Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
De Amerikaanse band R.E.M. maakte tussen 1980 en 2011 heel veel mooie muziek, maar met name op Lifes Rich Pageant uit 1986 komen alle sterke punten van de Amerikaanse band prachtig samen

Het valt niet mee om mijn favoriete R.E.M. album te kiezen uit het flinke stapeltje albums dat de band heeft uitgebracht. Als ik echt moet kiezen, kies ik uit zeker zes hele serieuze kanshebbers voor Lifes Rich Pageant uit 1986. Het is het album waarop je voor het eerst hoort dat R.E.M. een hele grote band gaat worden en het is een album dat er qua songs uitspringt voor mij. In muzikaal opzicht is R.E.M. op Lifes Rich Pageant nog dat ruwe collegebandje uit Athens, maar je hoort in de songs ook al de grote rockband van het begin van de jaren 90. Lifes Rich Pageant was me in 1986 zeer dierbaar en dat is het album, dat nog net zo urgent klinkt, nog steeds. Wat mij betreft de mooiste R.E.M. klassieker.

Mijn meest dierbare R.E.M. albums zijn absoluut Murmur uit 1983 en Reckoning uit 1984. Het zijn de albums waarmee ik de band uit Athens, Georgia, leerde kennen en die de blauwdruk bevatten van het unieke geluid van de Amerikaanse band. Mijn meest beluisterde R.E.M. albums zijn ongetwijfeld Out Of Time uit 1991 en Automatic For The People uit 1992. Het zijn de albums waarmee R.E.M. uitgroeide tot een hele grote band en het zijn de albums die de meest succesvolle singles van de band bevatten.

Ook over de slechtste R.E.M. albums hoef ik niet lang na te denken, wat dat zijn betreft Up uit 1998 en Around The Sun uit 2004. Het zijn albums waarop de band geen schim is van zichzelf en waarop echt maar heel weinig te genieten valt. Maar wat vind ik nu het beste R.E.M. album? Natuurlijk zijn Murmur en Reckoning serieuze kandidaten en ook Automatic For The People, dat ik achteraf veel hoger aansla dan Out Of Time, behoort tot de kroonjuwelen van de Amerikaanse band.

Dat geldt wat mij betreft ook voor Document uit 1987 en Green uit 1988 en ook na haar gloriejaren maakte R.E.M. overigens prima albums als New Adventures In Hi-Fi uit 1996 en Accelerate uit 2008. Maar als ik echt moet kiezen, kies ik voor Lifes Rich Pageant uit 1986. Het is het album met Fall On Me, misschien wel de allermooiste R.E.M. song, maar het is ook het album waarop de band uit Athens het beste van haar vroege albums en de latere in commercieel opzicht succesvolle albums combineert.

Lifes Rich Pageant verschilt niet zo heel veel van de andere albums die R.E.M. in de tweede helft van de jaren 80 maakte, maar het album is me net wat dierbaarder. Het zal ongetwijfeld te maken hebben met goede herinneringen, maar ook als ik het oeuvre van de band ruim 35 jaar na de release van Lifes Rich Pageant objectief beschouw, springt het vierde album van R.E.M. er wat mij betreft uit.

Op Lifes Rich Pageant verandert de Amerikaanse band in één keer van een wat obscure en moeilijk te plaatsen cultband in een grote rockband. Dat hoor je in de songs, die niet alleen meer zelfvertrouwen uitstralen, maar ook geschikt zijn voor een veel groter publiek, maar je hoort het ook in de productie, die een rockband met zelfvertrouwen laat horen. Lifes Rich Pageant heeft de ruwe charme van de eerste albums van de band, maar ook de overtuigingskracht van de albums die van de band uit Athens, Georgia, een hele grote band zouden maken.

Het knappe van Lifes Rich Pageant is dat je nog altijd dat Amerikaanse rammelbandje hoort, maar nu opeens wel met geweldige songs. Op Lifes Rich Pageant klopt eigenlijk alles. Drummer Bill Berry en bassist Mike Mills legen een geweldige basis, Peter Buck laat horen wat een geweldige gitarist hij is en Michael Stipe manifesteert zich voor het eerst als een aansprekende frontman en een prima zanger, die doeltreffend wordt ondersteund met koortjes.

Het was toch wel weer even geleden dat ik naar het album had geluisterd, maar de combinatie van ruwe charme en prachtig melodieuze songs ging er weer direct in als koek. En hoewel Lifes Rich Pageant inmiddels ruim 35 jaar oud is, is het een album dat ook in 2022 nog fris en urgent is. Het doek voor R.E.M. viel elf jaar geleden, maar het oeuvre dat de band ons heeft nagelaten is even indrukwekkend als prachtig, met Lifes Rich Pageant voor mij als uitschieter. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: R.E.M. - Out Of Time, 25th Anniversary Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Out Of Time vind ik objectief bezien zeker niet de beste plaat van R.E.M., maar als ik er één mee zou mogen nemen naar een onbewoond eiland, zou ik Reckoning, Fables Of The Reconstruction, Lifes Rich Pageant, Document en Green waarschijnlijk toch thuis laten en kiezen voor de plaat waarmee de band uit Athens, Georgia, in 1991definitief doorbrak naar een groot publiek.

Out Of The Time is wat mij betreft immers de R.E.M. plaat met de meeste memorabele songs en het is bovendien een R.E.M. plaat die veel beter is dan de critici deden en doen vermoeden.

De flirt met een heuse rapper in openingstrack Radio Song werd de band destijds niet in dank afgenomen, maar 25 jaar later staat de song wat mij betreft nog overeind en dat geldt voor veel meer songs op de plaat. Singles als Losing My Religion en met name Shiny Happy People (kauwgomballenpop pur sang) zijn in al die jaren misschien wat uitgekauwd, maar in vrijwel alle songs op Out Of Time horen we een band die op de toppen van haar kunnen presteert.

Natuurlijk koos R.E.M. op Out Of Time voor een geluid dat wat minder rauw en stekelig was dan we van de band gewend waren, maar is er iets mis met songs als Low, Near Wild Heaven, Belong, Half A World Away en Country Feedback? Nee, als je het mij vraagt niet. Sterker nog, flink wat van deze songs horen tot het beste dat R.E.M gedurende haar bestaan heeft gemaakt (en Country Feedback is misschien wel mijn favoriete R.E.M. song aller tijden).

Out Of Time werd door het wat toegankelijkere geluid onmiddellijk de popplaat van R.E.M. genoemd, maar wanneer je objectief luistert naar de plaat, is het verschil met zijn voorgangers niet zo groot als destijds werd gesuggereerd. Wat wel opvalt is dat veel songs zonniger klinken dan we van de band uit Athens gewend waren, maar zonnige gitaarpop maken met mooie gitaarlijnen en gloedvolle koortjes is als je het mij vraagt geen zonde. Integendeel zelfs.

Ik moet toegeven dat ik al heel lang geen R.E.M. plaat meer uit de speakers had laten komen, maar dankzij de deze week verschenen reissue van Out Of Time is het momenteel weer even 1991 en moet ik concluderen dat de doorbraakplaat van R.E.M. de tand des tijd uitstekend heeft doorstaan en me misschien nog wel beter bevalt dan 25 jaar geleden.

Over de waarde van alle extraatjes in de luxe editie die nu is verschenen kun je je twijfels hebben, maar ik moet zeggen dat ik de demo’s met plezier heb beluisterd, al beperk ik me vanaf nu waarschijnlijk tot de hoofdmoot. Het is een hoofdmoot die het afgelopen uur met grote regelmaat goed was voor een glimlach of meer. Als een plaat dat voor elkaar krijgt is het wat mij betreft een goede plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: R. Ring - War Poems, We Rested - dekrentenuitdepop.blogspot.com

R. Ring - War Poems, We Rested
De Amerikaanse band R. Ring debuteerde een kleine zes jaar geleden aardig en tegelijkertijd ruw en rommelig, maar keert nu terug met een in muzikaal opzicht echt veel interessanter en ook veel beter album

Ignite The Rest, het debuut van R. Ring, had in 2017 wel zijn charmes, maar in muzikaal opzicht moesten Kelley Deal en Mike Montgomery toch beter kunnen. Het komt er uit op het deze week verschenen War Poems, We Rested, waarvoor de Amerikaanse band noodgedwongen de tijd heeft genomen. De songs op het tweede album van R. Ring klinken een stuk verzorgder, maar ook interessanter. De rechttoe rechtaan rocksongs op het album gaan er in als koek, maar ook als de band gas terug neemt en hier en daar het experiment zoekt, maakt R. Ring zeer aansprekende muziek. War Poems, We Rested krijgt nog niet veel aandacht, maar het is echt een lekker en ook aansprekend album.

R. Ring is een project van Kelley Deal (The Breeders, The Kelly Deal 6000, The Last Hard Men, Protomartyr) en studiobaas en Ampline gitarist Mike Montgomery. De twee debuteerden in 2017 met het opvallend ruwe Ignite The Rest, dat bijzonder lekker klonk en er in een klein half uur een dozijn aangenaam rammelende songs doorheen joeg. Het ontbrak de twee op het debuutalbum helaas wel wat aan echt goede songs, waardoor het album uiteindelijk niet overdreven veel deed.

Kelley Deal, de tweelingzus van Kim Deal van The Pixies, en Mike Montgomery begonnen vrij snel aan een tweede album, maar werden na korte tijd ingehaald door de reünie van The Breeders en door de coronapandemie. Hierna moest Kelley Deal op tournee met Protomartyr en was de Candyland studio van Mike Montgomery een tijd lang volgeboekt. Het tweede album van R. Ring heeft hierdoor een kleine zes jaar op zich laten wachten, wat Kelley Deal en Mike Montgomery de tijd gaf om flink te sleutelen aan de nieuwe songs van R. Ring. Het heeft de kwaliteit van het deze week verschenen tweede album absoluut goed gedaan.

De band werd uitgebreid met de uitstekende drummer Laura King en met de vibrafoon van Joe Suer en de cello van Lori Goldston, wat een veel rijker en ook verzorgder geluid oplevert. Het is een geluid waarin de gitaren nog altijd de hoofdrol opeisen, met flink wat verwijzingen naar de 90s indierock, die onder andere door Kelly Deal op de kaart werd gezet met The Breeders. Zeker als de gitaren stevig uitpakken gaat ook de ritmesectie er lekker stevig tegenaan, maar War Poems, We Rested bevat ook meer introspectieve momenten, waarin er ruimte is voor andere instrumenten.

In muzikaal opzicht klinkt het tweede album van R. Ring een stuk mooier en ook interessanter dan het debuut van de band en ook de zang van Kelley Deal en Mike Montgomery is duidelijk met meer aandacht op de band gezet. Het betekent niet dat de band is afgestapt van de rechttoe rechtaan indierock, want ook deze is nog te vinden op War Poems, We Rested, dat net als het debuut van de band een klein half uur duurt en hier deze keer elf songs in kwijt van.

Op het debuut van R. Ring mistte ik de echt goede songs, maar op War Poems, We Rested hebben Kelley Deal, Mike Montgomery en hun medemuzikanten zich flink verbeterd. De songs op het tweede album van R. Ring zijn niet alleen een stuk gevarieerder dan die op het debuutalbum van de band, maar zijn ook veel beter. Zeker wanneer R. Ring gas terug neemt gebeurt er van alles in de muziek van de band, maar ook de wat stevigere gitaarsongs zitten knapper in elkaar en zijn aansprekender dan die op het debuutalbum.

Het is gelukkig niet ten koste gegaan van de ruwe energie, want ook War Poems, We Rested is met grote regelmaat een lekker rauw album met stevige gitaarriffs, diepe bassen en beukende drums. Het bevalt me eerlijk gezegd een stuk beter dan het album dat de reünie van The Breeders in 2018 opleverde, al is het maar omdat R. Ring zich met enige regelmaat buiten de gebaande paden begeeft. Ik had bijna zes jaar geleden nog niet veel vertrouwen in het project van Kelley Deal en Mike Montgomery, maar War Poems, We Rested laat horen dat er wel degelijk veel muziek zit in R. Ring. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachael Dadd - Kaleidoscope - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rachael Dadd - Kaleidoscope
Rachael Dadd krijgt vooral het etiket “Britse folk” opgeplakt, maar op het avontuurlijke Kaleidoscope laat ze horen dat ze zich inmiddels heeft ontworsteld aan het strakke keurslijf van dit genre

Rachael Dadd draait al een tijdje mee, maar haar albums krijgen nog niet heel veel aandacht. Dat moet gaan veranderen met het deze week verschenen Kaleidoscope, want dit is een album dat steeds beter en interessanter wordt. De Britse muzikante kent de tradities van de Britse folk, maar verkent op Kaleidoscope nadrukkelijk de grenzen van het genre. Dat doet ze door het verwerken van invloeden uit andere genres, met een opvallende inkleuring van haar songs, met bijzondere vocalen en met songs die nadrukkelijk het avontuur opzoeken en bijzonder knap in elkaar zitten. Kaleidoscope is een bijzonder album van een muzikante die haar plekje in de spotlights zeer verdient.

De Britse muzikante Rachael Dadd heeft inmiddels een heel behoorlijk stapeltje albums op haar naam staan, maar ik ken haar eigenlijk alleen van haar samenwerking met onder andere This Is The Kit en Rozi Plain. Deze week verscheen Kaleidoscope en dat is, als ik goed geteld heb, al het achtste album van Rachael Dadd. Als de vorige zeven albums net zo goed zijn als Kaleidoscope heb ik echt iets gemist, want het nieuwe album van de Britse muzikante is een mooi en bijzonder album.

Als je naar de songs op Kaleidoscope luistert, hoor je vrijwel onmiddellijk dat de wortels van de muziek van Rachael Dadd in de traditionele Britse folk liggen. Zowel de zang, de instrumentatie als de melodieën in de songs van de muzikante uit Bristol bevatten met enige regelmaat verwijzingen naar de rijke tradities van de Britse folk, maar Kaleidoscope is zeker geen traditioneel klinkend folkalbum.

Net als bijvoorbeeld de al eerder genoemden This Is The Kit en Rozi Plain, maar ook bijvoorbeeld Kathryn Williams, heeft Rachael Dadd invloeden uit de traditionele Britse folk verwerkt in een moderner klinkend geluid. Dat hoor je in eerste instantie in de instrumentatie, waarin de instrumenten uit de traditionele Britse folk gebruikt worden, maar ook elektronica wordt ingezet. Rachael Dadd sluit met haar muziek aan bij het aardse van de Britse folk, maar haar songs hebben ook iets ruimtelijks en bij vlagen zelfs zweverig. Aan de andere kant blijft Kaleidoscope ver verwijderd van toegankelijke folkpop of folktronica.

