recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: K Michelle DuBois - Harness - dekrentenuitdepop.blogspot.com

K Michelle DuBois strooit met volstrekt tijdloze pop en rocksongs en ze worden steeds onweerstaanbaarder
Ik had nog nooit van K Michelle Dubois gehoord, maar toen haar plaat voor het eerst uit de speakers kwam, had ik het idee dat ik haar al jaren kende. Harness staat immers vol met volstrekt tijdloze popliedjes en het zijn popliedjes met een voorliefde voor 90s rock. Het maakt van Harness de ultieme feelgood plaat, maar de songs van K Michelle DuBois zijn ook nog eens heel goed. De instrumentatie is gericht op genadeloos verleiden en ook de stem van de Amerikaanse singer-songwriter beschikt over dit vermogen. Ik ging direct voor de bijl en ben nog lang niet klaar met deze compleet onweerstaanbare plaat.




K Michelle DuBois staart me inmiddels al vele weken aan vanaf de cover van haar nieuwe plaat Harness. Het is een cover die me al vanaf dag één flink tegen staat, maar de muziek op de plaat staat me juist zeer aan en daar gaat het uiteindelijk om.

De plaat verscheen vorige week, zodat ik eindelijk iets kan opschrijven over de derde plaat van de singer-songwriter uit Atlanta, Georgia. Over de vorige twee kan ik niet veel zeggen, want die zijn me volledig ontgaan, maar plaat nummer drie is echt een hele goede.

Op deze derde plaat maakt K Michelle Dubois volstrekt tijdloze popliedjes en het zijn volstrekt tijdloze popliedjes die zich vooral laten inspireren door de vrouwelijke rockmuzikanten uit de jaren 90. Denk aan Juliana Hatfield, denk aan Belly, denk aan The Breeders en denk ook zeker aan Liz Phair in haar alternatievere jaren.

K Michelle DuBois beperkt de invloeden die ze verwerkt in haar muziek echter zeker niet tot die uit de jaren 90. Hier en daar hoor ik iets van Siouxsie Sioux, hier en daar iets van The Bangles, maar Harness kan zich ook laten inspireren door de tijdloze popmuziek van Fleetwood Mac, de girlpop van Phil Spector, de ‘angry young woman’ muziek van Alanis Morissette of de verleidelijke popliedjes van Jenny Lewis. Zo kan ik nog wel even doorgaan met het noemen van namen, maar een recensie met alleen maar namen helpt uiteindelijk niemand.

K Michelle Dubois verwerkt al deze invloeden in een geluid dat ik alleen maar kan omschrijven als compleet onweerstaanbaar. De gitaarlijnen op de plaat zijn zonder uitzondering om te smullen, de gitaarmuren die hier en daar worden opgebouwd zijn aangenaam gruizig, de brede klankentapijten van synths zijn steeds weer sprookjesachtig mooi, terwijl de ritmesectie lekker voor in de mix staat.

Het is een geluid dat bedoeld is om genadeloos te verleiden en dat doet het dan ook. Op hetzelfde moment durft K Michelle Dubois te experimenteren. De ritmes zijn soms voorzichtig tegendraads, de synths strooien zo nu en dan met licht tegen de haren in strijkende klanken, terwijl de gitaren hier en daar flink uit de bocht mogen vliegen.

Als ik al het vergelijkingsmateriaal op één hoop veeg is Harness van K Michelle DuBois de plaat die Alanis Morissette na Jagged Little Pil niet meer heeft gemaakt, al doe ik K Michelle DuBois met zo’n eenzijdige vergelijking ook tekort.

Ik heb het nog niet over de stem van de singer-songwriter uit Atlanta, Georgia, gehad en het is een stem die gemaakt lijkt voor dit soort muziek. K Michelle DuBois kan in vocaal opzicht stevig rocken, maar kan ook meisjesachtig verleiden of klinken als een alternatieve popprinses. Harness walst keer op keer over me heen met pop en rocksongs waarvan ik alleen maar heel vrolijk kan worden en vervelen doet het na al die draaibeurten nog steeds niet. De cover van de plaat blijft helaas een beetje creepy, maar verder niets dan lof. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: K.C. Jones - Queen Of The In Between - dekrentenuitdepop.blogspot.com

K.C. Jones - Queen Of The In Between
K.C. Jones levert met Queen Of The In Between een fascinerend en veelzijdig rootsalbum af, dat een prachtalbum wordt door de geweldige zang van de muzikante uit het diepe zuiden van de VS

Probeer maar eens aandacht te trekken met de stapels releases van de afgelopen maanden, zeker binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Het is K.C. Jones uit Lafayette, Louisiana, vooralsnog niet gelukt in Nederland, maar ze verdient deze aandacht absoluut. Haar debuut Queen Of The In Between is niet alleen een verrassend veelzijdig rootsalbum met ook nog eens uitstapjes buiten het genre, maar het is ook een fraai klinkend album vol prima gitaarwerk. De meeste indruk maakt de Amerikaanse muzikante echter met haar stem, die song na song imponeert en van Queen Of The In Between een droomdebuut maakt. Ik ben in ieder geval behoorlijk onder de indruk van deze K.C. Jones.

Het was de afgelopen maanden flink dringen in muziekland, maar binnen de Amerikaanse rootsmuziek werd er week na week nog een flinke schep bovenop gedaan. Ik had deze BLOG al die weken volledig kunnen vullen met nieuwe albums die in het hokje Amerikaanse rootsmuziek passen, maar er is natuurlijk ook veel ander moois dat om aandacht schreeuwt. De komende weken kan ik de opgelopen schade gelukkig nog wat inhalen, maar ik begin vandaag met een album dat me langzaam maar zeker zeer dierbaar is geworden.

Het gaat om Queen Of The In Between van K.C. Jones, dat een maand geleden verscheen. Het is het debuutalbum van de singer-songwriter uit Lafayette, Louisiana, en het is een debuutalbum dat overloopt van de belofte. Het debuut van K.C. Jones past absoluut in het hokje Amerikaanse rootsmuziek, maar maakt binnen dit hokje geen keuzes. De Amerikaanse muzikante kan uit de voeten met country en folk, maar ook met cajun en een aantal andere genres die in Louisiana tot volle wasdom zijn gekomen.

K.C. Jones beperkt zich overigens niet tot de Amerikaanse rootsmuziek, maar gaat op haar debuutalbum ook aan de haal met psychedelica, rock ’n roll en hier en daar ook nog een vleugje Phil Spector girlpop. Het levert een uiterst veelzijdig album op, dat nog wat veelzijdiger wordt door de brug die K.C. Jones slaat tussen muziek uit het verleden en het heden. Queen Of The In Between kan uit de voeten met stokoude folk uit de Appalachen en met popmuziek uit de jaren 70, maar via 70s country sleurt de jonge muzikante uit Lafayette, Louisiana, je ook zo het heden in.

K.C. Jones tekent op haar debuutalbum voor de vocalen, gitaren en wat speelse percussie, maar ze heeft ook nog een aantal snarenwonders ingeschakeld voor haar eerste album. Het gitaarwerk waait heerlijk breed uit en trekt keer op keer nadrukkelijk de aandacht met prachtige klanken. Ondanks alle gitaren is Queen Of The In Between voorzien van een mooi open geluid, maar het is ook een gloedvol geluid, dat de ruimte prachtig vult.

In muzikaal opzicht is het debuut van K.C. Jones een heerlijk album, maar in vocaal opzicht maakt de Amerikaanse muzikante nog veel meer indruk. Ze beschikt over een stem die gemaakt is voor de Amerikaanse rootsmuziek en die binnen het genre met uiteenlopende invloeden uit de voeten kan.

K.C. Jones is zoals gezegd een debuterend muzikante, maar zo klinkt ze zeker niet op Queen Of The In Between. Het is knap hoe soepel ze schakelt tussen genres en zich beweegt door de tijd, maar het is nog veel knapper hoe ze je als achteloze luisteraar volledig inpakt met haar geweldige stem, die verrassend zwoel en doorleeft klinkt en ook nog eens mooie verhalen vertelt. Dat inpakken doet ze wat mij betreft vooral in de zich in een laag tempo voortslepende songs waarmee het album vol staat, maar ook wanneer de 50s rock ’n roll tijdelijk het voortouw neemt, maakt K.C. Jones makkelijk indruk met buitengewoon trefzekere vocalen.

Er zijn de laatste maanden zoals gezegd stapels rootsalbums verschenen, waaronder een aantal hele mooie. Het debuut van K.C. Jones misstaat zeker niet tussen dit stapeltje hele mooie albums en schaart de Amerikaanse muzikante wat mij betreft onder de grote beloften voor de toekomst. Queen Of The In Between verwarmt de avond aangenaam, maar is ook gewoon goed. Heel goed zelfs. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: K's Choice - The Phantom Cowboy - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het kan soms raar lopen in de popmuziek. Toen de Belgische band K’s Choice in 2003 een tijdelijke pauze aankondigde presteerde de band op de toppen van haar kunnen en was het uitgegroeid tot één van de grootste bands van de Lage Landen. Het krediet dat de band rond broer en zus Geert en Sarah Bettens in een aantal jaren had opgebouwd, was echter heel snel verspeeld.

De soloplaten van Sarah en Geert Bettens werden over het algemeen lauwtjes ontvangen en toen K’s Choice in 2010 dan eindelijk terugkeerde met Echo Mountain, bleek dat de sterrenstatus van weleer voor een belangrijk deels was verdampt, zeker bij de critici die de band ooit nog zo liefdevol hadden omarmd. Persoonlijk vond ik er overigens ook niet veel meer aan.

Dat had voor een belangrijk deel te maken met de kwaliteit van Echo Mountain, dat als ik heel eerlijk ben gewoon vies tegen viel. Ik begon dan ook met extreem lage verwachtingen aan beluistering van The Phantom Cowboy, maar was is dit een lekkere plaat.

Op The Phantom Cowboy keert K’s Choice kiest K’s Choice vol overgave voor compacte rocksongs en als ik rocksongs zeg bedoel ik ook rocksongs. The Phantom Cowboy hakt er direct vanaf de eerste noten lekker stevig in en houdt dat vervolgens een half uur vol. In dat half uur komen 11 heerlijke rocksongs voorbij.

De door de van QOTSA bekende Alain Johannes geproduceerde plaat geeft groen licht aan een heerlijk rockgeluid, waarin de gitaren voluit mogen gaan. Het past uitstekend bij de nog altijd uitstekende stem van Sarah Bettens, die een jaar of tien geleden niet voor niets werd gerekend tot de beste rockzangeressen van dat moment.

The Phantom Cowboy herinnert aan de hoogtijdagen van K’s Choice, maar de plaat klinkt ook rauwer en Amerikaanser. Dat laatste is niet zo gek, want Sarah Bettens woont inmiddels geruime tijd in de Verenigde Staten en de producer van de plaat is groot geworden met zompige woestijnrock.

Waar K’s Choice sinds haar comeback een wat uitgebluste indruk maakte, klinkt de band op The Phantom Cowboy weer energiek en gedreven. Energie was altijd een belangrijke component in de muziek van K’s Choice en het is deze energie die The Phantom Cowboy voorziet van extra kracht en urgentie.

Toch is The Phantom Cowboy geen overbodige herhalingsoefening. Waar K’s Choice het in het verleden vooral moest hebben van de dynamiek in haar songs, geeft het op The Phantom Cowboy vooral vol gas.

Alain Johannes weet inmiddels wel hoe een goede gitaarplaat moet klinken en heeft The Phantom Cowboy voorzien van de productie die de plaat nodig heeft. Het gitaarwerk op de plaat klinkt geweldig, de ritmesectie is stevig en solide, maar verder is er veel ruimte open gelaten. Deze ruimte wordt op imponerende wijze ingevuld door Sarah Bettens, die minstens net zo goed zingt als in de beste dagen van K’s Choice.

Of The Phantom Cowboy gaat zorgen voor hits durf ik te betwijfelen, maar dat er een band staat die menig festival plat gaat spelen lijkt me zeker. Het duurt nog even voor het zover is, maar tot die tijd biedt het uit de speakers knallende The Phantom Cowboy een uitstekend alternatief. Iedereen die de band vijf jaar geleden had afgeschreven was te vroeg, dat is wel duidelijk. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Johansing - No Better Time - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacey Johansing - No Better Time
Kacey Johansing maakte twee jaar geleden met The Hiding een prachtig album en herhaalt dat kunstje nu met het nog wat mooier ingekleurde en nog wat overtuigendere No Better Time

Luister naar het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter Kacey Johansing en je hoort haar Californische roots. No Better Time laat zich inspireren door zowel Laurel Canyon folk als Californische pop en smeedt beide invloeden aan elkaar in songs vol zonnestralen. No Better Time is bijzonder fraai ingekleurd met zowel organische als elektronische klanken en staat garant voor voldoende vitamine D. De mooie stem van Kacey Johansing tilt het aangename geluid op No Better Time nog wat verder op en laat je heerlijk wegdromen bij de lome klanken op dit persoonlijke album, dat ook nog vertelt dat zelfs na hele donkere wolken de zon weer gaat schijnen.

Kacey Johansing maakte in de eerste helft van het huidige decennium twee nauwelijks opgemerkte albums, maar trok in 2018 in verrassend brede kring de aandacht met het sterke The Hiding. Op The Hiding verloochende de Californische singer-songwriter haar afkomst zeker niet en vermengde ze op fraaie wijze invloeden uit de Laurel Canyon folk met invloeden uit de Californische pop uit de jaren 70.

Deze week verscheen de opvolger van The Hiding en No Better Time trekt de lijn van The Hiding door. Ook het nieuwe album van Kacey Johansing laat zich nadrukkelijk inspireren door de muziek zoals die in de jaren 60 en 70 in Californië werd gemaakt. Kacey Johansing noemt No Better Time zelf haar “LA record”, maar dat is een omschrijving die wat mij betreft ook al van toepassing was op The Hiding.

No Better Time is een optimistisch album waarop de Californische zon nadrukkelijk mag schijnen, maar die zonnestralen kwamen voor Kacey Johansing niet vanzelf. Op No Better Time draait alles om het hervinden van liefde na een traumatische gebeurtenissen, wat neerslaat in persoonlijke teksten. Op haar nieuwe album mag de zon gelukkig weer schijnen en dat doet hij direct volop.

Kacey Johansing werkt op haar nieuwe album samen producer en multi-instrumentalist Tim Ramsey, die eerder werkte met onder andere Vetiver en Fruit Bats. Tim Ramsey trok een aantal al even gelouterde technici aan, waardoor No Better Time echt prachtig klinkt. De Californische singer-songwriter kreeg in de studio bovendien gezelschap van een aantal ervaren muzikanten, die haar nieuwe album prachtig hebben ingekleurd.

No Better Time is zoals gezegd een zonnig klinkend album, wat wordt versterkt door een warm klinkende organische onderlaag. Op deze onderlaag zorgt subtiel aangebrachte elektronica voor de eerste betovering. Die betovering wordt versterkt door de prachtige stem van Kacey Johansing, die de Californische zonnestralen als een engeltje omarmt met mooie heldere maar ook warme vocalen.

