Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: M Ross Perkins - E Pluribus M Ross - dekrentenuitdepop.blogspot.com

M Ross Perkins - E Pluribus M Ross
De Amerikaanse muzikant M Ross Perkins maakt op zijn tweede album E Pluribus M Ross muziek die ook vijftig jaar geleden gemaakt zou kunnen zijn, maar die geen moment achterhaald klinkt

E Pluribus M Ross van de Amerikaanse muzikant M Ross Perkins is een fraai staaltje huisvlijt. De muzikant uit Dayton, Ohio, deed op zijn tweede album alles zelf en maakt indruk een uitermate veelzijdig muzikant en producer. Het is een muzikant die zijn klassiekers kent, want wanneer E Pluribus M Ross uit de speakers komt waan je je in de late jaren 60 en vroege jaren 70. M Ross Perkins heeft zich laten inspireren door de allergrootsten uit deze periode en overtuigt met zeer melodieuze en prachtig ingekleurde popmuziek. Het is licht psychedelische popmuziek met een vaak wat Beatlesque karakter, maar het is zeker geen bloedeloze retro. Het levert een knap album met een flinke vleug nostalgie op.

Een lezer van deze BLOG adviseerde me onlangs om zeker te gaan luisteren naar het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant M Ross Perkins. Dat album is deze week verschenen en het is een album dat ik niet graag gemist had. Ik was de naam M Ross Perkins nog niet eerder tegen gekomen, maar het is een muzikant uit Dayton, Ohio, die een jaar of zes geleden debuteerde met een titelloos album, dat volgens mij nauwelijks aandacht heeft getrokken.

Dat album krijgt deze week een vervolg met het fraai getitelde E Pluribus M Ross, dat zeer in de smaak zal vallen bij liefhebbers van de grote singer-songwriters uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. Denk hierbij in eerste instantie aan Harry Nilsson, maar vervolgens ook aan Emitt Rhodes, Brian Wilson, Ray Davies, John Lennon en Paul McCartney, om direct maar eens de allergrootsten te noemen.

Nu wil ik M Ross Perkins zeker niet vergelijken met muzikanten die stuk voor stuk mogen pronken in de eregalerij van de popmuziek, maar als M Ross Perkins een jaar of vijftig geleden een album als E Pluribus M Ross had gemaakt, had hij er misschien wel tussen gestaan. Het is een eindeloze discussie of het nu makkelijker of juist lastiger is om vijf decennia later popliedjes te schrijven die niet hadden misstaan in de jaren 60 of 70, dus ik hou het er maar op dat het minstens even makkelijk of lastig is.

M Ross Perkins laat op zijn nieuwe album horen dat hij de kunst van het schrijven van volstrekt tijdloze popliedjes met een jaren 60 en 70 gevoel tot in de perfectie beheerst. Het zijn popliedjes met zowel invloeden uit de Britse als de Amerikaanse popmuziek en het zijn popliedjes waarin een vleugje psychedelica vrijwel nooit ontbreekt. Zeker de wat Beatlesque popsongs op E Pluribus M Ross zijn van een bijzonder hoog niveau en het zijn ook nog eens songs waarvan je alleen maar heel erg vrolijk kan worden.

M Ross Perkins is niet alleen een uitstekend songwriter, maar ook een getalenteerd muzikant, zanger en producer. De muzikant uit Dayton, Ohio, heeft op E Pluribus M Ross alle touwtjes in handen. Hij schreef alle songs, tekent voor alle instrumenten en de vocalen en produceerde het album ook nog eens zelf. E Pluribus M Ross is hiermee een buitengewoon knap staaltje huisvlijt.

Nu hou ik zelf wel van muziek met flink wat invloeden uit een ver verleden en dat is ook wel nodig om echt te kunnen genieten van het tweede album van M Ross Perkins. Muziekliefhebbers die alles wat ook maar naar retro ruikt bestempelen als achterhaald en overbodig en die vooral op zoek zijn naar muzikale vernieuwing, vinden op E Pluribus M Ross waarschijnlijk maar heel weinig van hun gading. Voor muziekliefhebbers met een zwak voor wat muzikale nostalgie is het tweede album van M Ross Perkins echter bijna drie kwartier lang een traktatie.

De Amerikaanse muzikant is er in geslaagd om een album te maken dat ook minstens vijftig jaar oud zou kunnen zijn, maar dat geen moment klinkt als achterhaald en overbodig. Alle instrumenten op het album klinken prachtig authentiek, met een hoofdrol voor heerlijk gitaarwerk, en ook de stuk voor stuk zeer melodieuze songs strelen genadeloos het oor. Er zijn op het moment meer muzikanten die dit soort muziek maken, maar zo goed als M Ross Perkins het doet op E Pluribus M Ross hoor ik het niet vaak. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: M. Lockwood Porter - Sisyphus Happy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

M. Lockwood Porter - Sisyphus Happy
M. Lockwood Porter draait inmiddels al een aantal jaren mee, maar laat op zijn nieuwe album Sisyphus Happy horen dat hij behoort tot de meest talentvolle songwriters binnen de rootsmuziek van het moment

Sisyphus Happy, het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant M. Lockwood Porter verrast met een bijzonder lekker klinkend gitaargeluid en overtuigt met karakteristieke en al even aangenaam klinkende vocalen. De meeste indruk maakt de Amerikaanse muzikant echter met zijn songs. Het zijn tijdloos klinkende songs die zich onmiddellijk opdringen, maar het zijn ook veelkleurige songs die er keer op keer in slagen om de juiste snaar te raken en die steeds weer andere inspiratiebronnen prijs geven. De vorige albums van M. Lockwood Porter verloor ik snel uit het oog, maar Sisyphus Happy schaart de muzikant uit Oakland onder de smaakmakers in het genre.

De Amerikaanse muzikant M. Lockwood Porter levert inmiddels al een kleine tien jaar albums af. Het zijn albums die in de smaak vallen bij liefhebbers van singer-songwriters binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Dat is echter een genre waarin zoveel te kiezen valt dat een album makkelijk ondersneeuwt. Dat gebeurde bij mij met alle vorige albums van de muzikant die het platteland van Oklahoma inmiddels heeft verruild voor Oakland, California, en het leek ook weer te gebeuren met het ruim een maand geleden verschenen Sisyphus Happy. Het vijfde album van de Amerikaanse muzikant bleef echter maar terug komen en dat is maar goed ook, want Sisyphus Happy is een erg sterk album, dat laat horen dat M. Lockwood Porter een zeer getalenteerd songwriter is.

De Amerikaanse muzikant maakte zijn nieuwe album met een klein aantal bevriende muzikanten, onder wie John Calvin Abney, die eerder dit jaar een prachtalbum (Tourist) afleverde, waarop M. Lockwood Porter overigens ook was te horen. Net als deze John Calvin Abney werkt ook M. Lockwood Porter samen met de Amerikaanse muzikante John Moreland, die Sisyphus Happy mede produceerde. Ik hoor flink wat raakvlakken met het laatste album van John Calvin Abney, maar Sisyphus Happy heeft ook een duidelijk eigen geluid.

M. Lockwood Porter liet zich voor zijn nieuwe album inspireren door pieken en dalen in zijn leven. Het zijn pieken en dalen die elkaar snel opvolgden. Een relatiebreuk draaide om in een huwelijk, maar de Amerikaanse muzikant kreeg ook te maken met de dood van zijn vader, wat zijn sporen heeft nagelaten in de songs op het album.

M. Lockwood Porter is een zeer getalenteerd muzikant die op meerdere instrumenten uit de voeten kan, wat ook gezegd kan worden van John Calvin Abney en John Moreland. Sisyphus Happy klinkt met name door het geweldige gitaarwerk en door de bijzonder fraaie pedal steel bijdragen van Ian Taylor Sutton echt fantastisch en ook de zang van de muzikant uit Oakland, die beschikt over een zeer karakteristiek stemgeluid, vind ik zeer aansprekend.

De meeste indruk maakt M. Lockwood Porter echter als songwriter. Sisyphus Happy staat vol met songs die direct vertrouwd klinken, maar die je ook nieuwsgierig maken. Het zijn songs die meerdere kanten op kunnen. In een aantal songs hoor ik flarden van een jonge Bob Dylan, maar M. Lockwood Porter schrijft ook Beatlesque songs met flarden Elliott Smith of meer uptempo songs die herinneren aan Tom Petty.

Sisyphus Happy is een album dat in het hokje Amerikaanse rootsmuziek past, maar M. Lockwood Porter maakt ook muziek die liefhebbers van singer-songwriters met een zwak voor perfecte popsongs zal aanspreken. Het zijn eigentijds klinkende popsongs, maar de songs van M. Lockwood Porter zitten ook vol echo’s uit het verleden.

Het levert een fris en sprankelend rootsalbum op, maar het is ook een album dat tien songs lang kwaliteit ademt. Het is bovendien een album dat M. Lockwood Porter moet scharen onder de grote beloften van de Amerikaanse rootsmuziek. Ik was eerder dit jaar erg onder de indruk van Tourist van John Calvin Abney, maar een van zijn muzikale vrienden voegt er een album aan toe dat minstens net zo goed is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: M. Lucky - Gentlewoman - dekrentenuitdepop.blogspot.com

M. Lucky - Gentlewoman
Liefhebbers van tijdloze singer-songwriter pop hadden het afgelopen jaar al niets te klagen, maar met Gentlewoman van M. Lucky krijgen ze er nog een sensationeel goed album van eigen bodem bij

De naam Marcia Savelkoul heb ik de afgelopen jaren wel eens voorbij horen komen, maar haar alter ego M. Lucky kende ik nog niet. Als M. Lucky heeft de Amsterdamse muzikante in de laatste weken van 2022 met Gentlewoman nog een jaarlijstjesalbum afgeleverd. Het is een album dat vol staat met tijdloze songs met vaak een jaren 70 vibe. Het zijn weelderig ingekleurde songs waarin organische en elektronische klanken fraai in balans zijn. Het past allemaal prachtig bij de mooie en krachtige stem van de Amsterdamse muzikante, die met haar debuutalbum minstens net zoveel indruk maakt als een aantal Amerikaanse muzikanten van naam en faam in dit genre. Prachtdebuut.

Ik leg deze dagen de laatste hand aan mijn jaarlijstje over 2022 en had in de tweede week van december eerlijk gezegd geen album meer verwacht dat dit lijstje nog serieus kan opschudden. Dat gaat wel gebeuren, want het deze week verschenen Gentlewoman van M. Lucky is een sensationeel goed album, dat zich op de valreep tussen een aantal van mijn persoonlijke favorieten van het afgelopen jaar in wringt.

Het is een album dat in de OOR van deze maand het mooiste album van eigen bodem in 2022 wordt genoemd. Dat is nogal een uitspraak, maar er valt wat mij betreft weinig of eigenlijk helemaal niets op af te dingen. Het debuutalbum van M. Lucky komt voor mij compleet uit de lucht vallen en dat geldt waarschijnlijk niet alleen voor mij. In de stukjes die ik op het Internet over het album kan vinden, wordt vooral het wat mij betreft niet al te veel zeggende persbericht vrijwel letterlijk geciteerd, waardoor ik maar heel weinig weet over het eerste album van M. Lucky.

Ik weet inmiddels wel dat M. Lucky het alter ego is van de Amsterdamse muzikante Marcia Savelkoul, die een paar jaar geleden nog deel uit maakte van de band Bells Of Youth. Als M. Lucky zet Marcia Savelkoul een aantal reuzenstappen. Gentlewoman van M. Lucky doet me meer dan eens denken aan And In The Darkness, Hearts Aglow van Weyes Blood, en dat is een album dat ik schaar onder de allerbeste albums van het afgelopen jaar.

Net als Weyes Blood maakt ook M. Lucky hele goede en volstrekt tijdloze popliedjes en het zijn popliedjes die uitblinken door prachtige volle klanken en zeer aansprekende zang. Marcia Savelkoul laat op het debuutalbum van M. Lucky horen dat ze een geweldige zangeres is. De Amsterdamse muzikante beschikt over een krachtig en expressief stemgeluid en slaagt er bovendien in om te variëren met haar zang.

De krachtige zang en de persoonlijke teksten van Marcia Savelkoul voorzien de songs op het debuutalbum van M. Lucky van urgentie en zorgen er bovendien voor dat Gentlewoman zich makkelijk weet te onderscheiden van al die andere albums van vrouwelijke singer-songwriters. Ook de songs van de Amsterdamse muzikante vallen op door een verrassend hoog niveau. Het zijn songs die vaak een aangename jaren 70 vibe hebben, maar die ook absoluut eigentijds klinken.

Gentlewoman valt niet alleen op door sterke zang en songs die zowel aangenaam vermaken als de fantasie prikkelen. Het album is ook nog eens bijzonder mooi ingekleurd en maakt indruk met rijke arrangementen die echt niet onder doen voor de arrangementen op het laatste album van de al eerder genoemde Weyes Blood. Gentlewoman heeft deels een aards geluid, zeker wanneer de piano centraal staat, maar het album kan ook aangenaam zweverig klinken wanneer flink wat elektronica wordt ingezet.