Het nieuwe album van Rachael Dadd valt niet alleen op door bijzondere klanken, maar ook door het verwerken van invloeden uit andere genres dan de folk. Net als bijvoorbeeld Rozi Plain voorziet de Britse muzikante haar muziek van jazzy en neoklassieke accenten, maar in een aantal door piano gedragen songs schuift ze ook op richting de singer-songwriter muziek van Tori Amos, en laat dat nu net degene zijn die een hele jonge Rachael Dadd wist te raken met haar muziek.

De instrumentatie op Kaleidoscope is niet alleen mooi, opvallend en veelzijdig, maar ook spannend. Zeker door gebruik van bijzondere ritmes maken de songs van Rachael Dadd een complexere en avontuurlijkere indruk dan gebruikelijk in het genre, waardoor je lang nieuwe dingen blijft horen in de muziek van de singer-songwriter uit Bristol. Aan het album werd meegewerkt door flink wat muzikanten, waaronder een aantal strijkers en blazers, wat een aangenaam vol, maar ook warmbloedig geluid oplevert.

Rachael Dadd maakt ook in vocaal opzicht vrij makkelijk indruk op Kaleidoscope. Je hoort vrijwel onmiddellijk dat ze een uitstekend authentiek klinkend folkalbum zou kunnen maken, maar ook met haar zang kleurt Rachael Dadd buiten de lijntjes van de folk. De stem van de muzikante schuift hier en daar zoals gezegd op richting Tori Amos, maar ook Kathryn Williams is relevant vergelijkingsmateriaal, terwijl ik hier en daar ook voorzichtige associaties heb met Kate Bush.

Rachael Dadd is me zoals gezegd nooit opgevallen de afgelopen jaren, maar Kaleidoscope steekt wat mij betreft heel ver boven het maaiveld uit en is bovendien een album met een enorme groeipotentie. Inmiddels weet ik dat de Britse muzikante meer goede albums heeft gemaakt, maar Kaleidoscope is echt een topalbum. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachael Yamagata - Happenstance (2004) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachael Yamagata - Happenstance (2004)
De Amerikaanse muzikante Rachael Yamagata heeft sinds vorige week vijf uitstekende albums op haar naam staan, maar met name haar debuutalbum Happenstance uit 2004 is een album dat iedereen gehoord moet hebben

Ik weet niet precies meer hoe ik 21 jaar geleden op het spoor kwam van Rachael Yamagata, maar weet nog wel dat ik direct onder de indruk was van haar debuutalbum Happenstance. Dat ben ik 21 jaar later nog steeds, want hoewel ook de andere vier albums die Rachael Yamagata heeft gemaakt prachtig zijn, blijft Happenstance mijn favoriete album van de Amerikaanse muzikante. Het is een album dat meerdere kanten op kan en met name het tweede deel van het album is van een bijzondere schoonheid en dan vooral door de prachtige stem van Rachael Yamagata en de bijzondere arrangementen van de songs. Happenstance is een album dat wat mij betreft best een klassieker mag worden genoemd.

Vorige week verscheen bijna uit het niets Starlit Alchemy, het vijfde album van de Amerikaanse singer-songwriter Rachael Yamagata. Het is net als de drie albums die er aan vooraf gingen echt een uitstekend album, maar het debuutalbum van Rachael Yamagata blijft wat mij betreft nog altijd ongeëvenaard.

Happenstance verscheen een jaar na de veelbelovende EP met de titel EP, die Rachael Yamagata in 2023 op de kaart had gezet, nadat ze flink wat jaren met weinig succes muziek had gemaakt, onder andere met de funkband Bumpus. Na de EP werd ook het in de zomer van 2004 verschenen Happenstance uitstekend ontvangen en leek Rachael Yamagata een ster in wording. Zo ver kwam het echter niet. Ik heb het debuutalbum van Rachael Yamagata de afgelopen eenentwintig jaar heel vaak beluisterd en beschouw het als een van de betere albums van vrouwelijke singer-songwriters, maar het grote publiek dacht er kennelijk anders over.

Toen ik vorige week naar het nieuwe album van Rachael Yamagata luisterde kwam ik op de streaming media platforms tot mijn verrassing een Deluxe Edition van het album tegen, die nog eens drie tracks toevoegt aan het originele album. Op dit album heeft de Amerikaanse muzikante zich stevig laten beïnvloeden door de grote singer-songwriters uit de jaren 70, waaronder ook absoluut vrouwelijke singer-songwriters als Carole King.

Happenstance werd hiernaast vergeleken met de muziek van Fiona Apple, die op dat moment al een paar jaar aan de weg timmerde. Dat het debuutalbum van Rachael Yamagata werd vergeleken met de muziek van Fiona Apple hoor je vooral in Be Be Your Love, de openingstrack van Happenstance, en nog veel duidelijker in Letter Read, de tweede track op het album, die wel erg opzichtig tegen de muziek van Fiona Apple aanschuurt met vrijwel identiek pianospel en ook zanglijnen en ritmes die niet hadden misstaan op een van de albums van Fiona Apple.

In de andere tracks op Happenstance ligt de vergelijking met de muziek van Fiona Apple er minder dik bovenop en horen we meer van Rachael Yamagata zelf. Het kan nog steeds alle kanten op van vintage jaren 70 singer-songwriter muziek tot radiovriendelijke 90s pop en soulvolle pop.

Zeker als Rachael Yamagata meer haar eigen weg kiest valt op hoe mooi en veelzijdig haar zang is en hoe trefzeker de productie van John Alagia, die op dat moment vooral bekend was als producer van Dave Matthews en John Mayer en Happenstance heeft voorzien van een mooi en bij vlagen rijk georkestreerd geluid, dat perfect past bij de stem van Rachael Yamagata. De Amerikaanse muzikante zingt op haar debuutalbum echt prachtig en ook nog eens met veel passie, wat haar songs voorziet van een bijzondere lading. Het raakte me in 2004 echt onmiddellijk en de songs op Happenstance raken me nog steeds.

Wanneer ik nu luister naar het debuutalbum van Rachael Yamagata, begrijp ik er echt niets van dat het album in 2004 niet veel meer aandacht trok dan het deed en begrijp ik ook niet dat het album achteraf bezien niet is uitgeroepen tot klassieker.

De originele versie van het album was 13 tracks lang prachtig en de Deluxe Edition voegt er nog drie mooie en bijzondere tracks aan toe. Ik hoop dat Rachael Yamagata deze weken wat nieuwe zieltjes wint met haar nieuwe album Starlit Alchemy, maar haar debuutalbum Happenstance mag echt nooit vergeten worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachael Yamagata - Starlit Alchemy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachael Yamagata - Starlit Alchemy
Rachael Yamagata leverde 21 jaar geleden een bescheiden en miskend meesterwerk af en levert sindsdien met lange tussenpozen nieuwe albums af, die prachtig zijn, wat ook weer geldt voor het deze week verschenen Starlit Alchemy

Wie herinnert zich Happenstance van Rachael Yamagata nog? Het misschien wel mooiste album van 2004 deed destijds veel te weinig en de albums die volgden deden nog minder. Niet zo gek dus dat er deze week niet heel veel aandacht is voor Starlit Alchemy, maar ook het nieuwe album van Rachael Yamagata is weer prachtig. Het is een intiem album dat wat vaker neigt naar klassieke singer-songwriter albums, maar ook dit album heeft weer het unieke Rachael Yamagata geluid, al is het maar vanwege de mooie en emotievolle stem van de Amerikaanse muzikante, die inmiddels vijf echte wonderschone albums op haar naam heeft staan. Ga dat horen!

De naam Rachael Yamagata is voor mij echt voor eeuwig verbonden met haar debuutalbum Happenstance. Het in 2004 verschenen album is inmiddels alweer meer dan twintig jaar oud, maar het is al die tijd een album geweest waar ik met enige regelmaat naar luister en een album dat me echt extreem dierbaar is. Op haar debuutalbum deed de muziek van Rachael Yamagata wel wat denken aan de muziek van de door mij zeer bewonderde Fiona Apple, maar Happenstance is ook album dat teruggrijpt op de albums van de grote singer-songwriters uit de jaren 70, met Carole King voorop.

Happenstance leek de start te zijn van een zeer succesvolle carrière, maar die kwam helaas nooit helemaal van de grond. Het feit dat Rachael Yamagata na Happenstance de tijd nam voor haar volgende albums heeft hierin zeker meegespeeld. Aan de kwaliteit van de albums lag het zeker niet, want Elephants...Teeth Sinking Into Heart uit 2008, Chesapeake uit 2011 en Tightrope Walker uit 2016 waren alle drie uitstekende albums, al haalden ze het torenhoge niveau van Happenstance net niet.

Rachael Yamagata keert deze week terug met haar vijfde album en ook Starlit Alchemy is weer een hele mooie. Het is een zeer persoonlijk en wat melancholisch album dat niet echt onder doet voor zijn drie voorgangers. Op alle albums van de Amerikaanse muzikante hoor ik iets van Fiona Apple en iets van een aantal grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 70 en dat is op het nieuwe album van Rachael Yamagata niet anders.

Vergeleken met Happenstance is de balans wel wat doorgeslagen richting de singer-songwriter muziek uit het verre verleden en daar is niets mis mee. Starlit Alchemy werd opgenomen in de thuisstudio van de Amerikaanse muzikante en er is hoorbaar de tijd genomen voor het album dat tussen 2022 en 2024 is opgenomen in Hudson Valley, New York.

Met name de wat soberder ingekleurde songs nemen je mee terug naar de jaren 70, maar in Birds of Blue Jay hoor je toch opeens weer Fiona Apple, terwijl het bont ingekleurde en rijk georkestreerde Carnival met een beetje fantasie van Rufus Wainwright zou kunnen zijn.

In muzikaal opzicht is Starlit Alchemy een interessant album. In een van de weinige artikelen die over het album is gepubliceerd omschrijft Rachael Yamagata het album zelfs als volgt: “Perhaps think of Tom Waits as Willy Wonka and Ricki Lee Jones as Dorothy in a soundscape mentored by Hans Zimmer and Joni Mitchell – from her ‘Both Sides Now’ album. None of which I’m well versed in by the way, so forgive any pretense”. Geestig, maar het zegt verder niet zoveel, dus ik hou me bij mijn eerdere omschrijving.

Ik heb het nog niet over de stem van Rachael Yamagata gehad en het was haar stem die me 21 jaar geleden betoverde. De stem van de Amerikaanse muzikante klinkt op haar nieuwe album rijper en doorleefder, maar ook op Starlit Alchemy is de zang intens en bijzonder mooi.

Het blijft jammer dat Rachael Yamagata nooit is omarmd door een groot publiek, want hier zijn haar albums goed en interessant genoeg voor. Ik ben zelf blij dat ik haar nieuwe albums steeds weer in het vizier krijg en dat is dit keer niet anders, want na een paar keer horen ben ik alweer behoorlijk gehecht aan het intieme, intense en bij vlagen echt wonderschone Starlit Alchemy van Rachael Yamagata. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachael Yamagata - Tightrope Walker - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Rachael Yamagata debuteerde in 2004 met Happenstance. Het was een plaat die ik destijds heb omarmd als één van de beste platen van het jaar en het is er een die ik nog steeds koester.

Op Happenstance liet Rachael Yamagata zich inspireren door grote singer-songwriters uit het verleden als Carole King en Laura Nyro, maar vond ze ook aansluiting bij de betere alternatieve singer-songwriters van dat moment, onder wie persoonlijke favorieten als P.J. Harvey en Fiona Apple. Happenstance sloot bovendien aan op het precies tien jaar eerder verschenen debuut van Jeff Buckley.

Het leken me ingrediënten voor een zeer succesvolle carrière, maar helaas opereert Rachael Yamagata sinds haar debuut wat in de marge. Dat is extra opmerkelijk wanneer je weet dat ze in 2008 met Elephants … Teeth Sinking Into Heart een nog veel betere plaat maakte en ook met het in 2011 verschenen Chesapeake ver boven haar soortgenoten uit stak.

Na de EP Heavyweight uit 2013 is Rachael Yamagata nu terug met Tightrope Walker en ook dit is een plaat van grote klasse en een enorme schoonheid. Ook op haar nieuwe plaat slaat de singer-songwriter uit Woodstock, New York, een brug tussen klassieke singer-songwriter muziek uit de jaren 70 en meer eigenzinnige muziek van recentere datum, maar voegt ze ook volop eigen ingrediënten toe.

Rachael Yamagata maakt muziek die in eerste instantie vooral opvalt door een hele mooie stem, die warm en verleidelijk klinkt, maar ook een rauw of op zijn minst hees randje bevat. De Amerikaanse maakt bovendien muziek die opvalt door een enorme intensiteit en door de neiging om steeds de grenzen van het klassieke popliedje op te zoeken.

Tightrope Walker is, mede door het gebruik van veel en uiteenlopende instrumenten, bovendien een opvallend veelkleurige plaat en het is er een die zowel vol en uitbundig als sober en ingetogen kan klinken. Ook Tightrope Walker is weer een plaat vol songs die me na één keer horen dierbaar waren, maar het zijn ook songs die ook nog heel lang beter en intenser worden.

Meer dan op haar vorige platen graaft Rachael Yamagata op Tightrope Walker verder terug in de tijd. Een aantal songs op de plaat bevat flink wat invloeden uit de folk, soul en de blues van voor de jaren 70 en tovert beelden van rokerige nachtclubs in duistere oorden op het netvlies. Vanuit die associatie is ook de muziek van Lera Lynn niet ver weg, maar waar Lera Lynn met haar muziek inmiddels een breed publiek weet te bereiken is de aandacht voor Rachael Yamagata’s Tightrope Walker tot dusver helaas minimaal.

