert en ontroert en het is muziek die alleen maar aan kracht blijft winnen. Nadia Reid is tot dusver toch nog vooral een wat obscuur talent uit Nieuw-Zeeland, maar zo langzamerhand moeten we onder ogen zien dat ze echt met de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadia Reid - Preservation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Aan het eind van 2015 dook de Nieuw Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid voor het eerst op in Nederland. Haar debuut Listen To Formation, Look For The Signs maakte bijna net zoveel indruk als het debuut van haar landgenote Aldous Harding precies een jaar eerder.

Inmiddels is Nadia Reid terug met haar tweede plaat en Preservation is wat mij betreft nog iets beter dan het al zo goede debuut. Nadia Reid staat wederom weinig charmant c.q. flatteus op de cover van haar nieuwe plaat, maar voor de rest is het alleen maar genieten.

Net als Listen To Formation, Look For The Signs maakt ook Preservation in eerste instantie vooral indruk door de bijzonder aangename stem van Nadia Reid.

Het is een stem die inmiddels is vergeleken met die van nogal wat folkies van naam en faam (met name Laura Marling wordt vaak genoemd), maar ik hoor toch vooral een bijzonder eigen geluid. Als ik namen moet noemen kom ik op de proppen met Sarah McLachlan, al is de stem van Nadia Reid gelukkig wel wat minder zoet en zweverig dan die van de Canadese singer-songwriter. Hiernaast doen de fluisterzachte vocalen soms wel wat denken aan die van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins, al is de zang van Nadia Reid wel een stuk krachtiger. Kortom, vergelijken is uiteindelijk redelijk zinloos.

Nadia Reid maakte op haar debuut al indruk met haar mooie en bijzondere stem, maar op Preservation draagt haar bijzonder aangename maar ook indringende en emotievolle stem nog wat meer bij aan het fraaie eindresultaat.

Ook in muzikaal opzicht heeft Nadia Reid een flinke stap gezet op haar tweede plaat. De instrumentatie op Preservation is voornamelijk ingetogen, bevat vooral invloeden uit de folk en de Americana, maar weet ook steeds te verrassen door bijzondere en soms behoorlijk krachtige accenten.

Preservation klinkt door deze accenten vaak donker en broeierig, wat weer mooi kleurt bij de stem van Nadia Reid. “lovelorn folk with dirt under its nails” noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het en dat is een mooie omschrijving.

Een aantal songs op de plaat wordt gedomineerd door een akoestische gitaar en zang, maar Nadia Reid experimenteert ook op bijzondere wijze met elektrische gitaren of elektronica, waardoor ze zowel kan aansluiten bij het rijke oeuvre van Joni Mitchell als bij de indringende muziek van Sharon van Etten of de verleidelijke klanken van Julie Byrne, om maar eens drie uitersten te noemen.

Het maakt van Preservation een opvallend veelzijdige plaat, waarop eigenlijk alles dat Nadia Reid aanraakt in goud verandert. Het zorgt ervoor dat Nadia Reid zich met haar tweede plaat definitief schaart onder de smaakmakers van de hedendaagse folk scene. En ik heb zomaar het idee dat Preservation voorlopig nog niet is uitgegroeid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadine Khouri - Another Life - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nadine Khouri - Another Life
De van oorsprong Libanese muzikante Nadine Khouri verrast met een sober maar zeer sfeervol klinkend album dat zich makkelijk weet te onderscheiden, maar dat ook nog eens de ruimte op bijzondere wijze verwarmt

Another Life is mijn eerste kennismaking met de muziek van de in Libanon geboren Nadine Khouri en het is een kennismaking die indruk heeft gemaakt. Topproducer John Parish heeft het album voorzien van een behoorlijk sober, maar ook zeer sfeervol en gloedvol geluid, dat vol fraaie accenten zit. Het past allemaal prachtig bij de bijzondere zang van Nadine Khouri, die haar zang extreem doseert en haar teksten hier en daar bijna voordraagt. Het klinkt af en toe als Mazzy Star met een flinke dosis valium, maar Nadine Khouri heeft toch vooral een eigen geluid. Dat weet een enkeling al jaren, maar voor mij is Another Life een van de grootste ontdekkingen van het moment.

Nadine Khouri werd geboren in Beirut, maar liet haar vaderland Libanon al op hele jonge leeftijd achter zich. In Londen zette ze haar eerste stappen in de muziek, wat in 2005 een in eigen beheer uitgebracht debuutalbum opleverde. Dat album, Cuts From The Inside, deed niet heel veel en is inmiddels ook nergens meer te vinden, waarna Nadine Khouri haar geluk beproefde in de Verenigde Staten.

In 2017 verscheen het tweede album van de inmiddels weer naar Londen teruggekeerde muzikante. Het door niemand minder dan de vooral van PJ Harvey bekende John Parish geproduceerde The Salted Air trok veel meer aandacht dan het debuutalbum van Nadine Khouri, maar zelf hoorde ik het album helaas pas deze week voor het eerst. De aanleiding hiervoor was het deze week verschenen derde album van de Libanese muzikante.

Ook op Another Life werkt Nadine Khouri samen met John Parish, die de afgelopen jaren ook mooie dingen deed voor onder andere Aldous Harding en Dry Cleaning. Ook de productie van het nieuwe album van Nadine Khouri is wat mij betreft een kunststukje. Another Life is een bijzonder klinkend album, dat er direct vanaf de eerste noten in slaagt om een bijzondere sfeer te creëren.

Het is een sfeer die met enige regelmaat herinnert aan de Laurel Canyon folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar Nadine Khouri heeft ook een bijzonder eigen geluid. Dat is deels de verdienste van de bijzondere instrumentatie op en productie van het album. Another Life is voorzien van een loom en warm klinkend geluid, waarin organische klanken lijken te domineren, maar waarin een batterij mellotrons ook een voorname rol speelt. Incidenteel is er een rol voor strijkers en blazers, maar John Parish zet ook de gitaren fraai op de voorgrond.

Het is een aangenaam en gloedvol geluid, maar het is ook een geluid waarin geen noot teveel wordt gespeeld. De muziek van Nadine Khouri wordt hier en daar minimalistisch genoemd, maar ondanks het feit dat er geen noot teveel gespeeld wordt, vind ik dit predicaat niet van toepassing op de warmbloedige klanken op het album, die de ruimte op fraaie wijze vullen.

Ook de zang van de Libanese muzikante wordt hier en daar als minimalistisch beschreven, maar hiervoor geldt eigenlijk hetzelfde als voor de instrumentatie op het album. Nadine Khouri gebruikt de kracht van de stilte in haar vaak fluisterzachte zang, die zo nu en dan tegen het gesproken woord aan schuurt, maar ook de zang op Another Life klinkt toch vooral warm en rijk.

John Parish heeft het album prachtig geproduceerd en heeft er voor gezorgd dat de stem van Nadine Khouri en de vaak wat jazzy klanken prachtig door de speakers komen. Zeker bij beluistering met een goede koptelefoon komt Another Life op fraaie wijze tot leven, waarbij zowel de subtiele accenten in de veelzijdige instrumentatie als de bezwering in de stem van Nadine Khouri in positieve zin opvallen.

Zeker op een winterse zondagochtend verrichten de sfeervolle klanken en de bijzondere stem van Nadine Khouri, af en toe bijgestaan door Adrian Crowley, makkelijk wonderen, maar Another Life is ook een album dat moet rijpen. Het is dringen in het genre van de vrouwelijke singer-songwriters, maar Nadine Khouri slaagt er wat mij betreft in om anders te klinken dan nagenoeg al haar genregenoten, wat een groot goed is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadine Shah - Fast Food - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Love Your Dum And Mad van de Britse singer-songwriter Nadine Shah riep ik in de zomer van 2013 zonder enig spoor van twijfel uit tot droomdebuut en jaarlijstjesplaat. Desondanks ontbrak de plaat uiteindelijk in mijn jaarlijstje over 2013.

Het zegt iets over de zin en onzin van jaarlijstjes, maar het zegt ook zeker iets over de muziek van Nadine Shah. Nadine Shah maakte op haar debuut muziek waarvoor je in de stemming moet zijn en dat doet ze nog steeds.

Fast Food, de onlangs verschenen tweede plaat van de singer-songwriter met Noorse en Pakistaanse roots, is een plaat waarvan ik zielsveel kan houden als ik er voor in de stemming ben, maar wanneer dat niet zo is weet ik al na een paar noten dat het deze keer niets gaat worden met Nadine Shah en mijzelf.

Het debuut van Nadine Shah vergeleek ik bijna twee jaar geleden met de muziek van onder andere PJ Harvey, Patti Smith, Siouxsie & The Banshees en Nick Cave. Het is nog altijd zinvol vergelijkingsmateriaal al hoor ik dit keer meer van Anna Calvi en hoor ik af en toe ook een vleugje Nico.

Net als het debuut van Nadine Shah is Fast Food een plaat met een donker tot zelfs aardedonker geluid. Waar op Love Your Dum And Mad gitaren en piano het muzikale landschap bepaalden, ligt dit keer de nadruk op de gitaren, wat mede de vergelijking met de muziek van Anna Calvi verklaart.

Het gitaarwerk op Fast Food is van hoog niveau, zowel wanneer de gitaren voor een rol op de achtergrond kiezen als wanneer ze nadrukkelijk op de voorgrond treden. De diepe bassen, de naar de voorgrond gemixte drums, de subtiel ingezette elektronica en de zeker niet lichtvoetige vocalen van Nadine Shah maken het kleurenpalet compleet.

Op dagen waarop je het leven door een roze bril wilt bekijken, komt de tweede plaat van Nadine Shah (in ieder geval bij mij) minder goed tot zijn recht. Wanneer de muziek die uit de speakers komt best wat somberder mag zijn, is Fast Food echter een prachtplaat.

Fast Food ligt in het verlengde van zijn twee jaar geleden helaas slechts in kleine kring bejubelde voorganger, maar is wat mij betreft nog wat donkerder, ook al klinkt de plaat wat minder onderkoeld dan deze voorganger. Fast Food is hiernaast subtieler en intenser dan zijn voorganger.