M. Lucky heeft een debuutalbum uitgebracht vol met songs die je makkelijk verleiden en betoveren, maar het zijn ook songs die nog heel lang mooier en interessanter worden. Gentlewoman is me daarom inmiddels nog een flink stuk dierbaarder dan bij de wat mij betreft sensationele eerste kennismaking. Er zijn dit jaar meer van dit soort rijk ingekleurde maar vooral tijdloze singer-songwriter albums verschenen, maar zo goed als op Gentlewoman van M. Lucky heb ik het echt niet zo vaak gehoord. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: M. Ward - Migration Stories - dekrentenuitdepop.blogspot.com

M. Ward - Migration Stories
M. Ward wist de afgelopen jaren het niveau van zijn eerste albums niet meer te halen, maar op Migration Stories heeft hij zijn oude vorm gelukkig weer hervonden

Er was een tijd dat ik met hoge verwachtingen uitkeek naar nieuwe muziek van M. Ward, maar het deze week verschenen Migration Stories lag in eerste instantie vrij laag op de stapel. Ten onrechte, want M. Ward heeft een uitstekend album afgeleverd. Het is vaak een wat nostalgisch klinkend album, waarin hier en daar wat modernere invloeden zijn verstopt. In muzikaal opzicht steekt het allemaal knap in elkaar, maar ook de lome zang van de Amerikaanse singer-songwriter raakt weer de juiste snaar. Het levert een album op dat best in één adem genoemd mag worden met de beste albums van de Amerikaanse muzikant.

Matt Ward, beter bekend als M. Ward, dook aan het begin van het huidige millennium op in het kielzog van een aantal bands die vanuit Tucson, Arizona, opereerden. In eerste instantie stond de in Californië geboren muzikant in de schaduw van bands als Giant Sand en Calexico, maar dankzij een aantal uitstekende soloalbums dwong M. Ward langzaam maar zeker een plekje in de spotlights af.

Ook ik was zeer gecharmeerd van albums als End Of Amnesia (2001), Transfiguration Of Vincent (2003) en Post-War (2006) en kon ook de eerste albums van She & Him, het gelegenheidsduo dat M. Ward vormde met Zooey Deschanel, zeer waarderen. De afgelopen jaren raakte ik echter wat uitgekeken op de muziek van M. Ward en werd van het steeds net wat minder relevante She & Him ook niets meer vernomen.

Ik begon dan ook zonder hoge verwachtingen aan de beluistering van het nieuwe album van M. Ward, maar op Migration Stories lijkt het heilige vuur teruggekeerd. Migration Stories is, net als het vorige album van M. Ward, een conceptalbum en het is een conceptalbum dat zich grotendeels in de toekomst afspeelt. Dat hoor je niet direct in de muziek op het album, want het nieuwe album van M. Ward heeft, zeker op het eerste gehoor, een nostalgisch aandoend geluid. Het is een loom en zorgeloos geluid dat eerder beelden op het netvlies toont van de woestijn in Arizona van waaruit M. Ward twintig jaar geleden opdook dan van futuristische steden.

Migration Stories is vooral een wat zompig aandoend rootsalbum en het lijkt een album van de nacht. De klanken op het album zijn vooral stemmig, met een fraaie hoofdrol voor geweldige akoestisch en elektrisch gitaarwerk en fraai gearrangeerde strijkers, maar luister net wat beter en je hoort bijna stiekem hier en daar ook synths opduiken in het ingetogen geluid van M. Ward.

Migration Stories werd opgenomen in de nieuwe studio van The Arcade Fire in Montreal, waar twee leden van de band (Tim Kingsbury, Richard Reed Parry) aanschoven. Hun invloed is vooral hoorbaar in Unreal City, dat net wat moderner klinkt dan de meeste andere songs op het album.

Ik heb zelf een duidelijk voorkeur voor de andere songs op het album. Het zijn songs die in veel gevallen zijn begonnen als instrumentale songs, waardoor er veel aandacht is besteed aan het klankentapijt. Het is een warm en stemmig, maar ook loom en broeierig klankentapijt met prachtige gitaarlijnen, dat de perfecte basis vormt voor de al even lome vocalen van M. Ward.

De meeste songs op het album doen zoals gezegd wat nostalgisch aan, maar de nieuwe songs van M. Ward klinken ook volstrekt tijdloos. Het zijn songs die zich, zeker wat later op de avond als een warme deken om je heen slaan, maar het zijn ook filmische songs, die vooral goed zijn voor beelden van weidse Amerikaanse landschappen. Het zijn ook songs met hier en daar wat atypische accenten van elektronica, waardoor M. Ward en toch weer is in geslaagd om iets toe te voegen aan zijn geluid.

Het is een geluid waarop ik de laatste jaren wat was uitgekeken, maar Migration Stories beviel me direct bij eerste beluistering goed en bevalt me bij herhaalde beluistering alleen maar beter, wat de conclusie rechtvaardigt dat M. Ward een album heeft gemaakt dat aansluit bij die in zijn beste dagen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: M. Ward - Supernatural Thing - dekrentenuitdepop.blogspot.com

M. Ward - Supernatural Thing
Ik vond veel van de albums die M. Ward na 2010 uitbracht wat minder interessant, maar na de uitstekende dubbele worp uit 2020 steekt de Amerikaanse muzikant ook op Supernatural Things weer in een goede vorm

De Amerikaanse muzikant Matt Ward heeft de afgelopen 25 jaar, in meerdere gedaanten, een imposant oeuvre opgebouwd. Dat oeuvre werd in 2020 verrijkt met het indrukwekkende Migration Stories, dat ik reken tot de beste albums van de Amerikaanse muzikant. Ook het deze week verschenen Supernatural Thing valt me niet tegen. Het is dankzij de prominente rol van een aantal gastmuzikanten een zeer veelzijdig album, maar M. Ward heeft er niet alleen een geheel van gemaakt, maar heeft ook een typisch M. Ward album afgeleverd. Het is een bij vlagen lekker loom album, dat de zomeravonden van de afgelopen week bijzonder mooi inkleurde, maar dat ook nog wel een tijdje mee kan.

Matt Ward dook aan het eind van de jaren 90 op in de scene rond Howe Gelb (Giant Sand) in Tucson, Arizona. Hij maakte met name in de eerste tien jaar van het huidige millennium een aantal uitstekende soloalbums onder de naam M. Ward, waarvan ik persoonlijk Post-War uit 2006 de beste vind. In 2009 was hij te horen op het tot dusver enige album van de gelegenheidsband Monsters Of folk, die verder bestond uit Conor Oberst, Jim James en Mike Mogis en verder maakte hij de afgelopen vijftien jaar een respectabele stapel albums met actrice en muzikante Zooey Deschanel onder de naam She & Him. M. Ward is tenslotte een veelgevraagd sessiemuzikant, die de afgelopen twintig jaar op talloze albums is opgedoken.

Tussen 2010 en 2020 raakte ik wat uitgekeken op de albums van M. Ward en ook de albums van She & Him klonken voor mij als meer van hetzelfde. In 2020 wist de muzikant uit Portland, Oregon, me echter twee keer te verrassen. Dat deed hij eerst met het uitstekende Migration Stories, dat ik reken tot de beste albums van M. Ward en hierna met Think Of Spring, een met zeer eenvoudige middelen opgenomen eerbetoon aan het album Lady In Satin van Billie Holiday.

Deze week keert M. Ward terug met zijn twaalfde studioalbum, Supernatural Thing. Het is een album waar ik op voorhand niet veel vertrouwen in had vanwege het gekozen concept, maar het nieuwe album van M. Ward bevalt me echt uitstekend. Op Supernatural Thing werkt M. Ward samen met een flinke lijst aan gastmuzikanten. De gastenlijst is niet alleen groot, maar ook indrukwekkend, want met First Aid Kit, Scott McMicken, Neko Case, Gabriel Kahane, Jim James, Kelly Pratt en Shovels & Rope heeft M. Ward een aantal prima muzikanten en bijzondere stemmen verzameld.

Supernatural Thing bevat niet alleen bijdragen van flink wat gastmuzikanten, maar is ook in muzikaal opzicht een bont geheel. M. Ward ziet het album zelf als de opvolger van zijn album Transistor Radio uit 2005, maar zelf hoor ik overeenkomsten met zo ongeveer alle vorige albums van de Amerikaanse muzikant. Supernatural Things, dat opvallende versies van David Bowie's I Can't Give Everything Away en Daniel Johnston's Story Of An Artist bevat, is in muzikaal en vocaal opzicht een wat wispelturig album, maar het is ook een typisch M. Ward album.

Dat blijft het zelfs wanneer de Zweedse zussen van First Aid Kit de zang vrijwel volledig overnemen, want er is altijd wel een gitaarriedeltje of een zanglijn die aan M. Ward doet denken. Op voorhand verwachte ik op basis van het gekozen concept een album dat vlees nog vis zou zijn, maar M. Ward heeft er toch weer een mooi geheel van weten te smeden. Het is een geheel dat met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de popmuziek stapt, maar dat toch klinkt als een eenheid.

Ik was zoals eerder gezicht een tijdje wat uitgekeken op de muziek van M. Ward, maar na de twee overtuigende albums uit 2020, vind ik ook Supernatural Things weer een mooi en bovendien zeer aangenaam album. Ik verwacht overigens niet dat Supernatural Things zich uiteindelijk zal scharen onder de M. Ward klassiekers, maar binnen het aanbod van de afgelopen week wist de Amerikaanse muzikant me zeker op te vallen met een album waarbij het lekker wegdromen is, zeker wanneer ook nog wat blazers opduiken en jazzy accenten worden toegevoegd. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: M. Ward - Think Of Spring - dekrentenuitdepop.blogspot.com

M. Ward - Think Of Spring
M. Ward bracht eerder dit jaar al een uitstekend album uit en komt nu ook nog met een fraai tussendoortje waarop hij een klassiek album van Billie Holiday op geheel eigen wijze vertolkt

Billie Holiday deed op haar album Lady In Satin een greep uit het Great American Songbook, waarbij ze zich liet begeleiden door een groot orkest. M. Ward vertolkt nu dezelfde songs, maar begeleidt zijn stem slechts door een akoestische gitaar. Natuurlijk kan M. Ward in vocaal opzicht niet tippen aan de grote Billie Holiday, maar Think Of Spring is een sfeervol en wat mij betreft geslaagd album, dat uitstekend past in het huidige seizoen en dat troost kan bieden tijdens de lockdown. Misschien niet zo goed en urgent als het eerder dit jaar verschenen Migration Stories, maar wat mij betreft absoluut een fraaie aanvulling op het bijzondere oeuvre van de Amerikaanse muzikant.

De Amerikaanse muzikant Matt Ward, beter bekend als M. Ward, heeft zo langzamerhand een bijzonder fraai stapeltje albums op zijn naam staan. De muzikant uit Portland, Oregon, dook een jaar of twintig geleden op als sessiemuzikant, maar begon al snel aan een solocarrière, die werd afgewisseld met zijn lidmaatschap van de gelegenheidsband Monsters Of Folk (samen met Conor Oberst en Mike Mogis van Bright Eyes en Jim James van My Moning Jacket) en het zeer populaire duo She & Him (samen met Zooey Deschanel).

Dit jaar is M. Ward, net als zoveel andere muzikanten, flink productief, want het deze week verschenen Think Of Spring is al het tweede M. Ward album dat dit jaar verschijnt. De afgelopen jaren maakte M. Ward op mij net wat minder indruk dan in het vorige decennium, maar het eerder dit jaar verschenen Migration Stories liet een glorieuze terugkeer naar zijn topvorm horen.

Think Of Spring laat zich niet zomaar vergelijken met Migration Stories en heeft wel wat van een tussendoortje. Op Think Of Spring grijpt M. Ward naar het Great American Songbook. Nog wat specifieker grijpt hij naar de songs uit het Great American Songbook die Billie Holiday vertolkte op haar legendarische album Lady In Satin uit 1958.

Dat is ambitieus, want M. Ward is een prima zanger maar ook niet meer dan dat, terwijl Billie Holiday een van de beste zangeressen aller tijden is. Nu kun je de songs uit het Great American Songbook op vele wijzen vertolken, waardoor Think Of Spring geen evenknie van het klassieke album van Billie Holiday hoeft te zijn.

Dat is het ook niet. Ik heb Lady In Satin weer eens tevoorschijn gehaald en het is een album waarop Billie Holiday niet alleen de sterren van de hemel zingt, maar zich ook nog eens laat begeleiden door een uit de kluiten gewassen orkest.

M. Ward heeft op Think Of Spring genoeg aan een akoestische gitaar en zijn stem en nam het album op met een zeer eenvoudige cassetterecorder. Het album past hierdoor in categorieën als huisvlijt en lo-fi, maar ondanks de eenvoudige middelen heeft M. Ward een bijzonder smaakvol album gemaakt, dat het goed zal doen tijdens de donkere dagen rond kerst en daarna.

M. Ward blijft qua tempo en timing redelijk dicht bij de versies die Billie Holiday meer dan 60 jaar geleden opnam, maar door het ontbreken van het orkest en de krachtige stembanden van Billie Holiday zijn de verschillen tussen Lady In Satin en Think Of Spring groter dan de overeenkomsten.

M. Ward is zoals gezegd geen heel groot zanger, maar hij slaat zich toch vrij makkelijk door de serie songs heen. Ondanks de bescheiden middelen klinkt het album prima en juist door het sobere karakter van de instrumentatie wordt de stem van M. Ward flink wat opgetild.

Think Of Spring is zeker niet zo goed als het uitstekende Migration Stories dat eerder dit jaar verscheen, maar voor een tussendoortje is dit echt een uitstekend album. Het is een sfeervol album vol geweldige songs dat enige troost biedt in deze donkere tijden en dat doet uitzien naar een lente waarin het coronavirus ons leven hopelijk wat minder bepaalt dan gedurende de afgelopen negen maanden. Het is bovendien een album dat laat horen dat een toekomst als crooner voor M. Ward zeker niet geheel ondenkbaar is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Maaike Ouboter - En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is al weer ruim twee jaar geleden dat Maaike Ouboter een werkelijk verpletterende indruk maakte met haar auditie in De beste singer-songwriter van Nederland.

Het ontroerende Dat Ik Je Mis ging vervolgens in onwaarschijnlijke aantallen over de al dan niet virtuele toonbank, maar Maaike Ouboter heeft vervolgens, mede geholpen door het niet winnen van de talentenjacht van Giel Beelen, gelukkig de rust bewaard.