Het is doodzonde, want Tightrope Walker is de vierde plaat waarop Rachael Yamagata laat horen dat ze behoort tot de beste en meest interessante vrouwelijke singer-songwriters van het moment. Hoogste tijd dus om van de daken te schreeuwen dat Rachael Yamagata weer een prachtplaat heeft gemaakt, maar als niemand wil luisteren koester ik Tightrope Walker wel in mijn eentje. Jaarlijstjesplaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachel Baiman - Common Nation Of Sorrow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rachel Baiman - Common Nation Of Sorrow
De Amerikaanse muzikante Rachel Baiman maakte wat mij betreft een jaarlijstjesalbum met het fraaie Cycles uit 2021 en herhaalt dit kunstje met Common Nation Of Sorrow, dat in meerdere opzichten excelleert

Cycles van Rachel Baiman haalde in 2021 de middenmoot van mijn jaarlijstje, maar als ik het lijstje nu zou moeten maken, zou het album veel hoger staan. Ik keek daarom zeer uit naar het nieuwe album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, en na herhaalde beluistering van Common Nation Of Sorrow kan ik concluderen dat het nieuwe album van Rachel Baiman zeker niet onder doet voor zijn voorganger. Rachel Baiman schakelt ook dit keer makkelijk tussen traditionele Appalachen folk en meer hedendaagse Amerikaanse rootsmuziek en in beide genres kan ze goed uit de voeten. Common Nation Of Sorrow is een topalbum van een muzikante die echt veel meer waardering verdient voor haar muziek.

De Amerikaanse singer-songwriter Rachel Baiman debuteerde in 2014 met het veelbelovende Speakeasy Man, dat slechts in kleine kring werd opgemerkt en dat helaas ook aan mijn aandacht ontsnapte. Het debuutalbum van Rachel Baiman werd in 2017 gevolgd door Shame, dat ik wel oppikte. Op haar tweede album liet de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, zich vooral beïnvloeden door stokoude folk uit de Appalachen, waardoor het album wel wat deed denken aan de muziek van Gillian Welch, maar Rachel Baiman verwerkte ook invloeden van recentere datum in haar songs.

Dat deed ze nog wat nadrukkelijker op het in 2021 verschenen Cycles, dat de invloeden uit de Appalachen folk grotendeels verruilde voor invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek van dit moment. Cycles moest concurreren met flink wat andere albums binnen het rootssegment, maar ik vond het album zo goed dat het uiteindelijk zelfs mijn jaarlijstje over 2021 haalde.

Alle reden dus om met hoge verwachtingen uit te kijken naar de deze week verschenen opvolger van Cycles. Common Nation Of Sorrow is met een kleine tweeëndertig minuten muziek aan de korte kant, maar is niet veel korter dan Cycles. Zelf heb ik albums bij voorkeur liever net wat langer, maar Rachel Baiman houdt in het ruime half uur dat Common Nation Of Sorrow duurt wel een hoog niveau vast.

De muzikante uit Nashville produceerde haar vierde album zelf, maar deed voor de mix een beroep op de gerenommeerde producer Tucker Martine, die stapels fantastisch klinkende albums op zijn naam heeft staan. Common Nation Of Sorrow klinkt hier en daar weer net wat traditioneler dan zijn voorganger, maar ook dit keer laat Rachel Baiman zich zeker niet vastpinnen op één genre.

Direct toen de eerste noten van het album door de speakers kwamen wist ik weer waarom ik twee jaar geleden zo onder de indruk was van Cycles. Rachel Baiman beschikt over een hele mooie en warme stem, maar ze zingt ook met veel precisie, wat een enorme muzikaliteit verraadt. Die muzikaliteit hoor je ook in de muziek op het album, die warm en aangenaam klinkt, maar ook vol mooie details zit.

De instrumentatie op Common Nation Of Sorrow wordt gedomineerd door snareninstrumenten, variërend van banjo tot viool, en is subtiel, maar ook veelkleurig. Omdat het tempo meestal laag is en de muziek ingetogen, is het nieuwe album van Rachel Baiman een album dat het met name in de kleine uurtjes geweldig doet.

Niet alleen de muziek, de zang, de songs en de wonderschone harmonieën op Common Nation Of Sorrow zijn zeer de moeite waard, want ook de teksten van Rachel Baiman zijn zeer interessant. De muzikante die uit een socialistisch nest komt, is niet bang voor maatschappijkritische beschouwingen, maar gaat net zo makkelijk in op de lastige economische situatie van veel muzikanten in het post-corona tijdperk, waardoor het nieuwe album van Rachel Baiman in tekstueel opzicht interessanter is dan de albums van de meeste van haar soortgenoten.

Ook Common Nation Of Sorrow doet me af en toe weer wat denken aan de muziek van Gillian Welch, zeker wanneer de banjo domineert in de instrumentatie, maar Rachel Baiman laat net als op Cycles horen dat ze binnen de Amerikaanse rootsmuziek een breed palet kan bestrijken en dat ze zich in het genre makkelijk moet kunnen scharen onder de smaakmakers. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachel Baiman - Cycles - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rachel Baiman - Cycles
Rachel Baiman is pas 30, maar heeft al twee geweldige albums op haar naam staan, die nu worden overtroffen door het prachtige Cycles, dat zich kan meten met de beste rootsalbums van het moment

Heel even moest ik wennen aan het nieuwe en wat vollere geluid van de Amerikaanse singer-songwriter Rachel Baiman, maar de muzikante uit Nashville had me snel te pakken. Het in Australië opgenomen Cycles klinkt niet alleen wat voller, maar ook wat moderner dan de vorige twee albums van Rachel Baiman, die hier en daar wat opschoven richting traditionele Appalachen folk. Cycles blijft echter de rootsmuziek volledig trouw en is een album waarmee Rachel Baiman zich definitief schaart onder de smaakmakers in het genre. En ondertussen worden de songs op het album, die ook nog eens zijn voorzien van sterke teksten, alleen maar beter. Indrukwekkend.

De Amerikaanse singer-songwriter Rachel Baiman debuteerde in 2014 met het uitstekende Speakeasy Man, dat met name in de smaak viel bij liefhebbers van de muziek van de op dat moment nauwelijks productieve Gillian Welch. Rachel Baiman bleek uitstekend uit de voeten te kunnen met de stokoude folk uit de Appalachen, leek qua stem wel wat op Gillian Welch en bleek bovendien zeer goed uit de voeten te kunnen met de banjo en de viool, die ze al vanaf jonge leeftijd op topniveau bespeelt.

Het in 2017 verschenen Shame vond ik nog een stuk beter. Het album liet een net wat voller geluid horen en wist zich bovendien te onderscheiden door de politieke teksten waarin de heilige huisjes in de Verenigde Staten niet werden ontzien. Ook Shame deed met grote regelmaat denken aan het werk van Gillian Welch, maar het zat het eigen geluid van Rachel Baiman nergens in de weg.

Deze week verscheen eindelijk het derde album van de muzikante uit Nashville, Tennessee, en ook Cycles is weer een bijzonder sterk album. In de openingstrack wordt direct duidelijk dat Rachel Baiman haar geluid wat heeft opgepoetst. In deze openingstrack (en titeltrack) zijn zowel de instrumentatie als de vocalen wat voller en eigentijdser dan op het eerste twee albums van de Amerikaanse muzikante en hebben invloeden uit de Appalachen plaats gemaakt voor invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek van dit moment.

Ik was op zich wel gehecht aan het oude geluid van Rachel Baiman, al is het maar vanwege de associaties met de muziek van Gillian Welch, maar aam de andere kant heeft Gillian Welch ons de afgelopen twee jaar in ruimte mate voorzien van muziek en komt het nieuwe geluid van Rachel Baiman als geroepen. De verschillen tussen Cycles en zijn twee voorgangers moeten ook niet overdreven worden.

Ook op haar derde album raakt Rachel Baiman hier en daar nog wel aan de muziek van Gillian Welch, maar op hetzelfde moment laat ze een wat duidelijker eigen geluid horen. De instrumentatie klinkt net wat uitbundiger en de zang is net wat expressiever, maar het heeft veel effect op Cycles dat een vooral eigentijds klinkend rootsalbum met invloeden uit de folk, country en bluegrass is.

Rachel Baiman maakte vier jaar geleden indruk met politiek getinte teksten en ook dit keer bevatten haar songs teksten met inhoud. Veel songs op het album staan stil bij de positie van vrouwen in de Verenigde Staten of juist in de familie van Rachel Baiman, maar ook ander onrecht kan op de aandacht van Rachel Baiman rekenen.

Cycles werd met een aantal muzikanten in het Australische Melbourne opgenomen, met een belangrijke rol voor co-producer Olivia Halley, en klinkt niet alleen wat voller dan de vorige twee albums van Rachel Baiman, maar ook wat veelzijdiger, bijvoorbeeld door de fraaie bijdragen van de elektrische gitaar.

Het is misschien even wennen na de vorige twee albums van de muzikante uit Nashville, maar de wat vollere klanken en de vaak met backing vocals ondersteunde zang overtuigen makkelijk, waarna het album nog een tijdje door kan groeien. Nog meer dan op Speakeasy Man en Shame laat de singer-songwriter uit Nashville, Tennessee, horen dat ze als muzikant, zangeres en als songwriter mee kan met de besten in het genre en Rachel Baiman is pas net 30. Wat een talent, wat een uitstekend album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachel Baiman - Shame - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

n het verleden reserveerde ik de zaterdag op deze BLOG voor onbekend en/of miskend talent in het rootssegment. Het is een categorie waarin Shame van Rachel Baiman uitstekend gepast zou hebben en de plaat is dan ook een goed reden om de speciale zaterdag editie van de krenten uit de pop weer eens nieuw leven in te blazen.

Rachel Baiman is een muzikant uit Nashville, Tennessee, die een paar jaar geleden debuteerde met het uitstekende maar helaas nauwelijks opgemerkte Speakeasy Man (dat ik overigens zelf ook pas deze week heb ontdekt).

De afgelopen jaren timmerde de oorspronkelijk uit Chicago afkomstige singer-songwriter vooral aan de weg als virtuoos op de banjo en de viool en als helft van de 10 String Symphony, dat de afgelopen jaren op flink wat countryplaten te horen was en zelf ook twee platen uitbracht. Ook op Shame laat Rachel Baiman horen dat ze uitstekend uit de voeten kan op de banjo en de viool, maar op haar tweede plaat manifesteert ze zich toch vooral als singer-songwriter.

Op haar debuut uit 2014 coverde Rachel Baiman op fraaie wijze het door Gillian Welch en David Rawlings geschreven Winter's Come And Gone (van Gillian Welch’s tweede plaat Hell Among The Yearlings). De muziek van dit tweetal is ook op Shame een belangrijke inspiratiebron, al kun je natuurlijk ook zeggen dat Rachel Baiman zich op Shame nadrukkelijk heeft laten beïnvloeden door de stokoude folk uit de Appalachen.

Hier laat Rachel Baiman het niet bij. Shame klinkt zo nu en dan als de plaat die de helaas weinige productieve Gillian Welch al een tijd niet meer heeft gemaakt, maar Rachel Baiman kan ook uit de voeten in songs met flink wat invloeden uit de country of in net wat lichtvoetiger klinkende rootssongs. Rachel Baiman’s muzikale held is overigens Courtney Barnett, maar daar hoor ik op Shame (nog) geen invloeden van terug.

In de wat traditionelere songs op de plaat eisen de banjo en de viool van de Amerikaanse singer-songwriter nadrukkelijk en op indrukwekkende wijze de aandacht op, maar Shame valt ook op door subtiel en gloedvol gitaarwerk.

De vergelijking met Gillian Welch ligt niet alleen qua invloeden en in muzikaal opzicht voor de hand. Ook qua stem doet Rachel Baiman wel wat denken aan die van de vrouw die de Appalachen folk in de jaren 90 weer op de kaart zette, al is de stem van Rachel Baiman wel net wat onvaster (en/of emotievoller).

Rachel Baiman laat op Shame horen dat ze een prima songwriter is, maar ook in tekstueel opzicht is de plaat interessant. De Amerikaanse singer-songwriter is sterk geïnteresseerd in de politiek en bezingt op Shame vooral het opgroeien in de Verenigde Staten, waarbij de heilige huisjes het nadrukkelijk moeten ontgelden. Het geeft nog een extra dimensie aan de opvallend sterke tweede plaat van Rachel Baiman. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachel Baiman + Viv & Riley - Kissing Other ppl - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachel Baiman + Viv & Riley - Kissing Other ppl
De Amerikaanse muzikanten Rachel Baiman, Vivian Leva en Riley Calcagno (Viv & Riley) bundelen de krachten op Kissing Other ppl, wat een bijzonder fraai rootsalbum met veel speelplezier en wonderschone harmonieën oplevert

Ik hoor niet heel vaak dat een muzikanten on the road de samenwerking zoeken met hun support act, maar de Amerikaanse singer-songwriter Rachel Baiman deed het en wist haar support act Viv & Riley te verleiden tot een gezamenlijk album. Het zijn drie muzikanten die ik gezien hun albums uit het verleden hoog heb zitten en ook Kissing Other ppl stelt geen moment teleur. Je hoort het plezier dat de drie hadden in de woonkamer van de producer van het project en je hoort bovendien dat hun stemmen prachtig bij elkaar passen. Voor het album van het drietal werden een aantal songs van andere geselecteerd, maar Rachel Baiman + Viv & Riley maken er hun eigen songs van op dit prachtige album.

No Depression was halverwege de jaren 90 een legendarisch muziektijdschrift dat vooral gericht was op het destijds nieuwe genre alt-country en niet voor niets (onder andere) is vernoemd naar het legendarische debuutalbum van de Amerikaanse band Uncle Tupelo. Het tijdschrift bestaat alleen nog online en is tegenwoordig meer gericht op wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek. Ik hou de website van het tijdschrift nog altijd goed in de gaten, want zo af en toe komt er een interessant album voorbij dat verder nauwelijks aandacht krijgt.

Dat gebeurde ook de afgelopen week met een bijzonder mooi album van drie muzikanten die ik heel hoog heb zitten. Ik ben zeer gecharmeerd van alle albums van de uit Nashville, Tennessee, afkomstige singer-songwriter Rachel Baiman en ook het soloalbum van Vivian Leva en de twee albums die ze maakte met Riley Calcagno konden rekenen op mijn sympathie.

Op Kissing Other ppl heeft Rachel Baiman de krachten gebundeld met Vivian Leva en Riley Calcagno, die sinds enkele jaren muziek maken onder de naam Viv & Riley. Het is een samenwerking die wat mij geweldig uitpakt, want het debuutalbum van Rachel Baiman + Viv & Riley is een zeer fraaie aanvulling op beider oeuvres en kan zich meten met de betere rootsalbums van de laatste tijd.

Het idee voor een gezamenlijk album ontstond tijdens de tour die volgde op het laatste album van Rachel Baiman, die Viv & Riley vroeg als support act. Tijdens het reizen tussen de verschillende podia kwam het gesprek op favoriete songs van anderen en tijdens het spelen hiervan bleken de stemmen van de drie prachtig te blenden en uiteindelijk zo mooi dat het zonde was om er niets mee te doen.