Het is razend knap hoe Nadine Shah er in slaagt om met bescheiden middelen een geheel eigen geluid neer te zetten. In de meeste tracks op Fast Food is het gitaarwerk bepalend binnen dit geluid, deels door de beklemmende sfeer die dit gitaarwerk weet te genereren en deels door de bijzondere wijze waarop dit gitaarwerk tegen de haren in strijkt, maar ook de rol van de ritmesectie moet zeker niet onderschat worden.

Fast Food is een subtiele, avontuurlijke en trefzekere plaat, maar het is ook een plaat die opvalt door een enorme intensiteit. Deze komt deels uit de donkere instrumentatie, maar het zijn vooral de bijzondere vocalen van Nadine Shah die van Fast Food een bijzonder intense plaat maken. De stem van Nadine Shah ligt lang niet altijd makkelijk in het gehoor (wat ook wel blijkt uit aangedragen vergelijkingsmateriaal als Siouxsie Sioux en Nico), maar het is ook zeker geen stem die je makkelijk tegen staat. De vocalen van Nadine Shah beschikken over het vermogen om je stevig bij de strot te grijpen en dat is een kostbaar goed. Dat de muziek van Nadine Shah en haar vocalen niet altijd even melodieus zijn draagt alleen maar in positieve zin bij aan het effect dat de plaat sorteert.

Fast Food (zelden dekte een vlag de lading minder goed dan in dit geval) is een plaat die niet altijd tot zijn recht komt (al spreek ik hier natuurlijk voor mezelf), maar als hij tot zijn recht komt, komt hij ook aan als de spreekwoordelijke mokerslag. Ik ben, net als ruim twee jaar gelden, diep onder de indruk en ben er vrijwel zeker van dat Fast Food mijn jaarlijstje wel gaat halen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadine Shah - Holiday Destination - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De van uit Engeland opererende singer-songwriter Nadine Shah maakte met Love Your Dum And Mad (2013) en Fast Food (2015) al twee hele mooie en bijzondere platen.

Het zijn platen die de Noors-Pakistaanse singer-songwriter vooral de vergelijking opleverde met PJ Harvey, maar dat is een vergelijking die maar een deel van het verhaal van de muziek van Nadine Shah vertelt.

AllMusic.com deed na de release van Fast Food een nieuwe poging om de muziek van Nadine Shah te duiden, maar ook met de onderstaande volzin doe je de veelzijdigheid van Nadine Shah nog geen recht.

“Hard to place yet so familiar, the twitchy, goth angst of Nadine Shah is generally described as PJ Harvey mixed with Nick Cave, but that ignores her sly wit, coming off as if Morrissey were crossed with an ice queen and Bauhaus played in support”. Mooi gezegd, maar nog lang niet volledig.Van de bovenstaande namen duiken de meeste ook op bij beluistering van Holiday Destination, maar de nieuwe plaat van Nadine Shah is veel meer dan de som van deze delen.

Nadine Shah maakte altijd al politiek geëngageerde muziek, maar op haar nieuwe plaat stelt ze met veel vuur het nodige onrecht aan de kaak. Holiday Destination, dat een kapot geschoten huis in een oorlogsgebied laat zien, hakt stevig in op de ongelijkheid in het Verenigd Koninkrijk, maakt gehakt van de malloot die inmiddels al een maand of acht het Witte Huis bezet en spuwt vuur over de wijze waarop de wereld omgaat met de vluchtelingenstroom vanuit oorlogsgebieden.

Nadine Shah verpakt haar geëngageerde teksten in puntige songs. Het zijn songs zoals PJ Harvey ze kan maken, al verwerkt Nadine Shah wel wat meer invloeden uit de post-punk in haar muziek (ze citeert meer dan eens uit het prachtige oeuvre van Siouxsie & The Banshees) en zoekt ze nog nadrukkelijker het experiment.

De diepe postpunk ritmes worden op Holiday Destination gecombineerd met stekelig gitaarwerk, eigenzinnige accenten en gedreven vocalen. Het doet me qua sfeer meer dan eens denken aan de eerste platen van Talking Heads en dat is een inspiratiebron die veel meer mag opduiken in de hedendaagse popmuziek.

Nadine Shah maakt op Holiday Destination muziek die moet prikkelen of die tegen de haren in moet strijken. Dat doen de meeste songs op Holiday Destination dan ook, maar zo nu en dan klinken de songs van de Noors-Pakistaanse singer-songwriter toch ook verrassend aanstekelijk.

Persoonlijk heb ik vooral een zwak voor de donkere en dreigende tracks op de derde plaat van Nadine Shah. Het zijn songs waarin ze haar teksten uitspuwt, de ritmesectie een bijna beangstigend tapijt neerlegt en de gitaren het resterende daglicht verdrijven met gruizige en vervormende klanken. De inzet van atmosferische toetsen of stuwende blazers maakt het bijzondere geluid van Nadine Shaw compleet.

Holiday Destination is zeker geen makkelijke plaat, maar het is een plaat die zich enorm opdringt. De muziek van Nadine Shah staat bol van de zeggingskracht en urgentie en imponeert met rauwe songs vol vuur en gedreven zang. Iedere keer als ik de plaat hoor is Holiday Destination weer wat beter, indringender en indrukwekkender en ik heb het idee dat dit nog wel even zo blijft. Bijzondere, nee, fascinerende plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nagasaki Swim - Everything Grows - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nagasaki Swim - Everything Grows
Wanneer Everything Grows van Nagasaki Swim uit de speakers komt is de lente definitief begonnen en deze lente wordt alleen maar mooier en aangenamer door de knappe songs op dit album van eigen bodem

Het debuutalbum van Nagasaki Swim heb ik gemist, maar het deze week verschenen Everything Grows koester ik vanaf de allereerste luisterbeurt. Het project van de Nederlandse muzikant Jasper Boogaard maakt op het tweede album van Nagasaki Swim indruk met songs die de zon laten schijnen. De instrumentatie klinkt warm en gloedvol en wordt fraai verrijkt met bijzondere accenten, terwijl de zang het lome en dromerige karakter van de songs van Nagasaki Swim verder versterkt. Ondanks de melancholie die is verstopt in de songs op Everything Grows is het vooral een album dat er voor zorgt dat je je opeens een stuk beter voelt. En vooralsnog worden de songs van Nagasaki Swim alleen maar mooier.

Er is een tijd geweest dat het Nederlandse Excelsior label grossierde in albums die de lente enthousiast onthaalden. Dat het label nog steeds een goede neus heeft voor albums die aanvoelen als de eerste lentezon na een lange en donkere winter blijkt deze week. Deze week verschijnt immers Everything Grows van Nagasaki Swim.

Het is het tweede album van het project van de Rotterdamse songwriter Jasper Boogaard en het is een album dat in een klein half uur alle winterzorgen verdrijft. De wat korte speelduur is eigenlijk het enige dat ik heb aan te merken op het album, want na negen songs en ruim 28 minuten muziek is mijn behoefte aan zonnestralen nog lang niet bevredigd.

De lentezon schijnt zeer nadrukkelijk op Everything Grows, dat vanaf de eerste noten de gevoelstemperatuur met flink wat graden doet stijgen en de lentekriebels aanwakkert. Nagasaki Swim doet dit in de openingstrack met warme akoestische gitaren en heerlijk dromerige zang, waarna de toegevoegde blazers en de pedal steel het gevoel van gelukzaligheid nog wat verder vergroten.

De tracks op Everything Grows zijn stuk voor stuk warm ingekleurd, waarbij verschillende instrumenten op kunnen duiken, waardoor het album zeker niet eenvormig klinkt. Naast de genoemde blazers en de pedal steel zijn ook de strijkers van Molly Germer (Alex G) het vermelden meer dan waard.

Nagasaki Swim is misschien een project van Jasper Boogaard, maar Everything Grows werd gemaakt met flink wat gastmuzikanten, waardoor het klinkt als een album van een band. De songs op het album verwerken zowel invloeden uit de country als de folk en stiekem ook nog een beetje chamber pop en wat 80s pop, maar Everything Grows zal vooral in het hokje indiefolk worden geduwd.

Nu zijn albums in dit hokje vaak nogal melancholisch en hoewel Jasper Boogaard de grote thema’s niet schuwt op Everything Grows en het leven zeker niet uitsluitend door een roze bril bekijkt, voelt het tweede album van Nagasaki Swim aan als een album dat alle zorgen naar de achtergrond verdrijft. Zeker als de vogeltjes beginnen te fluiten op het album is het lentegevoel compleet, maar ook de combinatie van de lome zang en de warme klanken streelt het oor bijzonder aangenaam.

In muzikaal en vocaal opzicht zit het wel goed op Everything Grows, maar ook de songs van Jasper Boogaard zijn van een uitstekend niveau. Het zijn songs die zich direct bij eerste beluistering aangenaam tegen je aan vlijen, maar het zijn ook songs die leuk blijven wanneer je het album veel vaker beluistert.

Centraal thema op Everything Grows is overigens het proces van het schrijven van songs en hoewel het album klinkt alsof Jasper Boogaard de memorabele popsongs zo uit zijn mouw schudt, was dit zeker niet het geval. Het tot stand komen van de songs op het tweede album van Nagasaki Swim was naar verluidt een worsteling, maar het resultaat is song na song wonderschoon.