De afgelopen twee jaar werkte ze aan haar debuutalbum en werd eindeloos geschaafd aan de elf songs die uiteindelijk zijn terecht gekomen op En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt (in het opvallend fraai uitgevoerde boekje gevolgd door 'En Hoe Het Ooit Nacht Heeft Kunnen Zijn').

Het is een debuut dat opent met het inmiddels overbekende maar nog altijd indrukwekkende en ontroerende Dat Ik Je Mis. Een riskante openingszet, die de lat direct flink hoog legt, maar het is een openingszet die fantastisch uitpakt. Het debuut van Maaike Ouboter blijkt een plaat van een bijna onwerkelijke schoonheid, waarop iedere andere track de vergelijking met de zo succesvolle en indrukwekkende eerste kennismaking met de muziek van Maaike Ouboter aan kan. Met gemak aan kan durf ik wel te zeggen.

Voor haar debuut koos de jonge Nederlandse singer-songwriter voor de samenwerking met Joost Zweegers, beter bekend als Novastar, die de plaat produceerde. Zweegers heeft gezorgd voor een hele mooie productie, waarin de inmiddels al zo herkenbare stem van Maaike Ouboter centraal staat.

Het is een hele mooie en bijzondere stem, die bijna dwingt tot luisteren. De wijze waarop de songs op En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt de aandacht te trekken heeft ook alles te maken met de eigenzinnige wijze waarop Maaike Ouboter zingt. Alle songs op de plaat vallen op door teksten die klinken als gedichten en ook als zodanig worden voorgedragen. Het geeft de songs urgentie en overtuigingskracht.

Maaike Ouboter blijkt een meester in het vertellen van mooie en indringende verhalen, waarin de kleinste details van groot belang zijn. De liefde staat centraal in de teksten, maar Maaike Ouboter is niet de gekwelde singer-songwriter die alleen maar leed over je uit stort. Natuurlijk zorgt de liefde soms voor diepe dalen, maar ook de hoge pieken die de dalen rechtvaardigen blijven niet onbelicht op dit debuut, dat ook een ode aan de liefde is.

De elf songs zijn niet alleen in tekstueel opzicht ware kunststukjes. Ook aan de instrumentatie is hoorbaar lang gesleuteld, wat steeds weer zorgt voor een net wat ander klankentapijt. De instrumentatie is vaak ingetogen en akoestisch, maar En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt bevat ook een aantal meer uptempo songs, die laten horen dat Maaike Ouboter ook uitstekend uit de voeten kan in net wat lichtvoetigere popliedjes.

In de instrumentatie duiken soms verrassende accenten op, zoals bijvoorbeeld in het uiterst sober openende Smoor, dat vervolgens wordt voorzien van de honingzoete klanken die in de jaren 70 de basis vormden voor de soundtrack van menige Franse softporno film.

Door de hoofdrol voor de teksten raakt de muziek van Maaike Ouboter zo nu en dan aan muziek die in het hokje kleinkunst past. Dat is voor mij bijna een vies woord en meestal een synoniem voor gekunsteld, maar Maaike Ouboter ontwijkt gelukkig met speels gemak alle valkuilen.

En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt is een debuut vol goudeerlijke popliedjes. Het zijn popliedjes die ontroeren en vermaken, maar het zijn ook popliedjes vol spitsvondigheden en memorabele momenten.

Maaike Ouboter is er in geslaagd om een geheel eigen geluid te creëren en heeft een debuut afgeleverd waarvan ik alleen maar zielsveel kan houden. En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt maakte direct een verpletterende indruk, maar inmiddels kan ik alle elf de songs op de plaat dromen. Desondanks worden ze alleen maar mooier.

Dat Maaike Ouboter een uniek talent is, was twee jaar geleden direct duidelijk, maar je moet het vervolgens nog maar waarmaken met een eerste album. Maaike Ouboter doet het. En hoe. Een diepe buiging is op zijn plaats voor een plaat die de competitie met alles en iedereen aan kan. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Maaike Ouboter - Harnas Van Glas - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Maaike Ouboter - Harnas Van Glas
Ook op Harnas Van Glas grijpt Maaike Ouboter je weer bij de strot met haar zeer persoonlijke verhalen en verleidt ze meedogenloos met sfeervolle klanken en haar unieke manier van zingen

Ondanks mijn eerste aarzelingen was ik al snel zeer onder de indruk van het debuutalbum van Maaike Ouboter, dat in 2015 verscheen. Met Harnas Van Glas is de Nederlandse singer-songwriter al weer toe aan haar derde album en het is wederom een prachtig album. Maaike Ouboter vertelt ook op Harnas Van Glas weer indrukwekkende verhalen, die ze vertolkt op bijzondere wijze. Het is knap hoe ze het Nederlands melodieus en zangerig kan laten klinken en hoe muziek en vocalen volledig in balans zijn. De stem van Maaike Ouboter is ook op het nieuwe album weer van een bijzondere schoonheid en omdat de teksten nog wat persoonlijker zijn, komt het allemaal nog wat harder aan. Kippenvel.

Ik ben over het algemeen genomen niet gek op Nederlandstalige muziek. Helemaal niet gek zelfs. Dat heeft niet zo veel te maken met vooroordelen, maar alles met de wijze waarop ik onze taal ervaar in de muziek. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Spinvis, Eefje de Visser, Roosbeef, Mevrouw Tamara en Iris Penning bijvoorbeeld, die overigens allemaal zijn te vinden op de krenten uit de pop, maar zeker ook Maaike Ouboter.

De Nederlandse singer-songwriter, die ooit een onuitwisbare indruk maakte in het tweede seizoen van de tv-talentenjacht De beste singer-songwriter van Nederland, dat ze overigens niet won, is met Harnas Van Glas toe aan haar derde album. De vorige twee vond ik prachtig en ook album nummer drie wist me weer onmiddellijk te raken.

Net als de bovengenoemde muzikanten is ook Maaike Ouboter in staat om het Nederlands zeer melodieus te laten klinken. De Nederlandse muzikante schrijft prachtige teksten, maar vertolkt deze teksten vervolgens in dienst van de songs, waardoor onze taal me geen moment in de weg zit. Integendeel zelfs, de teksten sluiten naadloos aan op de songs van Maaike Ouboter en versterken deze songs op bijzondere wijze.

Harnas Van Glas is niet alleen als album verschenen, maar ook als boek, waarin de persoonlijke teksten van de nieuwe songs van Maaike Ouboter zijn geïntegreerd in een persoonlijk verhaal. In dit verhaal maakt de Nederlandse muzikante de luisteraar deelgenoot van een aantal heftige gebeurtenissen in haar leven, waaronder de vroege dood van haar vader en moeder, maar ook het zoeken naar liefde en troost.

De eerste twee albums van Maaike Ouboter waren bij vlagen behoorlijk melancholisch, maar hadden ook hun uitbundigere en zonnigere momenten. Harnas Van Glas is vrijwel over de hele linie een behoorlijk melancholisch album, waarop Maaike Ouboter nog één keer terug kijkt op haar jeugd en de jaren als jong volwassene.

Net als de vorige albums is ook Harnas Van Glas zeer smaakvol ingekleurd met vooral organische klanken, al klinkt het nieuwe album wel wat soberder en stemmiger dan zijn twee voorgangers. Het zijn klanken die in muzikaal opzicht aansluiten bij de tijdloze singer-songwriter zoals die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 in Nederland werd gemaakt en ook de wijze van zingen herinnert wel wat aan vervlogen tijden.

Maaike Ouboter draagt haar teksten met veel precisie en met een bijzondere articulatie voor en heeft hierdoor een uit duizenden herkenbaar geluid. Van haar stem en de manier van zingen moet je houden denk ik, maar mij had de Nederlandse muzikante direct weer te pakken met haar heldere stem en bijzondere teksten, die haar songs transformeren in bijzondere verhalen of zelfs sprookjes (die bij de grote schrijvers in het genre ook niet altijd goed afliepen).

De muziek en de zang zijn op Harnas Van Glas prachtig in harmonie en versterken elkaar keer op keer op indrukwekkende wijze. De zeer persoonlijke teksten voorzien de songs van Maaike Ouboter van een intiem karakter en een bijzondere sfeer. Hart Van Glas trekt je op bijzondere wijze het leven van Maaike Ouboter in. De verhalen zijn af en toe zo persoonlijk dat je jezelf meer dan eens bijna een ongewenst toehoorder voelt, maar je wilt toch blijven luisteren. Harnas Van Glas lijkt wat minder aandacht te krijgen dan de vorige twee albums van Maaike Ouboter, maar het is minstens net zo mooi en indrukwekkend. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Maaike Ouboter - Vanaf Nu Is Het Van Jou - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Maaike Ouboter werd in één klap wereldberoemd in Nederland met het indringende Dat Ik Je Mis, dat ze vertolkte tijdens de tv-show De beste singer-songwriter van Nederland (die overigens aanzienlijk meer talent heeft opgeleverd dan het in commercieel opzicht veel succesvollere The Voice of Holland).

Maaike Ouboter bevestigde het talent van haar eerste wapenfeit met het fraaie En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt, dat voortborduurde op de tradities van de Nederlandstalige popmuziek uit het verleden, maar er ook een verrassende eigen draai aan gaf.

Nu ben ik normaal gesproken geen liefhebber van het soort muziek dat Maaike Ouboter maakt, maar haar debuut raakte en vermaakte me en bleef ook na heel veel keren horen leuk en interessant.

Bijna drie jaar na het verschijnen van haar debuut is Maaike Ouboter terug met Vanaf Nu Is Het Van Jou. Op haar tweede plaat gaat Maaike Ouboter verder waar ze bijna drie jaar geleden ophield, maar ze zet ook een enorme stap vooruit. Vanaf Nu Is Het Van Jou is voorzien van een smaakvollere en avontuurlijkere instrumentatie en het is een uiterst trefzekere instrumentatie. De plaat is bij vlagen aangenaam, zonnig en verrassend veelzijdig ingekleurd, maar is ook niet bang voor een spaarzame of zelfs sobere begeleiding.

Dat laatste vraagt wat van de vocalen van Maaike Ouboter en die vocalen zijn nog veel mooier dan op haar debuut. In een tijd waarin ik bij veel Nederlandstalige muziek pas bij intensief luisteren hoor in welke taal er wordt gezongen, valt de zang van Maaike Ouboter op door een zeer precieze articulatie. Het herinnert aan de Nederlandstalige muziek die in de jaren 70 populair was, maar het geeft de songs van Maaike Ouboter ook een bijzondere kracht en het voorziet de songs van de Nederlandse singer-songwriter bovendien van intimiteit. Maaike Ouboter maakte op haar debuut al indruk met haar zang, maar op Vanaf Nu Is Het Van Jou betovert ze met zang die met grote regelmaat goed is voor kippenvel.

Wat voor de instrumentatie en de productie (prachtig gedaan door Dries Bijlsma) en voor de zang op de plaat geldt, geldt ook zeker voor de songs op de tweede plaat van Maaike Ouboter. Op haar debuut stonden een aantal hele mooie songs maar ook een aantal songs die wat gekunsteld aan deden. Vanaf Nu Is Het Van Jou zet een flinke stap en betovert met louter wonderschone songs, die steeds weer een andere kant van het bijzondere talent van Maaike Ouboter laten zien.

Het zijn songs die vaak dicht tegen de tradities van de singer-songwriter muziek aan zitten, maar Maaike Ouboter kan op haar tweede plaat ook uit de voeten in vol klinkende en rijk georkestreerde songs die afwisselend iets psychedelisch hebben of die doen denken aan de filmmuziek zoals die in de jaren 70 in Frankrijk werd gemaakt. De Nederlandse singer-songwriter wist zich op haar debuut al te onderscheiden van haar soortgenoten met een bijzonder klinkend eigen geluid en het is een geluid dat Maaike Ouboter heeft vervolmaakt op haar tweede plaat.

Op voorhand was ik bang dat Vanaf Nu Is Het Van Jou met meer van hetzelfde zou komen, maar Maaike Ouboter is op haar nieuwe plaat vele stappen verder en maakt diepe indruk met eigenzinnige, intieme, bijzondere en vooral wonderschone songs die fraai rond drijven in het bijzondere muzikale universum van Maaike Ouboter, dat ook in tekstueel opzicht razend interessant is en mooie verhalen vertelt en die verhalen prachtig verwoord.

Vanaf Nu Is Het Van Jou is een plaat om verschrikkelijk verliefd op te worden en is veel meer dan slechts een lentekriebel. Ik was zeker nieuwsgierig naar de nieuwe plaat van Maaike Ouboter, maar de mokerslag van Vanaf Nu Is Het Van Jou zag ik echt niet aankomen. Een diepe buiging is op zijn plaats. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mabe Fratti - Sentir Que No Sabes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mabe Fratti - Sentir Que No Sabes
De uit Guatemala afkomstige muzikante Mabe Fratti levert met Sentir Que No Sabes een album af dat de fantasie constant prikkelt, maar het is ook een album met een unieke sfeer en een bijzondere schoonheid

“Rich, rewarding, spellbinding music from a true original”, het zijn de woorden van de Britse kwaliteitskrant The Guardian over Sentir Que No Sabes van Mabe Fratti en zoals zo vaak heeft de krant het bij het juiste eind. Mabe Fratti maakt op haar album muziek die je songs na song weet te verrassen of zelfs te verbazen, maar het is ook bijzonder mooie muziek en muziek die, ondanks het label avant garde, verrassend toegankelijk klinkt. Net als bijvoorbeeld Arooj Aftab betovert Mabe Fratti met muziek die anders klinkt dan alle andere muziek van het moment. Het is muziek waarin invloeden uit de jazz, neoklassieke muziek, Midden-Amerikaanse muziek, avant garde en pop en rock op bijzondere wijze samenvloeien. Bijzonder mooi.