De drie trokken voor hun gezamenlijke album naar de studio van producer Greg D. Griffith op het platteland van Connecticut. De studio werd uiteindelijk echter nauwelijks gebruikt, want het grootste deel van de songs op Kissing Other ppl werd opgenomen in de woonkamer van de Amerikaanse producer.

Kissing Other ppl bevat uitsluitend songs van anderen, waaronder songs van Lennon Stella, Wilco, Songs: Ohia, Dr. Dog, Joan Armatrading en Dottie West. Het zijn songs die vrij sober, maar ook bijzonder mooi zijn ingekleurd met vooral gitaren, banjo en viool, met hier en daar wat fraaie uithalen op de elektrische gitaar van Rachel Baiman. Het zijn songs die behoorlijk traditioneel klinken met vooral invloeden uit de Appalachen folk en bluegrass, maar de muziek van Rachel Baiman + Viv & Riley klinkt ook fris.

Rachel Baiman, Vivian Leva en Riley Calcagno beschikken alle drie over een prachtige sten en wisselen de leadzang af op Kissing Other ppl. Ik heb een voorkeur voor de songs waarin Rachel Baiman en Vivian Leva het voortouw nemen, maar ook de songs waarin Riley Calcagno de leadzang voor zijn rekening neemt zijn prachtig, al is het maar omdat Rachel Baiman en Vivian Leva tekenen voor prachtige harmonieën. De harmonieën op het hele album zijn prachtig en dragen stevig bij aan de hoge kwaliteit van KIssing Other ppl.

Het is maar de vraag of de samenwerking tussen de drie een vervolg gaat krijgen, maar de songs op Kissing Other ppl smaken zeker naar meer. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek die Gillian Welch en David Rawlings maken, maar de extra vrouwenstem op het debuutalbum van Rachel Baiman + Viv & Riley heeft absoluut meerwaarde. Wat ben ik blij dat ik wekelijks even kijk op de website van No Depression, want anders had ik dit bijzonder mooie album met een klein half uur vocale pracht zomaar kunnen missen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rachel Bobbitt - Swimming Towards The Sand - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rachel Bobbitt - Swimming Towards The Sand
Swimming Towards The Sand van de Canadese muzikante Rachel Bobbitt heeft nog niet veel aandacht gekregen, maar het is een interessant album, dat vaak doet wat je niet verwacht, maar desondanks zeer toegankelijk is

Laat het debuutalbum van Rachel Bobbitt door de speakers komen en je hoort steeds weer wat anders. In muzikaal opzicht kan de Canadese muzikante meerdere kanten op en dat kan ze ook met haar stem. Het is een stem die vrijwel altijd bijzonder mooi klinkt en de songs op Swimming Towards The Sand net dat beetje extra geeft dat nodig is om op te vallen. Opvallen doet de muzikante uit Toronto ook met haar songs, die lastig in een hokje zijn te duwen, en met haar muziek, die makkelijk schakelt tussen verschillende genres. Het is even wennen misschien, maar uiteindelijk is het moeilijk om niet te vallen voor de bijzondere muzikale charmes van Rachel Bobbitt.

Ik weet meestal vrij snel of een album iets voor mij is of niet, maar ik heb, zeker voor mijn doen, best lang geworsteld met Swimming Towards The Sand van Rachel Bobbitt. De ene keer vond ik het album te zweverig, de volgende keer juist weer teveel pop en zo hoorde ik nog veel meer dingen die me afwisselend wel en niet bevielen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit, maar voorlopig geef ik het album het voordeel van de twijfel, al is het maar omdat het ook wel leuk is om in verwarring te worden gebracht door een album dat me zo verschillend weet te raken.

Het is sowieso een klein wonder dat ik het album van de muzikante uit Toronto heb ontdekt, want er is de afgelopen week niet heel veel aandacht besteed aan wat volgens mij het officiële debuutalbum is van Rachel Bobbitt. Ik zie op Spotify nog een album dat ze maakte met iemand anders (Justice Der) en op haar bandcamp pagina een hele serie losse tracks en EP’s, maar Swimming Towards The Sand is voor zover ik kan zien het eerste volwaardige album dat alleen haar naam op de cover heeft staan.

Het is een album dat zoals gezegd niet zo makkelijk is te plaatsen. De muziek van Rachel Bobbitt heeft soms een wat zweverig karakter, wat vooral te maken heeft met de wijze waarop de zang en de synths zijn opgenomen. De zang klinkt op het hele album bijzonder en over het algemeen bijzonder mooi, maar Rachel Bobbitt draait met haar stem ook haar hand niet om voor redelijk rechttoe rechtaan indierock en kan ook zomaar het soort pop maken dat momenteel gemeengoed is.

En net als je denkt te weten wat je aan haar hebt kiest de Canadese muzikante voor klanken en zang die herinneren aan de keer dat ik Nico en haar harmonium zag op een klein Rotterdams podium. De muziek van Rachel Bobbitt klinkt dan opeens bezwerend, maar kan niet veel later weer zomaar omslaan in de richting van makkelijk verleidende indiepop of pop met een hang naar een ver verleden.

Swimming Towards The Sand is hierdoor een draak van een album voor een ieder die albums graag met veel precisie in hokjes propt, maar het onvoorspelbare karakter van de songs op het debuutalbum van Rachel Bobbitt geeft het album ook een bijzondere charme en kracht.

Rachel Bobbitt groeide op in Canada, op het platteland van Nova Scotia, maar ze nam haar nieuwe album op in Los Angeles. De Canadese muzikante heeft van beide uitersten wat meegenomen, want Swimming Towards The Sand is afwisselend een album van weidse landschappen met een winters karakter en een album met de dynamiek van de grote stad.

Ik moest er een tijd aan wennen, maar hoe vaker ik naar het debuutalbum van Rachel Bobbitt luister, hoe meer ik onder de indruk raak van het album. Ik ben niet alleen onder de indruk van de wijze waarop het album steeds van kleur verschiet, maar ook van de songs op het album, van de fraaie klanken waarin de fraaie gitaren en synths strijden om de aandacht en zeker ook van de stem van Rachel Bobbitt die prachtig zingt en wiens stem ik steeds meer ga waarderen.

Swimming Towards The Sand is een album dat ik de afgelopen week zomaar aan de kant had kunnen schuiven omdat ik er onvoldoende grip op kreeg, maar het debuutalbum van Rachel Bobbitt is ook een album dat zomaar in mijn jaarlijstje kan terecht komen. Ik durf het allemaal nog niet te voorspellen, maar mijn twijfel over de kwaliteit van het album is tijdens het typen van deze recensie definitief verdwenen. Ik zou er zeker eens naar luisteren de komende tijd. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachel Chinouriri - What A Devastating Turn Of Events - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rachel Chinouriri - What A Devastating Turn Of Events
Het debuutalbum van de Britse muzikante Rachel Chinouriri bleef bij mij onder de radar, maar het Amerikaanse Paste heeft gelijk wanneer het zegt dat What A Devastating Turn Of Events een van de beste popalbums van 2024 is

Frequente bezoekers van TikTok weten het al lang, maar voor mij was het twee maanden geleden verschenen debuutalbum van de Britse muzikante Rachel Chinouriri een complete verrassing. What A Devastating Turn Of Events had ik zelf waarschijnlijk nooit opgepikt, maar gelukkig zijn er vaste tipgevers van grote waarde. Op haar debuutalbum schakelt Rachel Chinouriri verrassend makkelijk tussen stijlen en ze kan overal mee uit de voeten. In productioneel en muzikaal opzicht klinkt het allemaal prachtig, maar het zijn de persoonlijke en buitengewoon veelzijdige songs van Rachel Chinouriri en haar bijzondere stem die het album optillen tot grote hoogten.

De Amerikaanse muziekwebsite Paste was er deze week snel bij en publiceerde nog voor de zesde maand van het jaar er op zat het lijstje met de beste albums van de eerste helft van 2024. Het is voor een belangrijk deel een andere lijst dan ik zou maken, maar heel veel verrassingen kwam ik ook niet tegen. Op basis van de lijst van Paste werd ik wel nieuwsgierig naar het nog niet eens zo heel lang verschenen debuutalbum van de Britse muzikante Rachel Chinouriri.

Ik heb een kleine twee maanden geleden niet veel gelezen over What A Devastating Turn Of Events en heb destijds ook niet naar het album geluisterd. Toen Paste het album eerder deze week omschreef als ‘the year’s most emotionally and sonically striking coming-of-age concept album’ werd ik echter nieuwsgierig naar het album. Die nieuwsgierigheid werd verder aangewakkerd door de beschrijving door Paste van de muziek van de Britse muzikante, die zich niet in een hokje laat vangen.

Laat ik met het laatste beginnen. What A Devastating Turn Of Events opent als een indiepop album, al klinkt de Britse Rachel Chinouriri anders dan haar Amerikaanse collega’s. Invloeden uit de indiepop krijgen al snel gezelschap van invloeden uit de indierock, maar als de gitaarmuren hoger worden dan gebruikelijk in het genre schuift de Britse muzikante met Zimbabwaanse wortels voorzichtig op richting shoegaze.

What A Devastating Turn Of Events is dan pas een paar minuten onderweg, maar is al een paar keer van kleur verschoten. Dat blijft het album doen, want Rachel Chinouriri is niet vies van indiepop en indierock, maar heeft een even groot zwak voor pure pop en voor muziek die zich vooral heeft laten beïnvloeden door de zwarte muziek. En ze kan ook uit de voeten met uiterst ingetogen folky songs.

Ik had de naam van Rachel Chinouriri echt nog nooit gehoord, maar dat is voor frequente bezoekers van TikTok wel anders. Haar status op dit platform heeft er voor gezorgd dat haar platenmaatschappij een uit de klassen gewassen blik producers en muzikanten heeft open getrokken voor What A Devastating Turn Of Events. Het zorgt er voor dat het album hinkt op meerdere gedachten, maar ik vind het in het geval van Rachel Chinouriri niet storend.

Het heeft zeker te maken met het emotionele karakter van haar songs. Bijna iedereen van de leeftijd van de Britse muzikante worstelt met het volwassen worden, maar op de weg van Rachel Chinouriri waren de hobbels hoger en de kuilen dieper. Dat hoor je vooral op het eerste deel van het album, maar dat het nog erger kan staat centraal op het donkerder gekleurde en meer ingetogen tweede deel van het album, zoals in de titelsong, die gaat over een nichtje van Rachel Chinouriri in Zimbabwe, die na een ongewenste zwangerschap zelfmoord als enige uitweg zag.

Het emotionele karakter van de songs op What A Devastating Turn Of Events geeft een extra dimensie aan de muziek van Rachel Chinouriri, die ook makkelijk indruk maakt met afwisselend aanstekelijke en intieme songs, een veelkleurige instrumentatie en een bijzondere stem. Vorig jaar vond ik het wat atypische debuutalbum van Chappell Roan met afstand het beste (indie)pop album van het jaar. Hoe het dit jaar gaat lopen durf ik niet te voorspellen, maar als het fascinerende What A Devastating Turn Of Events zich zo blijft opdringen als op het moment, kan het debuutalbum van Rachel Chinouriri wel eens ver gaan komen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rachel Sermanni - Tied To The Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Rachel Sermanni ken ik nog van haar al weer bijna drie jaar oude debuut Under Mountains. Op dit debuut verwerkte de Schotse singer-songwriter invloeden uit de Britse folk in prachtige, vooral uiterst ingetogen, popliedjes.

Deze mooie en ingetogen popliedjes zijn ook te vinden op Tied To The Moon, maar Rachel Sermanni heeft de afgelopen jaren ook gewerkt aan een duidelijk eigen geluid, dat uiteindelijk vorm kreeg in een afgelegen Canadees appartement.

Het is een rauwer, donkerder en vooral ook grilliger geluid, waarin de akoestische instrumenten van Under Mountains zijn vervangen door stevige elektrische gitaarlijnen en bezwerende orgels en synths.

Tied To The Moon is in deze tracks meer psychedelisch dan folky en opvallend duister en bezwerend. Het is een geluid dat me wel bevalt, al verlang je na een paar minuten duisternis ook wel naar de zo mooie en heldere folksongs van het debuut van Rachel Sermanni.

De Schotse singer-songwriter heeft hierin voorzien, want Tied To The Moon bevat ook een aantal songs die niet hadden misstaan op haar debuut. Het zijn uitersten die de nieuwe plaat van Rachel Sermanni voorzien van veel dynamiek, avontuur en kracht.

Tied To The Moon is een stuk minder eenvormig dan het nog altijd prima debuut en is bovendien eigenzinniger. Rachel Sermanni kleurde op haar debuut nog vooral binnen de lijntjes van de Britse folk, maar durft nu haar vleugels uit te slaan op een plaat die op een duidelijk hoger niveau ligt dan dit debuut en zich vrij makkelijk weet te onderscheiden van de platen van haar soortgenoten.

De bezwerende kracht van Tied To The Moon komt overigens het best tot zijn recht wanneer je de plaat met de koptelefoon beluistert en vrijwel iedere subtiele noot aan komt. Prachtige plaat van een groot talent. Erwin Zijleman

Pas in januari uit in Nederland, maar ik ben blij dat ik hem nu al heb gehoord. Stemmige wintermuziek met invloeden uit de new age, klassieke muziek en pop. Van de zangeres van Cat's Eyes.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Rachel Zeffira - The Deserters - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Racing Mount Pleasant - Racing Mount Pleasant
De Amerikaanse band Racing Mount Pleasant pakt op haar titelloze album flink uit met ondere blazers, wat een soms bombastisch en soms sober geluid oplevert, dat in beide gevallen flink intrigeert en fraai betovert

Ik had een paar dagen geleden nog nooit van Racing Mount Pleasant gehoord en was vast niet de enige. Het tweede album van de band uit Michigan stond de afgelopen dagen echter flink in de spotlights en dat is niet voor niets. Racing Mount Pleasant heeft, onder andere door het stevig inzetten van blazers, een verrassend geluid en het is een geluid dat een album lang alle kanten op kan. Het is een geluid dat makkelijk schakelt tussen uitersten en dat ondanks invloeden uit meerdere genres nauwelijks in een hokje is te duwen. Het is op zich niet mijn muziek, maar de muziek van Racing Mount Pleasant intrigeert me hopeloos en blijkt steeds vaker van een bijzondere schoonheid.