Op The Hiding manoeuvreerde Kacey Johansing zich ergens tussen de vrouwelijke singer-songwriters uit de Laurel Canyon en de zwoele pop van Fleetwood Mac in en ook No Better Time laat zich zowel door Californische pop als door Laurel Canyon folk beïnvloeden. De muziek van de Californische muzikante is wat lichtvoetiger dan die van de pure folkies uit de jaren 60, maar weer wat serieuzer dan de toegankelijke pop die halverwege de jaren 70 in Los Angeles werd gemaakt.

Op het moment dat ik deze recensie schrijf is het buiten guur en donker, maar Kacey Johansing verwarmt op aangename wijze de ruimte. No Better Time is echter niet alleen een aangenaam, maar ook een wonderschoon album. De mooie instrumentatie, die varieert van vol tot subtiel, kleurt steeds prachtig bij de al even mooie stem van Kacey Johansing en de songs op het album zijn in vrijwel alle gevallen van het soort dat je direct bij eerste beluistering dierbaar is en vervolgens niet meer aan kracht verliezen.

Kacey Johansing trok in 2018 zoals gezegd verrassend veel aandacht met The Hiding en verdient deze aandacht ook absoluut voor No Better Time, dat ik over de hele linie nog net wat mooier en overtuigender vind. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Johansing - The Hiding - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Op het stapeltje met platen die mogelijk interessant zijn voor een plekje op de krenten uit de pop lag sinds het begin van de zomer The Hiding van Kacey Johansing; een plaat die overigens al in 2017 werd gemaakt, maar de afgelopen zomer een tweede kans kreeg.

Afgelopen week kwam de plaat voor het eerst uit de speakers en ik was direct overtuigd van de kwaliteiten van de singer-songwriter uit San Francisco. Sterker nog, ik werd onmiddellijk verliefd op deze plaat.

De mij onbekende Kacey Johansing heeft een verleden in de bands Honey.Moon.Tree en Honeycomb en maakte ook al twee soloplaten. Als het allemaal zo goed is als haar derde soloplaat heb ik iets te ontdekken, want The Hiding is een heerlijke en wonderschone plaat.

Kacey Johansing opereert zoals gezegd vanuit Californië en dat is te horen. De muziek van de Amerikaanse singer-songwriter klinkt warm, zonnig en gloedvol en lijkt gemaakt voor de dagen waarop de temperatuur (ruim) boven de 20 graden uit stijgt. Het warme en gloedvolle hoor je in de instrumentatie waarin mooie gitaarlijnen de hoofdrol spelen, maar ook aangenaam broeierige elektronica of een pedal steel kan opduiken. Het kleurt prachtig bij de al even warme en gloedvolle stem van Kacey Johansing, die zich soepel door haar gevarieerd klinkende songs beweegt.

Ook voor de invloeden die hoorbaar zijn op The Hiding kunnen we voor een belangrijk deel in California blijven. Kacey Johansing laat zich het ene moment beïnvloeden door de folk zoals die aan het eind van de jaren 60 en in het begin van de jaren 70 in de Laurel Canyon bij Los Angeles werd gemaakt, maar heeft ook een hoorbaar zwak voor de perfecte pop die Fleetwood Mac een paar jaar na de hoogtijdagen van de Laurel Canyon folk vanuit datzelfde Los Angeles zou maken.

Het zou er voor kunnen zorgen dat liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek net wat te veel pop en liefhebbers van pop net wat te veel folk horen op The Hiding, maar de liefhebber van beide genres is spekkoper.

Zeker de bijzonder aangename en aan Fleetwood Mac rakende songs op de plaat overtuigen bijzonder makkelijk en het zijn songs die je na één keer horen alleen maar wilt koesteren. Het zijn songs die zich fraai tussen Christine McVie en Stevie Nicks in nestelen en die wat mij betreft niet hadden misstaan op de plaat die Fleetwood Mac zou hebben gemaakt wanneer ze niet voor Tusk maar voor Rumours Volume II zouden hebben gekozen.

Het is wat mij betreft een groot compliment voor Kacey Johansing, die met The Hiding ook nog eens de liefhebbers van zwoele folkpop weet te verleiden en die je niet alleen zo weet mee te nemen naar de jaren 70, maar ook verrassend eigentijds klinkt, opeens doet denken aan de 80s pop van bijvoorbeeld Prefab Sprout of toch de weg richting de alt-country of jazz in slaat.

Het is een bijzondere combinatie van associaties en invloeden, waardoor The Hiding van Kacey Johansing een plaat is die er voor mij flink uitspringt op het moment. Het is een plaat die niet alleen zorgt voor een heerlijk zomers gevoel, maar het is ook een plaat vol verrassing en hier en daar zelfs sensatie, bijvoorbeeld wanneer Kacey Johansing haar mooie stem om prachtig zweverige gitaarlijnen heen draait en er verder eigenlijk niets nodig is.

Valt er dan helemaal niets te klagen over de derde plaat van Kacey Johansing? Ja, na 35 minuten muziek van een bijzondere schoonheid en intensiteit is het stil en rest alleen de repeat knop. Ook zeker geen straf trouwens. The Hiding van Kacey Johansing heeft helaas nauwelijks aandacht gekregen, ook niet bij deze tweede poging, maar het is echt een prachtplaat. Een prachtplaat met jaarlijstjespotentie durf ik wel te zeggen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Johansing - Year Away - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacey Johansing - Year Away
Kacey Johansing maakte indruk met haar vorige twee albums en doet dat ook weer met haar nieuwe album Year Away, dat een wat voller geluid laat horen en wat dichter tegen de tijdloze singer-songwriter pop aan schuurt

De Californische muzikante Kacey Johansing schakelde op haar vorige twee albums tussen Laurel Canyon folk en Californische pop. Het zijn invloeden die zeker niet helemaal verdwenen zijn, maar Year Away klinkt minstens net zo vaak als een tijdloos 70s singer-songwriter album. Year Away ligt deels in het verlengde van de twee terecht geprezen voorgangers, maar het album klinkt ook voller, met hier en daar stevig aangezette arrangementen van strijkers en blazers. Het wordt wederom gecombineerd met de mooie stem van Kacey Johansing, die nog wat expressiever is gaan zingen op dit persoonlijke album. Zeker niet minder dan de vorige twee albums en dat zegt wat.

Het duurde even voordat de Amerikaanse muzikante Kacey Johansing de aandacht kreeg die ze al zo lang verdiende. De muziek die ze met haar bands Honey.Moon.Tree en Honeycomb maakte en haar eerste twee soloalbums werden nauwelijks opgemerkt en ook het in 2017 uitgebrachte The Hiding deed in eerste instantie vrijwel niets. In 2018 kreeg het album echter een tweede kans en toen werd het opeens wel in brede kring opgepikt.

Dat was volkomen terecht, want The Hiding was een bijzonder mooi album met zowel invloeden uit de Laurel Canyon folk en de Californische pop uit de vroege jaren 70, als invloeden uit de folk, country en jazz van veel recentere datum. Het zijn invloeden die terugkeerden op het in 2020 verschenen No Better Time, dat zeker niet onder deed voor The Hiding.

Year Away, het nieuwe album van Kacey Johansing werd dit jaar al twee keer eerder aangekondigd, maar is nu dan eindelijk echt verschenen. Op haar nieuwe album werkt de Californische muzikante wederom samen met multi-instrumentalist en producer Tim Ramsey, die eerder werkte met onder andere Vetiver en Fruit Bats en die No Better Time voorzag van een prachtig geluid. Dat heeft hij ook weer gedaan op No Year Away dat wat opschuift richting tijdloze singer-songwriter pop en dat wat voller is ingekleurd, wat mede het gevolg is van het inschakelen van flink wat gastmuzikanten, onder wie Kaitlyn Aurelia Smith en Hand Habits' Meg Duffy.

Dat hoor je direct in de openingstrack en de titeltrack, die sober begint met piano en zang, maar waarin uiteindelijk stevig wordt uitgepakt met strijkers en blazers. Je hoort een vergelijkbare opbouw in de zang, die ingetogen begint, maar die steeds expressiever klinkt. Niet iedereen zal houden van de instrumentatie en zang op Year Away, maar als je er, net als ik, wel van houdt is de openingstrack direct imponerend.

Het is misschien wat dramatisch of zelfs bombastisch, maar Kacey Johansing zingt echt geweldig en de klanken zijn zeker niet over the top. Zowel de instrumentatie en de zang zijn vergeleken met de vorige twee albums van Kacey Johansing net wat steviger aangezet, maar de verschillen met The Hiding en No Better Time moeten ook niet worden overdreven, want Year Away bevat ook meerdere tracks die in het verlengde liggen van de songs op de vorige twee albums.

De muziek van Kacey Johansing roept nog altijd associaties op met de Laurel Canyon folk en de Californische pop van weleer en dit keer ook zeker met de tijdloze singer-songwriter pop uit de jaren 70, maar klinkt op hetzelfde moment eigentijds. Wanneer de strijkers en blazers wat steviger zijn aangezet heeft het ook wel wat van de unieke arrangementen van Burt Bacharach, maar dat is zeker niet op het hele album het geval.

Year Away is een heel persoonlijk album, dat grotendeels werd geschreven tijdens de coronapandemie, een periode waarin Kacey Johansing ook nog eens een dierbare vriend verloor. Het voorziet de songs van de Amerikaanse muzikante van de emotie die van een goed album een indringend album maakt.

Over het algemeen genomen vind ik albums die zo vol zijn ingekleurd als Year Away van Kacey Johansing wat minder mooi en interessant dan wat soberder ingekleurde singer-songwriter albums, maar bij de Californische muzikante werkt het dit keer perfect, waardoor ik Year Away zeker net zo mooi vind als zijn twee voorgangers. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Musgraves - A Very Kacey Christmas - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kerstplaten, van mij hoeft het niet, al zit er af en toe wel eens een memorabele tussen natuurlijk, met Phil Spector’s fameuze kerstplaat uit 1963 als uitschieter.

Dit jaar lijkt de spoeling betrekkelijk dun, maar in Nashville is de kerstplaat nog altijd zeer populair.

Het levert een aantal platen op waarvan het glazuur spontaan van je tanden springt, maar er is er gelukkig ook één die wel goed is voor een glimlach.

Hiervoor verantwoordelijk is Kacey Musgraves, die vorig jaar met Pageant Material nog een heuse jaarlijstjes plaat afleverde. Dat niveau benadert de jonge singer-songwriter uit Nashville met A Very Kacey Christmas natuurlijk niet, maar als je vandaag nog een kerstplaat op wilt zetten is dit wat mij betreft met afstand de beste keuze.

Ook de kerstplaat van Kacey Musgraves is bij vlagen honingzoet, maar A Very Kacey Christmas is wel een plaat waar het plezier en de toewijding van af spatten. Bovendien slaagt Kacey Musgraves er in om de stokoude kerstliedjes een geluid te geven dat aansluit bij haar moderne countrymuziek.

In vocaal opzicht is het allemaal prima, Kacey Musgraves behoort dan ook tot de beste countryzangeressen van het moment, en ook in muzikaal opzicht klinkt het allemaal lekkerder en losser dan gebruikelijk in het genre van de kerstplaat. En omdat Kacey Musgraves hier en daar net wat frivoler om gaat met de kerstkrakers van weleer (zoals in het Mexicaanse kerstliedje Feliz Navidad) is een glimlach meer dan eens met geen mogelijkheid te onderdrukken.

Bijgestaan door onder andere Leon Bridges, The Quebe Sisters en Willie Nelson stijgt Kacey Musgraves op A Very Casey Christmas zo af en toe tot grote hoogten, zeker wanneer ze in haar eigen gloednieuwe kerstliedjes verrast met veel humor en voorzichtig schoppen tegen heilige huisjes, maar het blijft uiteindelijk een kerstplaat, en dat is voor mij toch wat anders dan een gewone plaat.

Het is wel een kerstplaat die met kop en schouders boven de rest van het aanbod uitsteekt en het is bovendien een reminder dat Kacey Musgraves binnen de countrymuziek hoort bij de smaakmakers van het moment. Het doet zeer uitzien naar haar nieuwe plaat, die vast in 2017 gaat verschijnen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Musgraves - Deeper Well - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacey Musgraves - Deeper Well
Na het in alle opzichten geweldige Golden Hour viel Kacey Musgraves diep met het haar mislukte breakup album Star-Crossed, maar ze revancheert zich op indrukwekkende wijze met het ingetogen en folky Deeper Well

Kacey Musgraves moest zichzelf opnieuw uitvinden na het niet erg geslaagde breakup album Star-Crossed en laat op Deeper Well horen dat ze hier glansrijk in geslaagd is. De Amerikaanse muzikante kiest op Deeper Well vooral voor invloeden uit de folk en voor een geluid zonder opsmuk, al is de productie van het album bijna stiekem toch van een grote schoonheid. Kacey Musgraves zingt ook op Deeper Well weer de sterren van de hemel, maar heeft na het tegenvallende vorige album ook de kunst van het schrijven van zeer memorabele popsongs weer hervonden. Het zijn songs die je na een keer horen voorgoed wilt koesteren en Deeper Well wordt echt alleen maar mooier en interessanter.

Ik heb enorm zwak voor Same Trailer Different Park uit 2013 en Pageant Material uit 2015, maar mijn liefde voor de muziek van Kacey Musgraves steeg pas echt tot bijna angstaanjagend grote hoogten toen in 2018 Golden Hour verscheen. Het mede door Ian Fitchuk en Daniel Tashian geproduceerde album bevatte wat minder country en wat meer pop en kreeg daarom vooral het etiket countrypop opgeplakt. Ik ben zelf zeker niet vies van goed gemaakte countrypop en schaar Golden Hour persoonlijk onder de allerbeste albums in het genre en bovendien tot mijn favoriete albums aller tijden.

Ook zes jaar later word ik nog altijd heel gelukkig van Golden Hour, dat ik koester van de eerste tot en met de laatste track. Opvolger Star-Crossed kwam in 2021 daarentegen heel hard aan en zeker niet in positieve zin. Het breakup album van Kacey Musgraves had een van melancholie overlopend countryalbum zonder opsmuk kunnen zijn, maar het werd een vooral elektronisch ingekleurd, nogal overgeproduceerd en over het algemeen zouteloos popalbum. Met de zang van Kacey Musgraves was niet zo heel veel mis op Star-Crossed, maar het album moest het doen zonder de zo memorabele popsongs van zijn voorgangers.

Die memorabele popsongs zijn gelukkig weer terug op het deze week verschenen Deeper Well, dat normaal gesproken mijn jaarlijstje gaat aanvoeren dit jaar. Ondanks het totaal mislukte Star-Crossed heeft Kacey Musgraves voor Deeper Well wederom een beroep gedaan op producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk, die dit keer gelukkig weer wel vakwerk hebben afgeleverd. Op het in de legendarische Electric Lady studio in New York opgenomen Deeper Well verlaat Kacey Musgraves de weinig aansprekende en gladde popmuziek van Star-Crossed en keert ze terug naar de Amerikaanse rootsmuziek.