Zonder enige twijfel het meest bijzondere album dat ik deze week heb gehoord is Sentir Que No Sabes van Mabe Fratti. Het is niet het eerste wapenfeit van de celliste uit Guatemala, die momenteel Mexico City als uitvalsbasis heeft, maar in tegenstelling tot haar vorige albums kan Sentir Que No Sabes rekenen op flink wat aandacht van de betere muziekpers. Dat is op zich best bijzonder voor een album waar het etiket avant garde wordt opgeplakt, maar met dit label vertel je maar een deel van het verhaal van de muziek van Mabe Fratti.

Je hoort het direct in de openingstrack, die verrassend veel klinkt als een redelijk normale popsong met een lome beat, jazzy drumwerk en de mooie stem van Mabe Fratti, die haar Spaanse teksten met veel gevoel voordraagt. Het is wel een redelijk normale popsong met een twist, want de blazers op de achtergrond klinken wat atypisch. Wanneer stemmige pianoakkoorden worden toegevoegd klinkt het nog wat conventioneler, maar op hetzelfde moment is duidelijk dat Mabe Fratti muziek maakt die anders klinkt dan alle andere muziek van het moment.

Het is muziek die me qua sfeer wel wat doet denken aan de muziek van Arooj Aftab, al is de muziek van Mabe Fratti minder jazzy. Invloeden uit de jazz spelen wel een rol in de songs van de muzikante uit Guatemala en dat hoor je vooral in het spel van de ritmesectie. Het wordt gecombineerd met invloeden uit de neoklassieke muziek en de avant garde, maar ook liefhebbers van aangenaam in het gehoor liggende popsongs met een kop en een staart hoeven Sentir Que No Sabes zeker niet direct opzij te leggen.

Dat Mabe Fratti een achtergrond heeft in de avant garde hoor je vooral wanneer ze haar cello er bij pakt en wat vervormde en tegendraadse klanken uit de speakers laat komen. Omdat de rest van de muziek op het album vrij toegankelijk is versterkt de cello vooral het unieke karakter van de songs van Mabe Fratti, maar heb je niet het idee dat je naar een heel experimenteel album aan het luisteren bent.

Dat idee heb je zeker niet wanneer Mabe Fratti zingt, want de muzikante uit Mexico City beschikt over een prachtige stem. Het is een stem die nog wat mooier en bijzonderder klinkt door de Spaanstalige teksten, die de muziek van Mabe Fratti voorzien van een extra dimensie, net zoals het gebruik van het Urdu dit doet op de albums van Arooj Aftab. Wanneer de stem van Mabe Fratti wordt gecombineerd met fraai klinkende blazers doet de muziek op Sentir Que No Sabes Mexicaans aan, maar wanneer de cello of de ritmesectie invalt of flink wat strijkers worden ingezet is de muziek op het album toch opeens weer meer neoklassiek of jazzy of schuift het op richting triphop, waarna elektronica de muziek van Mabe Fratti weer een andere kant op kan duwen.

Het doet me in muzikaal opzicht soms ook wel wat denken aan de muziek van Talk Talk uit de meer experimentele dagen van de Britse band, maar die vergelijking is niet meer relevant wanneer Mabe Fratti zingt. De muzikante uit Guatemala was het afgelopen jaar zeer productief in diverse samenwerkingsverbanden en heeft haar nieuwe album gemaakt met flink wat gastmuzikanten, die allemaal bijdragen aan een geluid dat totaal anders klinkt dan de andere muziek van het moment, maar dat desondanks zeer makkelijk weet te verleiden. Het levert wereldwijd zeer positieve recensies op en dat is echt volkomen terecht. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Macie Stewart - Mouth Full Of Glass - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Macie Stewart - Mouth Full Of Glass
Macie Stewart probeerde het vorig jaar al eens met het breakup album Mouth Full Of Glass, maar er was een re-release voor nodig om dit werkelijk prachtige album alsnog onder de aandacht te brengen

De naam Macie Stewart deed bij mij geen belletje rinkelen, terwijl ze twee jaar geleden als lid van het Amerikaanse duo OHMME nog hoog in mijn jaarlijstje stond. Haar eerste soloalbum Mouth Full Of Glass is door bijna iedereen over het hoofd gezien, maar het is echt een prachtig album. Macie Stewart schrijft mooie en intieme songs die het experiment niet schuwen en beschikt over een hele mooie stem. Die stem kleurt prachtig bij de zeer smaakvolle instrumentatie, die Mouth Full Off Glass steeds hoger optilt. Ik had het album zelf ook bijna gemist, maar het eerste soloalbum van Macie Stewart is echt een pareltje. En het is er absoluut een met jaarlijstjes potentie.

Mouth Full Of Glass van de Amerikaanse singer-songwriter Macie Stewart verscheen oorspronkelijk in de herfst van 2021, maar kreeg vorige maand een nieuwe kans met een wereldwijde re-release. Vorig jaar heb ik het album niet opgemerkt en ook dit jaar was het album van de muzikante uit Chicago, Illinois, me bijna ontgaan, maar gelukkig zette de Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork me net op tijd op het juiste spoor.

Ik noem Mouth Full Of Glass het debuutalbum van Macie Stewart, maar ze maakte in 2020 samen met Lia Kohl ook al een album met haar naam op de cover. Het behoorlijk experimentele Recipe For A Boiled Egg is overigens niet te vergelijken met Mouth Full Of Glass, dat in ieder geval een solodebuut is. Ik blijk Macie Stewart overigens ook nog te kennen van het eveneens uit Chicago afkomstige duo OHMME, dat ze samen met Sima Cunningham vormt en dat met het zeer fraaie en behoorlijk experimentele Fantasize Your Ghost in 2020 zelfs de top 15 van mijn jaarlijstje haalde (desondanks was ik het album trouwens compleet vergeten).

Alle reden dus om heel nieuwsgierig te zijn naar het solodebuut van Macie Stewart en Mouth Full Of Glass heeft me zeker niet teleurgesteld. Vergeleken met de muziek van OHMME is het soloalbum van Macie Stewart een verrassend toegankelijk album. Mouth Full Of Glass staat vol met behoorlijk ingetogen folksongs, waarin de mooie stem van Macie Stewart goed uit de verf komt.

De Amerikaanse muzikante is het experiment zeker niet helemaal vergeten, want de instrumentatie en de arrangementen op Mouth Full Of Glass zitten vol mooie verrassingen. De folksongs van Macie Stewart zijn sfeervol en op het eerste gehoor subtiel ingekleurd, maar er is veel moois verstopt in de klanken op het album, dat hier en daar sprookjesachtig aan doet en ook behoorlijk vol kan klinken.

De bijdragen van strijkers en blazers verdienen een eervolle vermelding, al is het maar omdat ze de songs van Macie Stewart ver buiten de grenzen van de folk slepen, maar ook alle andere instrumenten op het album klinken prachtig, wat ook de verdienste is van de trefzekere productie van Macie Stewart en Dave Vettraino.

De mooie folksongs op Mouth Full Of Glass liggen zoals gezegd lekker in het gehoor en overtuigen mede hierdoor makkelijk. Het zijn op hetzelfde moment songs waarin ontzettend veel te ontdekken valt. Zelfs de meest ingetogen songs op het album prikkelen de fantasie, waardoor het solodebuut van Macie Stewart een steeds interessanter album wordt. Wat voor de instrumentatie en de songs geldt, geldt overigens ook voor de zang van Macie Stewart, die vooralsnog alleen maar mooier wordt.

Ik kan me best voorstellen dat een album als Mouth Full Of Glass bij snelle en oppervlakkige beluistering niet direct opvalt, maar als je wat tijd steekt in het album blijkt al snel dat Macie Stewart een prachtalbum heeft gemaakt. Het is een album waarin je jezelf compleet kunt verliezen, maar Mouth Full Of Glass doet het ook prima als een wat benevelend album waarbij je echt heerlijk tot rust kunt komen. Ik had het album bijna voor de tweede keer gemist, maar schrijf het nu toch op als een van de bijzondere hoogtepunten van het muziekjaar 2022. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mackenzie Carpenter - Hey Country Queen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mackenzie Carpenter - Hey Country Queen
Countrypop is de afgelopen jaren booming met flink wat aanstormende talenten, maar gezien de kwaliteit van Hey Country Queen moet er nog zeker ruimte zijn voor de talenten van de Amerikaanse muzikante Mackenzie Carpenter

Ik begon vanwege de wat cheesy cover met enige argwaan aan de beluistering van Hey Country Queen, het debuutalbum van de uit Georgia afkomstige Mackenzie Carpenter, maar ze heeft een overtuigend album afgeleverd. Het is een album dat past in het hokje countrypop, maar country wint het van de pop op Hey Country Queen. Het album is voorzien van een aangenaam geluid met vooral snareninstrumenten, staat vol met sterke songs die alle ingrediënten bevat die je verwacht in de countrypop en Mackenzie Carpenter is ook nog eens voorzien van een aansprekend stemgeluid. Iedereen die gek is op Megan Moroney gaat ook dit album zeker waarderen.

Een snelle blik op de cover van Hey Country Queen van Mackenzie Carpenter verraadt direct met welk genre we te maken hebben, want alles op deze cover ademt countrypop. Het is een genre dat een paar jaar geleden mijn aandacht kreeg en dat de status van ‘guilty pleasure’ voor mij inmiddels ruimschoots is ontgroeid, wat er voor heeft gezorgd dat countrypop albums een prominente plek innemen in mijn jaarlijstjes de afgelopen jaren.

Nu gaat mijn voorkeur wel uit naar countrypop met meer country dan pop en ik was op voorhand wel een beetje bang dat Mackenzie Carpenter me in dat opzicht teleur zou gaan stellen. Het blijkt erg mee te vallen, want Hey Country Queen is een countrypop album dat bij mij dit jaar wel eens heel vaak voorbij kan gaan komen.

Openingstrack Dozen Red Flags doet me zowel in muzikaal, vocaal als tekstueel opzicht sterk denken aan de muziek van Megan Moroney en dat is een van mijn favorieten binnen de countrypop van het moment. Mackenzie Carpenter verwerkt absoluut invloeden uit de pop in haar songs, maar ik hoor meer dan genoeg country om enorm gecharmeerd te raken van dit album.

Dat ik wat van Megan Moroney hoor in de songs van Mackenzie Carpenter is overigens niet zo gek. Zo werden beiden geboren in Georgia, maar Mackenzie Carpenter schreef ook mee aan een aantal songs van Megan Moroney. Ook de stemmen van de twee lijken overigens erg op elkaar, wat ook bijdraagt aan de kwaliteit van Hey Country Queen, want net als de inmiddels doorgebroken Megan Moroney beschikt ook Mackenzie Carpenter over een stem die niet alleen gemaakt is voor de countrypop, maar het is ook een stem die de songs op haar album een enorm stuk optilt.

De songs van de Amerikaanse muzikante blijven redelijk dicht bij de conventies van de countrypop en schuwen in tekstueel opzicht de geijkte thema’s in het genre niet, wat betekent dat in de songs de nodige foute mannen, mislukte liefdes en flessen whisky voorbij komen. Hey Country Queen is voorzien van een zeer aangenaam maar ook zeer smaakvol geluid met zoals gezegd flink wat invloeden uit de country. Het is een geluid met lekker veel snareninstrumenten, waaronder uiteraard de pedal steel en lekker veel gitaren, die in een aantal songs lekker ruw klinken, wat het rootsy karakter van Hey Country Queen versterkt.

Het debuutalbum van Mackenzie Carpenter laat zich prima vergelijken met de twee albums die Megan Moroney de afgelopen twee jaar op de kaart hebben gezet als countrypop ster, maar Hey Country Queen laat zich, nog meer dan de albums van Megan Moroney, beïnvloeden door de countrypop die in de jaren 90 populair was. Ik had destijds helemaal niets met het genre, maar de succesalbums van bijvoorbeeld Shania Twain zijn absoluut van invloed geweest op de songs van Mackenzie Carpenter.

De Amerikaanse muzikante is in Nashville en omstreken al bekend als songwriter, maar gezien de kwaliteit van haar stem en de songs op haar debuutalbum lijkt het me een kwestie van tijd voordat ze zich schaart onder de countrypop sterren van het moment. Het is een genre waarop in Nederland helaas altijd nog wat wordt neergekeken, maar gezien de kwaliteit van de albums en ook de recente optredens in Nederland van een aantal nieuwe sterren in het genre moet dat echt maar eens veranderen. Ik ben alvast fan van deze Mackenzie Carpenter. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: MacKenzie Porter - Nobody's Born With A Broken Heart - dekrentenuitdepop.blogspot.com

MacKenzie Porter - Nobody's Born With A Broken Heart
De Canadese muzikante MacKenzie Porter heeft zes jaar gewerkt aan haar tweede album en levert met Nobody's Born With A Broken Heart een zeer aangenaam en in kwalitatief opzicht uitstekend countrypop album af

Vorig jaar verschenen flink wat uitstekende countrypop albums, waarop Amerikaanse rootsmuziek en pop mooi in balans waren. Dit jaar is de spoeling vooralsnog wat dun, maar Nobody's Born With A Broken Heart van MacKenzie Porter is in het genre een prima album. De van oorsprong Canadese MacKenzie Porter gaat al even mee, maar levert met Nobody's Born With A Broken Heart een zeer volwassen album af. Het is een album waarop ze makkelijk overtuigt als zangeres, maar ook in muzikaal, productioneel en compositorisch opzicht is het tweede album van MacKenzie Porter een album dat er mag zijn en dat zeer in de smaak zal vallen bij liefhebbers van de betere countrypop.