De worsteling verklaart misschien waarom er slechts negen songs terecht kwamen op Everything Grows, maar ze zijn bijna allemaal even mooi (met de twee hele korte songs kan ik net wat minder). Ik moet eerlijk toegeven dat het debuutalbum van de Rotterdamse muzikant me in 2021 niet is opgevallen, maar album nummer twee is niet alleen het zoveelste uitstekende album van eigen bodem dit jaar, maar bovendien een album dat Nagasaki Swim op de kaart zet als een van de grote beloften van de Nederlandse popmuziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nagasaki Swim - The View From Up There - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Nagasaki Swim - The View From Up There
Ik was twee jaar geleden zeer gecharmeerd van Everything Grows van Nagasaki Swim, maar het deze week verschenen The View From Up There vind ik nog veel beter en zorgt onmiddellijk voor het lentegevoel

Als Nagasaki Swim een Amerikaans bandje was geweest, was het nieuwe album van de band rond de Nederlandse muzikant Jasper Boogaard ongetwijfeld opgepikt door Amerikaanse muziekmedia als Paste en Pitchfork. Met The View From Up There heeft Nagasaki Swim immers een onweerstaanbaar lekker en ook verschrikkelijk goed album afgeleverd. Het is een album met invloeden uit de pop en de rock, maar ook uit de Amerikaanse rootsmuziek. Het is een album met een duidelijke jaren 80 vibe, maar de muziek van Nagasaki Swim klinkt ook heerlijk eigentijds. The View From Up There is een album waar je alleen maar heel vrolijk van kunt worden, maar het is ondertussen ook echt heel erg goed.

Bijna op de dag af twee jaar geleden verscheen het album Everything Grows van Nagasaki Swim. Het is een album dat ik omschreef met de volgende oneliner: “Wanneer Everything Grows van Nagasaki Swim uit de speakers komt is de lente definitief begonnen en deze lente wordt alleen maar mooier en aangenamer door de knappe songs op dit album van eigen bodem”. Het is een omschrijving die ik ongewijzigd kan gebruiken voor het deze week verschenen nieuwe album van het project van de Nederlandse muzikant Jasper Boogaard.

The View From Up There is het derde album van Nagasaki Swim, want in 2021 verscheen het debuutalbum The Mirror, dat ik destijds niet heb opgemerkt. Ik moet er nog eens naar luisteren, maar voorlopig ben ik compleet verslaafd aan The View From Up There. Everything Grows was twee jaar geleden aan de korte kant met nog geen half uur muziek, maar dit keer heeft Jasper Boogaard bijna veertig minuten muziek opgenomen.

Het is muziek die voortbouwt op het geluid van zijn voorganger, maar ook anders klinkt. Everything Grows was al heel erg goed, maar het nieuwe album van Nagasaki Swims vind ik nog veel beter. Nagasaki Swim is een project van Jasper Boogaard, maar de Rotterdamse muzikant heeft dit keer een aantal muzikanten om zich heen verzameld, die tekenen voor een wat voller geluid met wat meer invloeden uit de pop en de rock. The View From Up There bevat hiernaast invloeden uit de folk en de Amerikaanse rootsmuziek.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder mooi. Jasper Boogaard en de andere muzikanten die zijn te horen op het album hebben het nieuwe album voorzien van een lekker vol en bijzonder aangenaam geluid. Het is een opvallend melodieus geluid vol zonnestralen, maar het is ook een geluid vol fraaie details en accenten. Het is een geluid waarvan ik alleen maar zielsgelukkig kan worden, want wat streelt het veelzijdige maar altijd wonderschone geluid op The View From Up There genadeloos het oor.

Het is een geluid dat ook wel wat nostalgische gevoelens oproept, want meerdere songs op het album doen me denken aan de geniale songs van Prefab Sprout, terwijl nog veel meeer songs me doen denken aan de muziek van The Dream Academy, waar ik ook alleen maar goede herinneringen aan heb.

De muzikanten die zijn te horen op het album voegen met flink wat instrumenten nog heel veel moois toe aan de instrumentatie, waardoor The View From Up There steeds mooier wordt. De muziek vloeit prachtig wat samen met de wat dromerige stem van Jasper Boogaard, die het lome lentegevoel op het album nog wat versterkt.

Het komt allemaal samen in songs die niet alleen melodieus en zorgeloos klinken, maar die ook interessant zijn. The View From Up There is een album dat naadloos aansluit bij de parels uit de catalogus van het Excelsior label waarop het album is verschenen, maar voegt ook iets toe aan deze parels.

Als Pitchfork of Paste lucht krijgt van dit album ligt de wereld straks aan de voeten van Nagasaki Swim, maar laten we eens beginnen met het in Nederland op de juiste waarde schatten van dit album. The View From Up There is zeker niet het meest besproken album deze week, maar het is een album dat je humeur een enorme boost geeft en je de boze buitenwereld even doet vergeten en wie wil dat nou niet ervaren? Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nailah Hunter - Lovegaze - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nailah Hunter - Lovegaze
Nailah Hunter verwerkt op het bijzondere Lovegaze zeer uiteenlopende invloeden en combineert dit met wonderschone klankentapijten en vocalen, wat een unieke luistertrip oplevert

Lovegaze van Nailah Hunter is een album dat moeilijk in woorden is te vangen. De Amerikaanse muzikante verwerkt net zo makkelijk invloeden uit de new age en de ambient als uit de R&B, de folk en de jazz en laat de klanken van haar harp samenvloeien met atmosferische elektronische soundscapes en bijzondere triphop achtige ritmes. Ook in vocaal opzicht klinkt het album van Nailah Hunter door haar geschoolde stem verre van alledaags, waardoor het even duurt voordat alles op zijn plek valt. Als dit eenmaal is gebeurd blijf je nieuwe dingen horen in de muziek van Nailah Hunter en wordt het dromerige maar ook razend spannende Lovegaze alleen maar mooier en interessanter.

Het deze week verschenen Lovegaze van Nailah Hunter wordt hier en daar bestempeld als een R&B album, maar buiten een paar subtiele invloeden uit de R&B hoor ik toch vooral andere dingen op dit album, dat deze week kan rekenen op zeer positieve recensies. En terecht, want wat is het een mooi en bijzonder album.

Nailah Hunter is een geschoold zangeres en verdiende hiernaast haar sporen als componist en met het bespelen van de harp. Ze maakte de afgelopen jaren uiteenlopende soorten muziek, maar Lovegaze kan worden gezien als haar solodebuut. Het is een debuut dat me eigenlijk direct intrigeerde, maar het is ook een album dat in eerste instantie behoorlijk lastig te doorgronden is en dat best wat tijd vraagt.

Nailah Hunter kan zoals gezegd uitstekend uit de voeten op de harp en dit instrument is dan ook te horen in vrijwel alle songs op het album. De rol van de harp is in de meeste songs op Lovegaze echter redelijk bescheiden. In de meeste songs op Lovegaze spelen wolken elektronica en spannende ritmes een veel belangrijkere rol. De ritmes verklaren waarschijnlijk dat de muziek van Nailah Hunter hier en daar in het hokje R&B wordt geduwd, al heb ik persoonlijk meer associaties met triphop ritmes dan met ritmes uit de R&B.

De ritmes, die sporadisch worden ingezet, duwen de muziek van Nailah Hunter hier en daar richting pop, maar het grootste deel van Lovegaze is veel lastiger te doorgronden. De dromerige klankentapijten van elektronica en de harp van Nailah Hunter zorgen er voor dat Lovegaze wat tegen de new age en ambient aan leunt. Daar ben ik normaal gesproken niet zo gek op, maar het debuutalbum van Nailah Hunter vind ik echt prachtig. De Amerikaanse muzikante verliest de popsong immers niet helemaal uit het oog en maakt bovendien spannende muziek, die zeker niet eindeloos voortkabbelt.

In muzikaal opzicht is het zeker even wennen aan Lovegaze, dat ook invloeden uit de klassieke muziek verwerkt, maar net zo goed kan aansluiten bij de wat experimentelere dreampop en bovendien jazzy en folky kan klinken. Het levert songs op die complex in elkaar zitten, al kunnen de klankentapijten van Nailah Hunter ook sprookjesachtig mooi zijn.

Ook in vocaal opzicht is Lovegaze zeker geen makkelijk album. In een aantal songs laat Nailah Hunter horen dat ze toegankelijke popmuziek met een vleugje R&B kan maken, maar in de meeste songs hoor je de geschoolde zangeres Nailah Hunter, die haar bijzondere stem ook inzet als instrument. De dromerige klanken op het album zouden het waarschijnlijk prima doen op de achtergrond, maar met name door de zang is Lovegaze een album dat aandachtige beluistering vereist.

Zeker wanneer je Lovegaze beluistert met de koptelefoon hoor je hoe knap de verschillende componenten van het geluid van Nailah Hunter samenvloeien en hoor je bovendien hoe mooi de Amerikaanse muzikante zingt. Bij herhaalde beluistering vallen vervolgens steeds meer puzzelstukjes op zijn plek en wordt de luistertrip van Nailah Hunter mooier en bezwerender.

Ik zou zeker niet de hele dag naar albums als Lovegaze willen of kunnen luisteren, maar zo op zijn tijd is het debuutalbum van Nailah Hunter er een om te koesteren. Tot slot een mooie quote: “Nailah Hunter’s debut album occupies a domain where trip-hop, Lana Del Rey were she recording in a deep, echo-filled cave and ambient-slanted pop overlap”. En zo is het. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naima Bock - Below A Massive Dark Land - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Naima Bock - Below A Massive Dark Land
De Britse muzikante Naima Bock heeft met Below A Massive Dark Land een album gemaakt dat het ene moment klinkt als een melancholisch folkalbum uit een ver verleden, maar het volgende moment alle kanten op schiet

Het debuutalbum van Naima Bock, het in 2022 verschenen Giant Palm, was al een zeer eigenzinnig album, maar op haar tweede album doet de Britse muzikante er nog een flinke schep bovenop. De instrumentatie van de tracks op Below A Massive Dark Land verschilt van verstild tot bijna bombastisch en blijft fascineren. Dat doen ook de bijzondere stem van Naima Bock en de bonte mix van invloeden die ze verwerkt in haar songs. Het levert een album op dat nauwelijks valt te vergelijken met albums van anderen of het moeten albums van de briljante Cate Le Bon zijn. Below A Massive Dark Land is zeker niet het makkelijkste album van het moment, maar wel een van de meest interessante.

De Britse muzikante Naima Bock maakte enige tijd deel uit van de eveneens Britse band Goat Girl, maar verliet deze band na de release van het debuutalbum om aan een solocarrière te beginnen. Het leverde in de zomer van 2022 het eerste soloalbum van Naima Bock op en ik vond Giant palm op zijn minst een interessant album.