Zeker vergeleken met Same Trailer Different Park en Pageant Material hebben invloeden uit de country flink aan terrein verloren, want op Deeper Well staan vooral folksongs. Deeper Well ligt in muzikaal opzicht het dichtst bij Golden Hour, maar de twee albums zijn zeker niet tegen elkaar inwisselbaar. Op Deeper Well kiest Kacey Musgraves voornamelijk voor behoorlijk ingetogen en op het eerste gehoor nogal sober ingekleurde songs en niet voor het rijke en kosmische geluid van Golden Hour.

Veel songs op Deeper Well worden gedomineerd door akoestisch snarenwerk en de unieke en wonderschone stem van Kacey Musgraves, wat een warm en intiem geluid oplevert. De stem van de Amerikaanse muzikante is nog altijd uit duizenden herkenbaar en betovert veertien tracks lang. Bij vluchtige beluistering lijkt Deeper Well misschien een sober folkalbum, maar luister met de koptelefoon en je hoort hoe rijk en sfeervol het geluid is op het album en hoe knap de productie.

Achter de akoestische gitaren en de stem van Kacey Musgraves zijn subtiele maar bijzonder mooie versiersels van onder andere synths, strijkers, bas en percussie verstopt, wat zorgt voor het beeldende karakter dat ook Golden Hour zo bijzonder maakte. De songs op Star-Crossed gaan bij mij, ook na talloze keren horen, het ene oor in en het andere oor weer uit, maar de songs op Deeper Well zijn me inmiddels stuk voor stuk zeer dierbaar, ook de songs die ik op het eerste gehoor wat gewoontjes vond.

Kacey Musgraves viel diep met het zwaar tegenvallende Star-Crossed, maar heeft de goede vorm van Golden Hour hervonden op het prachtige Deeper Well. Ik moet eerlijk toegeven dat ik na de deceptie van Star-Crossed best opzag tegen het nieuwe album van Kacey Musgraves, maar Deeper Well is nog veel en veel mooier dan in mijn meest positieve verwachtingen. Op naar Paradiso op 1 en 2 mei, maar eerst eindeloos luisteren naar Deeper Well. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Musgraves - Golden Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kacey Musgraves maakte tussen 2002 en 2007 al een drietal weinig opzienbarende platen, maar liet op het in 2013 verschenen Same Trailer Different Park voor het eerst horen wat ze in haar mars had.

De singer-songwriter uit Mineola, Texas, werd op dat moment nog gezien als een exponent van de wat brave Nashville countrypop en bovendien getipt als een van de potentiële opvolgers van Taylor Swift, die de country op dat moment verruilde voor pure pop.

Ik pikte Same Trailer Different Park bij toeval op en hoorde hoe de plaat zich langzaam maar zeker ontwikkelde van een ‘guilty pleasure’ tot een persoonlijke favoriet.

Toen in de zomer van 2015 Pageant Material verscheen waren mijn verwachtingen dan ook hooggespannen en Kacey Musgraves maakte deze verwachtingen meer dan waar. Kacey Musgraves werd nog steeds in het hokje van de Nashville countrypop geduwd, maar liet op Pageant Material op indrukwekkende wijze horen dat hokjes te verenigen zijn.

Op Pageant Material liet de singer-songwriter uit Texas horen dat country uit de jaren 70 prima samen gaat met Nashville countrypop uit het huidige millennium en maakte ze muziek die het goed deed op de populaire country radiostations uit Nashville, maar die ook in de smaak viel bij liefhebbers van alternatievere of juist puurdere Americana en bij liefhebbers van een meer pop georiënteerd geluid.

Door het succes van Pageant Material hebben we lang moeten wachten op een nieuwe plaat van Kacey Musgraves, al leverde ze aan het eind van 2016 nog wel een prima kerstplaat af. Het lange wachten wordt nu echter beloond met Golden Hour, dat de lijn van Same Trailer Different Park en Pageant Material doortrekt en het bijzondere geluid van Kacey Musgraves verder perfectioneert.

Golden Hour is een behoorlijk ingetogen plaat die meer lijkt geworteld in de traditionele country waarmee Kacey Musgraves opgroeide in Mineola, Texas, maar aan de andere kant verwerkt de Amerikaanse singer-songwriter ook nog steeds nadrukkelijk invloeden uit de pop in haar muziek.

Het is muziek waarmee Kacey Musgraves zich nog wat nadrukkelijker onderscheidt van haar concurrenten en het is muziek die ik met geen mogelijkheid kan weerstaan. Direct bij de eerste noten van Golden Hour werd ik gelukkig en toen Kacey Musgraves begon te zingen was ik verkocht.

De mooie en bijzondere stem van de Amerikaanse singer-songwriter staat op Golden Hour nog wat centraler dan op haar vorige platen en wordt omgeven door een prachtige en voornamelijk ingetogen instrumentatie. Het zorgt er voor dat de muziek van Kacey Musgraves zich nog wat meer opdringt en nog wat meer betovert.

De Texaanse singer-songwriter vertelt nog altijd prachtige verhalen en staat ondertussen ook nog eens een brug tussen de countrymuziek uit het heden en die uit een ver verleden. Hier blijft het niet bij want Golden Hour laat ook liefde voor de Amerikaanse pop uit de jaren 70 horen en flirt ook nog een enkele keer met de dansvloer.

Ik hield al intens van de muziek van Kacey Musgraves, maar Golden Hour zet nog eens een flinke stap. De lat lag hoog voor Kacey Musgraves, maar ze gaat er met speels gemak overheen. Bijzonder indrukwekkend en wat klinkt het lekker. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Musgraves - Pageant Material - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kacey Musgraves behoort in de Verenigde Staten inmiddels een aantal jaren tot de jonge en zeer succesvolle countryzangeressen. Het is een categorie die in Nederland, zeker onder de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, op weinig steun hoeft te rekenen. Dat is meestal terecht, maar soms wel eens jammer. In het geval van Kacey Musgraves is het heel jammer.

De vorige plaat van de Texaanse zangeres, Same Trailer Different Park, besprak ik uiteindelijk als ‘guilty pleasure’, maar het was veel meer dan dat. Same Trailer Different Park was een prima plaat van een singer-songwriter die hard werkte aan een eigen geluid en het was een eigen geluid dat naar veel meer smaakte.

De nieuwe plaat van Kacey Musgraves, Pageant Material, zal in de Verenigde Staten ongetwijfeld in grote aantallen over de toonbank gaan, maar wat mij betreft verdient de plaat ook in Nederland aandacht, ook van muziekliefhebbers die hun dagelijkse portie country bij voorkeur op alternatieve wijze bereid zien.

Op Pageant Material kiest Kacey Musgraves op het eerste gehoor voor radiovriendelijke popliedjes, maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Taylor Swift, is ze de countrymuziek trouw gebleven. Sterker nog, op haar nieuwe plaat heeft Kacey Musgraves de country alleen maar steviger omarmd en gaat ze op fraaie wijze aan de haal met invloeden uit het verleden. 'You can take me out of the country, but you can't take the country of out me' zingt Kacey Musgraves in Dime Store Cowgirl en zo is het maar net.

Pageant Material is een heerlijk lichtvoetige plaat vol lome en dromerige popliedjes, die stuk voor stuk zijn voorzien van een flinke dosis country. Het is de country waar ze in de Verenigde Staten gek op zijn, maar het is ook country die niet tegen de haren van de liefhebbers van traditionele Amerikaanse rootsmuziek hoeft in te strijken.

Kacey Musgraves schreef de meeste songs op haar nieuwe plaat samen met producers Shane McAnally en Luke Laird, maar ook Brandi Clark, die de stap van de contemporary country naar de alternatieve country inmiddels heeft gemaakt, staat Kacey Musgraves bij op haar nieuwe plaat.

Het is een plaat die, zeker in de wat minder gepolijste songs, raakt aan de muziek van door mij zeer gewaardeerde zangeressen als Gretchen Wilson en Miranda Lambert, maar ook als Kacey Musgraves kiest voor radiovriendelijke songs met een acceptabele dosis pop, blijft Pageant Material vrij makkelijk aan de goede kant van de streep.

Kacey Musgraves wordt in Nederland over het algemeen in de hoek van de countrypop geduwd, maar Pageant Material is meer country dan pop. En meer alt-country dan country. Het is (alt-)country die alleen maar een glimlach op je gezicht kan toveren; zeker wanneer de zon zo nadrukkelijk schijnt als op het moment.

Dankzij het enorme succes van Same Trailer Different Park in de Verenigde Staten zat er ongetwijfeld flink wat druk op de nieuwe plaat van de Texaanse, maar hier is niets van te merken. Pageant Material is een ontspannen en eerste klas feelgood plaat, maar het is ook een plaat die veel knapper in elkaar steekt dan je op het eerste gehoor zult vermoeden.

Zo is de redelijk sobere instrumentatie zeer smaakvol en zit deze bovendien vol verrassingen, bijvoorbeeld wanneer de strijkers aan mogen zwellen of wanneer de muziek een aantal decennia terug gaat in de tijd.

Recensie op de krenten uit d pop:
De krenten uit de pop: Kacey Mugraves - star-crossed (2021) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacey Mugraves - star-crossed (2021)
2024 is voor mij het jaar van Kacey Musgraves met een uitstekend nieuw album en een geweldige tour, maar ik krijg langzaam maar zeker ook steeds meer waardering voor het verguisde star-crossed

Ook het afgelopen jaar heb ik star-crossed van Kacey Musgraves meerdere malen een mislukt album genoemd. Het breakup album van de Amerikaanse muzikante werd verguisd door de critici en ook de fans van Kacey Musgraves waarderen het album in de meeste gevallen een stuk lager dan haar andere albums. Ik heb de laatste weken toch maar weer eens flink wat tijd gestoken in star-crossed en ben inmiddels een stuk positiever over het album. star-crossed biedt meer ruimte aan pop en elektronica, maar bevat toch ook meerdere ingrediënten van het Kacey Musgraves geluid dat me zo dierbaar is. star-crossed is niet het beste album van de Amerikaanse muzikante, maar veel beter dan ik lang dacht.

Same Trailer Different Park vond ik de grootste countrypop belofte van 2013, Pageant Material een van de beste albums van 2015, A Very Kacey Christmas uit 2016 een van de leukste kerstalbums aller tijden, Golden Hour het beste album van 2018 en een van mijn favoriete albums aller tijden en Deeper Well ligt absoluut op koers om mijn favoriete album van 2024 te worden. Je kunt dus wel zeggen dat ik een groot fan van Kacey Musgraves ben, maar desondanks had ik weinig met het in 2021 verschenen star-crossed.

Het breakup album van de Amerikaanse zangeres had wat mij betreft een album vol country tranentrekkers moeten worden, maar het werd een album met veel pop en flink wat elektronica en wat mij betreft veel te weinig country. De organisatie achter de Grammy’s dacht er net zo over en sloot het album uit voor de country categorieën. Daar was een hoop gedoe over, zeker nadat het management van Kacey Musgraves had laten onderzoeken hoeveel country elementen er nu precies waren te vinden op star-crossed en dat bleken er meer op Golden Hour, dat natuurlijk ook geen echt countryalbum is. Het werd een bijna semantische discussie, maar het gaat er natuurlijk om hoe een album aanvoelt en star-crossed voelde voor mij aan als een popalbum en lange tijd als een teleurstellend popalbum, al was ik in mijn eerste recensie nog voorzichtig positief.

Gezien mijn enorme liefde voor het werk van Kacey Musgraves heb ik de afgelopen weken Golden Hour en Deeper Well eens laten liggen tijdens wandelingen en heb ik me gestort op star-crossed. Het is het album dat Kacey Musgraves maakte nadat haar huwelijk met singer-songwriter Ruston Kelly op de klippen was gelopen en haar gedesillusioneerd had achtergelaten. Ze omschreef het album zelfs als een moderne tragedie geïnspireerd door Romeo & Juliet en noemde Bill Withers, Daft Punk, Sade, Eagles en Weezer als belangrijkste inspiratiebronnen, wat niet de inspiratiebronnen voor haar eerdere albums zullen zijn geweest.

Logisch dus dat star-crossed anders klinkt dan het terecht zo geprezen Golden Hour, maar naast verschillen zijn er ook overeenkomsten tussen beide albums. Zo is de stem van Kacey Musgraves ook op star-crossed prachtig en tekenen Ian Fitchuk en Daniel Tashian wederom voor een bijzonder fraaie productie. Elektronica speelt een grotere rol op het album, maar ook star-crossed heeft een organische basis. In tekstueel opzicht is star-crossed een zeer persoonlijk en emotioneel album, wat op bijzondere wijze contrasteert met de op zich niet heel donkere en vaak wat lome muziek op het album.

Ook na alle beluisteringen van de afgelopen weken vind ik star-crossed nog niet zo goed als de andere albums van Kacey Musgraves, maar mijn waardering voor het album is wel toegenomen. Het album bevat een aantal hele sterke songs, die zeker niet onder doen voor de songs op de andere albums van de Amerikaanse muzikante, en heeft een bijzondere flow, die wordt versterkt door het gebruik van elektronica. Een song als if this as a movie.. wordt voor mij zo langzamerhand onweerstaanbaar en zo staand er meer songs op het album.

Het is een flow waar je even in moet komen, zeker als je een voorkeur hebt voor de meer folk en country getinte songs van Kacey Musgraves, maar als dit eenmaal lukt merk je dat ook het breakup album van kacey Musgraves die bijzondere sfeer heeft die al haar andere albums kenmerken. Ik heb me meer dan eens zeer negatief uitgelaten over star-crossed, maar moet dit na de afgelopen weken flink relativeren. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacy & Clayton - Carrying On - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacy & Clayton - Carrying On
Kacy & Clayton stuwen elkaar inmiddels al een aantal jaren naar grote hoogten en doen er op hun nieuwe en lekker gruizig klinkende album nog een schepje bovenop

De samenwerking tussen Kacy Anderson en Clayton Linthicum smaakt al jaren naar meer en doet dat ook weer op het uitstekende Carrying On. Het album werd, net als zijn voorganger, geproduceerd door Wilco’s Jeff Tweedy, die het Canadese duo nog wat verder de jaren 60 in sleept. Invloeden uit de folk worden vermengd met onder andere countryrock, psychedelica en rock ’n roll en steeds is er een hoofdrol voor het gruizige gitaarwerk van Clayton en voor het vocale vuurwerk van Kacy, die steeds beter gaat zingen. Het levert een retro album op dat zowel tijdloos als urgent klinkt en dat je meesleept op een muzikale reis door de tijd.

Carrying On is het vierde album van Kacy & Clayton en de opvolger van het twee jaar geleden verschenen en in brede kring geprezen The Siren’s Song.