Een blik op de cover van Nobody's Born With A Broken Heart van MacKenzie Porter maakt direct duidelijk in welk genre we dit album moeten plaatsen. De cover van het album ademt immers Nashville countrypop en dat is ook precies wat je krijgt wanneer je het album beluistert. Nu is er Nashville countrypop in twee soorten. Aan de ene kant is er de aalgladde pop met een nauwelijks te onderscheiden vleugje country, maar aan de andere kant is er ook de dichter tegen de Amerikaanse rootsmuziek aanleunende variant met een aangenaam laagje pop.

Voor de laatstgenoemde variant heb ik de afgelopen jaren een enorm zwak ontwikkeld. Vorig jaar verschenen er uitstekende albums in het genre van onder andere Morgan Wade, Alana Springsteen, Ashley Cooke, Elle King en natuurlijk Megan Moroney, die met haar debuutalbum Lucky zelfs de top vijf van mijn jaarlijstje haalde.

Op basis van de cover had ik MacKenzie Porter eerlijk gezegd ingedeeld bij de minder interessante countrypop variant, maar dat bleek al snel onterecht. MacKenzie Porter klinkt op haar album als een muzikante die in het diepe zuiden van de Verenigde Staten is opgegroeid op een streng dieet van traditionele Amerikaanse rootsmuziek. Dat laatste kan nog altijd het geval zijn, maar de wieg van MacKenzie Porter stond niet in het zuiden van de VS maar in Canada.

In haar vaderland timmerde ze als tiener aan de weg als actrice, maar haar hart lag bij de muziek. Dat leverde tien jaar geleden al een titelloos debuutalbum op dat in Canada zeer succesvol was en dat album krijgt nu eindelijk een vervolg met Nobody's Born With A Broken Heart.

De Canadese muzikante, die een paar jaar geleden is neergestreken in Nashville, Tennessee, heeft zes jaar gewerkt aan haar tweede album. In die jaren zorgde de coronapandemie voor de nodige vertraging en MacKenzie Porter kreeg ook haar eerste kind. Op haar 34e is ze echter klaar om uit te groeien tot een van de grote sterren binnen de countrypop.

Dat doet ze met een ambitieus album, want Nobody's Born With A Broken Heart bevat maar liefst negentien songs en bijna een uur muziek. In die negentien songs laat MacKenzie Porter horen dat ze een prima zangeres is en over een stem beschikt die gemaakt is voor het genre en op fraaie wijze country en pop combineert.

De Canadese muzikante schreef mee aan de meeste songs op het album, maar vertrouwde ook voor een deel op de kwaliteiten van gelouterde songwriters uit Nashville. Dat hoor je, want Nobody's Born With A Broken Heart staat vol met bijzonder lekker in het gehoor liggende songs. Het zijn songs die door de van oorsprong Canadese producer Joey Moi zijn voorzien van een blinkend laagje pop, maar net als de bovengenoemde zangeressen uit 2023 stopt MacKenzie Porter wat mij betreft voldoende Amerikaanse rootsmuziek in haar songs.

Ze laat zich binnen de Amerikaanse rootsmuziek breed beïnvloeden wat een gevarieerd album oplevert, dat me meer dan eens doet denken aan het door mij zo geliefde Lucky van Megan Moroney. Natuurlijk moet je tegen Nashville countrypop en geijkte thema’s als foute mannen en mislukte liefdes kunnen om te houden van Nobody's Born With A Broken Heart van MacKenzie Porter, maar als je dit doet heb je met het tweede album van de Canadese muzikante een van de beste countrypop albums van 2024 in handen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mad About Mountains - Radio Harlaz - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Tips van lezers van deze BLOG zijn voor mij zeer waardevol. Wanneer ik een tip binnenkrijg ga ik meestal dan ook snel luisteren en dit heeft me het afgelopen jaar een aantal prachtplaten opgeleverd.

Wanneer ik een bericht ontvang waarin staat dat ik de beste countryplaat van het jaar heb gemist, ben ik natuurlijk extra nieuwsgierig en ben ik echt direct gaan luisteren.

Gezien mijn voorkeur voor vrouwenstemmen is Radio Harlaz van Mad About Mountains voor mij niet de beste countryplaat van 2016, maar het is absoluut een hele goede countryplaat en het is er bovendien een die niet had misstaan in mijn jaarlijstje.

Mad About Mountains is een band rond de Belgische muzikant Piet De Pessemier. De muzikant uit Herk-de-Stad en zijn medemuzikanten lieten zich voor Radio Harlaz inspireren door het trieste verhaal van countryster Glen Campbell, die werd getroffen door Alzheimer en vervolgens een aantal gerenommeerde prijzen won terwijl hij zelf niet meer wist wie Glen Campbell nu eigenlijk was en een teruggetrokken leven leidde met zijn vrouw.

Het verhaal van Glen Campbell en de tragiek van het leven in het algemeen vormt de rode draad op een plaat, die in muzikaal opzicht vooral associaties oproept met de muziek van Neil Young.

De melancholische alt-country en country op Radio Harlaz doet meer dan eens denken aan de muziek die Neil Young in een ver verleden maakte (een van de tracks lijkt overigens wel erg veel op Neil Young klassieker Heart Of Gold), al dan niet bijgestaan door Crosby, Stills en Nash of The Crazy Horse.

Het is muziek die prachtig zacht en melancholisch kan klinken, maar Mad About Mountains kan de gitaren ook heerlijk laten janken, net als Neil Young dat zo mooi kon en nog steeds kan.

Het levert een tijdloze countryplaat op, die herinnert aan de hoogtijdagen van de 70s countryrock, maar af en toe ook lijntjes uitgooit naar meer eigenzinnige en hedendaagse bands als Wilco en My Morning Jacket, waardoor Radio Harlaz zich vrij makkelijk ontworstelt aan het hokje retro.

Luister naar Radio Harlaz en de klok tikt opeens een stuk minder snel. De 45 minuten van Radio Harlaz lijken veel langer te duren en zorgen voor aangename onthaasting, die in deze drukke tijden heel goed van pas komt.

Mad About Mountains overtuigt op Radio Harlaz met prachtige weemoedige songs, een al even fraaie en veelkleurige instrumentatie en vocalen die meestal aangenamer zijn dan die van Neil Young zelf. Inderdaad een countryplaat die de liefhebber niet mag laten liggen en die zomaar jaarlijstjes moet kunnen halen. Mooie tip dus. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madder Rose - No One Gets Hurt Ever - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madder Rose - No One Gets Hurt Ever
Madder Rose hoort bij de vergeten cultbands uit de jaren 90, maar net als op het comeback album uit 2019, laat de Amerikaanse band ook op No One Gets Hurt Ever weer horen dat het tot grootse daden in staat is

De Amerikaanse band Madder Rose levert met No One Gets Hurt Ever haar zesde album af en het is wat mij betreft het zesde uitstekende album. Na de vier miskende meesterwerken uit de jaren 90 keerde de band in 2019 verrassend terug en weer vier jaar later is er gelukkig wederom een nieuw album van Madder Rose. Billy Coté en Mary Lorson weten elkaar nog altijd te inspireren tot prachtige songs, waarin 90s indierock en een vleugje psychedelica fraai samenvloeien. Ook op No One Gets Hurt Ever is Mazzy Star niet heel ver weg, maar het is ook onmiskenbaar Madder Rose. De band zal de cultstatus waarschijnlijk nooit ontstijgen, maar wat is ook album nummer zes weer mooi.

Bij de naam Madder Rose denk ik in eerste instantie aan de vier geweldige albums die de Amerikaanse band in de jaren 90 uitbracht. Met Bring It Down uit 1993, Panic On uit 1994, Tragic Magic uit 1997 en Hello June Fool uit 1999 leverde de band uit New York vier prachtige albums en misschien zelfs wel klassiekers af. Het zijn albums die stuk voor stuk moeten worden gerekend tot het allerbeste dat de indierock in de jaren 90 te bieden had, maar helaas behoorde Madder Rose tot de meest onderschatte bands van het decennium en ontsteeg het de cultstatus niet of nauwelijks.

Dat is helaas nooit echt veranderd, maar als ik zelf naar de eerste vier albums van Madder Rose luister ben ik nog altijd diep onder de indruk van de gruizige maar ook zeer melodieuze songs van de band, van het geweldige gitaarwerk van Billy Coté en van de prachtige stem van zangeres Mary Lorson, die overigens na Madder Rose twee prima albums zou maken als Saint Low. De eerste vier albums van Madder Rose zijn verplichte kost voor een ieder die de jaren 90 indierock hoog heeft zitten, maar ook fans van Mazzy Star moeten volgens mij uit de voeten kunnen met de albums van de band uit New York.

Madder Rose keerde in 2019, tot ieders verrassing, terug met een nieuw album, maar ook het uitstekende To Be Beautiful kreeg niet heel veel aandacht. Het is een album waarop Madder Rose voortborduurde op haar albums uit de jaren 90, maar net wat minder gruizig klonk, waardoor de vergelijking met Mazzy Star alleen maar relevanter werd. To Be Beautiful leek zo langzamerhand dan echt het laatste wapenfeit van Madder Rose, maar uit het niets is er deze week een nieuw album van de band.

Met No One Gets Hurt Ever gaat Madder Rose verder waar het in 2019 ophield. Ook op het nieuwe album van de band draait veel om het gitaarwerk, de productie en de songs van Billy Coté en om de nog altijd prachtige stem van Mary Lorson. Madder Rose citeert ook op haar zesde album uit de muziek die het in de jaren 90 maakte, maar ook dit keer klinkt de band net wat minder gruizig, al mag het gitaarwerk er zeker zijn en is er hier en daar ruimte voor bescheiden gitaarmuren.

Zeker wanneer de gitaren wat psychedelischer klinken en Mary Lorson vol bezwering zingt, ligt de vergelijking met Mazzy Star wederom voor de hand, maar ook Cowboy Junkies draagt absoluut relevant vergelijkingsmateriaal aan. Hiermee heb ik twee van mijn favoriete bands aller tijden te pakken, maar No One Gets Hurt Ever klinkt uiteindelijk toch vooral als Madder Rose, dat toch ook steeds hoger begint te scoren op het lijstje met mijn favoriete bands.

Het zesde album van de band, dat vorm kreeg tijdens de eindeloze coronapandemie, doet wat mij betreft niet onder voor de vorige vijf albums van de Amerikaanse band en dat is echt een razend knappe prestatie. Het blijft jammer dat Madder Rose zowel tijdens haar gloriejaren als tijdens haar comeback van een paar jaar geleden zo weinig aandacht heeft gekregen, maar liefhebbers van de muziek die Madder Rose maakt maar de band niet kennen kunnen in één klap een indrukwekkend oeuvre binnen halen.

Zelf heb ik niet alleen No One Gets Hurt Ever direct omarmd, maar heb ik ook de vorige vijf albums van de band weer aan de playlist toegevoegd en het is nog altijd genieten. Het is vooralsnog helaas heel stil rond No One Gets Hurt Ever, maar Madder Rose heeft wederom een wonderschoon album afgeleverd, dat echt alle aandacht verdient. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Maddie & Tae - Love & Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Maddie & Tae - Love & Light
Maddie & Tae debuteerden tien jaar geleden en worden in de Verenigde Staten geschaard onder de smaakmakers binnen de countrypop en na het een paar keer geprobeerd te hebben met Love & Light begrijp ik waarom

Alles op de cover van het nieuwe album van Maddie & Tae ademt mainstream Nashville countrypop en dat doen ook de songs, de muziek en de stemmen van de twee, maar het is allemaal wel heel goed gemaakt en is ook weer niet zo gek ver verwijderd van de countrypop die ook buiten de Verenigde Staten wordt gewaardeerd. Ik vond het bij eerste beluistering wat aan de gladde kant, maar ik hoor inmiddels ook veel moois in de muziek van het tweetal dat in Nashville niet voor niets al zo’n tien jaar aan de weg timmert. Luister onbevooroordeeld naar Love & Light van Maddie & Tae en je hoort het ook, zeker als je een zwak hebt voor goed gemaakte countrypop.

Deze tweede kerstdag staat voor mij in het teken van de countrypop. Het is countrypop die in de Verenigde Staten eerder dit jaar behoorlijk positief is ontvangen, maar die ik bij eerste beluisteringen wat aan de gladde kant vond. Ik heb het album van Maddie & Tae, want dat is het eerste album dat ik vandaag bespreek, er toch nog eens bij gepakt omdat ik het album zie opduiken in meerdere Amerikaanse jaarlijstjes met een hart voor countrypop en tussen albums in het genre die me wel dierbaar zijn.

Love & Light is niet mijn eerste kennismaking met de muziek van Maddie & Tae, want precies tien jaar geleden besprak ik hun album Start Here, dat destijds door de Britse kwaliteitskrant The Guardian werd geschaard onder de beste countryalbums van het betreffende jaar. Start Here was in 2015 het debuutalbum van Maddie Marlow en Taylor Dye en het is een album dat direct succesvol was in Nashville.

De prille twintigers van toen zijn inmiddels prille dertigers en volgens mij zijn Maddie & Tae in de Verenigde Staten al tien jaar behoorlijk succesvol. In Europa is het nog wat stiller rond de twee zangeressen en dat heeft alles te maken met het feit dat de countrypop van Maddie & Tae zich binnen de countrypop aan de meer gepolijste kant van het spectrum bevindt.

Je ziet het direct aan de cover van het album, die uitstekend past bij alle clichés uit de Nashville countrypop. Maddie & Tae kleuren ook op hun vierde album (het kerstalbum uit 2022 niet meegeteld) vooral binnen de lijntjes van de countrypop die in Nashville wordt gemaakt, maar dat doet iemand als Megan Moroney ook en die schaar ik desondanks onder mijn favoriete countryzangeressen van het moment.