Dat lag deels aan de bijzondere stem van de Britse muzikante en deels aan de vele invloeden die Naima Bock verwerkte op haar debuutalbum. De stem van de Britse muzikante vond ik niet per se mooi, maar de zang op Giant Palm raakte me wel. Hetzelfde gold voor de songs die begonnen bij de rijke tradities van de Britse folk, maar vervolgens, mede geholpen door bijzondere klanken en arrangementen, meerdere kanten op schoten.

Alle reden dus om uit te kijken naar het tweede album van Naima Bock en dat album is deze week verschenen. Below A Massive Dark Land is gestoken in een foeilelijke hoes en opent nog flink wat experimenteler dan Naima Bock liet horen op haar debuutalbum. De openingstrack van Below A Massive Dark Land begint met vrijwel alleen de stem van Naima Bock, maar die krijgt uiteindelijk gezelschap van bijzondere blazers en een harmonium, waarna het aan het eind van de track nog even los gaat met meerdere lagen vocalen en een heleboel instrumenten.

Het is een openingstrack die het iedereen die de muziek van Naima Bock niet kent direct moeilijk maakt, maar iedereen die met Below A Massive Dark Land kennis maakt met de muziek van Naima Bock adviseer ik om even door te bijten. De tweede track op het album is met flink wat blazers en een wat conventionelere opbouw al een stuk toegankelijker en ook de stem van Naima Bock weet in deze track wat makkelijker te verleiden.

Naima Bock heeft een behoorlijk expressieve en soms ook wat onvaste stem, die enerzijds herinnert aan Britse en Amerikaanse folkies uit het verleden, maar anderzijds flink eigenzinnig is. Het is een stem die niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar ik heb wel wat met de zang op Below A Massive Dark Land.

Ik heb nog veel meer met de songs op het album, want vergeleken met het debuutalbum van Naima Bock zijn deze songs mooier en interessanter geworden. Het zijn songs die zich nog altijd voor een deel laten inspireren door folk uit het verre verleden, maar Naima Bock sleept er ook van alles bij op haar tweede album. Je hoort het onder andere in de bijzondere instrumentatie, waarin de saxofoon meer dan eens de hoofdrol speelt.

Het zorgt voor een warm geluid, waarin de bijzondere stem van Naima Bock verrassend goed gedijt. Below A Massive Dark Land is, nog meer dan zijn voorganger, een album van uitersten. Naima Bock kan uit de voeten met redelijk spaarzaam ingekleurde en verrassend breekbare songs, maar kan ook enorm uitpakken met heel veel blazers, strijkers en een batterij andere instrumenten en of dat nog niet genoeg is ook met een flink koor, wat zeer uitbundig klinkende songs oplevert.

De afwisselend sobere en bonte instrumentatie voorziet de songs van Naima Bock van een uniek eigen geluid, dat lastig in een hokje is te duwen en dat nog wat unieker wordt door de stem van de Britse muzikante. Ik zie Naima Bock niet direct een heel breed publiek aanspreken met het fascinerende Below A Massive Dark Land, maar de fijnproevers, die bijvoorbeeld de albums van Cate koesteren, kunnen vast ook wel wat met dit album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naima Bock - Giant Palm - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Naima Bock - Giant Palm
Naima Bock verliet de Britse band Goat Girl voor een solocarrière en levert met Giant Palm een album af dat verwondert door de muzikale inkleuring en het aantal invloeden en betovert met de karakteristieke vocalen

Giant Palm van Naima Bock is verschenen in een week met nog redelijk veel nieuwe releases, maar wat zou het zonde zijn als dit bijzondere album ondersneeuwt. Naima Bock, die ooit speelde in de band Goat Girl, neemt folk als uitgangsbasis voor haar songs, maar verrijkt deze songs vervolgens met zeer uiteenlopende invloeden. De songs op het album worden steeds verschillend, maar altijd op bijzondere wijze ingekleurd door heel veel muzikanten en vervolgens van een bijzonder eigen karakter voorzien door de aangename maar ook bijzondere stem van de Britse muzikante. Giant Palm is een vat vol tegenstrijdigheden, maar ook een schatkist vol moois en bijzonders.

Naima Bock maakte als Naima Jelly een aantal jaren deel uit van de helaas zwaar onderschatte Britse band Goat Girl. Ze is te horen op het fantastische debuutalbum van de band en tekent op dit album onder andere voor de loodzware baslijnen met flink wat invloeden uit de postpunk. Naima Bock keert deze week terug met haar eerste soloalbum Giant Palm en het is een album dat geen moment herinnert aan de muziek van Goat Girl.

Waar de muziek van de Britse band vooral donker en zwaar klinkt, klinkt het debuutalbum van Naima Bock vooral licht en opgewekt. Het is een album dat bij mij in eerste instantie opviel door de karakteristieke stem van de Britse muzikante. Naima Bock beschikt over een stem die gemaakt lijkt voor wat traditioneel aandoende Britse folk en dan met name de Britse folk met een wat pastoraal karakter.

Naima Bock verwerkt op haar debuutalbum absoluut invloeden uit de traditionele Britse folk, maar een traditioneel of zelfs pastoraal klinkend Brits folkalbum is Giant Palm zeker niet. Naima Bock werd geboren in het Britse Glastonbury, maar met een Braziliaanse vader en een Griekse moeder, is ze zeker geen schoolvoorbeeld van een Britse muzikante die de traditionele Britse folk met de paplepel ingegoten heeft gekregen.

Ze groeide voor een belangrijk deel op in het vaderland van haar vader, waardoor invloeden uit de Braziliaanse muziek een belangrijkere rol speelden in haar muzikale opvoeding dan die uit de Britse folk. Van de warmbloedige en zwoele Braziliaanse muziek naar de aardedonkere klanken van Goat Girl was een reuzenstap, ook al kwam Naima Bock al op haar vijftiende in de postpunk scene van Londen terecht, maar op Giant Palm hoor je af en toe nog wel iets van de muziek waar de jonge Naima Bock mee opgroeide in Brazilië, al is het subtiel.

Giant Palm klinkt uiteindelijk vooral folky en zeker ook jazzy, maar binnen beide genres zoekt de Britse muzikante nadrukkelijk de grenzen op en gaat ze hier soms ver overheen. In muzikaal opzicht is het debuutalbum van Naima Bock een vat vol tegenstrijdigheden. Hier en daar herinneren de spaarzaam ingekleurde songs op het album aan de Britse folk van weleer, maar Naima Bock kan ook flink uitpakken met strijkers en vooral blazers of juist met een batterij synths met invloeden uit de Krautrock, met wat Braziliaanse warmte als kers op de taart.

De Britse muzikante schakelde een heel legioen muzikanten in voor de inkleuring van haar eerste soloalbum en dat hoor je, al zijn de individuele songs zeker niet overdadig ingekleurd. Giant Palm van Naima Bock doet me, vooral door de zang, af en toe wel wat denken aan de vroege albums van Beth Orton, maar de muziek van Naima Bock is een stuk avontuurlijker en verwerkt bovendien veel meer invloeden.

De Britse muzikante vermaakt met een aantal zwoele folksongs die herinneren aan een ver verleden, dat je af en toe ook hoort in het gebruik van de synths, maar de bijzondere muzikale smeltkroes die is te horen op Giant Palm, kan uiteindelijk alleen maar uit het heden stammen. Giant Palm bevat tien songs die zich vrijwel onmiddellijk genadeloos opdringen, maar het zijn ook songs waarin nog van alles te ontdekken valt. Giant Palm is vooralsnog een vrij anonieme release, maar wat is dit een bijzonder album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Naima Joris - Enjoy The Silence - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Naima Joris - Enjoy The Silence
De Belgische muzikante Naima Joris brengt na haar bijzondere debuutalbum uit 2022 nu een album uit met uitsluitend songs van anderen, waar ze op even unieke als imponerende wijze haar eigen songs van maakt

Het album Enjoy The Silence van Naima Joris krijgt hier en daar het label avant garde opgeplakt. De muziek van de Belgische muzikante is inderdaad niet alledaags, maar ontoegankelijk zou ik het album zeker niet willen noemen. Naima Joris vertolkt op haar nieuwe album songs van anderen en dat doet ze op prachtige wijze. Het zijn songs die in muzikaal opzicht uiterst sober maar ook bijzonder mooi worden vertolkt. De meeste magie komt echter van de fascinerende stem van de Belgische muzikante, die met haar unieke zang haar eigen songs maakt van de songs van anderen. Het levert een intiem en breekbaar album op dat mooier en mooier en indrukwekkender en indrukwekkender wordt.

De Belgische muzikante Naima Joris, dochter van de jazzmuzikant Chris Joris, maakte in 2021 diepe indruk met een titelloze EP waarop ze stil stond bij de dood van haar jongere zus, die de strijd tegen kanker verloor. Dat deed ze met bijna verstilde songs, die werden gedragen door haar fascinerende en opvallend emotievolle en doorleefde stem, maar die ook opvielen door bijzonder mooie en wat jazzy aandoende klanken.

Op het minialbum Tribute To Daniel Johnston uit 2022 eerde Naima Joris op minstens net zo indrukwekkende wijze het werk van Daniel Johnston, een van haar muzikale helden, en maakte ze haar eigen songs van de songs van de Amerikaanse cultheld die in 2019 overleed. In 2022 verscheen ook het debuutalbum van Naima Joris en While The Moon was nog wat indrukwekkender dan de twee EP’s.

While The Moon herinnerde aan het werk van een aantal grote blues- en jazzzangeressen uit een ver verleden, onder wie Nina Simone, maar was ook niet ver verwijderd van de debuutalbums van Lady Blackbird en landgenote Melanie de Biasio. Door het verstilde karakter en de zeer karakteristieke zang van Naima Joris was While The Moon geen makkelijk album, maar wanneer je eenmaal werd gegrepen door de songs van de Belgische zangeres hield haar debuutalbum je in een wurggreep.

In de zomer van 2023 bracht Naima Joris een verstilde en zeer fraaie versie van When Doves Cry van Prince uit en in 2024 volgden meer covers, waaronder een prachtige vertolking van Enjoy The Silence van Depeche Mode. Die laatste cover is de titeltrack van het tweede album van Naima Joris, dat deze week is verschenen.