Kacy Anderson en Clayton Linthicum groeiden vlak bij elkaar op in Wood Mountain Uplands, op het platteland van Saskatchewan, Canada. De twee zijn familie en al hun hele leven bevriend, maar maken pas sinds een aantal jaren samen muziek.

Clayton Linthicum deed dit in eerste instantie als uitstapje naast zijn band The Deep Dark Woods, maar inmiddels lijkt te hebben gekozen voor de samenwerking met Kacy Anderson.

Dat de samenwerking nog steeds werkt hoor je in de openingstrack van Carrying On. Clayton Linthicum speelt prachtige gitaarakkoorden en Kacy Anderson zingt de sterren van de hemel. De heldere stem van de Canadese zangeres doet af en toe denken aan Sandy Denny, maar heeft op Carrying On ook wel wat van landgenote Margo Timmins, de zangeres van Cowboy Junkies. De zang van Kacy Anderson herinnert ook nadrukkelijk aan de jaren 60 en ook het licht gruizige gitaarwerk van Clayton Linthicum refereert meer dan eens aan dit decennium.

Ik hou van vrouwenstemmen en je hoort mij dan ook niet klagen wanneer Kacy in vocaal opzicht de hoofdrol pakt, wat ze op het grootste deel van Carrying On doet, maar ook Clayton is een uitstekend zanger en bovendien kleuren de stemmen van de twee prachtig bij elkaar.

Carrying On werd, net als voorganger The Siren’s Song, geproduceerd door Wilco voorman Jeff Tweedy, die al sinds het tweede album van Kacy & Clayton fan is van het Canadese tweetal. Tweedy haalde het duo naar zijn studio in Chicago en koos dit keer voor een net wat soberder geluid. Het is een geluid waarin het losse en soms rauwe gitaarwerk nadrukkelijk naar de voorgrond is gehaald, wat Carrying On voorziet van een bijzonder geluid.

Het is een geluid dat, mede door het bijzondere gitaarwerk, zo lijkt weggelopen uit de jaren 60. Kacy & Clayton verwerken uit dit decennium invloeden uit zowel de Britse als de Amerikaanse folk en uit de countryrock, maar voegen dit keer ook flink wat psychedelica en een vleugje Westcoast pop en rock ’n roll toe.

Eerder gaf ik aan dat de stem van Kacy Anderson me dit keer wel wat aan die van Margo Timmins doet denken en ook in muzikaal opzicht hoor ik wel wat raakvlakken met Cowboy Junkies, al flirt die band niet zo nadrukkelijk met invloeden uit de jaren 60. Kacy & Clayton doen dat als gezegd zeer nadrukkelijk, maar het zit me niet in de weg.

De songs op het album zijn stuk voor stuk aansprekend en vertellen mooie verhalen over de Canadese uithoek waar Kacy & Clayton opgroeiden, de gitaren klinken geweldig, de productie is trefzeker en met name Kacy zingt op Carrying On echt prachtig.

Carrying On kan absoluut in het hokje retro worden geduwd, maar de tijdloze songs van het Canadese tweetal klinken opvallend urgent. De samenwerking tussen Kacy Andersen en Clayton Linthicum smaakt inmiddels al enkele jaren naar meer en Carrying On laat horen dat de rek er nog niet uit is. In vocaal en muzikaal opzicht zet het tweetal ook dit keer een stap en de productionele vaardigheden van Jeff Tweedy doen de rest. Van mij mogen Kacy en Clayton nog even doorgaan, zeker wanneer dit uitstekende platen als Carrying On oplevert. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacy & Clayton - Strange Country - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kacy Anderson en Clayton Linthicum zijn al bevriend sinds hun kinderjaren, die het Canadese tweetal doorbracht in het afgelegen Wood Mountain Uplands, Saskatchewan.

In hun tienerjaren ontstond een gezamenlijke interesse voor authentieke folk en werd naarmate de jaren vorderden steeds vaker samen muziek gemaakt, zeker nadat een oom de jonge Clayton wegwijs had gemaakt op de gitaar.

Clayton Linthicum maakte een tijdje deel uit van de prachtband The Deep Dark Woods, maar na een geslaagd debuut met Kacy Anderson in 2013 gaat alle aandacht uit naar het tot Kacy & Clayton gedoopte duo.

Het debuut van het Canadese tweetal ken ik niet en het een tijdje geleden verschenen Strange Country heeft ook veel te lang op de stapel gelegen, maar nadat de plaat hier eenmaal af was gekomen, besloot ik al snel om de plaat niet meer los te laten.

Kacy & Clayton laten zich op hun tweede plaat vooral inspireren door de Britse folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. Clayton Linthicum kan uit de voeten op een aantal snareninstrumenten en voorziet Strange Country niet alleen van trefzeker akoestisch en elektrisch gitaarwerk, maar ook van fraaie steel accenten. Hiernaast zorgt hij incidenteel voor vocale ondersteuning. Hier en daar duiken nog wat gastmuzikanten op, maar over het algemeen genomen is de instrumentatie op Strange Country behoorlijk sober.

Het geeft de stem van Kacy Anderson alle ruimte en juist deze stem is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de kracht van Strange Country. Kacy Anderson beschikt over een prachtig helder stemgeluid dat gemaakt lijkt voor het vertolken van folksongs. Hier en daar doet haar stem wel wat denken aan die van legende Sandy Denny en alleen de af en toe opduikende associatie met een van de mooiste stemmen uit de (Britse) folk is al goed voor kippenvel.

Strange Country bevat een aantal traditionals en een aantal eigen songs en alles klinkt even mooi en overtuigend. De instrumentatie klinkt aangenaam en effectief, terwijl de stem van Kacy Anderson mooier en mooier wordt. Liefhebbers van traditionele Britse folk kunnen hun hart ophalen, maar ook liefhebbers van meer eigentijdse folk varianten vallen zich absoluut geen buil aan de met name vocale betovering door Kacy & Clayton. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacy & Clayton - The Siren's Song - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kacy Anderson en Clayton Linthicum bundelden een aantal jaren geleden de krachten, nadat Clayton Linthicum een aantal jaren aan de weg had getimmerd met de helaas wat ondergewaardeerde band The Deep Dark Woods.

Het tweetal, dat elkaar overigens al kent sinds hun kinderjaren in het afgelegen Wood Mountain Uplands, Saskatchewan, debuteerde in 2013, maar brak een jaar geleden door met het ijzersterke Strange Country, dat werd gedomineerd door invloeden uit de traditionele Britse folk.

Voor hun nieuwe plaat wist het tweetal niemand minder dan Wilco voorman Jeff Tweedy te strikken, die het duo uitnodigde in zijn studio in Chicago.

Jeff Tweedy heeft de nieuwe plaat van Kacy & Clayton voorzien van een wat meer band georiënteerd geluid en het is een geluid dat zich niet alleen laat beïnvloeden door de traditionele Britse folk, maar ook door de Amerikaanse folkrock en 60s psychedelica.

Aan de hand van Jeff Tweedy leggen Kacy & Clayton een aantal andere accenten, maar de sterke punten van de vorige plaat van het Canadese duo zijn gelukkig behouden. Ook op The Siren’s Song, dat overigens verpakt is in een door Daniel Romano ontworpen hoes die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 of 70, staat de prachtige stem van Kacy Anderson centraal.

De Canadese zangeres beschikt over een mooie heldere stem, die tot dusver vooral is vergeleken met die van Sandy Denny. Vergelijken met een van de beste folkzangeressen aller tijden is misschien net wat teveel eer, maar de stem van Kacy Anderson is absoluut prachtig. Ook Clayton Linthicum draagt in vocaal opzicht zijn steentje bij en dat doet hij verdienstelijk.

Persoonlijk zou ik Kacy Anderson alle vocalen voor haar rekening laten nemen, maar de combinatie van mannen- en vrouwenvocalen voorziet The Siren’s Song wel van wat meer variatie en dynamiek. Ook het wat meer op de voorgrond tredende gitaarwerk en de invloeden uit de folkrock en psychedelica maken van The Siren’s Song een wat spannendere plaat dan zijn voorganger.

Net als die voorganger is de derde plaat van Kacy & Clayton er echter een waarbij het heerlijk achterover leunen is. The Siren’s Song laat zich beluisteren als een vergeten plaat uit vervlogen tijden en het is een hele mooie plaat.

Waar het duo op haar eerste twee platen vooral vertrouwde op de prachtige vocalen van Kacy Anderson, heeft The Siren’s Song net wat meer te bieden. De songs op de plaat zijn van het soort dat nog een tijd groeit en ook de instrumentatie op en productie van de plaat winnen nog een tijd aan kracht.

Omdat de stem van Kacy Anderson bij al die luisterbeurten ook alleen maar mooier en indrukwekkender wordt, durf ik inmiddels wel te concluderen dat Kacy & Clayton met The Siren’s Song definitief de belofte voorbij zijn en zich hebben geschaard onder de smaakmakers binnen de folkmuziek van het moment. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacy & Clayton And Marlon Williams - Plastic Bouquet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacy & Clayton And Marlon Williams - Plastic Bouquet
Kacy & Clayton en Marlon Williams maakten samen Plastic Bouquet en maken flink wat indruk met een fraaie mix van stijlen, een bijzonder trefzekere instrumentatie en vooral geweldige vocalen

De drie albums die Kacy & Clayton tot dusver hebben gemaakt vond ik alle drie jaarlijstjeswaardig en ook de albums van Marlon Williams bevielen me zeer. Het Canadese duo en de Nieuw-Zeelandse muzikant zoeken op het precies twee jaar geleden opgenomen Plastic Bouquet de samenwerking en dat pakt verrassend goed uit. In muzikaal opzicht vloeien de genres die de drie muzikanten hebben omarmd prachtig samen en ook in vocaal opzicht blijken de stemmen van Kacy Anderson en Marlon Williams prachtig bij elkaar te passen. De jaarlijstjes zijn voor het grootste deel al opgemaakt, maar Plastic Bouquet misstaat hier zeker niet in.

Kacy Anderson en Clayton Linthicum zijn neef en nicht en groeiden vlak bij elkaar op in Wood Mountain Uplands, een klein dorp in de Canadese provincie Saskatchewan. De twee ontdekten al snel een gezamenlijke liefde voor de muziek en traden met enige regelmaat samen op. Dit veranderde toen Clayton Linthicum koos voor de band The Deep Dark Woods, maar uiteindelijk kwam ook Kacy Anderson weer in beeld en was het duo Kacy & Clayton geboren.

Het leverde de afgelopen jaren met Strange Country (2015), Siren’s Song (2017) en Carrying On (2019) drie uitstekende albums op. Toen de Nieuw-Zeelandse muzikant Marlon Williams deze albums hoorde was hij zo onder de indruk van met name de stem van Kacy Anderson dat hij het tweetal het voorstel deed om eens samen te werken. De Nieuw-Zeelandse muzikant verruilde in december 2018 het zonnige Christchurch in Nieuw-Zeeland voor het ijskoude Sasketoon in Saskatchewan, waar Plastic Bouquet werd opgenomen.

Het leek me op voorhand een wonderlijke combinatie. Bij Kacy & Clayton denk ik aan muziek die is beïnvloed door country en zowel Britse als Amerikaanse folk, terwijl ik Marlon Williams ken als een crooner in de traditie van bijvoorbeeld Roy Orbison of zelfs Elvis Presley. De combinatie van het Canadese duo en de Nieuw-Zeelandse muzikant pakt echter verrassend goed uit.

Plastic Bouquet opent als de andere albums van Kacy & Clayton met een folky song die wordt gedragen door de geweldige stem van de Canadese zangeres, voor mij een van de beste rootszangeressen van het moment. In vocaal opzicht domineert Kacy Anderson nog even, maar in muzikaal opzicht krijgt de muzikale kruisbestuiving vrijwel onmiddellijk vorm met de jaren 50 en 60 invloeden die ook in het solowerk van Marlon Williams zo duidelijk hoorbaar zijn.

Het is in eerste instantie een voorzichtige kruisbestuiving, maar wanneer ook de Nieuw-Zeelandse muzikant zich nadrukkelijk laat horen, is onmiddellijk duidelijk dat de prachtige stem van Kacy Anderson fraai kleurt bij de al even mooie stem van Marlon Williams. Kacy Clayton betovert me ook op Plastic Bouquet weer met grote regelmaat of zelfs vrijwel continu, maar ook de bijdragen van Marlon Williams zijn van hoog niveau en als de twee elkaar naar grote hoogten tillen is kippenvel niet ver weg.

Zowel Marlon Williams als Kacy & Clayton maken normaal gesproken muziek die herinnert aan een ver verleden en ook de muzikale samenwerking tussen het Canadese duo en de Nieuw-Zeelandse muzikant had ook een aantal decennia geleden gemaakt kunnen worden. Als Plastic Bouquet een aantal decennia geleden was gemaakt, was het inmiddels al lang uitgegroeid tot een klassieker, want wat is dit album goed.

Met twee zulke mooie stemmen is het logisch dat de instrumentatie niet heel overdadig is ingekleurd. Het is een instrumentatie waarin akoestische gitaren de basis leggen, maar gelukkig mag Clayton Linthicum zo nu en dan fraai uitpakken met zijn elektrische gitaren.

De samenwerking tussen Kacy & Clayton en Marlon Williams lag al een tijdje klaar op de plank, maar het is veel meer dan een aardig tussendoortje. Met Plastic Bouquet zetten zowel Marlon Williams als Kacy & Clayton flinke stappen en leveren ze een album af dat zeker niet onder doet voor hun eigen albums, integendeel zelfs. Wel zuur voor een ieder die zijn jaarlijstje al heeft opgemaakt, want ook Plastic Bouquet is er een voor dit lijstje. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacy Hill - BUG - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kacy Hill - BUG
Kacy Hill trok de afgelopen week vooral de aandacht met de zogenaamd aanstootgevende cover van haar nieuwe album, maar BUG is een verrassend sterk album dat laat horen dat Kacy Hill flink wat te bieden heeft

BUG is het vierde album van de Amerikaanse muzikante Kacy Hill, die in haar vaderland een stuk bekender is dan in Europa. Op die bekendheid valt niets af te dingen, want BUG laat absoluut horen dat Kacy Hill wat kan. Zo laat ze horen dat ze een uitstekende zangeres is, maar ook in muzikaal opzicht is BUG een interessant album. Kacy Hill maakt vooral pop, maar het is zeker geen inhoudsloze pop. Door het aantrekken van een heel legioen aan producers zijn niet alle songs op het album even sterk, maar over het algemeen ligt het niveau van BUG op een verrassend hoog niveau. Het maakt nieuwsgierig naar de toekomstige verrichtingen van Kacy Hill, maar ik zou ook BUG zeker niet direct terzijde schuiven.