Nu ik Love & Light inmiddels een paar keer heb beluisterd hoor ik toch ook veel moois op het album. Om van de muziek van Maddie & Tae te kunnen genieten moet je wel een flink zwak voor countrypop hebben, want de twee muzikanten uit Nashville maken 100% countrypop. In muzikaal opzicht klinkt het nieuwe album van Maddie Marlow en Taylor Dye vooral degelijk, maar de twee hebben zich er niet makkelijk van af gemaakt.

In een aantal songs op het album klinkt de countrypop van Maddie & Tae lekker stevig, maar Love & Light biedt voldoende variatie. Het is ook een album met prima songs, want tussen de zestien (!) songs op het album zitten de nodige songs die na één keer horen blijven hangen. Het zijn ook nog eens songs die zorgen voor een goed gevoel, want de muziek van Maddie & Tae heeft iets warms.

Het is af en toe niet eens zo heel ver verwijderd van de countrypop albums die ik eerder deze maand in mijn jaarlijstje heb gezet, waardoor ik inmiddels moet toegeven dat de Amerikaanse critici het eerder dit jaar bij het juiste eind hadden en ik niet. Maddie & Tae bieden ook nog een beetje extra, want ze zijn allebei voorzien van een stem waarmee je eigenlijk alleen countrymuziek kunt maken. Het zijn stemmen die erg op elkaar lijken, maar het zijn ook stemmen die elkaar prachtig aanvullen en versterken.

Wanneer je geen zwak hebt voor countrypop kun je met een brede boog om Love & Light heen lopen, maar als je net als ik wel een zwak hebt voor het genre, kan het nieuwe album van Maddie & Tae zomaar uitgroeien tot een ‘guilty pleasure’ en al snel tot veel meer dan dat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Maddie & Tae - Start Here - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen jaren haalde ik niet zoveel bijzonders uit de country jaarlijstjes, maar dit jaar is alles anders.

Uit een aantal Amerikaanse jaarlijstjes haalde ik al de prachtplaten van Ashley Monroe en Chris Stapleton, maar het country jaarlijstje van de Britse kwaliteitskrant The Guardian biedt nog veel meer prachtige tips (wat de komende dagen zal blijken).

In dit lijstje, dat overigens wordt aangevoerd door het ook door mij zeer gewaardeerde Pageant Material van Kacey Musgraves, kwam ik Start Here van Maddie & Tae tegen.

Maddie Marlow en Taylor Dye zijn piepjong (geboortejaar 1995), zien er uit als de gemiddelde cheerleader, opereren inmiddels vanuit Nashville en zijn hier omarmd door producers die weten hoe radiovriendelijke Nashville countrypop moet klinken.

Dat belooft misschien niet veel goeds, maar het pakt geweldig uit. Start Here is voorzien van een verrassend smaakvol Nashville country geluid en het is een geluid dat alle ruimte biedt aan de stemmen van Maddie Marlow en Taylor Dye. Dat is een verstandig besluit. Maddie Marlow en Taylor Dye kunnen allebei uitstekend zingen, maar als ze samen zingen gebeurt er iets.

Start Here doet door de bijzonder trefzekere samenzang wel wat denken aan de muziek van The Dixie Chicks en dat is een vergelijking waarvoor Maddie & Tae zich zeker niet hoeven te schamen.

De vergelijking met de muziek van The Dixie Chicks hoor je overigens ook terug in de instrumentatie en in de Zuidelijke tongval van de meiden, maar Maddie & Tae zijn meer dan The Dixie Chicks 2.0.

Start Here staat vol met prima songs. Het zijn songs die het geweldig zullen doen op de Amerikaanse country stations, maar het zijn ook songs die wat met je doen. Deels door de hoge kwaliteit van de zang, de instrumentatie, de songs en de productie, maar deels ook door de emotie die Maddie & Tae in hun muziek leggen.

The Guardian schaart Start Here mede hierdoor onder de beste country platen van 2015. Ik sluit me hier bij aan, al is het voor mijn jaarlijstje inmiddels helaas te laat. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Maddy Kirgo - Shadow On My Light - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Maddy Kirgo - Shadow On My Light
De Amerikaanse muzikante Maddy Kirgo heeft met Shadow On My Light een album gemaakt dat anders klinkt dan de meeste andere albums van het moment en waarop steeds meer op zijn plek valt

Ik hou wel van het nostalgische singer-songwriter geluid uit de jaren 70 en werd daarom, in ieder geval in muzikaal opzicht, direct verrast door het album van Maddy Kirgo uit New Orleans. De Amerikaanse muzikante beschikt over een bijzondere stem, waaraan ik zeker even moest wennen, maar ze zingt beter dan bij vluchtige beluistering het geval lijkt. Ook de songs van Maddy Kirgo vallen in positieve zin op en Shadow On My Light klinkt bovendien anders dan al die andere albums van jonge singer-songwriters, wat door het enorme aanbod ook zeker gewenst is. Ik lees nog niet heel veel over het album van Maddy Kirgo, maar met een beetje geluk en rechtvaardigheid krijgt dit album alsnog de aandacht die het verdient.

Shadow On My Light van Maddy Kirgo is een album dat mij in eerste instantie vooral in verwarring bracht. Ik was bij de eerste noten van het album niet echt onder de indruk van de wat hoge of zelfs ijle stem van de muzikante uit New Orleans, maar was wel direct gecharmeerd van het zeer aangename jaren 70 geluid in de openingstrack van Shadow On My Light, waardoor ik toch bleef luisteren.

Vervolgens raakte ik langzaam maar zeker gewend aan de karakteristieke en uiteindelijk toch wel mooie stem van Maddy Kirgo, maar werd ik in muzikaal opzicht weer meerdere kanten op gesleurd, waardoor de verwarring bleef. Het duurde wel even voordat alles op zijn plek viel, maar Maddy Kirgo had het geluk dat de spoeling verder relatief dun was deze week, waardoor ik de tijd kon nemen voor haar bijzondere album.

Shadow On My Light is overigens haar tweede album, want in 2017 bracht ze via bandcamp al eens een album uit. Het is een eigenzinnig en bij vlagen interessant album, maar je hoort goed dat de muzikante uit New Orleans zeven jaar later een stuk verder is. Volgens de informatie op haar bandcamp pagina wilde Maddy Kirgo haar nieuwe album vooral maken om plezier te hebben en vervolgens de luisteraar een goed gevoel te geven. Dat is mijn geval gelukt, want Shadow On My Light heeft iets lichtvoetigs, maar het is ook een album dat sprankelt en fascineert.

Maddy Kirgo begon met het schrijven van songs voor het album tijdens de lockdowns van de coronapandemie en moest in deze periode ook nog eens op de vlucht voor de orkaan Ida, die een goede vriendin overigens het leven kostte, en zag bovendien een liefdesrelatie eindigen. Shadow On My Light is daarom een album waarop een aantal heftige emoties een plek hebben gekregen, wat de zeggingskracht van de songs een boost heeft gegeven.

Maddy Kirgo maakte haar officiële debuutalbum samen met Nick Corson en Duncan Troast, die ook deel uit maken van de eveneens uit New Orleans afkomstige band Video Age. New Orleans staat bekend als muzikale smeltkroes van de Verenigde Staten en ook Maddy Kirgo laat zich zeker niet beperken tot één genre, al zijn invloeden uit de singer-songwriter muziek van de jaren 70 dominant op het album.

Ze kan echter ook uit de voeten met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en is in een enkele track ook niet vies van eigentijdse pop. Maddy Kirgo is wat mij betreft op haar best wanneer ze zwoele jaren 70 muziek maakt, maar de uitstapjes in andere richtingen maken van Shadow On My Light een spannend album.

De stem van de Amerikaanse muzikante zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik vind de bijzondere zang op het album steeds mooier worden. Wat ik verder waardeer aan Shadow On My Light is dat de zang, muziek en songs van Maddy Kirgo anders klinken dan die van al die andere jonge vrouwelijke singer-songwriters die momenteel aan de weg timmeren, misschien met uitzondering van Clairo.

Ook Clairo laat zich op haar laatste albums vooral inspireren door singer-songwriter muziek uit de jaren 70, maar ze vindt toch aansluiting bij de smaakmakers binnen de indiepop van het moment. Het is een plekje dat Maddy Kirgo ook verdient. Het was af en toe een worsteling, dat geef ik toe, maar toen alles eenmaal op zijn plek was gevallen hoorde ik een fris en origineel album, dat je steeds weer weet te verrassen en inderdaad een goed gevoel geeft. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madeleine Peyroux - Anthem - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madeleine Peyroux debuteerde in 1996 met het bijzonder fraaie Dreamland en draait inmiddels dus al weer meer dan 20 jaar mee in de muziek. De Amerikaanse zangeres was niet altijd even productief, maar heeft inmiddels toch een respectabel stapeltje platen op haar naam staan.

Het is een stapeltje platen dat wordt gekoesterd door haar trouwe fans, maar de criticus zal beweren dat veel platen van Madeleine Peyroux tegen elkaar inwisselbaar zijn en dat het niveau van Dreamland uit 1996 en opvolger Careless Love uit 2004 de afgelopen 14 jaar niet al te vaak meer geëvenaard is.

Ik behoor niet tot de trouwe fans van de zangeres die ooit in Parijs kennis maakte met de jazz, maar ben het ook niet eens met de stelling dat je met de eerste twee platen van Madeleine Peyroux haar belangrijkste werk wel in huis hebt.

Op deze eerste platen omarmde de Amerikaanse zangeres vooral de jazz en de blues en eerde ze nadrukkelijk het werk van haar grote voorbeeld Billie Holiday. Op haar latere platen koos Madeleine Peyroux voor een steeds wat veelzijdiger geluid, waarin invloeden uit de jazz en blues weliswaar prominent aanwezig waren, maar ook ruimte was voor flirts met onder andere folk, soul, Latin en pop.

Ook op Anthem kiest Madeleine Peyroux weer voor een veelkleurig geluid waarin uiteenlopende invloeden zijn verwerkt, maar het is ook een geluid waarin weinig aan het toeval is overgelaten. De titeltrack is een cover van de song van Leonard Cohen, altijd tricky, maar Madeleine Peyroux slaat zich er fraai doorheen. De andere songs schreef Madeleine Peyroux zelf, maar hierbij kreeg ze wel hulp van gelouterde songwriters als David Baerwald, Larry Klein en Patrick Warren.

Het zijn niet alleen gelouterde songwriters, maar ook geweldige muzikanten, waardoor Anthem in muzikaal opzicht een traktatie is, zeker omdat ook topkrachten als Jay Bellerose, Chris Cheek, Brian Macleod en Dean Parks zijn aangeschoven. Anthem is voorzien van een ingetogen en sfeervol geluid, waarin onder andere de steel en diverse blazers zorgen voor fraaie accenten. Het is een soms lichtvoetig en soms broeierig geluid waarin veel ruimte wordt open gelaten voor de zang en dat is ruimte waar Madeleine Peyroux wel raad mee weet.

De Amerikaanse muzikante heeft een stem waarvan ik alleen maar kan houden, waardoor wat mij betreft al haar platen ruim boven het maaiveld uitsteken, en ook op Anthem zingt ze weer prachtig. Het is een stem vol doorleving en emotie, het is een stem vol soul, jazz en blues, maar het is ook een stem die prachtig kan doseren, waardoor Madeleine Peyroux het oor vooral zachtjes streelt.

Het klinkt misschien niet heel anders dan op haar vorige platen, maar zolang iedere song raak is, kan ik daar niet mee zitten. Luister net wat beter en je hoort dat Madeleine Peyroux zich op Anthem wat meer heeft laten inspireren door de grote singer-songwriters uit de jaren 70, waarbij ze meer dan eens vrij dicht tegen Rickie Lee Jones aan schuurt, maar ook de invloed van Leonard Cohen in veel tracks te horen is.

Anthem is een prachtplaat voor late avonden en vroege ochtenden, maar net zoals op haar vorige platen hoor ik ook steeds meer memorabels in haar songs, in de instrumentatie en in de geweldige zang op de plaat. Ik ben er weer blij mee. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madeleine Peyroux - Keep Me In Your Heart For A While: The Best Of Madeleine Peyroux - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn van die zondagochtenden waarop je geen zin hebt in nieuwe muziek, maar gewoon rustig wilt aanmodderen met zwoele en stemmige klanken en als het even kan een wereldzangeres op de achtergrond, al zijn die natuurlijk schaars.

Het is op dit soort zondagochtenden dat Keep Me In Your Heart For A While: The Best Of Madeleine Peyroux uitstekend van pas komt.

Fans van Madeleine Peyroux die op zoek zijn naar nieuw werk van de Canadese zangeres moet ik direct teleurstellen. Keep Me in Your Heart For A While bevat slechts één nieuwe track: een, overigens wel fraaie, bewerking van Warren Zevon’s Keep Me In Your Heart (dat de echt fanatieke fan waarschijnlijk ook al op een filmsoundtrack had gevonden).

Ik ken Madeleine Peyroux zelf ook al sinds haar debuut Dreamland uit 1996 en heb sindsdien niets gemist. Deze uit twee cd’s bestaande verzamelaar biedt ook mij dus weinig nieuws, maar toch vind ik het een heerlijke plaat.

Keep Me In Your Heart For A While biedt een mooie dwarsdoorsnede uit het werk van Madeleine Peyroux en laat goed horen hoe ze oorspronkelijk een meester was in het vertolken van songs van anderen, maar uiteindelijk ook haar eigen skills op songwriting terrein ontdekte.

Keep Me In Your Heart For A While laat mooi horen hoe consistent het werk van Madeleine Peyroux is. De tracks komen in iedere willekeurige volgorde tot zijn recht. De vocalen van de Canadese zangeres gedijen het best in een muzikale setting waarin lome, zwoele en stemmige klanken domineren. Het is een geluid dat doet denken aan rokerige nachtclubs, waarin de zangeres meestal middelmatig is, maar zo af en toe een positieve uitzondering opduikt.