Enjoy The Silence bevat uitsluitend songs van anderen, maar het zijn ook allemaal Naima Joris songs geworden. De Belgische muzikante maakte haar nieuwe album samen met muzikant Vitja Pauwels en samen tekenen ze voor prachtige klanken van met name piano en gitaren. De songs van anderen zijn door Naima Joris en Vitja Pauwels tot op het bot uitgekleed en vervolgens voorzien van sobere maar bijzonder sfeervolle en vaak bijna onwaarschijnlijk mooie klanken.

Het zijn klanken die prachtig kleuren bij de unieke stem van Naima Joris, die ook op Enjoy The Silence weer fascinerend mooi zingt. Haar versie van Enjoy The Silence is al een tijdje te beluisteren, maar ik kan er eindeloos naar blijven luisteren, want wat is de versie van Naima Joris mooi en trefzeker. Het is een versie die dwars door de ziel snijdt en dat is een typering die ook van toepassing is op de andere songs op het album.

Enjoy The Silence bevat songs van onder andere Tom Waits, Nick Drake, Moses Sumney, Billie Holiday, Gillian Welch en Radiohead en ze zijn allemaal even mooi en bijzonder. Het zijn versies die sterk afwijken van de originelen en allemaal zijn gemaakt met een vergelijkbaar recept. Ondanks de overeenkomsten tussen de songs, het lage tempo en de zeer stemmige klanken komen alle songs even hard binnen, wat de verdienste is van de unieke stem van de Belgische muzikante.

Enjoy The Silence van Naima Joris is zeker geen album voor alle momenten, want je moet in de stemming zijn voor het sobere en melancholische album en moet er bovendien met volledige aandacht naar kunnen luisteren, maar op het juiste moment is Enjoy The Silence van Naima Joris een album van een unieke schoonheid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Naima Joris - While The Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Naima Joris - While The Moon
Naima Joris levert met While The Moon een debuutalbum af dat opvalt door subtiele maar wonderschone klanken en imponeert met een stem die negen songs lang dwars door de ziel snijdt

Op basis van haar eerste twee EP’s was al duidelijk dat de Belgische muzikante Naima Joris een enorm talent is, maar While The Moon is nog een stuk beter en indrukwekkender dan ik had verwacht. Het debuutalbum van Naima Joris is subtiel maar werkelijk prachtig ingekleurd met accenten die het album steeds licht van kleur laten verspringen. Het past allemaal prachtig bij de in alle opzichten donkere tijden van het moment, maar While The Moon verwarmt ook op aangename wijze de ruimte. De muziek op het album is prachtig, maar de zang van Naima Joris is nog veel mooier. De stem van de Belgische muzikante doet vanaf de eerste noten van alles met je en wordt echt alleen maar mooier en indringender. Wat een album!

De Belgische band Isbells blijkt een voedingsbodem voor geweldige zangeressen. Na de inmiddels terecht uitvoerig geprezen Chantal Acda heeft immers ook de Belgische zangeres Naima Joris een plekje op de achtergrond bij Isbells definitief verruild voor een plek in de spotlights.

Naima Joris, de dochter van de Belgische jazzmuzikant Chris Joris, maakte vorig jaar en eerder dit jaar diepe indruk met twee prachtige EP’s. Op de eerste eerde ze op indringende wijze haar op veel te jonge leeftijd overleden zus, op de tweede de drie jaar geleden overleden singer-songwriter Daniel Johnston.

Op haar veertigste debuteert Naima Joris deze week met het album While The Moon. Op haar debuutalbum trekt de Belgische muzikante de lijn van haar eerdere EP's door. Ook de songs op While The Moon vallen op door een sobere maar zeer smaakvolle instrumentatie, die vooral jazzy aandoet. Ook de keuze voor zich langzaam voortslepende songs is niet nieuw, maar net als op de twee EP’s is het vooral de stem van Naima Joris die opzien baart.

De Belgische muzikante beschikt over een donkere en doorleefde stem, die je binnen een paar noten bij de strot grijpt. Het is een stem die herinneringen oproept aan de grote jazz- en blueszangeressen uit het verre verleden, maar ook de vergelijking met de het afgelopen jaar terecht bejubelde Lady Blackbird snijdt hout. Zowel de zang als de instrumentatie op While The Moon zijn bijna minimalistisch van aard, maar de impact van de muziek en de zang op het debuutalbum van Naima Joris is maximaal.

De Belgische muzikante staat tot dusver vooral bekend om behoorlijk donkere songs en ook die lijn trekt ze door op haar debuutalbum. Net als op haar eerste EP speelt de dood van haar zus op While The Moon een voorname rol, al is het maar omdat haar zus de teksten schreef voor twee van de tracks op het album. Ook de teksten van Naima Joris zelf zijn aan de donkere kant, maar ze vertolkt ze zo mooi, dat While The Moon ook een positief album is.

Het is een album dat het verdient om met volledige aandacht te worden beluisterd. De muzikanten die Naima Joris omringen hebben het album voorzien van een prachtig geluid. Het is een geluid waarin subtiele klanken domineren, maar iedere noot op het album is raak. Het is een geluid dat een wat desolate sfeer creëert, die me een paar keer deed denken aan Bowie’s zwanenzang Blackstar, maar die ook herinnert aan de muziek van bijvoorbeeld Billie Holiday en Nina Simone.

Iedere song op het album is weer voorzien van net wat andere details en ze zijn stuk voor stuk schitterend, wat je nog beter hoort wanneer je While The Moon met de koptelefoon beluistert. Ook de indringende zang van Naima Joris komt dan nog beter tot zijn recht. De Belgische muzikante zingt niet alleen met veel gevoel en doorleving, maar ook met veel precisie, waardoor de bijzondere instrumentatie en de prachtige zang fraai in balans zijn.

While The Moon van Naima Joris houdt je negen songs en veertig minuten lang in een wurggreep en maakt continu indruk. Met haar veertig levensjaren mag Naima Joris best een laatbloeier worden genoemd, maar haar levenservaring en het rijpen van haar stembanden hebben absoluut bijgedragen aan de kwaliteit van haar debuutalbum, dat voor een debuutalbum echt onwaarschijnlijk goed is. Dat de stemmige klanken op het album perfect passen bij het huidige seizoen vergroot de impact van het album nog wat verder. Zeer indrukwekkend. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nakhane - You Will Not Die - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Op de website MusicMeter, waarop muziekliefhebbers hun al dan niet gezouten mening over een album kunnen geven, las ik een paar dagen geleden bijzonder enthousiaste verhalen over You Will Not Die van de uit Zuid-Afrika afkomstige Nakhane.

Direct bij eerste beluistering begreep ik de positieve of zelfs opgewonden verhalen over de plaat van deze Nakhane, die zich in het verleden kort bediende van de achternaam Touré (als eerbetoon aan de Afrikaanse muzikant Ali Farka Touré) en sinds deze eerste beluistering ben ik alleen maar meer onder de indruk geraakt van de muziek van de Zuid-Afrikaanse muzikant.

You Will Not Die opent met prachtige, rijk georkestreerde en bijna filmische klanken, die direct beelden van weidse Afrikaanse vlakten op het netvlies toveren. Het zijn klanken die worden gecombineerd met de mooie en zeer krachtige stem van Nakhane, die op het eerste gehoor wel wat doet denken aan die van Benjamin Clementine.

Waar ik de muziek van Benjamin Clementine en zijn stem vaak net wat te pretentieus vind, had Nakhane me met de groots klinkende openingstrack, waaraan ook nog avontuurlijke elektronica en fraaie pianoklanken zijn toegevoegd, direct te pakken. De stemmige openingstrack legt de lat direct bijzonder hoog voor de rest van het album, maar Nakhane kan hier mee overweg, door op imponerende wijze zijn veelzijdigheid te tonen.

De van stuwende elektronica en springerige ritmes voorziene tweede track schiet meteen een heel andere kant op en doet me in eerste instantie wel wat denken aan de platen waarop David Bowie flirtte met moderne dansmuziek. Op buitengewoon subtiele wijze voegt Nakhane echter ook invloeden uit de Afrikaanse muziek toe aan het al zo rijke en veelzijdige geluid, bijvoorbeeld door de zo karakteristieke gitaarlijnen uit de Afrikaanse muziek of Afrikaans aandoende koortjes toe te voegen.

Wanneer de ritmesectie kiest voor een wat zwaarder aangezet geluid en de gitaren opeens hoekiger klinken, zijn associaties met de beste platen van Peter Gabriel niet te onderdrukken en zo verrast You Will Not Die steeds weer met verrassende wendingen en briljante vondsten.

De stem van Nakhane maakt hierbij diepe indruk. Het bijzondere van deze stem is dat Nakhane het pretentieuze van Benjamin Clementine en het ongrijpbare van Antony weet te combineren met de allure van Bowie en de soul van bijvoorbeeld Terence Trent d’Arby.

Nakhane kan hierdoor uit de voeten in mysterieus en atmosferisch klinkende pianosongs, maar blijft ook overeind wanneer een hele batterij elektronica om hem heen losbarst. De Zuid-Afrikaanse muzikant beschikt over een stem die kwetsbaar maar ook strijdbaar kan klinken, wat deels zal zijn veroorzaakt door het verleden van Nakhane als homoseksueel in een sterk homofobe omgeving.

Het is zeker niet alleen de stem van Nakhane die van You Will Not Die zo’n bijzondere plaat maakt. Ook het zeer rijke en veelzijdige instrumentarium, dat zowel bloedmooi als avontuurlijk klinkt, en de werkelijk prachtige productie van Ben Cristophers, die zelf ook een aantal prachtige soloplaten maakte (met het uit 1999 stammende My Beautiful Demon als hoogtepunt), dragen nadrukkelijk bij aan het fascinerende eindresultaat.