De critici waren de afgelopen week vrijwel unaniem in hun oordeel dat het titelloze album van de band Racing Mount Pleasant hoort bij de meest interessante releases van deze week. Ik had zelf nog niet eerder van de band gehoord en ging er vanwege een album zonder titel van uit dat het ging om een debuutalbum, maar Racing Mount Pleasant, dat zichzelf eerder Kingfisher noemde, debuteerde in 2022 al met het album Grip Your Fist, I'm Heaven Bound.

Het is een album dat veel minder aandacht kreeg dan het deze week verschenen album. Of dat terecht is ga ik later nog wel eens ontdekken, want voorlopig heb ik mijn handen vol aan het tweede album van de band uit Ann Arbor, Michigan. Overigens waren niet alle critici overtuigd van de kwaliteiten van het album, want Pitchfork heeft slechts een mager zesje over voor de muziek van Racing Mount Pleasure en dat is nog veel als een recensie opent met een zin als “Some bands sound like a bunch of college kids who thought it would be cool to speedrun the first three years of Arcade Fire, and Racing Mount Pleasant is one of them.”

Toen ik zelf voor het eerst luisterde naar het album hoorde ik ook wel iets van Arcade Fire, maar veel meer van de originele line-up van Black Country, New Road. Dat heeft vooral te maken met de zang en het ruime gebruik van blazers, want die zijn bij beide bands sfeerbepalend.

Ik vind het niet zo makkelijk om de muziek van Racing Mount Pleasant te typen en daar sta ik niet alleen in. Pitchfork heeft het over “a panoramic sweep of post-rock with the intimacy of Midwest emo” en in andere recensies wordt onder andere gesproken over indiefolk, chamber pop, Midwest emo, garagerock of “the intimacy of folk music, the dynamics of shoegaze, the details of electronica, and the arrangements of jazz and classical crossovers”.

Ik kan zelf niet beters verzinnen en hou het er maar op dat Racing Mount Pleasant een bijzondere draai geeft aan invloeden uit met name de folk. Het is een zeer sfeervolle draai, zeker wanneer de saxofoon en de trompet de hoofdrol opeisen, maar ook als de blazers even naar de achtergrond verschijnen is de muziek van de Amerikaanse band zeer sfeervol.

De band en de ingevlogen gastmuzikanten voegen ook nog gitaren, synths en strijkers toe aan het sfeervolle geluid, dat ook is volgestopt met dynamiek. Het combineert allemaal prachtig met de zang, die in het volle geluid ook vaak genoegen moet nemen met een bijrol. Wanneer de band alle registers opentrekt klinkt de muziek op het album voorzichtig pompeus of zelfs overdadig, maar Racing Mount Pleasant kan ook fraai gas terug nemen.

In de meest bombastische passages vind ik het allemaal wat veel van het goede, zeker wanneer de blazers ook nog eens voluit gaan, maar fascinerend is het absoluut. De meer ingetogen passages spreken me meer aan, want deze zijn echt heel mooi en onvergelijkbaar met de meeste andere muziek die ik ken.

Ik begrijp alle ophef rond het album dus wel, ondanks het feit dat dit niet het soort muziek is waar ik vaak of graag naar luister. Het tweede album van Racing Mount Pleasant duurt bijna een uur en heeft in dat uur verschrikkelijk veel te bieden. Het is een album dat over een paar maanden in talloze jaarlijstjes gaat opduiken of vergeten is. Wat mij betreft verdient de Amerikaanse band het eerste. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Racyne Parker - Will You Go With Me?
Het is dringen binnen de Nashville countrypop van het moment, maar Racyne Parker laat op haar debuutalbum Will You Go With Me? horen dat ze geschaard moet worden onder de beloften in het genre

Ik heb de afgelopen jaren een enorm zwak voor countrypop, wat me een flinke stapel albums heeft opgeleverd die ik eindeloos wil koesteren. Of het debuutalbum van de Amerikaanse singer-songwriter Racyne Parker ook zo’n album gaat worden zal de tijd leren, maar ik ben nu al wel zeer gecharmeerd van Will You Go With Me?, het debuutalbum van de muzikante uit Seattle. Het is een album met meer country en folk dan pop, met een fraai klinkend geluid dat vooral bestaat uit snareninstrumenten, met een mooie stem die is gemaakt voor het genre en met een serie aansprekende songs. Voorspellen blijft lastig, maar met een beetje geluk gaat Racyne Parker het zeker maken.

Werp een blik op de cover van Will You Go With Me? van Racyne Parker en je kunt met een hoge mate van zekerheid concluderen dat het gaat om een countrypop album. Dat is voor menigeen een reden om het album terzijde te leggen, maar het is voor mij een aanmoediging om het te beluisteren.

Nu wordt er op het moment heel veel countrypop gemaakt en helaas ook flink wat hele slechte countrypop, maar zo af en toe zit er een album tussen waar ik wel heel enthousiast over wordt. Will You Go With Me? van Racyne Parker is wat mij betreft zo’n album.

Iedereen die mijn favoriete countrypop albums kent weet dat dit betekent dat er op het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante meer country (en folk) dan pop te horen is, dat het album zowel in muzikaal als in vocaal opzicht aansprekend is en dat de vele clichés uit de countrypop in bescheiden mate worden ingezet. Het zijn voorwaarden waaraan het debuutalbum van Racyne Parker zeker voldoet.

De songs van de singer-songwriter die opgroeide op het platteland in Oregon, bevatten vooral invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek in het algemeen en de country en folk in het bijzonder en als er al invloeden uit de pop worden toegevoegd zijn het over het algemeen subtiele invloeden. De songs op Will You Go With Me? zijn wel stuk voor stuk van het toegankelijke en aanstekelijke soort, waardoor het etiket countrypop niet misstaat.

Racyne Parker heeft volgens de informatie op het Internet na Denver, Colorado, nu Seattle, Washington, als thuisbasis, maar haar debuutalbum werd opgenomen in Nashville, Tennessee, waar de meeste en de beste countrypop van het moment wordt gemaakt. Het opnemen van een album in de hoofdstad van de Amerikaanse country(pop) heeft natuurlijk ook voordelen, want Racyne Parker kon als debuterend muzikante beschikken over een stel uitstekende muzikanten.

Het zijn muzikanten die vooral een breed assortiment aan snareninstrumenten inzetten op het album, waaronder naast gitaren de pedal steel, de banjo en de mandoline. Het levert een gloedvol geluid op dat ook liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek zonder invloeden uit de pop aan zal spreken.

Het is bovendien een geluid dat de stem van Racyne Parker fraai ondersteunt. De Amerikaanse muzikante beschikt over het soort stem dat je vaker hoort in de countrypop van het moment, maar ondanks het feit dat Racyne Parker er op de cover van haar album nog behoorlijk jong uitziet beschikt ze over een stem met een ruw en doorleefd randje.

De mooie snarenklanken en de trefzekere zang van Racyne Parker zijn verpakt in lekker in het gehoor liggende songs. Het zijn songs die zich makkelijk opdringen en het zijn bovendien songs die zuinig om gaan met het verwerken van de talloze clichés uit het genre.

Will You Go With Me? is een aansprekend countrypop album en dat dankt het album ook aan de veelzijdigheid van de songs op het album. Racyne Parker schakelt makkelijk tussen lekker in het gehoor liggende countrypop songs en songs die wat dichter tegen de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek aan liggen en ook dat is een pré.

Ik lees tot dusver helaas nog bedroevend weinig over het album, maar Racyne Parker heeft met Will You Go With Me? een countrypop album afgeleverd dat wat mij betreft alles heeft wat een aansprekend album in het genre nodig heeft. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Radio Carver - Hopes On The Horizon - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wrecking Ball. Het is een memorabele song van Neil Young, het is één van de betere albums van Emmylou Harris, het is één van de mindere albums van Bruce Springsteen, het is een aardige song van Gillian Welch en het is een op zijn minst veelbesproken song van Miley Cyrus (al lag dat meer aan de videoclip dan aan de song).

Wrecking Ball was echter precies drie jaar geleden ook het officiële debuut van de uit Antwerpen afkomstige band Radio Carver. Het was een debuut dat indruk maakte met spannende alt-country muziek met uitstapjes naar omliggende genres. Het was ook een debuut dat deed uitzien naar veel meer, waardoor mijn verwachtingen met betrekking tot de nieuwe plaat van Radio Carver hooggespannen waren.

We hebben relatief lang op deze nieuwe plaat moeten wachten, maar Hopes On The Horizon voldoet gelukkig volledig aan mijn hooggespannen verwachtingen en weet deze meer dan eens te overtreffen.

Ook op Hopes On The Horizon maakt Radio Carver weer muziek die met een beetje fantasie in het hokje alt-country is te duwen, maar de band uit Antwerpen zoekt ook dit keer weer nadrukkelijk de grenzen van het genre op.

In een aantal tracks krijgt de muziek van Radio Carver een stevige rockinjectie, maar Hopes On The Horizon schuift net zo makkelijk op richting funk, blues of psychedelica (de naam Pink Floyd is een paar keer opgekomen) of richting alle uithoeken van het alt-country genre.

Zeker in de meer ingetogen passages, en dat zijn heel wat, leunt Radio Carver comfortabel op de uitstekende vocalen van Koen de Roovere, die ook dit keer weer bijzonder fraai wordt bijgestaan door zangeres Eva de Bie.

De wat minder ingetogen passages vallen op door lekker stevig gitaarwerk dat meer dan eens herinnert aan dat van Neil Young en zijn Crazy Horse, maar Radio Carver verrijkt haar muziek dit keer ook met elektronica en samples, wat de muziek van de Belgische band met enige regelmaat een wat beklemmend karakter geeft.

Vanwege alle dynamiek in de songs van Radio Carver is Hopes On The Horizon een nog veelzijdiger album dan zijn voorganger. Veelzijdigheid is zeker geen garantie voor een goed album, maar in het geval van Radio Carver heeft het een bijzonder positief effect op de kwaliteit van het album.

Hopes On The Horizon is een album vol songs die over het algemeen niet de makkelijkste weg kiezen. Radio Carver schrijft nauwelijks songs die na één keer blijven hangen, maar het zijn wel altijd songs die je onmiddellijk nieuwsgierig maken.

Wanneer ik Hopes On The Horizon vergelijk met Wrecking Ball vind ik eigenlijk alles beter. De zang is intenser, de instrumentatie is veelzijdiger en scherper en de songs zijn aansprekender, weemoediger en laten bovendien meer diepgang horen.

Zeker wanneer Koen de Roovere en Eva de Bie elkaar in vocaal opzicht naar grote hoogten tillen maakt Radio Carver diepe indruk, maar ook het gitaarwerk op de plaat, het heerlijke orgeltje, de inventieve ritmesectie en de productie van de plaat onderscheiden zich met speels gemak van de grauwe middenmoot.

Het zorgt ervoor dat Radio Carver wederom een plaat heeft gemaakt die kan concurreren met het beste uit de Amerikaanse alt-country en die bovendien iets toevoegt aan de typisch Amerikaanse alt-country. Ook liefhebbers van eigenzinnige rockmuziek zijn bij Radio Carver echter aan het juiste adres.

Met Hopes On The Horizon schaart Radio Carver zich wat mij betreft onder het beste dat België momenteel te bieden heeft en dat is heel wat. Prachtige plaat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Radiohead - A Moon Shaped Pool - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zondag was er bijna uit het niets nieuw werk van Radiohead en inmiddels is A Moon Shaped Pool absoluut de meest besproken plaat van het moment.

A Moon Shaped Pool volgt op een stilte die bijna vijf jaar duurde en is de opvolger van The King Of Limbs.

Dat was overigens een plaat die ik na enige gewenning best kon waarderen, maar die ik na het schrijven van mijn recensie op deze BLOG volgens mij nooit meer heb gedraaid.

Muziek van Radiohead beluister ik sowieso maar zelden en als ik al een plaat van de band opzet is het vrijwel altijd het geweldige The Bends uit 1995.

Ik begon dus zeker niet met hooggespannen verwachtingen aan de beluistering van A Moon Shaped Pool, maar wat is dit een mooie en bijzondere plaat.

Radiohead maakte na The Bends vooral muziek die bij mij tegen de haren in streek, maar de nieuwe plaat van de Britse band is verrassend toegankelijk. Dat betekent nog niet direct dat A Moon Shaped Pool ook een makkelijke plaat is, want de songs op de plaat zitten vol bijzondere verrassingen.

De nieuwe plaat van Radiohead klinkt verrassend toegankelijk omdat veel songs op de plaat geworteld lijken in Britse folk, waarbij met name de muziek van John Martyn met enige regelmaat opduikt als referentiemateriaal. Radiohead maakt van deze songs typische Radiohead songs door de spannende en bijzonder fraaie arrangementen en de zo kenmerkende zang van Thom Yorke.

In de arrangementen is een belangrijke rol weggelegd voor de strijkers van de London Contemporary Orchestra, die zorgen voor prachtige spanningsbogen. Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je dat ook de andere instrumenten op de plaat zorgen voor prachtige accenten.

Zeer incidenteel is geweldig gitaarwerk te horen, zo nu en dan bewandelt de elektronica zeer avontuurlijke wegen en tenslotte zorgt wonderschoon pianospel meer dan eens voor een bijna serene rust.

A Moon Shaped Pool is een behoorlijk ingetogen plaat, maar wat gebeurt er onder de op het oog kalme oppervlakte verschrikkelijk veel en wat is het allemaal mooi en bijzonder.

Radiohead vond zich op bijna al haar vorige platen opnieuw uit, maar op A Moon Shaped Pool klinkt de band vooral als zichzelf en is citeren uit het eigen verleden eens geen probleem.

Ik heb A Moon Shaped Pool inmiddels een aantal keren gehoord en iedere keer hoor ik weer nieuwe dingen en word ik weer verrast door de schoonheid van de songs, de vocalen en de instrumentatie. Volgens mij heeft Radiohead een plaat gemaakt die ik net zo vaak zal gaan beluisteren als het tot voor kort onaantastbaar geachte The Bends. Voor mij een enorme verrassing. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rahill - Flowers At Your Feet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rahill - Flowers At Your Feet
Rahill (Jamalifard) timmerde in kleine kring aan de weg met haar band Habibi, maar slaat nu nieuwe wegen in op een veelkleurig en avontuurlijk soloalbum, dat veertien tracks lang diepe indruk maakt

Flowers At Your Feet krijgt nog niet heel veel aandacht, maar het is absoluut een van de belangrijkere releases van deze week. Rahill (Jamalifard) maakte al twee prima albums met haar band Habibi, maar levert nu een nog indrukwekkender album af. Het debuutalbum van Rahill valt op door een bonte mix van invloeden, waaronder vooral invloeden uit de jazz, soul en triphop, maar de Amerikaanse muzikante sleept er vervolgens van alles bij. Producer Alex Epton tekent voor een fantastisch geluid, terwijl Rahill indruk maakt als zangeres en songwriter. Het levert een heerlijk debuutalbum op, dat bij iedere keer horen weer goed is voor nieuwe verrassingen.