Kacy Hill is in Nederland nog vrij onbekend, maar timmert in de Verenigde Staten inmiddels al een tijdje aan de weg. Vorige week verscheen haar vierde album BUG en dit album heeft de nodige aandacht getrokken. Deze aandacht was helaas vooral gericht op flink wat gedoe rond de originele cover van het album, waarop een paar billen te zien zijn. De overigens gestileerde afbeelding zorgde voor het verwijderen van berichten van Kacy Hill op diverse sociale media platforms, waardoor ze gedwongen werd een nieuwe (en wat mij betreft mooiere) cover te laten maken.

Het zegt iets over de dubbele moraal van de meeste sociale media platforms, maar het is vooral doodzonde dat het niet gaat over de nieuwe muziek van Kacy Hill. Die nieuwe muziek is op BUG immers verrassend goed. Ik had eigenlijk nog nooit goed naar de muziek van de Amerikaanse muzikante geluisterd, maar haar eerste drie albums zijn veel beter dan ik had verwacht. Ze staan wel in de schaduw van BUG, dat in alle opzichten een beter album is.

Wat direct opvalt bij beluistering van BUG is dat Kacy Hill een prima zangeres is. Ze beschikt over een mooie stem, die op haar nieuwe album meer emotie laat horen dan op de vorige albums en die op BUG ook warmer klinkt. BUG is een album dat vooral in het hokje pop past, al hoor ik heel in de verte ook wel een heel subtiel en aangenaam laagje countrypop.

Kacy Hill timmert in de Verenigde Staten zoals gezegd al een aantal jaren aan de weg, waardoor ze voor haar nieuwe album een beroep kon doen op een uit de kluiten gewassen blik producers en flink wat uitstekende muzikanten. Ik zou haar graag nog eens aan het werk horen met één producer en dan bijvoorbeeld met de van Kacey Musgraves bekende Daniel Tashian, maar voor een album waaraan door meerdere producers is gewerkt klinkt BUG verrassend consistent, al vallen vooral de songs met gastmuzikanten wat uit de toon.

Het is misschien een album dat het predicaat pop verdient, maar de songs van Kacy Hill zijn zeker geen dertien in een dozijn popsongs. De Amerikaanse verrast met een serie lekker in het gehoor liggende songs, maar het zijn ook songs die ergens over gaan (BUG is feitelijk een pre-breakup album) en het zijn songs die in veel gevallen opvallend ingetogen en subtiel klinken.

Zeker wanneer Kacy Hill kiest voor meer ingetogen songs en wat zachter zingt doet ze wel wat denken aan Taylor Swift. In commercieel opzicht moet Kacey Hill het vooralsnog afleggen tegen de grootste popster van het moment, maar ik vind haar stem eerlijk gezegd mooier, terwijl een aantal songs op BUG zeker niet had misstaan op het laatste album van Taylor Swift.

Het zegt iets over de potentie van Kacey Hill, maar helaas wordt deze in Nederland nog niet op de juiste waarde geschat. De ophef rond de cover van het album is ons hier volledig ontgaan en ook de muziek van Kacey Hill is in Nederland nog niet echt doorgedrongen. Het is onterecht, want BUG is een sterk album, dat mee kan met een aantal andere uitstekende popalbums van het moment.

Ik heb bovendien het idee dat de rek er nog lang niet uit is bij Kacey Hill. De sprong die ze maakt op haar nieuwe album is behoorlijk groot en wanneer de Amerikaanse muzikante voor haar volgende album wordt gekoppeld aan één producer, en bij voorkeur een producer van naam en faam zoals de eerder genoemde Daniel Tashian (maar Aaron Dessner of Jack Antonoff mag ook) zou het wel eens een sensationeel album op kunnen leveren. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kadhja Bonet - Childqueen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kadhja Bonet is een singer-songwriter en multi-instrumentalist uit Los Angeles, die twee jaar geleden al een zeer veelbelovend mini-album (The Visitor) afleverde, maar nu dan haar volwaardige debuut uitbrengt. Childqueen is een buitengewoon fascinerend debuut geworden, maar het is ook een debuut dat tijd vraagt.

Wat direct opvalt bij beluistering van de plaat is de bijzondere sfeer. Childqueen is voorzien van filmische klanken, die nadrukkelijk herinneren aan filmmuziek uit de jaren 70, maar Kadhja Bonet put op haar nieuwe plaat ook zeker uit de archieven van de 70s soul, waarbij in eerste instantie bij mij vooral de namen van Curtis Mayfield en Marvin Gaye op komen.

Hiernaast verwerkt de muzikante uit Los Angeles invloeden uit de jazz en de klassieke muziek (Bonet is een klassiek geschoold violiste) in haar bijzondere geluid. Het is een geluid dat naast alle bovengenoemde invloeden ook nog wat psychedelica en invloeden uit de New Age toevoegt en dat varieert van filmisch en geestverruimend tot subtiel en bijna minimalistisch.

Met name de beeldende songs op de plaat overtuigen makkelijk en nodigen nadrukkelijk uit tot wegdromen, maar ook de meer ingetogen songs op de plaat dringen zich na enige gewenning meedogenloos op. In de wat meer ingetogen songs staat de heldere en fluisterzachte, maar ook soulvolle stem (af en toe hoor ik wat van Sade) van Kadhja Bonet centraal, maar let ook zeker op de instrumentatie die zich op buitengewoon subtiele wijze om de vocalen heen draait.

In een tijd waarin volle producties en vocale uithalen centraal staan, zijn de bijzondere klanken van Kadhja Bonet een verademing. Iedere noot die wordt gespeeld op Childqueen is functioneel en ook in haar zang verspilt de Amerikaanse singer-songwriter geen enkele noot. De muziek van Kadhja Bonet vraagt door het bijzondere karakter zeker om enige gewenning, maar een ontoegankelijke plaat is Childqueen zeker niet.

Veel songs op de plaat brengen mooie herinneringen aan de popmuziek uit de jaren 70 naar boven, waarbij de strijkers en de blazers, die overigens prachtig contrasteren met de batterij synths die is ingezet, zorgen voor een onweerstaanbare vleug psychedelica, maar Childqueen bevat ook een aantal tracks die niet zouden misstaan op de platen van de grote R&B zangeressen van het moment, al zouden die er in muzikaal, productioneel en vocaal opzicht wel een compleet andere draai aan geven.

Ik prefereer de bijzondere draai die Kadhja Bonet geeft aan haar muziek. Childqueen is dromerig en sprookjesachtig, maar het is ook een plaat vol avontuur en contrasten. Het maakt van de beluistering van de bijzondere muziek van Kadhja Bonet een bijzondere ervaring. Childqueen is aan de ene kant een plaat die uitnodigt tot luieren en wegdromen, maar aan de andere kant gebeurt er zoveel dat je soms aandacht tekort komt om al het moois te kunnen verwerken.

Het levert een plaat op die zich nauwelijks laat vergelijken met andere platen van het moment en die bovendien over het vermogen beschikt om je steeds verder en intenser mee te voeren in een ander muzikaal universum. Bijzondere plaat. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kaia Kater - Grenades - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Al even uit, maar Kaia Kater verdient met haar tweede en opvallend breed uitwaaiende plaat echt alle aandacht van liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek

Kaia Kater deed twee jaar geleden nog vooral een poging om de stokoude folk uit de Amerikaanse Appalachen te reproduceren, maar op Grenades slaat ze haar vleugels nadrukkelijk uit. Tijdloze singer-songwriter muziek en country hebben aan invloed gewonnen en domineren in de bijzonder fraai ingekleurde songs op de plaat. Kaia Kater is ook nog eens gegroeid als zangeres en als songwriter en overtuigt bijzonder makkelijk op een plaat die ook nog eens als persoonlijk en intiem kan worden gekarakteriseerd. De plaat sneeuwde eind vorig jaar wat onder, maar krijgt nu volkomen terecht een nieuwe kans.

Het Britse muziektijdschrift Uncut zette me net iets meer dan twee jaar geleden op het spoor van de Canadese muzikante Kaia Kater. Nine Pin, de tweede plaat van de Canadese muzikante, kreeg het cijfer 9, dat normaal gesproken alleen maar is weggelegd voor de oude helden van het muziektijdschrift.

Daar viel niet veel op af te dingen, want de stokoude Appalachen folk en bluegrass van de muzikante, die werd geboren in Montreal maar momenteel vanuit Toronto opereert, klonk niet alleen oorspronkelijk, maar zocht ook de grenzen op.

Dat de muziek van Kaia Kater zo oorspronkelijk klonk was niet zo gek, want de jonge Canadese muzikante verbleef een tijd lang in het Amerikaanse West-Virgina om aldaar de wortels van de Appalachen folk op te kunnen snuiven. Ze vermengde dit vervolgens met invloeden uit de bluegrass en de blues, waardoor Nine Pin zich wist te onderscheiden van de andere platen in het genre.

Vorig jaar verscheen de derde plaat van Kaia Kater, maar Grenades deed tot dusver niet heel veel. Het is wederom het Britse muziektijdschrift Uncut dat hier verandering in kan brengen, want in het februari nummer van het tijdschrift zijn er veel lovende woorden voor de nieuwe plaat van Kaia Kater en wordt de plaat wederom beloond met de zeldzame negen.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik Nine Pin uiteindelijk niet zo gek vaak heb gedraaid. Ik ben namelijk lang niet altijd in de stemming voor sobere en door banjo gedomineerde Appalachen folk. Op Grenades slaat Kaia Kater echter haar vleugels uit. De meeste tracks op de plaat vallen op door een warmer en veel voller geluid, dat nadrukkelijk opschuift richting de countrymuziek, zonder de folk uit de Appalachen te verloochenen.

Op Grenades gaat de jonge Canadese muzikante op zoek naar een deel van haar roots, namelijk die van haar vader. Haar vader werd geboren op Grenada ; een kleine eilandengroep in het Caraïbisch gebied. De zoektocht naar deze roots slaat vooral neer in de teksten, want in muzikaal opzicht domineert de Amerikaanse rootsmuziek.

Kaia Kater klinkt op Grenades warm en gloedvol en betovert met mooie en intieme rootssongs, waarin op fraaie wijze bruggen worden geslagen tussen uiteenlopende genres. Het zijn vooral genres binnen de Amerikaanse rootsmuziek, inclusief de jazz, maar ook de Canadese en Caraïbische wortels van Kaia Kater zijn hier en daar hoorbaar op Grenades.

Nine Pin vond ik een intrigerende, maar achteraf bezien ook enigszins eentonige plaat. Grenades bevalt me een stuk beter. Kaia Kater laat op haar nieuwe plaat horen dat ze buitengewoon veelzijdig is, maar ze is ook als zangeres en als songwriter gegroeid en verrast bovendien met een mooi broeierig geluid en een Daniel Lanois achtige productie.

Zeker de wat meer country getinte songs en de songs die opschuiven richting het singer-songwriter genre zijn stuk voor stuk songs om te koesteren, maar ook de andere songs op de plaat dringen zich na verloop van tijd genadeloos op.

Grenades van Kaia Kater is een plaat die een zetje in de rug nodig heeft en ik hoop dat het zetje van Uncut voldoende is. Ik geef Grenades nog een extra zetje, want ik weet bijna zeker dat de lezers van die BLOG die Amerikaanse rootsmuziek omarmen geen moment teleurgesteld zullen zijn in deze bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kaia Kater - Nine Pin - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het gerenommeerde Britse muziektijdschrift Uncut deelt in het januari nummer het rapportcijfer 9 uit aan Nine Pin van ene Kaia Kater.

Dat is best bijzonder, want Uncut reserveert dit rapportcijfer over het algemeen voor muzikale helden van naam en faam (en meestal hoge leeftijd) of voor de vertrouwde favorieten van het tijdschrift.

Op het rapportcijfer voor de plaat van Kaia Kater valt echter niets af te dingen, want Nine Pin is een hele bijzondere plaat.

Kaia Kater is een jonge Canadese muzikante, die zich op haar tweede plaat laat beïnvloeden door stokoude muziek. Het is de oude Amerikaanse Appalachen folk en bluegrass die eerder onder andere Gillian Welch wist te inspireren tot prachtplaten, maar Kaia Kater geeft een geheel eigen draai aan de invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek uit het begin van de vorige eeuw en voegt bovendien een flinke dosis blues toe.

De instrumentatie op Nine Pin is over het algemeen uiterst sober en beperkt zich tot een elementaire ritmesectie en het al even elementaire banjospel van Kaia Kater zelf. Door subtiele toevoegingen van blazers, strijkers en piano en prachtige en al even subtiele gitaarlijnen, klinkt de muziek van Kaia Kater echter anders dan die van haar soortgenoten.

Dat doet de muziek van de uit Québec afkomstige muzikante ook door haar fascinerende stem. Het is een stem vol soul, die in eerste instantie vooral doet denken aan die van Rhiannon Giddens of Leyla McCalla, die ook in muzikaal opzicht zinvol vergelijkingsmateriaal aandragen, maar die in de meest rauwe en intense passages ook herinneringen oproept aan Nina Simone.

De muziek van Kaia Kater is in de meeste tracks zoals gezegd uiterst ingetogen, maar het is muziek met een bijzondere onderhuidse spanning. Deze spanning wordt deels gegenereerd door de diepe baslijnen en de bijzondere toevoegingen van met name blazers, maar de krachtige stem van Kaia Kater en haar beklemmende banjospel hebben minstens evenveel effect.

Door het sobere karakter moest ik wel even wennen aan Nine Pin, maar na enige gewenning heeft de plaat al heel snel een bezwerend effect en blijken de songs van de Canadese muzikante wonderschoon. Dat Nine Pin in slechts één dag werd opgenomen maakt de tweede plaat van Kaia Kater alleen maar bijzonderder en indrukwekkender.

Na de hoogtijdagen van de bluegrass en folk revival die werd geïnitieerd door de soundtrack bij de film O Brother, Where Art Thou? Van Joel en Ethan Coen, gebeurde er wat mij betreft niet zoveel nieuws meer in het genre, maar het wonderschone Nine Pin van Kaia Kater geeft het genre een stevige impuls.

Uncut heeft er deze maand een 9 voor over en daarmee wordt de Canadese muzikante zeker niet te ruim beloond. Prachtplaat! Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kaia Kater - Strange Medicine - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kaia Kater - Strange Medicine
Kaia Kater klinkt op haar derde album Strange Medicine nog wat veelzijdiger en nog wat overtuigender dan op haar terecht geprezen eerste twee albums en levert een onbetwist vijfsterrenalbum af

De Canadese muzikante Kaia Kater maakte in kleine kring al behoorlijk wat indruk met haar eerste twee albums. Haar debuutalbum Nine Pin liet zich vooral beïnvloeden door Appalachen folk, terwijl opvolger Grenades een veelzijdiger rootsgeluid liet horen. Beide werelden komen samen op Strange Medicine, dat zich niet laat beperken door de grenzen van muzikale hokjes. In muzikaal opzicht steekt het derde album van Kaia Kater nog wat knapper in elkaar dan zijn twee voorgangers en ook de zang van de Canadese muzikante klinkt mooier. Met haar derde album sluit Kaia Kater definitief aan bij grote muzikanten als Rhiannon Giddens, Leyla McCalla en Allison Russell.