Hetzelfde geldt voor de veelheid aan invloeden op de plaat, want niets is Nakhane te gek, waardoor You Will Not Die kris kras door een aantal decennia popmuziek schiet en bijna achteloos schakelt tussen 80s synthpop, Afrikaanse muziek en pastoraal klinkende pianosongs, om slechts drie van de vele uitersten te noemen.

Ik vond You Will Not Die direct een prachtplaat, maar inmiddels ken ik magische krachten toe aan een plaat die maar blijft verrassen met hemeltergend mooie passages en een impact om bang van te worden. Ik lees nog verrassend weinig over de nieuwe plaat van Nakhane, maar man wat is dit goed! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nancy Brick - Nancy Brick (EP) - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het Nederlandse duo Nancy Brick debuteerde aan het eind van 2012 met een betoverend mooie titelloze plaat. In een tijd van overvolle producties en schreeuwerige vocalen, verraste het uit zangeres Rieneke Batelaan en gitarist/pianist Ron Valeri bestaande duo met een uiterst subtiele plaat, waarop stilte minstens net zo belangrijk was als de instrumentatie en de vocalen.

Omdat de muziek van Nancy Brick alleen maar sfeervoller en indringender werd, eindigde de plaat terecht in mijn jaarlijstje over 2012 en ook de afgelopen jaren was het prachtdebuut van Nancy Brick een graag geziene gast in mijn cd speler en keek ik uit naar nieuw werk van het tweetal.

De afgelopen jaren heeft Nancy Brick behoorlijk tegen de opvolger van het zo geprezen debuut aangehikt, maar vorige week was er opeens Nancy Brick (EP). Op de EP, die 7 tracks bevat en ruim 15 minuten duurt, laten Rieneke Batelaan en Ron Valeri horen dat het geluid van Nancy Brick nog wel wat soberder kan dan op het debuut van het tweetal. Nog meer dan op het debuut wordt de stilte ingezet als instrument en worden zang en gitaar alleen ingezet als dat echt nodig is.

Ron Valeri voorziet de songs van Nancy Brick van sobere, maar altijd bijzonder mooie en trefzekere gitaarakkoorden, waarna Rieneke Batelaan het mag afmaken met wonderschone en indringende vocalen. Het gitaarwerk is over het algemeen sober, maar niet altijd ingetogen, want een enkele keer mag Ron Valeri voorzichtig los gaan.

Wat voor het gitaarwerk geldt, geldt ook voor de vocalen op de EP van Nancy Brick. Rieneke Batelaan zingt ook op deze EP prachtig ingetogen en raakt aan de groten uit de Britse folk. De zang is soms fluisterzacht, maar haalt af en toe ook wat meer uit, wat, mede door de bijzondere instrumentatie zorgt voor heel veel dynamiek in de songs van Nancy Brick. Door deze dynamiek wordt het gebruik van stilte alleen maar doeltreffender en geeft het de songs van Nancy Brick bovendien een bezwerend en betoverend karakter.

Het uitbrengen van een EP met slechts zeven, over het algemeen hele korte songs, is in commercieel opzicht waarschijnlijk geen handige zet, maar in artistiek opzicht zet Nancy Brick een belangrijke volgende stap en creëert het een geluid dat zijn gelijke niet kent.

Ik geef eerlijk toe dat ik het in eerste instantie jammer vond dat Nancy Brick na ruim drieënhalf jaar stilte met slechts 15 minuten nieuwe muziek op de proppen kwam, maar het is wel 15 minuten indrukwekkende muziek van hoog niveau. Alle reden dus om de bijzondere muziek van Nancy Brick eens te beluisteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Nancy Brick - Porcelain - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Nancy Brick - Porcelain
Niet meer verwacht, maar toch nog gekomen, een album met maar liefst dertien niet eerder uitgebrachte songs van het Nederlandse duo Nancy Brick en wat is ook Porcelain weer mooi, intiem en bijzonder

Ruim dertien jaar geleden wist Nancy Brick me te betoveren met een werkelijk prachtig debuutalbum. Het is een album dat anders klonk dan alle andere albums van dat moment. Het is een album waarop geen noot teveel wordt gespeeld en gezongen en waarop ook stilte een krachtig instrument is. Lange tijd leek er geen opvolger van het debuutalbum van Nancy Brick meer te komen, maar nu is er Porcelain. Het is een album met vooral ruwe demo’s van songs die het debuutalbum van Nancy Brick en de geplande opvolger niet haalden, maar het is ook een album met prachtige Nancy Brick songs. Hopelijk is Porcelain de voorbode van een nieuw Nancy Brick album, maar ook met het nu verschenen album met demo’s ben ik heel blij.

In de herfst van 2012 verscheen het debuutalbum van het Nederlandse duo Nancy Brick. Het album kreeg op zich redelijk wat aandacht, maar werd wat mij betreft in veel te kleine kring op de juiste waarde geschat. Ik nam het eerste album van het duo dat bestaat uit zangeres Rieneke Batelaan en gitarist en pianist Ron Valeri op in de middenmoot van mijn jaarlijstje, maar met de kennis van nu schaar ik het titelloze debuutalbum van Nancy Brick onder de allermooiste albums van het betreffende jaar.

In een jaar waarin in alle opzichten vol klinkende popmuziek domineerde, imponeerde Nancy Brick met zachte, subtiele en zich langzaam voortslepende muziek en al even zachte en subtiele zang. De songs van het Nederlandse duo zijn op het debuutalbum ontdaan van alle opsmuk, waardoor alleen de essentie en hier en daar stilte overblijft.

Het debuutalbum van Nancy Brick deed uitzien naar veel en veel meer, maar Rieneke Batelaan en Ron Valeri hebben het geduld van een ieder die hun debuutalbum in 2012 omarmde flink op de proef gesteld. In 2016 verscheen een titelloze EP met slechts 15 minuten muziek. De songs op de EP deden niet onder voor de songs op het debuutalbum en wakkerden de hoop op een tweede album van Nancy Brick aan.

Na 2016 werd het echter stil rond het duo, dat een sabbatical aankondigde. Rieneke Batelaan en Ron Valeri gingen andere dingen doen, waardoor de aangekondigde sabbatical een periode van ruim negen jaar werd. Afgelopen zomer kreeg ik opeens een e-mail van het duo, waarin een nieuw album werd aangekondigd en dat album is vlak voor het einde van 2025 verschenen.

Porcelain bevat geen nieuwe muziek van Nancy Brick, want het dertien songs tellende album is gevuld met demo’s die tussen 2009 en 2016 werden opgenomen. In de meeste gevallen thuis met eenvoudige middelen, maar Porcelain bevat ook twee tracks die in een studio werden opgenomen. Het zijn allemaal songs die niet eerder zijn uitgebracht, waardoor Porcelain wel een beetje aanvoelt als een nieuw Nancy Brick album.

De openingstrack van Porcelain, het bijzonder mooie Its Wings & Ways, klinkt wat voller dan we van Rieneke Batelaan en Ron Valeri gewend zijn, maar het album bevat verder vooral sobere en wat ruw klinkende demo’s van songs. Het past wel bij Nancy Brick, want de ruwe versies van songs die nooit werden uitgebracht, bevatten nog wat minder opsmuk en komen nog wat dichter bij de essentie van de songs.

Ik luister nog geregeld naar de muziek die Nancy Brick in 2012 en 2016 uitbracht en ben blij met de nieuwe songs van het Nederlandse tweetal. Porcelain staat vol met songs die van een tweede Nancy Brick album een prachtig Nancy Brick album zouden hebben gemaakt en ik koester Porcelain inmiddels dan ook als het album waarop ik ruim negen jaar geleden hoopte.

Niet alleen de songs op Porcelain zijn goed, wat ook de uitvoering is weer fantastisch. Ron Valeri heeft de songs op het album voorzien van sobere maar zeer smaakvolle klanken, terwijl Rieneke Batelaan echt prachtig zingt. Een aantal tracks zijn opgenomen met een eenvoudige 4-sporen recorder en dat hoor je, maar het voorziet de songs ook van een ruwe charme. Het leek er de afgelopen jaren op dat Nancy Brick het zou houden op een album en een EP, maar met Porcelain is het oeuvre van het duo nog wat indrukwekkender en hopelijk blijft het hier niet bij. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tussendoortje: Nancy Sinatra - Start Walkin' 1965-1976 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nancy Sinatra - Start Walkin' 1965-1976
De ultieme verzamelaar van het werk van Nancy Sinatra is er nu en uiteraard is ook Lee Hazlewood van de partij

Het muziekjaar 2021 is de afgelopen weken flink losgebarsten, waardoor het dringen is op deze BLOG, maar het deze maand verschenen verzamelalbum van Nancy Sinatra verdient, tussen alle nieuwe releases door, wel een paar woorden. Start Walkin' 1965-1976 vermaakt immers ruim 70 minuten met nostalgische popmuziek, waarbij uiteraard ook Lee Hazlewood met enige regelmaat aanschuift. Heerlijk album.

Nancy Sinatra vierde vorig jaar haar tachtigste verjaardag en kan terugkijken op een prachtige carrière in de muziek (en als actrice). De dochter van Frank Sinatra stond al op zeer jonge leeftijd in de spotlights en was natuurlijk onlosmakelijk verbonden met haar wereldberoemde vader, maar desondanks slaagde Nancy Sinatra er in om aan de weg te timmeren met een geluid dat anders klonk dan dat van haar vader.

Dat eigen geluid kreeg vooral vorm door de samenwerking met de eigenzinnige singer-songwriter Lee Hazlewood, die veel albums van Nancy Sinatra produceerde, een groot deel van haar songs schreef en bovendien bijdroeg aan een aantal memorabele duetten.

Nancy Sinatra maakte het grootste deel van haar albums in de tweede helft van de jaren 60 en de vroege jaren 70, waarna ze zich concentreerde op het moederschap. In de nadagen van haar carrière (die inmiddels een aantal decennia beslaan) maakte Nancy Sinatra ook nog een aantal albums, maar de magie van weleer was verdwenen.

Ik had wel wat van Nancy Sinatra in huis, om precies te zijn de twee albums die ze maakte met Lee Hazlewood, maar ik ruil ze graag in voor de deze maand verschenen verzamelaar Start Walkin' 1965-1976. Het is een verzamelaar met ruim 70 minuten muziek en in die 70 minuten komen alle bekende songs van Nancy Sinatra voorbij.