De naam Rahill deed bij mij niet direct een belletje rinkelen, maar ik weet inmiddels dat het het alter ego van de uit Brooklyn, New York, afkomstige muzikante Rahill Jamalifard is. Deze Rahill Jamalifard stond een jaar of tien geleden aan de basis van de band Habibi, die helaas weinig aandacht trok met haar debuutalbum, maar in 2020 wel zeer lovende recensies binnenhaalde voor het uitstekende Anywhere But Here.

Ik omschreef het album ruim drie jaar geleden op de krenten uit de pop als “Phil Spector girlpop met The Undertones als begeleidingsband en het jonge Bananarama als achtergrondkoortje”. Dat is zonder het album te kennen waarschijnlijk een weinig waardevolle omschrijving, maar het zal wel duidelijk zijn dat de muziek van Habibi zich niet makkelijk in een hokje liet duwen.

Rahill Jamalifard tapt op haar eerste soloalbum uit een ander vaatje dan ze drie jaar geleden deed met haar band, want de mix van garagerock, new wave, psychedelica en een handvol andere invloeden heeft plaatsgemaakt voor een geluid waarin vooral invloeden uit de jazz, soul, triphop en hiphop wordt verwerkt. Hier blijft het niet bij, want Flowers At Your Feet is een conceptalbum waarop de Iraanse afkomst en de jeugd van Rahill Jamalifard een belangrijke rol spelen en ook dat heeft hier en daar invloed op de muziek op het album.

Rahill heeft een eenheid van de songs op haar debuutalbum gemaakt door allerlei geluidsfragmenten toe te voegen aan de songs, maar in die songs kan het echt alle kanten op. Het album opent met zwoele jazzy soul, waarna stuwende ritmes de muziek van Rahill de kant van de triphop op duwen, met fraaie jazzy blazers als extra ingrediënt. In de derde track kiest de Amerikaanse muzikante voor een vleugje reggae, om een track later weer op te schuiven richting een zwoele mix van hiphop en R&B pop. En zo gebeurt er in iedere track weer wat anders, want Rahill kan ook uit de voeten met indiepop en verwerkt, net als op het album van Habibi, af en toe op subtiele wijze invloeden uit de muziek die in het Midden-Oosten wordt gemaakt.

Het knappe van het debuut van Rahill is dat het geen bonte lappendeken is geworden, want alle invloeden zijn op inventieve wijze aan elkaar gesmeed. Flowers At Your Feet werd gemaakt met producer Alex Epton, die eerder werkte met onder andere Vampire Weekend, Arca, FKA twigs en David Byrne. De Amerikaanse producer heeft het debuutalbum van Rahill voorzien van een avontuurlijk geluid waarin organische en elektronische klanken fraai samenvloeien en waarin zowel ruimte is voor laid-back als meer uptempo tracks.

Flowers At Your Feet bevat een aantal tracks waarmee Rahill zich moeiteloos kan scharen onder de betere R&B en soulzangeressen van het moment, maar ze kleurt in de andere tracks waarschijnlijk net wat te veel buiten de lijntjes om in hele brede kring in de smaak te vallen. Ik lees nog niet heel veel over het debuutalbum van Rahill en dat verbaast me, want het is echt een sensationeel goed album, dat niet alleen vol staat met geweldige songs, maar dat ook continu de fantasie prikkelt. In muzikaal opzicht is Flower At Your Feet een buitengewoon fascinerende roller coaster ride, maar ook in vocaal opzicht maakt Rahill makkelijk indruk met een stem die steeds weer net wat anders klinkt, maar altijd overtuigt. Razend knap album. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Rahim Redcar - HOPECORE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Rahim Redcar - HOPECORE
Christine And The Queens is nu Rahim Redcar en buiten een nieuwe naam is er ook andere muziek, die wat meer op de dansvloer is gericht, maar op zijn minst bij vlagen interessant of zelfs intrigerend is

Ik ben zeer gecharmeerd van de vier albums van Christine And The Queens en vond met name het vorig jaar verschenen PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE een fantastisch album en wat mij betreft een van de beste albums van de afgelopen jaren. Het onder de naam Rahim Redcar uitgebrachte HOPECORE bevalt me minder goed en in eerste instantie kon ik zelfs heel weinig met dit door stevig aangezette beats gedomineerde album. Uiteindelijk viel er echter toch wel het een en ander op zijn plek, zeker in de twintig minuten durende track, die weer wat dichter tegen het laatste album van Christine And The Queens aankruipt. Het is nog even wennen aan Rahim Redcar, maar de potentie is er wat mij betreft nog steeds.

In de zomer van 2014 verscheen in Frankrijk Chaleur Humaine, het debuutalbum van Christine And The Queens. Het project van Héloïse Létissier brak in Frankrijk onmiddellijk door, maar in Nederland duurde dit tot het voorjaar van 2015, toen het album ook in het Engels werd uitgebracht (persoonlijk vind ik de Franstalige versie overigens veel beter). Vervolgens was er ook hier geen houden aan.

Christine And The Queens bevestigde de sterrenstatus in 2018 met het album Chris, dat een wat meer mainstream geluid liet horen en eveneens zowel in het Frans als in het Engels werd uitgebracht. Vervolgens was het een paar jaar stil rond de Franse muzikant, die een andere identiteit en een andere naam aannam. In 2022 en 2023 werden echter nog twee albums onder de naam Christine And The Queens uitgebracht en beide albums zijn wat mij betreft ware meesterwerken.

Zowel op Redcar Les Adorables Étoiles uit 2022 als op PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE uit 2023 is een complexer, maar razend interessant geluid te horen. Het laatstgenoemde album rekende ik tot de allerbeste albums van 2023 en daar sta ik nog steeds volledig achter.

Het ruim anderhalf uur durende PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE is wat mij betreft een schoolvoorbeeld van moderne en avontuurlijke popmuziek, waardoor ik met hooggespannen verwachtingen uitkeek naar het vervolg. Dat vervolg verscheen een paar maanden geleden en was, zeker in eerste instantie een enorme teleurstelling.

HOPECORE is uitgebracht onder de naam Rahim Redcar, waarmee definitief een streep lijkt gezet onder de naam Christine And The Queens. Samen met de naamsverandering heeft helaas ook een muzikale aardverschuiving plaatsgevonden. Op HOPECORE draait alles om de beats, waarmee het, zeker bij eerste beluistering, meer een album voor de dansvloer dan voor de woonkamer is.

Met 50 minuten muziek heeft ook Rahim Redcar weer een relatief lang album afgeleverd, al duurt een van de zeven tracks al ruim twintig minuten. Ik heb geen groot liefhebber van dance, waardoor HOPECORE voor mij flink doorbijten was en is. Toen ik het album voor de eerste keer luisterde hoorde ik vooral de beats en sleepte het album zich wat monotoon door, zonder mij te raken.

Ik vind HOPECORE nog altijd minder goed dan de eerste twee albums van Christine And The Queens en echt veel minder goed dan Redcar Les Adorables Étoiles en PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE, maar toen ik wat gewend was geraakt aan het album van Rahim Redcar hoorde ik wel wat meer in de songs op HOPECORE.

De beats zijn naar mijn smaak wat te zwaar aangezet, maar de andere elektronica die wordt ingezet op het album klinkt interessant en ook over de zang ben ik wel weer te spreken. Verder is Rahim Redcar er in geslaagd om aanstekelijke songs te schrijven die ook ruimte laten voor experiment.

De laatste twee albums van Christine And The Queens vielen op door de grote variëteit aan klanken en de enorme dynamiek. Op HOPECORE krijgen we meer eenheidsworst voorgeschoteld, maar gelukkig is er ook nog de track OPERA – I UNDERSTAND, die wat dichter bij de songs op PARANOÏA, ANGELS, TRUE LOVE ligt. En laat nou net deze track ruim twintig minuten duren. HOPECORE is het grootste deel van de tijd niet mijn ding, maar ook de muziek van Rahim Redcar is intrigerend en bij vlagen toch weer prachtig. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rainbow Girls - Give The People What They Want - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rainbow Girls - Give The People What They Want
Bij toeval ontdekt, maar het begin vorig jaar al verschenen album van het Amerikaanse drietal Rainbow Girls is echt veel te mooi en te bijzonder om te laten liggen

Rainbow Girls timmert al een jaar of tien aan de weg en heeft in die tien jaar meerdere muzikale wegen bewandeld. Sinds het drietal kiest voor traditioneel klinkende Amerikaanse rootsmuziek met een hoofdrol voor geweldige vocalen en wonderschone harmonieën gaat het de band voor de wind. Daar valt niets op af te dingen. Luister maar eens naar het begin vorig jaar al verschenen Give The People What They Want, waarop Rainbow Girls op bijzondere wijze songs van anderen vertolkt. De instrumentatie is meestal sober maar fraai, de zang is keer op keer wonderschoon. De gouden keeltjes van Rainbow Girls verdienen daarom echt alle aandacht, ook al is dit album al meer dan een jaar oud.

Vorige week maakte ik tijdens de beluistering van het nieuwe album van de Amerikaanse singer-songwriter John Craigie voor het eerst kennis met de fraaie stemmen van de Rainbow Girls. Het maakte me nieuwsgierig naar de muziek van deze band, waarna ik op Spotify al snel het vorig jaar verschenen Give The People What They Want tegen kwam.

Rainbow Girls is een damestrio uit Sebastopol, California, dat bestaat Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn. De band bestaat al een jaar of tien, maar maakte in haar jongere jaren totaal andere muziek dan in het recente verleden.

Een paar jaar geleden schoof Rainbow Girls op richting de traditionele Amerikaanse rootsmuziek. Een cover van Down Home Girl, in 1964 opgenomen door Alvin Robinson, maar vooral bekend van de versie die de Rolling Stones een jaar later opnamen (waarna onder andere The Coasters en Old Crow Medicine Show zich nog vergrepen aan de song), trok zoveel aandacht dat de roep om een album zo luid werd dat Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn in een vloek en een zucht Give The People What They Want opnamen.

Het album met de titel die de lading derhalve dekt, verscheen begin vorig jaar en heeft mij nooit bereikt, tot de Rainbow Girls via het album van John Craigie alsnog mijn aandacht trokken. Ik ben blij dat ik de muziek van Rainbow Girls alsnog heb ontdekt, want Give The People What They Want is een uitstekend album. Het is een album dat zoals gezegd snel in elkaar werd geflanst, maar dat is zeker niet ten koste gegaan van de kwaliteit.

Voor hun laatste album kozen Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn uitsluitend songs van anderen. Het varieert van vaak gecoverde songs als A Hard Rain’s Gonna Fall van Bob Dylan en Angel From Montgomery van John Prine tot veel minder bekende songs. Een aantal originelen is stokoud, maar het album bevat ook twee songs van Gillian Welch & Dave Rawlings van recentere datum.

In veel songs blijft de instrumentatie beperkt tot prachtig rootsy gitaarwerk en moeten we het vooral doen met de stemmen van de drie Rainbow Girls. Dat is zeker geen straf. Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn zijn immers niet alleen voorzien van prachtige stemmen, maar het zijn ook stemmen die prachtig bij elkaar kleuren en die elkaar weten te versterken in betoverend mooie harmonieën. Hoe knap het album in vocaal opzicht is blijkt wel wanneer de Rainbow Girls in een prachtige versie van Helplessly Hoping het origineel van Crosby, Stills & Nash naar de kroon steken.

Volop vocaal vuurwerk dus op Give The People What They Want, maar ook in muzikaal opzicht steekt het album knap in elkaar. Het geldt voor het prachtige en traditionele gitaarwerk, maar ook wanneer de arrangementen wat voller klinken slagen de Rainbow Girls er in om een prachtig geluid neer te zetten.

Ik ontdekte Give The People What They Want van Rainbow Girls zoals gezegd via het vorige week verschenen van John Craigie, die overigens opduikt in de laatste track van het album, maar het album is me inmiddels zeer dierbaar en lijkt voorlopig nog niet uitgegroeid. Al ruim anderhalf jaar oud, maar het ontdekken echt nog altijd meer dan waard. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rainbow Girls - Welcome To Whatever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rainbow Girls - Welcome To Whatever
In een week waarin echt niemand een nieuw album uitbrengt verrast de Californische band Rainbow Girls met een uitstekend album, dat echt veel meer aandacht verdient dan het album tot dusver krijgt

Rainbow Girls kwam ik een paar jaar geleden bij toeval op het spoor, maar de naam bleef op een of andere manier niet hangen. Opnieuw door toeval kwam het nieuwe album van het Amerikaanse drietal op mijn pad en ook Welcome To Whatever is een uitstekend album. Rainbow Girls kan vertrouwen op drie prachtige stemmen, die met name in folky tracks goed tot zijn recht komen, maar Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn kiezen niet voor de makkelijkste weg en hebben hun muzikale spectrum verder verbreed. Het levert een interessant album op dat vanwege de mooie zang eenvoudig verleidt, maar dat ook de fantasie aangenaam blijft prikkelen.

Buiten (overbodige) kerstalbums, verzamelaars en reissues is er deze week weinig bijzonders verschenen, maar ik kwam gelukkig toch nog één nieuw album tegen dat er wel toe doet. Het gaat om Welcome To Whatever van de Amerikaanse band Rainbow Girls. Het is een naam die bij mij ergens heel ver op de achtergrond een belletje deed rinkelen. En terecht, want in 2020 was ik laaiend enthousiast over het album Give The People What They Want.

Het is een album dat ik overigens pas anderhalf jaar na de release ontdekte, toen de drie leden van de band een prachtige vocale bijdrage leverden aan het fraaie Asterisk The Universe van de Amerikaanse singer-songwriter John Craigie. Het was voor mij reden genoeg om me te verdiepen in het oeuvre van Rainbow Girls, wat me onder andere het uitstekende album uit 2019 opleverde. Het is een album dat er voor mij overigens flink uitsprong binnen het oeuvre van Rainbow Girls, die in hun jonge jaren wat wispelturig waren.