Nine Pin, het debuutalbum van de Canadese muzikante Kaia Kater, kwam in 2016 bij mij op de radar nadat het gerenommeerde Britse muziektijdschrift Uncut superlatieven tekort kwam bij de bespreking van het album. Op Nine Pin maakte Kaia Kater inderdaad indruk met soms uiterst sober en soms ook voller ingekleurde songs, die zich nadrukkelijk hadden laten inspireren door de stokoude folk uit de Appalachen, maar die ook open stonden voor invloeden uit onder andere de soul en de blues. Kaia Kater liet op haar debuutalbum horen dat ze uitstekend uit de voeten kan op de banjo, maar ze maakte ook indruk met een krachtig en soulvol stemgeluid.

Nine Pin werd in 2018 gevolgd door Grenades, dat duidelijk anders klonk dan het debuutalbum van Kaia Kater. Op haar debuutalbum liet de Canadese muzikante zich vooral inspireren door de tijd die ze doorbracht in de Appalachen, maar Grenades liet een veelzijdiger en ook toegankelijker rootsgeluid horen. Het tweede album van Kaia Kater kreeg helaas aanmerkelijk minder aandacht dan haar debuutalbum, maar het was wederom Uncut dat het album, met enige vertraging, onder de aandacht bracht.

Na een lange stilte keert Kaia Kater deze week terug met haar derde album Strange Medicine, dat gelukkig ook in Nederland flink onder de aandacht wordt gebracht. Dat is terecht, want ook op haar derde album laat de muzikante uit het Canadese Toronto horen dat ze veel te bieden heeft. Strange Medicine klinkt weer anders dan zijn twee voorgangers, maar raakt in muzikaal opzicht zowel aan Grenades als aan Nine Pin.

In de openingstrack krijgt de stem van Kaia Kater gezelschap van de Amerikaanse muzikante Aoife O’Donovan en worden de twee stemmen ondergedompeld in een tijdloos Laurel Canyon folkgeluid. In de tweede track horen we in eerste instantie vooral de stem van Kaia Kater en haar banjo, maar wanneer fraaie bijdragen van blazers en drums opduiken laat de Canadese muzikante horen dat ze invloeden uit de Appalachen folk inmiddels fraai heeft geïntegreerd in haar geluid.

Het is een geluid waarin zeer uiteenlopende invloeden welkom zijn. Strange Medicine bevat uiteenlopende invloeden uit de folk, maar ook invloeden uit de jazz spelen een voorname rol op het album. Dat laatste hoor je ook in de zang, die mooier, warmer en jazzier klinkt dan op het debuutalbum van Kaia Kater. Het is een stem die zich hoorbaar thuis voelt in het zowel rijke als subtiele klankenpalet op het album.

Net als bijvoorbeeld Leyla McCalla, Rhiannon Giddens en Allison Russell slaagt Kaia Kater er op Strange Medicine in om een breed palet aan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek te combineren met invloeden uit andere windstreken en hierbij invloeden uit het verre verleden samen te laten vloeien met invloeden uit het leden. Strange Medicine loopt over van muzikaliteit, maar Kaia Kater is de aansprekende songs niet vergeten en slaat op bijzondere wijze bruggen tussen uiteenlopende genres en tussen haar vorige twee albums.

Strange Medicine valt zeker op door gastbijdragen van Aoife O’Donovan, Allison Russell, Taj Mahal en de prachtige strijkers van de veelgevraagde Rob Moose, maar Kaia Kater is zelf de ster op het album en het is een ster die nog wat feller fonkelt dan op de vorige twee albums van deze fascinerende Canadese muzikante. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kaitlyn Aurelia Smith - The Kid - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb het vorig jaar echt heel vaak geprobeerd met het stevig bejubelde Ears, maar de tweede plaat van de Amerikaanse muzikante Kaitlyn Aurelia Smith kreeg me maar niet te pakken.

De elektronische muziek vol invloeden uit de ambient kabbelde weliswaar aangenaam voort, maar ging bij mij het ene oor in en het andere oor weer uit.

Misschien waren de lente en de zomer niet de juiste jaargetijden voor de muziek van de muzikante uit California, want het deze week verschenen The Kid had me wel direct bij eerste beluistering te pakken.

The Kid wijkt niet heel erg af van zijn zo geprezen voorganger. Kaitlyn Aurelia Smith maakt ook op haar nieuwe plaat weer zweverige muziek die bestaat uit flarden fluisterzachte zang, subtiele orkestraties, natuurgeluiden en vooral een enorme bak elektronica.

Het is muziek vol invloeden uit de ambient, New Wage en Oosterse mystiek, maar The Kid is zeker niet de zoveelste New Age plaat die verlichting moet brengen in deze gejaagde tijden met nieuwsstromen vol ellende. The Kid is zeker geschikt voor wegdromen, maar eist ook nadrukkelijk de aandacht op met muziek vol bijzondere details.

Liefhebbers van popliedjes met een kop en een staart zijn bij Kaitlyn Aurelia Smith aan het verkeerde adres. The Kid staat vol met tracks die zeker bij eerste beluistering lastig zijn te doorgronden en alle kanten op kunnen schieten. De plaat is soms heerlijk zweverig en bijna bezwerend, maar kan je ook op het verkeerde been zetten met tegendraadse klanken en bijpassende beats.

Kaitlyn Aurelia Smith maakt ook op haar nieuwe plaat weer elektronische muziek van de toekomst, maar heeft ook een batterij antieke synthesizers verzameld die je af en toe mee terug neemt naar de psychedelische pioniers van de elektronische muziek.

Makkelijk is het allemaal niet. The Kid kan makkelijk tegen de haren instrijken en zal voor velen een plaat zijn die vooral op de verkeerde golflengte zit of juist helemaal niet aankomt (zoals voorganger Ears bij mij). Het kan echter ook een plaat zijn die je meesleept naar een muzikaal universum dat totaal anders is dan dat op alle andere platen die deze week zijn verschenen. Voor mij valt The Kid in de laatste categorie.

Direct bij eerste beluistering was ik onder de indruk van de schoonheid van de nieuwe plaat van Kaitlyn Aurelia Smith, werd ik betoverd door de zweverige en sprookjesachtige klanken en werd ik nieuwsgierig naar alle bijzondere details op The Kid.

Zeker wanneer je de nieuwe plaat van Kaitlyn Aurelia Smith met de koptelefoon beluistert, hoor je hoe rijk en veelzijdig het geluid van de Amerikaanse muzikante is. Er gebeurt soms zoveel dat je overprikkeld zou kunnen raken, maar aan de andere kant heeft The Kid ook een zweverige en bijna rustgevende flow.

Kaitlyn Aurelia Smith heeft een vat vol tegenstrijdigheden afgeleverd, maar uiteindelijk winnen voor mij de schoonheid en het avontuur. Het zorgt er voor dat The Kid iedere keer weer anders klinkt, maar ondertussen wint de plaat maar aan schoonheid en kracht. Het kleurt allemaal prachtig bij de herfstbeelden die van buiten tot me komen, maar Kaitlyn Aurelia Smith neemt je ook mee naar een sprookjeswereld waarin je niet uitgekeken raakt. Bijzonder fascinerende plaat. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kalen & Aslyn - Back Of Our Minds - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kalen & Aslyn - Back Of Our Minds
Kalen en Aslyn Nash zijn van vele markten thuis, maar vinden als Kalen & Aslyn een geluid dat zowel tijdloos als eigentijds klinkt en dat zich steeds wat genadelozer opdringt

Er wordt al een tijdje heel druk gedaan over het debuut van Kalen & Aslyn en ik begrijp nu waarom. Back Of Our Minds is een immers een heerlijk album dat zowel in muzikaal als in vocaal opzicht verrast en vermaakt. Een echt debuut is het overigens niet, want Kalen en Aslyn Nash maken al heel wat jaren muziek, ook samen. Op Back Of Our Minds vermengen de twee invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, singer-songwriter muziek, blue-eyed soul en pop en creëren ze een geluid dat zich onmiddellijk opdringt en de ruimte vult met even mooie als warme klanken. Soms domineert de Amerikaanse popmuziek, soms gaat het flink de kant van de pop op, maar steeds weer word je betoverd door de mooie klanken van het Amerikaanse tweetal.

Deze week verscheen Back Of Our Minds van het Amerikaanse duo Kalen & Aslyn. Kalen & Aslyn Nash komen uit Athens, Georgia, en zijn een paar. Ze maken al heel wat jaren muziek en volgen vooralsnog een opmerkelijke weg.

Kalen maakte deel uit van de Southern rock band Ponderosa, die twee prima albums maakte, terwijl Aslyn een soloalbum maakte en in de band van popzangeres Kesha speelde. Een paar jaar geleden besloten de twee om niet afzonderlijk muziek te maken, maar om als duo te opereren. Het werd in eerste instantie het duo DEGA, dat in 2018 debuteerde met een titelloos album vol synthpop.

Het lijkt in niets op de muziek die de twee nu als Kalen & Aslyn maken, want Back Of Our Minds is vooral een rootsalbum. Het album opent met sfeervolle piano en pedal steel klanken, die vervolgens gezelschap krijgen van de wat lome vocalen van Kalen Nash. Heather is een track die je bij eerste beluistering al jaren lijkt te kennen en het is een track die de ruimte volledig vult met gloedvolle klanken.

Het zijn klanken die vooral als Amerikaanse rootsmuziek zullen worden beschreven, al is het maar vanwege de voorname rol voor de pedal steel, maar het doet me op een of andere manier ook denken aan de grote singer-songwriters uit de jaren 70, met Harry Nilsson als belangrijkste exponent.

Je begrijpt onmiddellijk waarom het label van het Amerikaanse tweetal hun debuut met zoveel bombarie heeft onthaald, want wat klinkt de openingstrack van het debuut van Kalen & Aslyn lekker. Dat ligt niet alleen aan het mooie warme geluid, maar zeker ook aan de prachtige stem van Kalen Nash. Dat er nu een debuut ligt van Kalen & Aslyn is overigens toeval, want het was eigenlijk de bedoeling dat ze allebei een soloalbum op zouden nemen, om hierna de draad weer op te pakken als DEGA. Ze kwamen er gelukkig net op tijd achter dat 1+1 twee is en soms net wat meer.

Ook in de tweede track kiezen Kalen & Aslyn voor een mooi warm rootsgeluid, maar dit keer nemen beiden de vocalen voor hun rekening en blijkt niet alleen dat ook Aslyn Nash beschikt over een prachtige stem, maar ook dat de stemmen van de twee prachtig bij elkaar kleuren, wat associaties oproept met CSNY en Simon & Garfunkel). Het is allemaal buitengewoon vakkundig opgenomen door John Ashley (The War On Drugs, American Aquarium), die er voor heeft gezorgd dat ieder detail in de subtiele instrumentatie te horen is en dat deze instrumentatie perfect in evenwicht is met de zang.

Kalen & Ashley vertrouwen een album lang op hun mooie stemmen, maar variëren flink met de instrumentatie en de verwerkte invloeden. Door steeds andere instrumenten in te zetten (van alle rootsy snareninstrumenten tot strijker, blazers en synths) klinkt het geluid van de twee uiterst veelzijdig en het is ook nog eens een geluid dat wordt verrijkt met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek, 70s singer-songwriter muziek, Westcoast pop, folk en blue-eyed soul.

Het is muziek die je associeert met het Californië uit de jaren 70, maar ook in 2020 komen de warme klanken van Kalen & Aslyn uitstekend uit de verf. Kalen & Aslyn zijn twee gelouterde muzikanten die steeds weer wat anders doen, maar met Back Of Our Minds bereiken ze een creatieve piek die een stuk hoger is dan die van de vorige muzikale projecten. Ik word al weken lekker gemaakt door het label van de band, maar ze hebben echt geen woord gelogen. Heerlijk album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kali Uchis - Isolation - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kali Uchis zorgt niet alleen voor flink wat vitamine D, maar verrast ook met avontuurlijke R&B vol verassingen

Kali Uchis was wat mij betreft de grote verrassing in het jaarlijstje van het Nederlandse muziektijdschrift Oor, maar inmiddels begrijp ik de journalisten van het blad wel. Kali Uchis strooit op haar debuut immers niet alleen met heerlijke zonnestralen, maar weet ook in iedere track te verrassen met onverwachte invloeden of wendingen. De Amerikaanse met Colombiaanse roots schaart zich daarom moeiteloos onder de smaakmakers van de hedendaagse R&B en dat is zeker niet alleen voor de liefhebber een genre om in de gaten te houden blijkt maar weer.

Een gebrek aan zonnestralen is niet alleen slecht voor het humeur, maar zorgt ook voor een tekort aan vitamine D. Het is een tekort dat zich op het moment niet makkelijk laat aanvullen door nieuwe muziek, want wanneer de nachten kouder en langer worden, wordt de nieuwe muziek over het algemeen donker en melancholischer.

Het is het jaarlijstje van het Nederlandse muziektijdschrift Oor dat dit jaar redding brengt. In dit jaarlijstje prijkt op nummer drie immers, toch wel wat verrassend, Isolation van Kali Uchis en dat is een plaat vol vitamine D.

Kali Uchis is een jonge Amerikaanse zangeres met Colombiaanse roots, die opgroeide in Alexandria, Virginia. Kali Uchis is overigens veel meer dan een zangeres, want ze schrijft haar eigen songs, weet hoe ze haar songs moet produceren en heeft ook nog eens een flinke vinger in de pap bij het visueel weergeven van haar muziek. De afgelopen jaren werkte ze samen met onder andere Tyler The Creator, Gorillaz, Juanes en BadBadNotGood; geen namen die bij mij allemaal een belletje doen rinkelen, maar het zijn naar verluidt grote namen binnen de hitgevoelige popmuziek van het moment.

Goed, terug naar de vitamine D. Het zijn vitamines die bij beluistering van het debuut van Kali Uchis in grote hoeveelheden uit de speakers komen. Kali Uchis heeft alle zonnestralen verstopt in muziek die vooral in het hokje R&B geduwd zal worden, maar het is wel zeer smaakvolle, interessante en avontuurlijke R&B van het niveau van de platen in het genre die de afgelopen jaren mijn jaarlijstje wisten te halen (met de plaat van Solange nog steeds als uitblinker).

R&B is zeker niet het enige hokje waarin het debuut van Kali Uchis goed zal gedijen, want de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter zit ook vol invloeden uit de soul en is hiernaast zeker niet vies van pop. Wat invloeden uit de funk, de wereldmuziek en de synthpop maken de smakelijke cocktail die Kali Uchis serveert helemaal af.

Isolation doet in de meest soulvolle momenten denken aan de muziek die Amy Winehouse maakte, maar waar Amy Winehouse zwaar leunde op de muziek van Motown uit het verre verleden, staat Kali Uchis met beide benen in het heden of zelfs in de toekomst.