Hieronder natuurlijk haar grootste hit These Boots Are Made For Walkin’ en de themasong van de James Bond film You Only Live Twice, maar ook geweldige duetten met Lee Hazlewood als Sand, Jackson, Summer Wine en Some Velvet Morning.

Het zijn songs die afwisselend in de hokjes AM Pop, Sunshine Pop, Psychedelic Pop, Baroque Pop en Country-Pop passen (aldus AllMusic.com), maar het predicaat nostalgische en zorgeloze pop volstaat ook.

Aan alles dat eerder is geschreven over de muziek van Nancy Sinatra kan ik niet veel toevoegen en dat doe ik dan ook niet. Ik weet wel dat Start Walkin' 1965-1976 zo op zijn tijd echt onweerstaanbaar lekker is, zeker tijdens deze grauwe en regenachtige dagen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nanna - How To Start A Garden - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nanna - How To Start A Garden
De IJslandse band Of Monsters Of Men klonk wat ongeïnspireerd en zouteloos op haar laatste album, maar het solodebuut van zangeres Nanna blinkt en sprankelt, mede dankzij twee topproducers, elf songs lang

De naam Nanna deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar als Nanna Bryndís Hilmarsdóttir speelde ze een belangrijke rol op de albums van de IJslandse band Of Monsters And Men. Met haar solodebuut als Nanna is ze haar band direct ver voorbij, want How To Start A Garden is een uitstekend album. Dat is deels de verdienste van de gewilde producers Aaron Dessner en Josh Kaufman, die het debuut van Nanna hebben voorzien van een aantrekkelijk geluid. Het is een geluid dat vaak raakt aan dat van de twee indiefolk albums van Taylor Swift, maar Nanna heeft ook de sfeer van de lange en koude IJslandse winter verwerkt op dit uitstekende album.

Nanna Bryndís Hilmarsdóttir is bekend als de zangeres van de IJslandse band Of Monsters And Men, maar beproeft nu solo haar geluk als Nanna. Ik vond het debuutalbum van Of Monsters And Men uit 2012 best een leuk en fris album, maar langzaam maar zeker werd de muziek van de IJslandse band minder interessant. Het laatste album Of Monsters And Men stond vol met behoorlijk fantasieloze en zouteloze pop, waardoor ik niet direct vertrouwen had in de soloverrichtingen van Nanna.

Haar platenmaatschappij had er kennelijk veel meer vertrouwen in, want Nanna Bryndís Hilmarsdóttir kon bij het opnemen van haar eerste soloalbum beschikken over de diensten van twee van de meest gewilde producers van het moment, Aaron Dessner (Taylor Swift, Gracie Abrams, The National) en Josh Kaufman (The Hold Steady, Bonny Light Horseman, The War On Drugs, Taylor Swift). De inzet van deze twee topkrachten heeft Nanna een flinke zet in de rug gegeven, want How To Start A Garden klinkt in productioneel opzicht echt fantastisch.

Zeker in de door Aaron Dessner geproduceerde tracks kan ik de vergelijking met de indiefolk die Taylor Swift met hem maakte op Folklore en Evermore nauwelijks onderdrukken, maar Nanna blijft ook een IJslandse muzikante, wat haar muziek voorziet van de bijzondere sfeer die albums uit het hoge Noorden zo vaak kenmerkt en die de strenge IJslandse winter over je uit stort.

How To Start A Garden heeft niet veel tijd nodig om te concluderen dat Nanna een verstandig besluit heeft genomen toen ze er voor koos om Of Monsters Of Men (tijdelijk?) achter zich te laten. De muziek op haar eerste soloalbum klinkt een stuk urgenter en interessanter dan die van de IJslandse band en wordt eigenlijk alleen maar beter.

Dankzij de inzet van twee topproducers klinkt How To Start A Garden fantastisch. Het album is voorzien van een lekker vol maar ook zeer smaakvol geluid waarin organische klanken worden gecombineerd met atmosferische synths. Nanna kan op haar solodebuut uit de voeten met indiefolk, maar ze is ook niet vies van folkpop en maakt bovendien uitstapjes richting Amerikaanse rootsmuziek en pure pop. Het klinkt allemaal bijzonder aangenaam, maar er valt ook veel moois te ontdekken in de sfeervolle klanken op het album, die Nanna als popprinses en als ijsprinses laten schitteren.

De IJslandse muzikante liet bij Of Monsters And Men al horen dat ze beschikt over een mooie stem, maar de vooral zachte en vaak wat zwoel en dromerig aandoende vocalen op How To Start A Garden klinken nog een stuk mooier. Nanna heeft natuurlijk de pech dat ze moet concurreren met een aantal grote sterren in het genre, onder wie Taylor Swift en Lana Del Rey en misschien ook nog wel Phoebe Bridgers, maar op haar eerste soloalbum slaagt ze er wat mij betreft in om een onderscheidend geluid te laten horen.

Het is een geluid dat weidser, beeldender, onderkoelder en mysterieuzer is dan de meeste andere albums in het genre, maar Nanna houdt haar beide benen op de grond en kiest steeds voor toegankelijke popsongs met hier en daar een bijzondere twist. Ik heb zelf een duidelijke voorkeur voor de grotendeels akoestische ballads op het album, die aan de ene kant herinneren aan de twee indiefolk albums van Taylor Swift, maar die aan de andere kant laten horen dat we in het genre serieus rekening moeten gaan houden met de IJslandse muzikante Nanna Bryndís Hilmarsdóttir, oftewel Nanna. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: NAO - For All We Know - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik ben zeker geen liefhebber van R&B, maar zo af en toe zit er tussen de stapel R&B platen een plaat die me wel weet te boeien.

Dit jaar wist een R&B plaat me zelfs zo te boeien dat hij de top 10 van mijn jaarlijstje haalde. Daar sta ik nog steeds volledig achter, want A Seat At The Table van Solange (Knowles) is in alle opzichten een briljante plaat en wat mij betreft stukken beter dan Lemonade van zuslief Beyoncé.

Vanwege mijn zeer positieve woorden voor de plaat van Solange werd me door een lezer van deze BLOG aangeraden om ook eens naar NAO te luisteren.

Dat heb ik inmiddels gedaan en hoewel ik For All We Know toch net wat minder indrukwekkend vind dan de prachtplaat van Solange, is het wel een plaat die iets met me doet en me het gevoel geeft dat ik platen met het etiket R&B niet meer zomaar kan overslaan.

NAO is het alter ego van de Britse muzikante Neo Jessica Joshua, die net als Solange een plaat heeft gemaakt die lak heeft aan de conventies van de R&B en ruimte biedt aan zeer uiteenlopende invloeden.

R&B en pop vormen de basis van de muziek van NAO, maar de muzikante uit Londen is ook niet vies van invloeden uit de soul, disco en funk. Dat is op zich niet eens zo bijzonder, maar NAO verwerkt deze invloeden wel op geheel eigen wijze.

For All We Know valt op door een prachtige productie, bijzondere ritmes, diepe bassen, atmosferische klankentapijten, geweldige vocalen en vooral door veel experiment. De muziek van NAO ligt lekker in het gehoor en is bij vlagen zeker hitgevoelig, maar For All We Know vind ik uiteindelijk toch vooral een hele spannende plaat, die vrijwel continu buiten de lijntjes kleurt.

Vergeleken met de ook van de eerste tot en met de laatste noot spannende plaat van Solange, laat NAO zich wat meer inspireren door muziek uit de jaren 80 (met Janet Jackson’s Control en Rhythm Nation 1814 als duidelijk herkenbare inspiratiebronnen) en 90, al kan de elektronica op de plaat echt alleen maar uit het heden komen.

NAO is helemaal niet vies van toegankelijke popliedjes, maar ik vind haar muziek toch het best wanneer ze de tijd neemt voor het opbouwen van spanningsbogen en het popliedje met een kop en een staart af en toe even uit het oog verliest. Op deze momenten zit ik op het puntje van mijn stoel en dat is bij R&B platen meestal wel anders.

Door Solange ben ik zowaar van het genre gaan houden en ook de plaat van NAO draagt hier flink aan bij. Absoluut te bijzonder om te negeren, ook als R&B normaal gesproken een genre is waar je niet warm voor loopt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Natalia Lafourcade - Cancionera - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Natalia Lafourcade - Cancionera
De Mexicaanse muzikante Natalia Lafourcade haalde in 2022 de jaarlijstjes met het prachtige De Todas Los Flores en maakt ook op haar nieuwe album Cancionera weer indruk met een stem vol gevoel en weemoed

Ik luister niet heel vaak naar Spaanstalige albums, maar had een paar jaar geleden opeens een stapeltje persoonlijke favorieten. Hiertussen zat De Todas Los Flores van Natalia Lafourcade, die deze week opduikt met een nieuw album. Het is een album waarop de Mexicaanse muzikante de traditionele muziek uit haar vaderland veel steviger omarmt. Het vijf kwartier durende album, dat in één take live werd opgenomen, is voorzien van buitengewoon stemmige klanken en die passen perfect bij de prachtige stem van de Mexicaanse muzikante. Het levert een wat traditioneel en nostalgisch klinkend album op, maar het is ook een album vol gevoel, passie en weemoed, dat hard binnen komt.

De Mexicaanse muzikante Natalia Lafourcade timmert al zo’n 20 jaar aan de weg, heeft inmiddels een flinke stapel albums op haar naam staan en is in eigen land een grootheid, maar ik ken haar eigenlijk alleen van het in 2022 verschenen De Todas Los Flores. Mijn Spaans is wat roestig, maar het breakup album van Natalia Lafourcade wist me drie jaar geleden stevig te ontroeren.

Op De Todas Los Flores verwerkte Natalia Lafourcade flink wat invloeden uit de traditionele Mexicaanse muziek, maar het album verwerkte ook invloeden uit de folk en jazz, hier en daar verrijkt met een vleugje Bossa Nova. Op het album waren een aantal uitstekende jonge muzikanten te horen, waarna meestergitarist Marc Ribot de muziek naar een nog wat hoger plan tilde.