Sindsdien was het redelijk stil rond de band uit North Bay, California, al verscheen in 2021 nog wel een EP met een aantal nieuwe tracks. Het nieuwe album van het Amerikaanse drietal viel me waarschijnlijk alleen maar op vanwege de zeer beperkte hoeveelheid nieuwe releases, maar vanaf nu moet ik de naam Rainbow Girls echt maar eens gaan onthouden. Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn maken immers niet alleen muziek die mij aanspreekt, maar hebben bovendien wederom een album van hoog niveau afgeleverd.

Op Give The People What They Want schoof de band wat op richting Amerikaanse rootsmuziek en werd optimaal geprofiteerd van de mooie stemmen van Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn. Die stemmen staan ook centraal op Welcome To Whatever, waarop zowel de leadzang als de harmonieën bijzonder fraai zijn. In muzikaal opzicht is het nieuwe album van de Californische band weer wat veelzijdiger dan zijn voorganger. Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek spelen nog altijd een rol op Welcome To Whatever en kunnen ook zomaar de kant van de soul op gaan, maar invloeden uit de indierock en indiepop hebben ook wat aan terrein gewonnen.

In de openingstrack mogen de gitaren direct flink ontsporen, wat een fraai contrast oplevert met de mooie stemmen van de drie leden van de band. Ook wanneer Rainbow Girls wat opschuift richting Amerikaanse rootsmuziek vind ik het gitaarwerk op het album bijzonder mooi. Welcome To Whatever is voorzien van een bijzonder smaakvolle en eigenzinnige instrumentatie, die makkelijk de aandacht trekt, maar die ook de stemmen van Erin Chapin, Caitlin Gowdey en Vanessa Wilbourn een boost geeft.

Rainbow Girls stond op Give The People What They Want garant voor uitstekende songs en ook de kunst van het schrijven van uitstekende songs is de band niet verleerd. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar veel songs hebben een ruw randje, wat ook terug komt in de messcherpe teksten van het drietal.

Medio december een album uitbrengen is op zich geen hele handige zet, want je genereert op dit moment echt nul komma nul aandacht, maar de release in een hele magere week heeft er bij mij wel voor gezorgd dat ik het nieuwe album van Rainbow Girls niet over het hoofd heb gezien. Daar ben ik blij mee, want hoe vaker ik naar Welcome To Whatever luister, hoe minder ik begrijp dat deze band niet veel bekender is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rainbow Kitten Surprise - Love Hate Music - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rainbow Kitten Surprise - Love Hate Music
Rainbow Kitten Surprise verrast op Love Hate Music Box met ruim een uur popmuziek, die in eerste instantie wel erg neigt richting elektronische pop, maar die steeds veelkleuriger en interessanter wordt

De Amerikaanse band Rainbow Kitten Surprise is in Nederland nog vrij onbekend, maar staat in de Verenigde Staten aan de vooravond van de grote doorbraak. Die doorbraak verdient de band rond zangeres Ela Melo, want Love Hate Music Box is een interessant album. Het is een album dat in eerste instantie wat gepolijst klinkt en vooral leunt op lekker in het gehoor liggende popmuziek, maar de muziek van Rainbow Kitten Surprise bestaat uit meerdere lagen en staat bol van de invloeden. Het klinkt allemaal heel aangenaam en aanstekelijk maar ook bijzonder, iets dat ook geldt voor de stem van Ela Melo en voor de songs van de Amerikaanse band.

Ik geef eerlijk toe dat ik in eerste instantie echt maar één reden had om te luisteren naar Love Hate Music Box van de Amerikaanse band Rainbow Kitten Surprise en dat was de vocale bijdrage van Kacey Musgraves aan de track Overtime. De engelenstem van de Amerikaanse muzikante tilt iedere willekeurige track een flink stuk op en dus ook deze, maar verder was ik niet direct onder de indruk van de muziek van Rainbow Kitten Surprise.

De band wordt met name in de Verenigde Staten een hele grote toekomst voorspeld, maar dat hoorde ik er niet direct aan af. Rainbow Kitten Surprise maakt elektronisch ingekleurde popmuziek met wat vervormde vocalen en het is popmuziek die op het eerste gehoor weinig onderscheidend is. Love Hate Music Box deed me in eerste instantie sterk denken aan de muziek van de Amerikaanse band Maroon 5 en dat is een band die absoluut een paar aardige popsongs heeft gemaakt, maar waar ik nog nooit een heel album van uit heb kunnen zitten.

Dat leek me ook voor het album van Rainbow Kitten Surprise een hele opgave, al is het maar omdat het album maar liefst 22 songs en ruim een uur muziek bevat. Dat is veel en bijna altijd te veel nieuwe muziek. De band uit Boone, North Carolina, begon me na enige gewenning echter steeds meer te verrassen en inmiddels hoor ik absoluut de potentie van Love Hate Music Box.

Ik ben nog steeds niet gek op elektronisch vervormde zang, maar het heeft op Love Hate Music Box een bijzonder effect. Bovendien hoor je dat de zangeres van de band, Ela Melo, wel degelijk kan zingen, wat wel eens anders is bij zangers en zangeressen die vertrouwen op elektronische hulpmiddelen voor hun zang. Ik ging er overigens in eerste instantie van uit dat Rainbow Kitten Surprise werd aangevoerd door een zanger, wat waarschijnlijk alles te maken heeft met het feit dat Ela Melo eerder als Sam Melo door het leven ging.

De zang op het album klinkt lekker soulvol en die soul hoor je ook in de muziek van de Amerikaanse band. Het is muziek die vooral past in het hokje pop, maar Rainbow Kitten Surprise verwerkt ook invloeden uit de zwarte muziek en uit de folk en rock in haar muziek. Het klinkt allemaal vooral aanstekelijk, maar het zit ook allemaal knap in elkaar en hoe vaker ik naar het album luister, hoe onweerstaanbaarder het wordt.

Natuurlijk klinkt het allemaal wat gelikt en voor mij ook wat te elektronisch, maar ik hoor toch ook heel veel moois in de knappe songs van de Amerikaanse band, die nog altijd klinkt als een betere versie van Maroon 5, maar ook als een soulvolle versie van The Lumineers en dat is een band die ik heel hoog heb zitten. Dat laatste hoor je overigens vooral wanneer je de folky onderlaag in de muziek van de band waarneemt.

Ook in productioneel opzicht is het album van Rainbow Kitten Surprise, tot mijn verrassing overigens al het vierde album van de Amerikaanse band, een interessant album. Ela Melo tekende deels voor deze productie, maar deed ook een beroep op Konrad Snyder en Daniel Tashian, die als technicus en producer betrokken waren bij de albums van Kacey Musgraves.

Daniel Tashian liet op Star-Crossed van Kacey Musgraves al horen dat hij ook vol voor de pop kan gaan. Dat kwam op dat album helaas niet goed uit de verf, maar op Love Hate Music Box klopt alles. Rainbow Kitten Surprise wordt zoals gezegd een grote toekomst voorspeld in de Verenigde Staten en ik begrijp dit inmiddels volledig. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rainy Eyes - Lonesome Highway - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rainy Eyes - Lonesome Highway
De van oorsprong Noorse muzikante Irena Eide heeft in het diepe zuiden van de Verenigde Staten als Rainy Eyes een rootsalbum gemaakt dat iets toevoegt aan alle muziek die momenteel in Nashville wordt gemaakt

Ook in de wat slappere tijden van het moment verschijnen er nog relatief veel albums met Amerikaanse rootsmuziek. De kans dat een album tussen wal en schip valt blijft daarom groot, maar het zou echt zonde zijn als dit zou gebeuren met Lonesome Highway van Rainy Eyes. Het tweede album van het alter ego van de Noorse muzikante Irena Eide is immers een fraai klinkend rootsalbum met een lekker ruw en soulvol geluid. Het is bovendien een album met een serie prima songs, die met veel gevoel worden gezongen. Het is dringen in het genre, maar Rainy Eyes voegt met Lonesome Highway wat mij betreft zeker iets toe aan het aanbod van het moment.

Irena Eide werd geboren in Bergen in Noorwegen, waar ze al op jonge leeftijd geïnteresseerd raakte in de muziek. Ze zocht uiteindelijk haar geluk in California, dat ze inmiddels heeft verruild voor Lafayette, Louisiana. In het diepe zuiden van de Verenigde Staten maakt ze onder de naam Rainy Eyes muziek die niets meer laat horen van haar Noorse afkomst, maar in alle opzichten Amerikaanse rootsmuziek ademt. Het leverde een jaar of vijf geleden een niet in brede kring opgemerkt debuutalbum op, maar het onlangs verschenen Lonesome Highway verdient een beter lot.

Irena Eide maakte haar tweede album samen met muzikant en producer Dirk Powell, die nog wat extra muzikanten uitnodigde in zijn studio in Lafayette. De meeste Amerikaanse rootsmuziek komt momenteel uit Nashville, Tennessee, en dat is wel eens jammer, want de variatie ontbreekt wel eens. Bij beluistering van Lonesome Highway van Rainy Eyes hoor je eigenlijk direct dat het album voor de afwisseling eens niet in Nashville is gemaakt. Het tweede album van Rainy Eyes klinkt broeieriger, ruwer, soulvoller en ook wat traditioneler dan de meeste albums die momenteel in de Amerikaanse muziekhoofdstad worden gemaakt.

In de muziek op Lonesome Highway domineren de af en toe heerlijk gruizig klinkende gitaren, maar als het orgel aanzwelt hoor je ook direct meer soul in de muziek van Rainy Eyes. De Noorse muzikante heeft een album gemaakt dat ook een aantal decennia geleden zou kunnen zijn uitgebracht, maar gedateerd klinkt het zeker niet. In muzikaal opzicht klinkt het tweede album van Rainy Eyes vooral oerdegelijk, maar het klinkt ook bijzonder lekker, zeker wanneer ook de violen van Dirk Powell nog eens opduiken.

Het warme en vaak wat broeierige geluid past uitstekend bij de stem van Irena Eide. De van oorsprong Noorse muzikante beschikt over een stem die heel goed past bij de Amerikaanse rootsmuziek die ze maakt, maar het is ook een stem die anders klinkt dan de meeste andere stemmen in het genre, wat wordt versterkt door haar licht Noorse tongval.

Irena Eide heeft met Lonesome Highway een persoonlijk album gemaakt over pieken en dalen in het leven. Die vielen in het geval van de muzikante uit Lafayette deels samen toen ze aan de ene kant moeder werd en aan de andere kant te maken kreeg met een vergiftigde relatie. De persoonlijke teksten voegen iets toe aan de songs van Rainy Eyes, die met veel gevoel worden gezongen.

In muzikaal en vocaal opzicht vermaakt het tweede album van Irena Eide bijzonder makkelijk en dat wordt versterkt door de prima songs op Lonesome Highway. Zeker wanneer het gitaarwerk net wat steviger is en Irena Eide met net wat meer expressie zingt is het tweede album van Rainy Eyes van hoog niveau, maar ook de wat meer ingetogen songs met fraai vioolspel en al even mooie harmonieën maken makkelijk indruk.

Tussen Nashville en Lafayette zitten maar net iets meer dan 1.000 kilometer, maar het is vast niet eenvoudig om vanuit Louisiana de competitie aan te gaan met al die rootsalbums die momenteel in Tennessee worden gemaakt en een release midden in de zomer helpt vast ook niet. Toch hoop ik dat het album van Rainy Eyes in de Verenigde Staten en in Nederland de aandacht weet te trekken, want Lonesome Highway is absoluut een onderscheidend album. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
recensie op: De krenten uit de pop: Ralph de Jongh - Breath Of Live - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Nederlandse muzikant Ralph de Jongh bracht eerder deze maand in één keer maar liefst drie platen uit.

Het was mijn eerste kennismaking met de muziek van de Nederlandse muzikant, die overigens ooit werd ontdekt door niemand minder dan Harry Muskee (Cuby & The Blizzards).

Op de flinke stapel platen die Ralph de Jongh tot dusver in eigen beheer heeft uitgebracht domineert de blues en het is blues van hoog niveau. Het is bovendien blues die buiten de bestaande hokjes durft te denken en die heerlijk rauw, puur, eerlijk en intens uit de speakers komt.

De wat mij betreft mooiste plaat die Ralph de Jongh eerder deze maand uitbracht heeft echter niet zo heel veel met blues te maken en begeeft zich vooral op andere terreinen. Op Breath Of Live werkt Ralph de Jongh samen met de violiste Ewa Pepper (geboren als Ewa Górzynska).

De in Polen geboren maar al enige tijd in Nederland woonachtige violiste drukt nadrukkelijk haar stempel op de instrumentatie op Breath Of Live, dat verder wordt gedomineerd door de akoestische gitaar en de doorleefde stem van Ralph de Jongh. De combinatie van de akoestische gitaar en de viool vind ik een hele bijzondere. Ewa Pepper krijgt op Breath Of Live flink wat ruimte, wat de plaat van Ralph de Jongh een bijzonder of zelfs uniek geluid geeft.

De songs op de plaat bevatten meer invloeden uit de folk dan we van Ralph de Jongh gewend zijn (al duikt stiekem ook wel wat blues op), maar ook dit is een genre waarin de Nederlandse muzikant uitstekend uit de voeten kan.

Zeker wanneer de viool de hoofdrol opeist heeft de muziek van Ralph de Jongh en Ewa Pepper een zeer stemmig karakter, maar de ingetogen klanken zitten ook vol gevoel. Dat wordt nog eens versterkt door de zang van de Nederlandse bluesmuzikant, die zijn hart in ziel legt in zijn vocalen. De combinatie van de vaak wat melancholisch aandoende klanken en de emotievolle zang van Ralph de Jongh geeft de plaat een bijzondere lading en het is een lading die aan komt.

De naam Ralph de Jongh klinkt natuurlijk zo Nederlands als de pest, maar in zijn zang hoor je hier gelukkig niets van terug. Een Nederlands accent is voor mij met grote regelmaat een afknapper, maar Ralph de Jongh klinkt alsof hij zijn songs heeft ingezongen in een lokale kerk ergens in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten.

Omdat de productiviteit van Ralph de Jongh momenteel kennelijk geen grenzen kent, is Breath Of Live ook nog eens een dubbelalbum met maar liefst 17 songs en bijna twee uur muziek. Het is allemaal muziek die het moet doen met het veelkleurige vioolspel van Ewa Pepper, het sobere akoestische gitaarspel van Ralph de Jongh en zijn meeslepende zang, maar vervelen doet Breath Of Live geen moment.