Iedereen die geen verstopt zwak voor pop en R&B heeft, moet met een grote boog om deze plaat heenlopen, maar als dit zwak er wel is en het tekort aan vitamine D oploopt, is het debuut van Kali Uchis een heerlijke plaat. Isolation strooit driftig met zonnestralen en zorgt ervoor dat het weer even zomer is.

Het is een zomer vol lome en broeierige klanken, maar het is ook een zomer die bruist van het avontuur. Kali Uchis klinkt in iedere track op haar debuut weer net wat anders, schakelt moeiteloos tussen Engels en Spaans, zet je keer op keer op het verkeerde been, maar verleidt ook meedogenloos met haar even eigenzinnige als aanstekelijke popsongs.

Er zijn niet heel veel jaarlijstjes waarin het debuut van Kali Uchis opduikt, maar ik kan Oor alleen maar gelijk geven. Ieder jaar pik ik minstens één hele goede R&B plaat op. Dat was dit jaar Dirty Computer van Janelle Monáe, maar het debuut van Kali Uchis is bijna net zo interessant. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kali Uchis - ORQUÍDEAS - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kali Uchis - ORQUÍDEAS
Dat Kali Uchis een wereldster gaat worden is al duidelijk sinds haar debuutalbum, maar de Amerikaans-Colombiaanse muzikante zet op het veelkleurige en fascinerende ORQUÍDEAS nog een aantal reuzenstappen

Ik luister nauwelijks naar de meeste genres die een plek hebben gekregen op het nieuwe album van Kali Uchis, maar ORQUÍDEAS kan ik maar moeilijk weerstaan. Net als bijvoorbeeld de Spaanse Rosalía slaagt Kali Uchis er in om zeer uiteenlopende invloeden te verwerken in songs die zowel aanstekelijk als spannend zijn. Op het vorig jaar verschenen Red Moon In Venus miste ik de smeltkroes vol invloeden wat, maar deze is terug op ORQUÍDEAS, dat Kali Uchis op de kaart moet gaan zetten als een van de grote popsterren van dit moment. Het is een album dat slechts in beperkte mate aansluit op mijn muzieksmaak, maar alles zit zo knap in elkaar dat mijn bewondering groeit bij iedere keer horen.

De muziek van Kali Uchis bevindt zich absoluut wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar desondanks ben ik inmiddels al een aantal albums onder de indruk van de verrichtingen van de van oorsprong Colombiaanse muzikante, die overigens opgroeide in de Verenigde Staten. Kali Uchis is de artiestennaam van Karly-Marina Loaiza, die een jaar of twaalf geleden opdook in de hiphop en rap scene van Los Angeles.

De Amerikaans-Colombiaanse muzikante debuteerde in 2018 met het ijzersterke Isolation, dat aan het eind van het betreffende jaar flink wat jaarlijstjes haalde. Op haar grotendeels Engelstalige debuutalbum liet Kali Uchis horen dat ze in muzikaal opzicht op een breed terrein uit de voeten kon. Isolation verwerkte invloeden uit de R&B, soul en Latin pop, maar Kali Uchis verwerkte ook zoveel andere invloeden dat het album een breed publiek wist aan te spreken. Kali Uchis groeide bovendien uit tot een van de lievelingen van de critici en daar viel wat mij betreft niets op af te dingen.

De sterke start van Isolation werd doorgetrokken op het in 2020 en Spaanstalige Sin Miedo (Del Amor Y Otros Demonios), dat wat zwaarder tegen de Latin aan schuurde, maar nog altijd een breed publiek wist aan te spreken. Vorig jaar verscheen het grotendeels Engelstalige Red Moon In Venus, dat vooral zwoele R&B en soul bevatte. Het album viel in kwalitatief opzicht zeker niet tegen, maar de muziek van Kali Uchis was wel opeens wel een stuk minder spannend dan die van bijvoorbeeld Rosalía, waarmee ze met enige regelmaat wordt vergeleken.

Deze week verscheen het vierde album van de Amerikaans-Colombiaanse muzikante en ORQUÍDEAS is gelukkig weer een stuk spannender dan zijn voorganger, die het wat later op de avond overigens nog altijd uitstekend doet. Op ORQUÍDEAS kiest Kali Uchis weer voornamelijk voor de Spaanse taal, waardoor het album opschuift richting Latin pop. Invloeden uit de Latin pop worden vermengd met flink wat R&B, soul en pop, maar het album kleurt buiten de lijntjes van al deze genres.

De zwoele stem van Kali Uchis, die steeds beter gaat zingen, wordt gecombineerd met opvallende en vaak wat zwaar aangezette ritmes, die soms een triphop achtig karakter hebben, maar ook invloeden uit de reggae en reggaeton verwerken. Kali Uchis is inmiddels groot op TikTok, waardoor ze snel een wereldster zal worden, maar het heeft haar er niet van weerhouden om een avontuurlijk album af te leveren. Net als zijn voorganger bevat ORQUÍDEAS flink wat warmbloedige en buitengewoon zwoele R&B tracks, maar ze zijn een stuk spannender en bovendien schiet het album ook alerlei andere kanten op.

Orquídeas is een album dat de temperatuur onmiddellijk met een aantal graden laat stijgen en doet uitzien naar zomerse temperaturen, maar het is ook een album dat het verdient om uitgeplozen te worden. Luister bovendien verder dan de zwoele openingstracks, want wanneer Kali Uchis na een paar tracks kiest voor meer synths en wat complexere ritmes wordt haar muziek alleen maar interessanter en sleept ze er steeds meer invloeden uit.

Ook ORQUÍDEAS is weer een album dat afwijkt van de albums waar ik normaal gesproken naar luister, maar nog meer dan op haar vorige albums weet Kali Uchis me te overtuigen met bijzondere songs, een fascinerende instrumentatie en productie, een flinke hoeveelheid invloeden en een uitstekende stem. Ik begrijp alle vijfsterren recensies, waaronder een dikke acht van Pitchfork, dan ook volkomen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kali Uchis - Red Moon In Venus - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kali Uchis - Red Moon In Venus
De Colombiaanse muzikante Kali Uchis debuteerde in 2018 fantastisch, ging vervolgens de Latin kant op en keert nu terug bij de zwoele R&B, die misschien wat glad klinkt, maar wordt opgetild door de geweldige zang

Bij het verschijnen van albums die in het hokje R&B worden geduwd sta ik zeker niet vooraan in de rij, maar mijn liefde voor het genre is de afgelopen jaren wel flink gegroeid. Ik hou vooral van R&B die zich wat buiten de gebaande paden begeeft. Dat lijkt op het nieuwe album van Kali Uchis niet het geval, maar wat klinkt het album lekker en wat is de Colombiaanse muzikante een geweldige zangeres. Luister net wat vaker naar Red Moon In Venus en je hoort dat er toch weer veel moois en bijzonders is verstopt in de zwoele klanken op het album. Zeker als de zon onder is komt de muziek van Kali Uchis prachtig tot leven en imponeert ze met haar stem. Ik ben weer om.

Isolation, het debuutalbum van de van oorsprong Colombiaanse muzikante Kali Uchis, haalde ik aan het eind van 2018 uit het jaarlijstje van het muziektijdschrift Oor. Ik had op dat moment nog nooit van Kali Uchis gehoord, maar kon me al snel vinden in het oordeel van Nederland’s bekendste muziektijdschrift.

Dat was op zich best bijzonder, want normaal gesproken heb ik niet zoveel met de zwoele R&B die Kali Uchis maakte op haar debuutalbum. Bij herhaalde beluistering bleek echter al snel dat de in de Verenigde Staten opgegroeide muzikante zeker geen dertien in een dozijn R&B zangeres was en in muzikaal, vocaal en productioneel opzicht veel te bieden had.

Haar tweede album, het in 2020 verschenen Sin Miedo [Del Amor y Otros Demonios] ∞ is me op een of andere manier ontgaan, maar na beluistering kan ik constateren dat Kali Uchis op haar tweede album een duidelijk andere weg insloeg. De grotendeels Engelse songs op Isolation hadden plaats gemaakt voor grotendeels Spaanstalige songs en de zwoele R&B van het debuutalbum was verrijkt met invloeden uit de Latin en de jazz en voorzien van een bijzondere en wat broeierige sfeer.

Op het deze week verschenen Red Moon In Venus kruipt Kali Uchis weer wat dichter tegen het geluid van haar debuutalbum aan. De songs op het nieuwe album zijn grotendeels Engelstalig en de invloeden uit de Latin hebben weer wat aan terrein verloren. Kali Uchis maakt op Red Moon In Venus vooral zwoele R&B en het is R&B die zich meestal in een lekker loom tempo voortsleept.

Op het eerste gehoor vond ik het allemaal wel wat minder spannend dan de songs op Isolation, waarin Kali Uchis vaker buiten de lijntjes kleurde. Op Red Moon In Venus kleurt de Colombiaanse muzikante vooral binnen de lijntjes. De meeste songs op het album sluiten aan bij het populaire repertoire binnen de R&B en neo-soul en hier en daar worden wat jazzy invloeden toegevoegd.

Zeker wanneer het tempo laag ligt en invloeden uit de jazzy pop het voortouw nemen, schuift Kali Uchis voorzichtig op richting Sade, maar over het algemeen zal Red Moon In Venus toch in het hokje R&B worden geduwd. Het album klinkt, mede door de inzet van een flink blik producers, geweldig, al is het allemaal aan de gladde en gelikte kant. Daar ben ik meestal niet zo gek op, maar met het warme en broeierige geluid op het nieuwe album van Kali Uchis heb ik geen moeite, al is het maar omdat er stiekem toch veel mooie dingen in zijn verstopt.

Zeker wat later op de avond is Red Moon In Venus een heerlijk album, al moet je wel enige liefde hebben voor R&B. Het is zoals gezegd geen 13 in een dozijn R&B en dat heeft alles te maken met de stem van Kali Uchis. De zang op haar nieuwe album is echt veel beter dan die op een gemiddeld R&B album en vaak zo goed dat ook de wat gladdere songs op het album volledig overtuigen. Het is een stem met een flink bereik en vooral heel veel souplesse, waardoor de zang zich prachtig om de instrumentatie heen krult.

Enige irritatie is dat er een enkele keer (en gelukkig echt maar een enkele keer) een kerel opduikt die niet kan zingen en daarom de autotune vol open draait. Het zijn de enige smetjes op een wat mij betreft zeer geslaagd album van Kali Uchis, die nog maar eens laat horen dat ze behoort tot de groten of in ieder geval de grote beloften binnen de R&B van het moment. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Kali Uchis - Sincerely, - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Kali Uchis - Sincerely,
Kali Uchis slaagt er in om op ieder album weer net wat anders te klinken en dat doet ze ook weer op haar nieuwe album Sincerely, dat vooral is gevuld met broeierige en dromerige pop met een flinke dosis soul

Kali Uchis wordt vanwege naar Colombiaanse wortels makkelijk in het hokje Latin geduwd, maar daarin hoort ze over het algemeen niet thuis. Op haar vorige album omarmde ze de Latin hier en daar, maar het genre is afwezig op het deze week verschenen nieuwe album van de Amerikaans-Colombiaanse muzikante. Op Sincerely, kiest Kali Uchis voor flink wat invloeden uit de soul en het is zowel de soul uit het verleden als die uit het heden. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat gepolijst, maar Sincerely, blijkt als snel een bedwelmende luistertrip die heel wat zomerdagen van de juiste muziek gaat voorzien. En voor de twijfelaars: wat is Kali Uchis toch een geweldige zangeres.

Ik heb echt maar heel weinig met Latin, maar ik heb inmiddels al heel wat jaren een zwak voor de muziek van de Colombiaanse zangeres Karly-Marina Loaiza, die we beter kennen als Kali Uchis. Nu verwerkt Kali Uchis, die overigens werd geboren in de Verenigde Staten en hier ook het grootste deel van haar leven heeft gewoond, zeker invloeden uit de Latin in haar muziek, maar ze verwerkt ook flink wat andere invloeden.

Deze andere invloeden, waaronder invloeden uit de soul, de pop en de R&B zijn op haar meeste albums dominanter dan invloeden uit de Latin, wat mijn liefde voor de muziek van Kali Uchis deels verklaart. Zelf kan ik deze liefde niet helemaal verklaren, want de muzikante die tegenwoordig in Valley Village in California woont, maakt ook muziek die zich normaal gesproken buiten mijn comfort zone bevindt.

Zo maakt ze met grote regelmaat het soort gepolijste pop en R&B dat ik normaal gesproken laat liggen, maar de muziek van Kali Uchis heeft iets dat me aanspreekt. Dat is al zo sinds haar debuutalbum Isolation uit 2018, dat ik omschreef als een zonnig maar ook eigenzinnig R&B album. Kali Uchis maakte vervolgens een 100% Latin album, maar keerde in 2023 terug met Red Moon In Venus, dat de lijn van het debuutalbum doortrok. Het is een album dat een aantal smetjes bevatte in de vorm van gastzangers die niet konden zingen, maar het album liet ook groei horen.

Die groei was nog veel duidelijk te horen op het begin vorig jaar verschenen ORQUÍDEAS, dat ik nog een flink stuk beter vond dan de andere albums van de Amerikaans-Colombiaanse muzikante en dat ondanks de vele flirts met Latin en reggaeton, normaal gesproken niet mijn genres, en enkele irritante gastbijdragen.

ORQUÍDEAS was vooral een Spaanstalig album en die worden bij Kali Uchis meestal gevolgd door een Engelstalig album. Dat is het deze week verschenen Sincerely, dan ook. Sincerely, is weer een totaal ander album dan zijn voorganger. Kali Uchis zingt dit keer in het Engels, heeft geen gastzangers of zangeressen uitgenodigd, wat ik persoonlijk een zeer verstandig besluit vind, en heeft de invloeden uit de Latin dit keer achterwege gelaten.

Sincerely, klinkt soms als een soulalbum van lang geleden, maar minstens net zo vaak als een neo-soul album van het moment. Het album is voorzien van een wat zoet geluid met zowel synths als strijkers. Het is een geluid dat soms wat gepolijst klinkt, maar het is ook een mooi en warm geluid dat zich makkelijk opdringt.

Het is bovendien een geluid dat goed past bij de stem van Kali Uchis. Het is een stem die op Sincerely, behoorlijk ingehouden maar op een of andere manier toch heel soulvol klinkt. Het is de stem die me de afgelopen jaren wist te overtuigen van de kwaliteit van de albums van Kali Uchis en ook dit keer trekt de zang me onmiddellijk over de streep. In muzikaal opzicht is Sincerely, een wat gelikt of zelfs glad klinkend album, maar de zang tilt het album echt enorm op.