Het indrukwekkendst was echter de emotievolle stem van Natalia Lafourcade, die een album lang zorgde voor kippenvel. Sindsdien verscheen een live album van de Mexicaanse zangeres, maar sinds deze week is er ook een nieuw studioalbum, Cancionera.

Natalia Lafourcade stond op haar vorige album open voor invloeden van buiten de Mexicaanse muziek, maar op haar nieuwe album drukt ze de muziek waarmee ze opgroeide weer wat dichter tegen zich aan. Naar verluidt werd Cancionera in één take opgenomen met analoge apparatuur. Dat is een leuk weetje, maar het heeft ook daadwerkelijk effect gehad op het album, dat een bijzondere sfeer heeft.

Cancionera opent met stemmige pianoklanken, waarna nog wat stemmiger klinkende strijkers invallen en later ook nog blazers worden toegevoegd. Het klinkt bijna als filmmuziek bij een dramatisch familie epos, zodat je de stem van Natalie Lafourcade nog niet direct mist. De stem van de Mexicaanse muzikante komt in de openingstrack van het album alleen terug in achtergrondzang, die het filmische karakter van de muziek versterkt.

Wanneer de stem van Natalia Lafourcade opduikt in de tweede track, is er direct weer het kippenvel dat ik nog kende van het vorige album van de Mexicaanse muzikante. Natalia Lafourcade zingt met ongelooflijk veel kracht en gevoel, maar zingt ook met veel precisie. De instrumentatie is vooral stemmig, nostalgisch en melancholisch met een combinatie van gitaar, piano, veel strijkers en af en toe blazers en dat past perfect bij de stem van de Mexicaanse muzikante, die ook vol weemoed zit.

Cancionera klinkt als een album dat vele decennia oud zou kunnen zijn, maar de urgentie spat er van af. Ik was op zich onder de indruk van het wat moderner klinkende geluid van de Mexicaanse zangeres op haar vorige album, maar ik heb ook zeker wat met Cancionera, dat anders klinkt dan alle andere albums die ik de laatste tijd heb beluisterd.

Het is een album waarop met heel veel gevoel en smaak wordt gemusiceerd en waarop songs staan die een bijzondere sfeer oproepen. Het is een sfeer die wordt versterkt door de prachtige stem van Natalia Lafourcade, die veertien songs en bijna vijf kwartier met hart en ziel zingt.

Het is bijzonder indrukwekkend en nog wat indrukwekkender wanneer je je bedenkt dat het album in één take werd opgenomen. Natalia Lafourcade is in Mexico beroemd en ook in de Verenigde Staten zeer geliefd. Hoogste tijd dat we ook in Nederland vallen voor haar bijzondere muziek. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Natalia Lafourcade - De Todas Los Flores - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Natalia Lafourcade - De Todas Los Flores
Natalia Lafourcade eerde de afgelopen jaren vooral het Mexicaanse culturele erfgoed, maar keert terug met een intiem en zeer persoonlijk album, waarop zowel de zang als de muziek wonderschoon zijn

Mede door het Internet en de streaming media diensten is het tegenwoordig een stuk makkelijker om in aanraking te komen met muziek die buiten Europa en Noord-Amerika wordt gemaakt. Mexicaanse muziek krijgt de afgelopen jaren ook in Nederland wat meer aandacht, wat ons een lijstje met een aantal prachtige albums heeft opgeleverd. Aan dit lijstje kan De Todas Los Flores van Natalia Lafourcade worden toegevoegd. De Mexicaanse muzikante heeft een album gemaakt dat in eerste instantie opvalt door vocalen die dwars door de ziel snijden, maar ook in muzikaal opzicht is De Todas Los Flores een knap en bijzonder mooi album, dat ook nog eens verrassend veel invloeden verwerkt.

Ik volg de Mexicaanse muziekscene zeker niet op de voet, maar zo af en toe kom ik een Mexicaans album tegen dat me raakt. Het overkwam me vorig jaar met SEIS van de van oorsprong Chileense maar vanuit Mexico opererende Mon Laferte en eerder dit jaar haalde ik het prachtige Marchita van Silvana Estrada uit het halfjaarlijstje van de Britse kwaliteitskrant The Guardian. Eind oktober verscheen De Todas Las Flores van Natalia Lafourcade en ook dit is een album dat ik inmiddels koester.

Natalia Lafourcade timmert inmiddels een kleine twintig jaar aan de weg en is in haar vaderland een grootheid. Op de negen albums die ze tot dusver afleverde liet de muzikante uit Mexico City horen dat ze uit de voeten kan met traditionele Mexicaanse muziek, maar ook uitstapjes richting pop en rock niet schuwt. Het leverde haar inmiddels een aantal Latin Grammys op, die ook buiten Mexico de belangstelling voor haar muziek hebben aangewakkerd.

Voor een album met eigen songs van Natalia Lafourcade moesten we tot voor kort flink wat jaren terug in de tijd. Na het fraaie Hasta La Raiz uit 2015 maakte de Mexicaanse muzikante vier albums waarop ze op fraaie wijze het Mexicaanse culturele erfgoed eerde. Op De Todas Las Flores laat Natalia Lafourcade eindelijk weer eens haar eigen songs horen en ook die zijn zeer de moeite waard.

Het zijn songs die voornamelijk zijn geïnspireerd door een dramatische liefdesbreuk een aantal jaren geleden, die er stevig heeft ingehakt bij de Mexicaanse muzikante. De Todas Las Flores opent met weemoedige strijkers, die onmiddellijk een wat melancholische sfeer creëren. Wanneer de strijkers na anderhalve minuut zwijgen opent Natalia Lafourcade haar nieuwe album met een zucht, een akoestische gitaar en met een stem die je direct diep raakt.

In de openingstrack van De Todas Las Flores laat Natalia Lafourcade direct horen dat ze een geweldige zangeres is, maar het album klinkt ook in muzikaal opzicht fantastisch. Het album werd voor een groot deel live opgenomen in een studio in Texas, waar de Mexicaanse muzikante kon beschikken over een aantal geweldige muzikanten, waaronder een aantal van naam en faam.

Bassist Sebastian Steinberg en percussionist Cyril Atef spelen subtiel en vaak wat jazzy, waarna de piepjonge pianist en arrangeur Emiliano Dorantes al even subtiele pianoakkoorden toevoegt. Het mooist vind ik persoonlijk de wonderschone gitaarlijnen, waarvoor niemand minder dan meestergitarist Marc Ribot tekent. Natalia Lafourcade en Adan Jodorowsky namen de fraaie productie voor hun rekening, waaraan in Mexico nog strijkers, blazers en koortjes werden toegevoegd.

Op De Todas Las Flores verwerkt Natalia Lafourcade invloeden uit de traditionele Mexicaanse muziek, maar het album schuurt ook tegen folk en jazz aan en is bovendien niet vies van een vleugje zwoele Bossa Nova. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, met steeds weer dat geweldige gitaarwerk van Marc Ribot, maar het is de stem van Natalia Lafourcade die continu voor kippenvel zorgt.

De Mexicaanse zangeres zingt met veel precisie, maar ook met ongelooflijk veel gevoel, waardoor haar stem song na song diep onder de huid kruipt en vooral wanneer de weemoed het wint van de zonnige klanken en haar zang vooral fluisterzacht is. Na het fantastische album van Silvana Estrada is ook dit een Mexicaans album dat echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Natalia M. King - Bluezzin T’il Dawn - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Natalia M. King ken ik alleen van haar in 2002 verschenen debuut Milagro. Ik herinner me dat ik destijds zeer onder de indruk was van deze plaat, maar kan me niet herinneren dat ik er de afgelopen 13 jaar veel naar heb geluisterd.

Bluezzin T’il Dawn is daarom een hernieuwde kennismaking met de muziek van deze Amerikaanse muzikante.

Natalia M. King opereerde ten tijde van de release van haar debuut vanuit Parijs, maar is inmiddels weer teruggekeerd op Amerikaanse bodem. Aan Bluezzin T’il Dawn ging een lange stilte vooraf, maar gelukkig is Natalia M. King terug.

De nieuwe plaat werd opgenomen met een combo bestaande uit een drummer, een bassist, een pianist en twee blazers (die uit de voeten kunnen op de saxofoon, de trompet, de klarinet en de fluit). Natalia M. King speelt zelf gitaar, maar deze speelt over het algemeen een bescheiden rol in het instrumentarium, al hoor je het subtiele gitaarspel een stuk beter wanneer je Bluezzin T’il Dawn met de koptelefoon beluistert.

De stem van Natalia M. King speelt gelukkig een stuk minder bescheiden rol op de plaat, want wat kan deze dame met veel gevoel zingen. Bluezzin T’il Dawn begeeft zich voornamelijk op het terrein van de jazz en blues en zal ook vooral liefhebbers van deze genres aanspreken. Het zijn niet de genres die ik over het algemeen omarm, maar Bluezzin T’il Dawn doet zeker op de zondagochtend keer op keer wonderen.

De muzikanten die Natalia M. King omringen maken indruk met muziek die prachtig subtiel kan ontroeren, maar die af en toe ook lekker mag improviseren en ontsporen. Sinds Bowie’s Blackstar ben ik zeer gecharmeerd van jazzy saxofoonspel en dat is ook op deze plaat van Natalia M. King volop te horen.

Iedere keer als de band los gaat is het genieten en dat is het ook wanneer de band gas terugneemt; meestal het moment waarop de imponerende stem van Natalia M. King los mag gaan en garant staat voor kippenvel.

In een tijd van overvolle producties en stemmen die alleen maar voluit gaan, is de subtiliteit van Bluezzin T’il Dawn een ware traktatie. Iedere noot in de instrumentatie is raak en hetzelfde geldt voor de vocalen, die subtiel fluisteren of uit de tenen komen. Platen als Bluezzin T’il Dawn zijn normaal gesproken niet echt mijn kop thee, maar deze kop smaakt geweldig en bovendien naar veel en veel meer. Erwin Zijleman