Madeleine Peyroux is veel meer dan zo’n positieve uitzondering. De stem van de Canadese zangeres is de afgelopen twintig jaar vergeleken met die van legendarische zangeressen als Ella Fitzgerald, Edith Piaff en vooral Billie Holiday en dat zijn vergelijkingen die slechts weinig zangeressen gegeven zijn. Madeleine Peyroux wordt hierbij vooral in het hokje jazz geduwd, maar als ik naar Madeleine Peyroux luister hoor ik toch vooral een blueszangeres en wat voor een.

Het is een zangeres die zoals gezegd als geen ander in het werk van anderen kan kruipen, waarbij het werk van de grootheden voor de hand ligt, maar ik ben er van overtuigd dat Madeleine Peyroux ook iets moois zou weten te maken van het voordragen van teksten uit het 8 uur journaal. Wat ze kan met het werk van anderen, kan ze de afgelopen jaren ook met haar eigen werk. Als Madeleine Peyroux gaat zingen betovert en ontroert ze zoals maar heel weinig zangeressen dat kunnen. Iedere noot is raak, maar iedere noot komt ook aan, wat haar muziek een hele bijzondere lading en spanning geeft.

Keep Me In Your Heart For A While springt door het inmiddels uit zes cd’s bestaande oeuvre van Madeleine Peyroux heen en eigenlijk is alles mooi. Keep Me In Your Heart For A While biedt bijna 2 uur totale ontspanning, waarna je als herboren begint aan de rest van de dag. Een heerlijke plaat voor de zondag, maar ook op alle andere dagen van de week is er helemaal niets mis mee. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madeleine Peyroux - Let's Walk - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madeleine Peyroux - Let's Walk
Madeleine Peyroux bekwaamde zich de afgelopen jaren in het schrijven van eigen songs en de fantastische Amerikaanse zangeres laat op haar nieuwe album Let’s Walk horen dat ze ook die kunst uitstekend beheerst

We hebben een tijd moeten wachten op het nieuwe album van Madeleine Peyroux en dat was niet voor niets. De Amerikaanse muzikante vertrouwde tot dusver vooral op de songs van anderen, maar nam voor Let’s Walk zelf de pen ter hand. Ook dit keer kon ze rekenen op wereldberoemde producers en muzikanten van naam en faam, waardoor ook haar nieuwe album weer geweldig klinkt. Madeleine Peyroux hoeft vervolgens alleen maar de sterren van de hemel te zingen en dat kun je haar wel toevertrouwen. Let’s Walk doet het fantastisch op de late avond, maar ook de rest van de dag biedt het album meer dan voldoende muzikale en vocale verleiding.

Het was voor mijn gevoel een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst naar nieuwe muziek van de Amerikaanse muzikante Madeleine Peyroux had geluisterd. Dat klopt ook wel, want tot deze week was haar laatste album, het naar een song van Leonard Cohen vernoemde Anthem, bijna zes jaar oud. Sindsdien heb ik nog wel naar de oude muziek van Madeleine Peyroux geluisterd, waarbij de fraaie verzamelaar Keep Me In Your Heart For A While een persoonlijke favoriet is.

De jazzy en bluesy muziek van de Amerikaanse muzikante, die wordt gedragen door haar fantastische stem, doet het bij mij vooral goed op de late avond, maar Madeleine Peyroux maakt zeker niet alleen ‘late night jazz’. De Amerikaanse muzikante brak aam het eind van de jaren 90 door met het prachtige Dreamland en de zeer succesvolle opvolger Careless Love uit 2004. Sindsdien zijn de albums van Madeleine Peyroux zeker niet minder geworden, maar wel een stuk veelzijdiger.

Het eerder genoemde Anthem uit 2018 was misschien wel de meest veelzijdige en misschien ook wel de beste van het stel en verwerkte naast invloeden uit de jazz en de blues ook volop invloeden uit de folk, soul en tijdloze singer-songwriter pop. Anthem werd ook nog eens gemaakt met een stel muzikanten van naam en faam, onder wie David Baerwald, Larry Klein en Patrick Warren, waardoor het album echt fantastisch klonk. Omdat de genoemde muzikanten ook bijdroegen aan de songs, zat het ook met de kwaliteit van deze songs wel goed op Anthem.

De covid pandemie zorgde voor een periode van rust, die Madeleine Peyroux vooral gebruikte voor het schrijven van haar eigen songs. Het deze week verschenen Let’s Walk vertrouwt voor het eerst niet op de archieven van de jazz en de Great American Songbook of op de songwriting skills van anderen. Madeleine Peyroux schreef alle songs voor haar nieuwe album, waarna Steely Dan gitarist John Herrington tekende voor de muziek.

Let’s Walk werd, net als zijn voorganger, gemaakt met een aantal geweldige muzikanten, van wie de namen misschien wat minder groot zijn dan van de muzikanten op Anthem, maar in muzikaal opzicht doen de albums niet voor elkaar onder. Ook de songs van Madeleine Peyroux vallen me zeker niet tegen en bevallen me eerlijk gezegd beter dan een volgende greep uit de Great American Songbook, dat de afgelopen jaren wel heel vaak is geraadpleegd.

Let’s Walk valt ook nog eens op door een feilloze productie, waarvoor naast John Herrington ook de onder andere van Fleetwood Mac, The Eagles en Toto bekende Elliott Scheiner aanschoof. Door het vertolken van eigen songs klinkt de muziek van Madeleine Peyroux net wat eigentijdser, al kan de mix van jazz, blues, folk, pop, soul en hier en daar wat exotische invloeden ook nog prachtig nostalgisch klinken.

In muzikaal en productioneel opzicht is het album van hoge kwaliteit, maar het sterkste wapen van Madeleine Peyroux blijft haar geweldige stem, die in het verleden meer dan eens is vergeleken met die van Billie Holiday, maar die na al die topalbums ook op zichzelf staat. Ik denk niet dat ik me de afgelopen jaren vaak heb afgevraagd waar het nieuwe album van Madeleine Peyroux toch bleef, maar nu Let’s Walk er is kan ik concluderen dat het absoluut een album is waar naar uit gekeken had moeten worden. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madeleine Peyroux - Secular Hymns - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dreamland, het debuut van de in Athens, Georgia, geboren Madeleine Peyroux, viert dit jaar al weer zijn twintigste verjaardag.

Na Dreamland volgden nog vijf platen, die allemaal ongeveer hetzelfde recept gebruikten, maar ook allemaal vrij makkelijk overtuigden.

Ook het onlangs verschenen Secular Hymns ligt weer grotendeels in het verlengde van zijn voorgangers en bevat, net als deze voorgangers, (vrijwel) uitsluitend songs van anderen.

Natuurlijk zijn er ook wel wat verschillen met de vorige platen van de Amerikaanse, maar verwacht van Madeleine Peyroux geen grote stappen in andere richtingen.

Als er al iets anders is op Secular Hymns, is het de instrumentatie. Waar Madeleine Peyroux op haar vorige plaat nog koos voor een vol klinkend en redelijk uitbundig instrumentarium, is Secular Hymns een opvallend sobere plaat geworden. Peyroux koos voor de muzikale begeleiding dit keer voor haar vaste combo en dit combo heeft de grotendeels akoestische plaat vrijwel live ingespeeld.

Het past prachtig bij de nog altijd geweldige stem van Madeleine Peyroux, die op jonge leeftijd al werd vergeleken met grootheden als Billie Holiday, Bessie Smith, Edith Piaff en Ella Fitzgerald, maar inmiddels zelf ook een herkenbaar eigen geluid heeft.

Madeleine Peyroux heeft altijd een goede neus gehad voor de songs van anderen en ook dit keer zijn de gekozen songs van onder andere Tom Waits, Allen Toussaint, Townes van Zandt en zelfs reggae dichter Linton Kwesi Johnson zeer trefzeker. Ik ben geen heel groot fan van platen waarop alleen songs van anderen worden vertolkt, maar bij de platen van Madeleine Peyroux is het geen probleem. De Amerikaanse heeft niet alleen een goede neus voor het uitkiezen van de juiste songs, maar slaagt er ook keer op keer in om van de songs van anderen haar eigen songs te maken.

Secular Hymns bevat een fraaie mix van soul, blues, folk en jazz en streelt net als zijn voorganger op indrukwekkende wijze het oor. De instrumentatie is dit keer opvallend fraai, maar het sterkste wapen van Madeleine Peyroux blijft natuurlijk haar geweldige stem. Het is een stem die op Secular Hymns niet alleen imponeert, maar ook zorgt voor kippenvel.

Twintig jaar lang maakt Madeleine Peyroux inmiddels vergelijkbare platen, maar ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Madeline Edwards - FRUIT - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Madeline Edwards - FRUIT
Ik was de naam Madeline Edwards nog niet eerder tegen gekomen, maar met haar tweede album FRUIT maakt de muzikante uit Nashville flink wat indruk met persoonlijke songs en een echt geweldige stem

FRUIT van Madeline Edwards werd me aangeprezen als countrypop. Nu hoor ik af en toe wel een vleugje country en pop op het album, maar een countrypop album zou ik het zeker niet noemen. Madeline Edwards heeft immers ook heel veel soul in haar stem en klinkt bovendien aangenaam jazzy. Ze kreeg de afgelopen jaren de nodige dalen in haar leven te verwerken en dat hoor je in de persoonlijke songs op FRUIT. Het zijn songs die met veel gevoel worden vertolkt, maar die ook verrassend veel invloeden laten horen. Er is vooralsnog niet veel aandacht voor het tweede album van de muzikante uit Nashville, maar dit uitstekende album had ik zelf niet graag gemist. Echt een groot talent deze Madeline Edwards.

FRUIT, het tweede album van de Amerikaanse muzikante Madeline Edwards, opent met een bijzonder voicemail bericht, waaraan subtiele en stemmige pianoklanken zijn toegevoegd. Het is een bericht waarin de jongere broer van Madeline Edwards zijn bewondering uit voor het in 2022 verschenen Crashlanded, het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante.

Het is een bericht dat inmiddels de nodige lading heeft gekregen, want de broer van Madeline Edwards maakte in 2023 een einde aan zijn leven. Voor iedereen die het levensverhaal van de muzikante die opgroeide in Houston, Texas, niet kent is de openingstrack van haar tweede album er een die vooral vragen oproept, maar die uiteindelijk ook respect afdwingt.

Na de openingstrack laat Madeline Edwards vooral horen dat ze bulkt van het talent. Ik kan me niet herinneren dat ik in 2022 heb geluisterd naar Crashlanded, maar ik zou het waarschijnlijk een album vol belofte hebben genoemd. Op het deze week verschenen FRUIT is Madeline Edwards de belofte wat mij betreft ver voorbij, want wat is het een goed album.

De Amerikaanse muzikante is om te beginnen een fantastische zangeres. De muziek van Madeline Edwards wordt door de Amerikaanse muziekpers vooral country genoemd, maar ze is zeker geen typische countryzangeres. De stem van Madeline Edwards is een stem vol soul, maar ze kan ook jazzy klinken.

Het is een stem die door de jazzy accenten bij meer dan eens associaties oproept met de stem van Norah Jones, al heeft Madeline Edwards wel wat meer soul in haar stem. Het is een stem die stevig uit kan halen, maar die ook zeer ingetogen kan klinken en dan misschien nog wel mooier is. De zang op FRUIT is echt prachtig en tilt de songs op het album flink op.

De uitstekende zang is echter zeker niet het enige dat opvalt bij beluistering van het tweede album van de muzikante uit Houston, want ook in muzikaal opzicht is FRUIT een uitstekend album. Het is een album waarop invloeden uit de country(pop) een wat mij betreft kleine rol spelen, maar ik hoor veel meer invloeden uit de soul en de pop en hier en daar ook nog vleugjes jazz en gospel.

Het is allemaal verpakt in een mooi en warm geluid, dat zowel ingetogen als uitbundig kan klinken en waarin gitaren een voorname rol spelen. Het is een geluid waarin de krachtige stem van Madeline Edwards uiteraard alle ruimte krijgt en dat is een zeer verstandig besluit.

De Amerikaanse muzikante ging na de dood van haar broer door diepe dalen en verloor ook nog eens haar platencontract, maar met FRUIT slaat ze keihard terug. FRUIT is een album dat in vocaal opzicht imponeert, dat een verrassend veelzijdig geluid laat horen en dat ook nog eens indruk maakt met zeer persoonlijke songs die met veel gevoel worden vertolkt.

FRUIT is pas het tweede album van Madeline Edwards, maar alles op dit album ademt kwaliteit. Voor een album in het hokje country zit er waarschijnlijk net wat te weinig country in de songs op FRUIT, maar liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek in de bredere zin van het woord vinden op het tweede album van Madeline Edwards echt heel veel moois.

Zelf was ik na één keer horen verkocht en sindsdien is alles wat is te horen op FRUIT wat mij betreft alleen maar mooier en indrukwekkender geworden. Een debuutalbum is FRUIT niet, maar ik schaar Madeline Edwards absoluut onder de meest veelbelovende nieuwkomers binnen de Amerikaanse rootsmuziek van het moment. Ik denk dat we nog veel van haar gaan horen. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madeline Kenney - A New Reality Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madeline Kenney - A New Reality Mind
Madeline Kenney levert met A New Reality Mind alweer haar vierde album af en het breakup album van de muzikante uit Oakland is niet alleen bijzonder aangenaam, maar ook interessant en eigenzinnig

Bij beluistering van het debuutalbum van Madeline Kenney had ik vooral associaties met muziek die in de jaren 90 werd gemaakt, maar het deze week verschenen A New Reality Mind speelt zich vooral in het heden af. De Amerikaanse muzikante sloot zich voor haar breakup album op in haar kelder in Oakland en sleutelde met behulp van veel synths een uit veel lagen bestaand album in elkaar. Het is een album dat aan de ene kant lekker in het gehoor ligt, maar dat aan de andere kant veel complexer in elkaar zit dan je bij oppervlakkige beluistering hoort. Er valt heel veel moois en bijzonders te ontdekken op het mooiste album van Madeline Kenney tot dusver.