Liefhebbers van de Kali Uchis die geen geheim maakt van haar Latijns Amerikaanse wortels komen er dit keer bekaaid van af, maar een ieder die op zoek is naar een lome, warme, dromerige en wat broeierige soundtrack voor een bloedhete zomerdag zal het nieuwe album van Kali Uchis absoluut lekker vinden. Knap hoe Kali Uchis iedere keer weer een net wat andere weg in slaat en ook deze weg bevalt me wel. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kalie Shorr - Open Book - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kalie Shorr - Open Book
De Amerikaanse singer-songwriter Kalie Shorr heeft een rauw en doorleefd maar ook aanstekelijk debuut afgeleverd dat mee kan met de beste albums binnen de countrypop en de hedendaagse countrymuziek

Open Book van Kalie Shorr is een album dat normaal gesproken in staat zou moeten zijn om superlatieven te ontlokken aan Amerikaanse muziekjournalisten in het country segment, maar waarschijnlijk was de levenswandel van de jonge singer-songwriter uit Nashville wat te wild om in de smaak te vallen als countrypop prinses. In Europa is Kalie Shorr mogelijk kansrijker, want Open Book is een uitstekend debuut dat aanstekelijke songs koppelt aan een lekker stevig geluid, teksten vol persoonlijke misère en een stem die is gemaakt voor de countrymuziek.

Kalie Shorr werd de afgelopen week door de Britse kwaliteitskrant The Guardian uitgeroepen tot “the new queen of country”. Het was voor mij genoeg om onmiddellijk haar vorig jaar al in de Verenigde Staten verschenen, maar nu ter ere van een, uiteraard geannuleerde, Europese tour ook in Europa uitgebrachte debuutalbum te beluisteren.

The Guardian ziet het helemaal zitten in de jonge singer-songwriter uit Nashville, maar in haar vaderland is de pers veel minder lovend over Kalie Shorr. Haar debuut Open Book werd vorig jaar lauwtjes ontvangen, terwijl de jonge singer-songwriter momenteel onder vuur ligt omdat ze een al dan niet voorgewende besmetting met het corona virus zou gebruiken om aandacht van de pers te krijgen.

Ik heb voor beluistering van Open Book de achtergrond van Kalie Shorr bekeken en denk dat ze geen reden heeft om te liegen over besmetting met een virus. Voordat Open Book werd uitgebracht kreeg Kalie Shorr te maken met de fatale overdosis van haar zus, een mislukte relatie vol bedrog en geweld, een eetziekte en een alcoholverslaving en had ze verder zeven loodzware jaren waarin ze aan de bak probeerde te komen in Nashville achter de rug. Het is een hoop ellende die Kalie Shorr inspireerde tot de songs op Open Book.

Haar platenmaatschappij probeerde haar vervolgens te positioneren als de opvolger van Taylor Swift in haar countryjaren, wat in muzikaal opzicht misschien begrijpelijk is, maar Kalie Shorr laat zich na alle ellende van de afgelopen jaren niet zomaar in een keurslijf dwingen. Open Book past misschien nog net in het hokje countrypop, maar het debuut van Kalie Shorr is een stuk rauwer en eigenzinniger dan de meeste andere albums die in het genre verschijnen.

De invloeden uit de countrypop hoor je het makkelijkst terug in de songs van Kalie Shorr, die vaak klinken als popsongs en niet als rootssongs. Voordat de rootspuristen met een brede boog om Open Book heen lopen moet gezegd worden dat het debuut van Kalie Shorr uiteindelijk toch meer klinkt als een countryalbum dan als een popalbum.

Open Book is gemaakt met een beperkt budget in een piepkleine studio in Nashville, maar dat hoor je er niet aan af. Samen met producer Skip Black heeft Kalie Shorr haar debuut voorzien van een lekker vol, maar ook smaakvol ingekleurd geluid, dat prima past bij haar stem die gemaakt lijkt voor de country en inderdaad wel wat doet denken aan die van Taylor Swift.

Met alle ellende in haar leven had de jonge Amerikaanse singer-songwriter genoeg emotionele bagage voor een serie indringende songs en die schreef ze uiteindelijk met een aantal bevriende songwriters uit de Nashville scene. Open Book is net zo aanstekelijk als de betere countrypop albums, maar is een stuk doorleefder en ook een stuk steviger. Ik was direct onder de indruk van het album en Open Book wordt alleen maar overtuigender.

Ik kan me dus wel vinden in de woorden van The Guardian, al is Kalie Shorr uitroepen tot countrykoningin op basis van een prima debuut misschien wat veel eer. De jonge singer-songwriter uit Nashville mag wat mij betreft echter zeker worden geschaard onder de kroonprinsessen van het genre. In de VS moeten ze momenteel niet veel hebben van Kalie Shorr, dus laten we haar in Europa maar omarmen, want er zit absoluut nog meer in het vat bij de jonge Amerikaanse muzikante. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kalle Mattson - Someday, The Moon Will Be Gold - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Voor minder bekend of zelfs miskend talent in het rootssegment reizen we deze week af naar het hoge noorden. Kalle Wainio is afkomstig uit het Canadese Sault Ste. Marie, maar opereert al een aantal jaren vanuit Ottawa. Vanuit de Canadese hoofdstad maakt hij al een aantal jaren platen onder de naam Kalle Mattson, maar deze zijn we eerlijk gezegd allemaal ontgaan. Zijn laatste plaat, Someday, The Moon Will Be Gold is me zeker niet ontgaan. Nadat ik hooguit een minuut van de plaat had gehoord, wist ik dat dit zo’n zeldzame plaat is waarvoor een BLOG als de krenten uit de pop bestaat. Someday, The Moon Will Be Gold opent groots en meeslepend en klinkt alsof Springsteen en zijn E-Street band de Mariachi trompetten van Calexico hebben ingehuurd. An American Dream is zo’n song waar je onmiddellijk verliefd op wordt, maar Kalle Mattson weet ook direct te verrassen door moeiteloos te schakelen tussen bombast en intimiteit en overtuigt bovendien met een stem die in het begin op van alles, maar uiteindelijk op niets lijkt. Na zo’n geweldige openingstrack kan de rest van de plaat eigenlijk alleen maar tegenvallen, maar dit gaat niet op voor Someday, The Moon Will Be Gold. Na de grootse opener keert Kalle Mattson terug met een uiterst ingetogen folksong die imponeert, ruimschoots voordat de fraaie gitaarlijnen en de intense zang gezelschap krijgen van blazers (trompet en de fameuze flügelhorn) en andere instrumenten. Ook in de tracks die volgen combineert Kalle Mattson ingetogen songs met een fascinerende en vrijwel zonder uitzondering wonderschone instrumentatie. Hierin kunnen de opvallende blazers een hoofdrol opeisen, maar Someday, The Moon Will Be Gold valt ook op door bijna hypnotiserend drumwerk (dat doet denken aan de platen en producties van Daniel Lanois) en door bijzonder fraai gitaarwerk dat varieert van sober en ingetogen tot vol en uitbundig. Door de hele bijzondere instrumentatie en het gemak waarmee Kalle Mattson schakelt tussen genres, is Someday, The Moon Will Be Gold geen typische rootsplaat. In een aantal tracks doet de muziek van de Canadees nadrukkelijk denken aan een band als Beirut, maar Kalle Mattson is ook niet vies van pure powerpop of stevige rock en schuurt vanwege de dynamiek en de experimenten ook tegen een band als Wilco aan, terwijl de songs waarin de wolkeloze blauwe lucht domineert juist weer wat hebben van Fleet Foxes. Someday, The Moon Will Be Gold volgt op het overlijden van de moeder van Kalle Mattson, waardoor de plaat een melancholische ondertoon heeft. Desondanks word ik iedere keer weer heel vrolijk van een plaat die eigenlijk alleen maar beter wordt. Het blijft tot dusver redelijk stil rond Kalle Mattson, maar een ieder die naar Someday, The Moon Will Be Gold luistert, kan alleen maar concluderen dat we hier te maken hebben met een groot talent en een plaat van een bijna zeldzame kwaliteit en schoonheid. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kalyn Fay - Bible Belt - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bible Belt van Kalyn Fay is inmiddels al een maand of drie één van mijn favoriete rootsplaten van 2016, maar desondanks schitterde de plaat op deze BLOG vooralsnog door afwezigheid.

Mijn recensie van de plaat staat echter al een tijdje in de wacht, vooral omdat Bible Belt helaas nog altijd niet op Spotify is te beluisteren. Ik vraag me inmiddels serieus af of dit nog wel gaat gebeuren en daarom staat mijn recensie van het debuut van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, nu alsnog online.

Kalyn Fay (Barnoski) is een jonge Amerikaanse singer-songwriter met Cherokee bloed. Ze woont al haar hele leven in Oklahoma en het leven in deze Amerikaanse staat (midden in de Amerikaanse Bible Belt) speelt op het debuut van Kalyn Fay een belangrijke rol.

Er was een crowdfunding campagne voor nodig om dit debuut te kunnen realiseren, maar uiteindelijk werd er voldoende geld binnengehaald om niet te hoeven beknibbelen op de kwaliteit.

Kalyn Fay vormt met haar akoestische gitaar en bijzonder aangename stemgeluid de basis van het geluid op Bible Belt, dat vervolgens verder wordt ingekleurd door gelouterde muzikanten die de plaat voorzien van fraaie accenten van elektrische gitaren, mandoline, viool, orgel, bass, drums en vooral pedal steel. Het zijn flink wat instrumenten die worden ingezet, maar het debuut van Kalyn Fay klinkt verrassend intiem.

Bible Belt is voorzien van een instrumentatie die de zon laat schijnen en datzelfde geldt voor de songs van de Amerikaanse, die vooral putten uit de archieven van de country en de folk. Kalyn Fay heeft niet alleen positieve woorden over voor het leven in Oklahoma, maar haar songs klinken over het algemeen opgewekt en lichtvoetig.

Dat effect wordt nog eens versterkt door haar bijzonder lekker in het gehoor liggende stem, die dankzij een warm en helder geluid met een aangenaam rauw randje bijzonder makkelijk betovert (ergens tussen Judie Tzuke en Tanita Tikaram is een mooie typering) en bovendien wordt versterkt door al even fraaie achtergrondvocalen.

Bible Belt is hierdoor een ultieme feelgood plaat, maar het is ook een rootsplaat vol memorabele momenten. Alle songs op de plaat zijn me inmiddels dierbaar en van verslappen is nog steeds geen sprake. Integendeel, de songs van Kalyn Fay lijken alleen maar mooier en dierbaarder te worden.

De keuze om de plaat niet via Spotify beschikbaar te maken verkleint de kans op succes waarschijnlijk aanzienlijk, maar dit is absoluut een plaat die het verdient om gehoord te worden, wat gelukkig wel kan via bandcamp. Ga dat horen kan ik alleen maar zeggen. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kalyn Fay - Good Company - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kalyn Fay - Good Company
Kalyn Fay transformeert van een veelbelovende debutant in een van de smaakmakers binnen de rootsmuziek van het moment

Bible Belt, het debuut van Kalyn Fay, kreeg ik in 2016 bij toeval in handen, maar groeide al snel uit tot mijn favoriete rootsplaten van dat jaar. Good Company, de tweede plaat van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, is nog veel beter en zet op alle terrein indrukwekkende stappen. De songs zijn beter, de volle en stemmige instrumentatie is nog wat mooier en trefzekerder, terwijl de krachtige stem van Kalyn Fay nu de hele plaat goed is voor kippenvel. Het levert een rootsplaat op die alles precies zo doet als ik het mooi vind en ik weet zeker dat Good Company veel meer liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek gaat aanspreken. En deze plaat wordt echt alleen maar beter.

Kalyn Fay maakte met Bible Belt één van mijn favoriete rootsplaten van 2016. Het is een plaat die in 2016 echt veel te weinig aandacht kreeg, wat mede het gevolg was van het besluit om de plaat niet beschikbaar te maken via de streaming media diensten.

Ik heb daar vanuit het perspectief van de muzikant absoluut begrip voor, maar het getuigt helaas ook van weinig realiteitszin. Bible Belt kwam uiteindelijk ook bij de streaming media diensten terecht en daar is gelukkig ook de nieuwe plaat van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, onmiddellijk na de release te horen.

Als ik mijn favoriete rootsplaat in algemene termen mag beschrijven kom ik op de proppen met termen als mooie verhalen, een stemmige en ruimtelijk geluid, een hoofdrol voor snareninstrumenten en vooral een vrouwelijke stem die iets met me doet. Het zijn allemaal ingrediënten die in ruime mate aanwezig waren op het debuut van Kalyn Fay (Barnoski) en ook het geluid op haar nieuwe plaat domineren.

Good Company opent met fraai ingetogen gitaarwerk, waarna de opvallende stem van Kalyn Fay de ruimte vult. Het is een stem die is gemaakt voor Amerikaanse rootsmuziek en die emotie en een fraaie snik toevoegt aan de persoonlijke songs van Kalyn Fay. De Amerikaanse singer-songwriter focuste op haar debuut op het opgroeien in de Amerikaanse Bible Belt en het leven van alle dag staat ook centraal op Good Company.

Good Company ligt duidelijk in het verlengde van het terecht geprezen debuut van Kalyn Fay en combineert ingetogen en intieme songs met een verrassend vol geluid. Ook de tweede plaat van de singer-songwriter uit Tulsa, Oklahoma, is bijzonder fraai ingekleurd, waarbij de bijdragen van diverse snareninstrumenten ook dit keer het meest in het oor springen, maar ook het orgel dat af en toe opduikt is vrijwel onweerstaanbaar, terwijl de toegevoegde harmonieën de vocalen voorzien van extra diepte.

Het is een geluid vol fraaie details, maar het is ook een geluid dat heel veel ruimte open laat. Het is ruimte die prachtig wordt opgevuld door de bijzondere stem van Kalyn Fay. Het is een stem die warm en emotievol klinkt, maar het is ook een stem met een voorzichtig rauw randje en bovendien een stem met een duidelijk eigen geluid. Het is ook nog eens een stem die over het vermogen beschikt om de luisteraar onmiddellijk bij de strot te grijpen, waardoor Good Company, net als zijn voorganger, een plaat is die je niet makkelijk terzijde schuift.

Kalyn Fay maakt ook op haar tweede plaat weer betrekkelijk traditioneel aandoende Amerikaanse rootsmuziek, maar Good Company klinkt op een of andere manier ook fris en eigentijds. Vergeleken met het debuut biedt Good Company wat meer ruimte aan songs die net wat voller en steviger klinken en ook in deze songs maakt Kalyn Fay indruk met haar krachtige stem.

Bible Belt was het nog wat schuchtere debuut van een aanstormend talent binnen de Amerikaanse rootsmuziek, maar met Good Company zaagt Kalyn Fay wat mij betreft aan de stoelpoten van de groten en de smaakmakers in het genre. Good Company overtuigt 11 songs en 47 minuten lang met prima songs, een buitengewoon smaakvol geluid en een stem om te koesteren. Bible Belt was voor mij een jaarlijstjes plaat, maar met haar tweede plaat schaart de singer-songwriter uit het roemruchte Tulsa zich definitief onder mijn favoriete rootszangeressen van het moment. Erwin Zijleman