Ik moest heel even wennen aan het sobere karakter van de plaat, maar inmiddels laat ik me keer op keer meevoeren door het fascinerende vioolspel en de emotievolle zang op de plaat. Breath Of Live is een buitengewoon fascinerende plaat, die alleen maar meer glans krijgt door het feit dat Ralph de Jongh al zijn muziek zelf uitbrengt en dit jaar ook nog veel andere muziek heeft gemaakt. Die andere muziek ga ik later nog eens ontdekken, want voorlopig beperk ik me tot het intense, wonderschone en uiteindelijk verslavende Breath Of Live. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: RAMAN. - I Do - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: RAMAN. - I Do
Het muziekjaar 2026 is behoorlijk rustig gestart, waardoor er nog niet heel veel aandacht is voor het debuutalbum van de Belgische muzikant RAMAN., die met I Do echter wel een sensationeel goed album heeft afgeleverd

De naam RAMAN. zong de afgelopen jaren wel eens rond, maar zijn debuutalbum I Do had ik niet aan zien komen. Het is een album dat eigenlijk in alle opzichten indruk maakt. Bijvoorbeeld met de fraaie productie en zeker ook met de spannende maar ook bijzonder mooie klanken op het album. Maar RAMAN. maakt nog wat meer indruk met zijn complexe maar ook aansprekende songs en met zijn prachtige stem. I Do van RAMAN. houdt je 45 minuten lang in een wurggreep en blijft maar verrassen met bijzondere wendingen en indrukwekkende spanningsbogen. Het levert een debuutalbum af dat de lat in het muziekjaar 2026 direct bijzonder hoog legt.

In de bioscoop draait momenteel een prachtige film/documentaire (It’s Never Over, Jeff Buckley) over het veel te korte leven van de Amerikaanse muzikant Jeff Buckley. Het heeft er voor gezorgd dat er momenteel weer wat meer aandacht is voor de man’s werkelijk briljante debuutalbum Grace, dat ook hier weer enkele keren voorbij is gekomen en dat nog altijd aan komt als de spreekwoordelijke mokerslag.

Het is een album waaraan ik vaak moet denken bij beluistering van het vorige week verschenen I Do van RAMAN. (met een punt). RAMAN. Is het alter ego van de Belgische muzikant Simon Raman, die in 2019 al eens een minialbum uitbracht, maar het vroeg in 2026 tijd vond voor het uitbrengen van zijn debuutalbum.

Dat ik bij beluistering van I Do moet denken aan het glorieuze debuutalbum van Jeff Buckley is een enorm groot compliment voor de muzikant uit Gent, die wel pech heeft dat de belangstelling voor Grace net weer oplaait op het moment dat zijn debuutalbum is verschenen. Grace is immers een album dat wat mij betreft moet worden geschaard onder de beste albums aller tijden en daarmee is het lastig concurreren.

I Do van RAMAN. moet je daarom niet willen vergelijken met het meesterwerk van Jeff Buckley, maar associaties met het album zijn lastig te onderdrukken. Ik ga de vergelijking met Grace toch los laten, want het debuutalbum van RAMAN. is een verbijsterend mooi album.

De Belgische muzikant beschikt om te beginnen over een geweldige stem. Het is een stem die meerdere kanten op kan, maar die je altijd weet te raken en die een album lang loepzuiver uit de speakers komt. Het is een stem die veel gevoel en lading toevoegt aan de songs op het album en die flink bijdraagt aan de schoonheid van I Do.

In muzikaal opzicht is het album al even mooi en bijzonder. Het album is voorzien van een organisch en wat broeierig geluid, dat je eerder plaatst aan de oevers van de Mississippi dan in Gent. Het is een geluid dat bijzonder mooi kleurt bij de prachtige stem van RAMAN. en dat deze stem voldoende ruimte biedt. De muziek op I Do is niet alleen mooi, maar ook spannend, waardoor het debuutalbum van RAMAN. je elf songs en 45 minuten lang op het puntje van de stoel houdt.

Het is muziek vol bijzondere spanningsbogen en het is bovendien een geluid waarin muzikaal vakmanschap en ruimte voor experiment hand in hand gaan. Het vraagt wat van een producer om zoveel moois in goede banen te leiden, maar de Belgische producer Koen Gisen heeft vakwerk geleverd.

Hiermee hebben we nog niet alles gehad, want ook de songs van de muzikant uit Gent zijn echt prachtig. Het zijn songs die soms wat onnavolgbaar zijn, maar net zo makkelijk verrassend toegankelijk kunnen klinken. Het zijn bovendien songs die zich niet laten beperken door de grenzen van genres en hierdoor niet zo makkelijk te typeren zijn.

De persoonlijke teksten van de Belgische muzikant tillen dit bijzondere album nog wat verder op. I Do is een album dat direct een verpletterende indruk op mij maakte, maar het is ook een album waarop nog heel veel te ontdekken valt. Ik hoop van harte dat I Do van RAMAN. veel meer aandacht gaat krijgen in België en Nederland en ver daarbuiten, want de muzikant uit Gent kan zomaar een jaarlijstjesalbum hebben gemaakt. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ramona Lisa - Arcadia - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ramona Lisa (geweldige naam) is het alter ego van de Amerikaanse muzikante Caroline Polacheck. Polacheck verdient haar brood tot dusver met het bespelen van keyboards en het zingen in de mij niet bekende band Chairlift, maar debuteerde onlangs ook als soloartiest.

Haar debuut luistert naar de titel Arcadia en het is een debuut dat mij zeer goed bevalt, al moet ik er wel direct bij zeggen dat het wel even duurde voor dat ik tot deze conclusie kwam.

Arcadia werd opgenomen met een eenvoudige laptop en uitsluitend softwarematige instrumenten, maar dat hoor je er niet aan af. De plaat opent met duistere elektronische klanken, waarna kerklokken aanzwellen. Het heeft direct iets van filmmuziek, waarbij de associaties verschillen van Dr. Who tot Once Upon A Time In The West en van Out Of Africa tot een gemiddelde film van David Lynch.

Bij de filmische en vaak bijna ambient achtige muziek komen de pastorale vocalen van Caroline Polacheck, die afwisselend klinkt als een Britse folkie uit een ver verleden en een Scandinavische ijsprinses. Af en toe is de instrumentatie wat voller en kiest Ramona Lisa voor een zwaarder aangezet elektronisch klankentapijt. In muzikaal opzicht klinkt het dan soms bijna aanstekelijk, maar de bijzondere zang van Caroline Polacheck staat succes in brede kring nadrukkelijk in de weg.

In eerste instantie had ik eerlijk gezegd flink wat moeite met Arcadia, al intrigeerde de muziek van Ramona Lisa me ook wel bijna onmiddellijk. Na enige gewenning begin ik echter langzaam verslaafd te raken aan deze plaat, al blijft het ongemakkelijke gevoel aanwezig.

Ramona Lisa maakt muziek die zich niet heel makkelijk opdringt, maar het is wel muziek die nieuwsgierig maakt. Zeker wanneer wordt gekozen voor een uiterst sobere, maar ook altijd spannende instrumentatie (die wel wat doet denken aan de muziek van Ryuichi Sakamoto) komt de stem van Caroline Polacheck uitstekend tot zijn recht, zeker wanneer ze wat lomer en zwoeler probeert te zingen en vervolgens klinkt als een toegankelijke versie van Elizabeth Fraser (Cocteau Twins).

Arcadia klinkt door de bijzondere instrumentatie, waarin kille elektronische klanken steeds worden gecontrasteerd met warme beeldende klanken, anders dan nagenoeg iedere andere plaat die ik in de kast heb staan. Het maakt beluistering van Arcadia tot een boeiende maar niet altijd even makkelijke luisterervaring. Zeker aan het eind van de plaat duiken wat 80s associaties op en wordt het net wat makkelijker te verteren, maar persoonlijk hou ik er wel van als Ramona Lisa tegen de stroom in zwemt en dingen doet die je niet verwacht.

Arcadia is uiteindelijk een fascinerende plaat. Niet geschikt voor alle momenten, maar op zijn tijd een waardevolle aanvulling op alle andere muziek die momenteel wordt uitgebracht. Alle respect dus voor deze eigenzinnige dame. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ramones - Ramones, 40th Anniversary Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ondanks het feit dat het aantal nieuwe releases momenteel nauwelijks is bij te benen, zijn er ook nog reissues die de aandacht weten te trekken.

Het is nauwelijks te geloven, maar het legendarische titelloze debuut van de Ramones is dit jaar precies 40 jaar oud. Dat moet natuurlijk gevierd worden en hoe kan dit beter dan met een mooi opgepoetste reissue.

40 jaar na de release van dit debuut zijn de Ramones voor een hele generatie meer een beeldmerk (Ramones T-shirts deden het goed in de H&M collectie) dan een muzikaal icoon.

Het is een generatie die zich waarschijnlijk afvraagt wat er zo bijzonder is aan de korte en eenvoudige deuntjes van de band uit New York. Om hier iets zinnigs over te kunnen zeggen is het noodzakelijk om het debuut van de Ramones in het juiste tijdsperspectief te plaatsen.

Halverwege de jaren 70 werd de rockmuziek gedomineerd door grote bands die er een genoegen in schepten om steeds complexere en pompeuzere muziek te maken. De tegenbeweging zou in Engeland in 1977 resulteren in de punkbeweging. In New York sloeg eenzelfde punkbeweging al een jaar eerder toe en de Ramones behoorden tot de vaandeldragers van deze punkbeweging.

De band werd al in 1974 in de New Yorkse wijk Queens opgericht, maar twee jaar later timmerde de band pas echt aan het weg en maakte het deel uit van de scene rond de club CBGB, die uitgroeide tot de bakermat van de New Yorkse punkbeweging.

De Ramones lieten zich nadrukkelijk inspireren door de rock ’n roll uit de jaren 50, maar speelden hun rock ’n roll wel een stuk sneller en een stuk rauwer. Het debuut van de Ramones bevatte uiteindelijk 14 tracks en had hier 29 minuten voor nodig. Het tempo ligt hoog en de riffs zijn eenvoudig, maar wat na 40 jaar nog steeds opvalt is dat de Ramones een uitstekend gevoel hadden voor popsongs die je na een keer horen mee kan zingen.

De luxe editie bevat heel veel mooie extra’s, waaronder energiek live-materiaal, vinyl en is ook nog eens fraai uitgevoerd, maar uiteindelijk draait toch alles om Blitzkrieg Bop, Beat On The Brat, Judy Is A Punk, I Wanna Be Your Boyfriend, Chainsaw, Now I Wanna Sniff Some Glue, I Don't Wanna Go Down To The Basement, Loudmouth, Havana Affair, Listen To My Heart, 53rd & 3rd, Let’s Dance, I Don't Wanna Walk Around With You, Today Your Love, Tomorrow the World; 14 eenvoudige maar o zo aanstekelijke deuntjes en bovendien deuntjes die de rockmuziek voorgoed zouden veranderen.

Het was even geleden dat ik naar de muziek van de Ramones had geluisterd, maar door deze ter ere van de 40e verjaardag uitgebrachte reissue ben ik weer helemaal verslaafd. Wel triest trouwens dat geen van de vier Ramones de veertigste verjaardag van het debuut mee heeft mogen vieren. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Randy Newman - Dark Matter - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Randy Newman debuteerde aan het eind van de jaren 60 en is inmiddels dus bijna 50 jaar actief als muzikant.

Met name in de jaren 70 en 80 maakte de singer-songwriter uit Los Angeles een aantal zeer memorabele platen, waaronder klassiekers als 12 Songs, Sail Away, Good Old Boys, Little Criminals, Trouble In Paradise en Land Of Dreams.

Het zijn platen die vooral opvielen door de messcherpe en vaak van cynisme overlopende teksten van Randy Newman, maar ook in muzikaal opzicht wist Randy Newman zich vaak te onderscheiden van zijn collega singer-songwriters door meerdere genres met elkaar te verbinden.

In de jaren 90 trok Randy Newman vooral aandacht met de soundtracks die hij maakte voor de films van Pixar, waaronder de bekroonde soundtrack bij de briljante animatiefilm Toy Story. Ook de afgelopen twee decennia maakte Randy Newman een aantal zeer succesvolle filmsoundtracks en hiernaast vertolkte hij op overtuigende wijze songs uit het American Songbook.

Het kwam wat mij betreft niet echt in de buurt van de meesterwerken die Randy Newman aan het begin van zijn carrière maakte, maar dat de Amerikaan het maken van geweldige platen nog niet verleerd is, laat hij horen op het deze maand verschenen Dark Matter.

Op Dark Matter keert Randy Newman terug naar de muziek die hij in de jaren 70 en 80 maakte, maar kleurt hij ook op fascinerende wijze buiten de lijntjes van zijn zo herkenbare geluid.

Op Dark Matter spelen het bijzondere pianospel van Randy Newman, zijn wat nasale stem en zijn even poëtische als humoristische en rake teksten een belangrijke rol, maar Dark Matter is ook voorzien van een bijzonder klinkende orkestratie, die de plaat voorziet van veel sfeer en dynamiek.

Zeker wanneer Randy Newman kiest voor een betrekkelijk sobere inkleuring van zijn songs met vooral piano, verraden alleen het randje gruis op zijn stembanden en de wat onvaste noten dat een aantal decennia zijn verstreken sinds de release van de hierboven genoemde klassiekers, maar Randy Newman pakt op Dark Matter ook steviger uit met flink aanzwellende strijkers of stuwende blazers.

Hier en daar schuift de Amerikaan op in de richting van zijn filmsoundtracks (en met name richting de soundtrack die hij in 1981 maakte bij de film Ragtime), maar Dark Matter laat zich ook beïnvloeden door alle muziek die wordt gemaakt in het door Randy Newman decennia geleden al omarmde New Orleans.

Randy Newman is inmiddels 73, maar gaat op Dark Matter op gloedvolle wijze aan de haal met gospel, soul, rhythm & blues, jazz en blues. Net als op zijn vroegere platen strooit Randy Newman op Dark Matter driftig met memorabele songs en teksten die de vingers steeds feilloos op een zere plek leggen (aan zere plekken geen gebrek in het Amerika van 2017), maar de nieuwe plaat van Randy Newman is ook een hele spannende plaat, die je steeds weer op het verkeerde been zet en die bij iedere luisterbeurt weer nieuw moois laat horen.

Randy Newman was de afgelopen decennia niet altijd in goede vorm, maar Dark Matter misstaat niet naast zijn beste platen. Dat is knap. Heel knap zelfs. Erwin Zijleman