De Amerikaanse muzikante Madeline Kenney kon lange tijd maar moeilijk kiezen tussen haar vele passies, maar koos een paar jaar geleden dan toch voor de muziek. Ik pikte in 2017 haar debuutalbum Night Night At The First Landing op en was al snel geïntrigeerd door haar dynamische geluid. Het door de van Toro y Moi bekende Chaz Bear geproduceerde album sloot aan bij de dreampop uit de jaren 90, maar kon ook uit de voeten met gruizige indierock en stevige noiserock uit dezelfde periode.

Night Night At The First Landing stond bol van de belofte, maar desondanks heb ik het tweede en derde album van Madeline Kenney, Perfect Shapes uit 2018 en Sucker's Lunch uit 2020, overigens allebei geproduceerd door Wye Oak’s Jenn Wasner en dus interessant, compleet over het hoofd gezien. Het deze week verschenen A New Reality Mind voelt dan ook als een nieuwe kennismaking met de muzikante uit Seattle, Washington, die een paar jaar geleden verhuisde naar het Californische Oakland.

Op haar nieuwe album heeft Madeline Kenney andere keuzes gemaakt dan op haar debuutalbum. De gruizige gitaren zijn vrijwel volledig verbannen uit het geluid van de Amerikaanse muzikante, die haar muziek dit keer vooral met synths heeft ingekleurd. A New Reality Mind leunt verder wat meer tegen de pop dan tegen de rock aan, wat op haar debuutalbum nog duidelijk anders was. De Amerikaanse muzikante verwerkt nog altijd invloeden uit de dreampop in haar songs, maar flirt ook stevig met meer eigentijdse elektronisch ingekleurde popmuziek.

A New Reality Mind klinkt flink anders dan Night Night At The First Landing bijna zes jaar geleden, maar Madeline Kenney heeft een aantal van haar sterke punten behouden. Zo maakt de Amerikaanse muzikante nog altijd makkelijk indruk met haar mooie en karakteristieke stem en maakt ze nog altijd zeker geen 13 in een dozijn popsongs. Ook op haar nieuwe album maakt Madeline Kenney eigenzinnige muziek, die vooral liefhebbers van indiepop zal aanspreken. Het tempo ligt over het algemeen laag op het album, maar door het toevoegen van beats en wat tegendraadse passages, is ook A New Reality Mind een album vol dynamiek.

Het nieuwe album van Madeline Kenney is een breakup album dat ze voor een belangrijk deel in haar kelder in Oakland opnam, al werden later nog bijdragen van andere instrumenten toegevoegd, waaronder fraai saxofoonspel. Door de thematiek klinkt A New Reality Mind hier en daar wat melancholisch, maar Madeline Kenney schotelt ons niet uitsluitend een tranendal voor.

Het is knap hoe de Amerikaanse muzikante met haar elektronische geluid en aansprekende songs makkelijk aansluiting vind bij de lekker in het gehoor (indie)pop van het moment, maar op hetzelfde moment maakt ze indruk met complexe en uit meerdere lagen bestaande songs die steeds weer net wat andere accenten bevatten en die door hun eigenzinnigheid aangenaam schuren.

Door het lage tempo en de mooie klanken is A New Reality Mind van Madeline Kenney een album dat het prima doet op de achtergrond, maar het is ook een album dat uitnodigt tot het uitpluizen van al het moois dat de muzikante uit Oakland in haar songs heeft verstopt. Ik was Madeline Kenney na haar veelbelovende debuut een tijdje uit het oog verloren, maar met het uitstekende A New Reality Mind ben ik weer helemaal bij de les. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Madeline Kenney - Kiss From The Balcony - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Madeline Kenney - Kiss From The Balcony
Voor licht verteerbare popsongs ben je bij de Amerikaanse muzikante Madeline Kenney aan het verkeerde adres, maar steek net wat meer tijd en energie in Kiss FromThe Balcony en je hoort hoe interessant haar songs zijn

Madeline Kenney uit Oakland, California, maakte de afgelopen jaren vier albums. Het zijn albums die allemaal net wat anders klinken, maar het zijn vooral albums met een eigenzinnig en avontuurlijk geluid. Dat geluid is ook weer te horen op het deze week verschenen Kiss From The Balcony. De songs van Madeline Kenney passen in het hokje indiepop, maar klinken anders dan de meeste andere indiepop van het moment. De songs van Madeline Kenney zijn volgestopt met bijzondere ingrediënten, die er voor zorgen dat de songs van de Amerikaanse muzikante lastig te doorgronden zijn, tot dat alles toch nog op zijn plek valt. Ook nummer vijf is weer een bijzonder album.

Van de Amerikaanse muzikante Madeline Kenney besprak ik tot dusver het eerste en vierde album en zag ik de tussenliggende albums over het hoofd. De twee albums die ik wel opmerkte zijn twee nogal verschillende albums, want waar de muzikante uit Oakland, California, op haar debuutalbum Night Night At The First Landing uit 2017 muziek met vooral invloeden uit de jaren 90 liet horen, was het in 2023 verschenen A New Reality Mind een eigentijdser klinkend album met een grotere rol voor elektronica en invloeden uit de indiepop.

Wat beide albums met elkaar gemeen hebben is dat de met veel textuur en detail ingekleurde songs van Madeline Kenney redelijk complexe songs zijn, die je bij voorkeur meerdere keren moet horen voor je ze op de juiste waarde kunt schatten. Het gaat ook weer op voor de songs op het deze week verschenen Kiss From The Balcony, het vijfde album van de muzikante die opgroeide in Seattle, Washington, maar inmiddels alweer een aantal jaren vanuit Californië opereert.

Madeline Kenney maakte haar nieuwe album samen met muzikanten Ben Sloan, die tekent voor de elektronica en de drums, en Stephen Patota, die het gitaarwerk voor zijn rekening neemt. Beide muzikanten zijn bekend van de band Why?, die ik alleen ken van nogal lastig te doorgronden albums. Kiss From The Balcony werd in slechts twee weken opgenomen, maar dat is niet ten koste gegaan van het geluid van Madeline Kenney, dat nog altijd opvalt door meerdere lagen, bijzondere klanken en veel details.

De muziek van de Amerikaanse muzikante is nooit hele makkelijke muziek geweest, maar op Kiss From The Balcony laat ze nog wat meer experiment toe in haar songs. De meeste songs op het album zijn te omschrijven als indiepop, maar Madeline Kenney kiest in dit genre duidelijk haar eigen weg. Het geluid op Kiss From The Balcony is soms loom en beeldend maar het is net zo makkelijk eclectisch en tegendraads.

Het is, zeker wanneer Madeline Kenney het experiment toelaat in haar songs, soms lastig om de popsong met een kop en een staart te herkennen op het album, maar net als bij de vorige albums van de Amerikaanse muzikante helpt het als je haar songs vaker hoort. Kiss From The Balcony bevat overigens ook een aantal wat toegankelijkere songs, al is toegankelijk in het geval van Madeline Kenney een relatief begrip.

Ik had zelf bij eerste beluistering best wat moeite met het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante en dit ondanks de soms fascinerende klankentapijten en de aansprekende zang. Bij eerste beluistering had ik last van een gebrek aan houvast door het wat experimentele geluid op het album, wat werd versterkt door de grote veelzijdigheid op het album, dat in een aantal verschillende settings werd opgenomen.

Inmiddels hoor ik echter vooral het knappe in de songs van Madeline Kenney, die nog meer dan op haar vorige albums haar eigen weg zoekt en vindt. Wanneer je je open stelt voor de songs op Kiss From The Balcony hoor je pas hoe goed ze zijn en hoeveel bijzonders er valt te ontdekken in de songs van de Amerikaanse muzikante. Met een album als Kiss From The Balcony gaat Madeline Kenney geen groot publiek aanspreken, maar als muziek best wat avontuurlijker mag is dit een album dat het beluisteren zeker waard is. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madeline Kenney - Night Night At The First Landing - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Madeline Kenney is een singer-songwriter uit Oakland, California, die niet graag op één paard wedt.

De in Seattle opgegroeide muzikante maakte al op hele jonge leeftijd muziek, maar werkte ook een aantal jaren als bakker, kindermeisje en als danseres en studeerde bovendien af als neurowetenschapper.

Uiteindelijk heeft Madeline Kenney toch gekozen voor de muziek en afgaande op haar debuut Night Night At The First Landing lijkt me dit een wijs besluit.

Op haar debuut werkt de singer-songwriter uit Oakland samen met de van Toro y Moi bekende Chaz Bear, die de plaat produceerde. Night Night At The First Landing is een plaat met een opvallende mix van invloeden en hierdoor een bijzonder geluid.

Het debuut van Madeline Kenney is absoluut geïnspireerd door de dreampop uit de jaren 90, maar heeft hiernaast een zwak voor gruizige indierock en stevige noiserock. Madeline Kenney verwerkt deze nogal uiteenlopende invloeden op vrijwel hetzelfde moment in haar muziek, wat van Night Night At The First Landing een lekker dynamische plaat maakt.

Het is een plaat die je heerlijk laat wegdromen bij lome gitaarloopjes en de wat onderkoelde vocalen van Madeline Kenney, maar die je ook ieder moment ruw kan wakker schudden met gitaaruithalen of met veel expressievere vocalen.

Met name het gitaarwerk van de plaat is van een bijzonder hoog niveau en van grote schoonheid, maar ook de bijzondere accenten die zijn toegevoegd aan de muziek van Madeline Kenney zijn uiteindelijk van grote waarde.

Night Night At The First Landing heeft raakvlakken met de op deze BLOG bejubelde platen van Frankie Cosmos, Waxahatchee en Julia Jacklin, om maar een paar namen te noemen, maar in de wat zweverige passages dringt zich net zo makkelijk de vergelijking op met Beach House en Mazzy Star of met het pas vorige week door mij ontdekte Widowspeak.

Madeline Kenney kiest op Night Night At The First Landing zeker niet voor de makkelijkste weg en verrast met beeldende klanken die vast niet zouden hebben misstaan in het nieuwe seizoen van Twin Peaks. Het zijn klanken die soms maar weinig houvast geven, maar Madeline Kenney maakt ook stekelige popliedjes die je onmiddellijk wilt koesteren. Het voorziet Night Night At The First Landing aan de ene kant van mystiek en aan de andere kant van rauwe emotie en dat is een bijzondere combinatie.

Night Night At The First Landing van Madeline Kenney is zeker geen plaat waarmee de singer-songwriter uit Oakland de wereld gaat veroveren, maar liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters die durven te vernieuwen hebben met het debuut van Madeline Kenney goud in handen.

Ik moest zelf wel even wennen aan het bijzondere geluid van de plaat en aan de enorme dynamiek in de songs van de Amerikaanse, maar inmiddels hoor ik op Night Night At The First Landing uitsluitend songs waarvan ik alleen maar heel veel kan houden. Aan goede vrouwelijke singer-songwriters geen gebrek in 2017, maar ook Madeline Kenney is er weer een om te koesteren. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Madi Diaz - Fatal Optimist
Madi Diaz koos op haar vorige album op geslaagde wijze de afslag richting een wat toegankelijker geluid, maar laat op het deze week verschenen Fatal Optimist horen dat ook het soberdere werk bij haar in goede handen is

Ik heb Madi Diaz inmiddels al een aantal jaren hoog zitten, want ondanks dat het feit dat de Amerikaanse muzikante flink varieert met haar geluid, levert ze altijd kwaliteit. Dat doet ze ook weer met haar nieuwe album Fatal Optimist, al haar zesde of zelfs zevende album. Het is een album waarop Madi Diaz haar songs terugbrengt tot de essentie. De meeste tracks hebben genoeg aan een gitaar en de stem van Madi Diaz en het resultaat is song na song prachtig. Door de sobere inkleuring komt alles neer op de zang van de Amerikaanse muzikante en de zang is op Fatal Optimist echt indrukwekkend mooi. Ik was best onder de indruk van haar vorige twee albums, maar deze vind ik nog wat beter.

De Amerikaanse muzikante Madi Diaz leverde begin vorig jaar met Weird Faith een bijzonder leuk album af. Het is een album dat een stuk lichtvoetiger klonk dan het in 2021 verschenen History Of A Feeling, dat vooral sober ingekleurde folksongs bevatte. Op Weird Faith flirtte Madi Diaz ook opzichtig met indiepop en indierock en dat beviel me wel.

Een paar maanden na de release van het album zag ik Madi Diaz alleen met haar gitaar in het voorprogramma van Kacey Musgraves, maar in een warm en rumoerig Paradiso bleef er helaas maar weinig over van de prima songs van Madi Diaz. Toen ik vorige week las dat de Amerikaanse muzikante op haar nieuwe album kiest voor uiterst sober ingekleurde folksongs was ik daarom niet direct enthousiast, maar het deze week verschenen Fatal Optimist had niet veel tijd nodig om me enthousiast te maken.

De berichten die aan het album vooraf gingen blijken te kloppen, want Fatal Optimist is inderdaad een bijzonder ingetogen en zeer spaarzaam ingekleurd album. Volgens de credits waren er nog wel wat extra muzikanten en twee producers, onder wie de topproducer Gabe Wax, betrokken bij het maken van het album, maar ook bij beluistering met de koptelefoon hoor je buiten wat subtiele accenten niet veel meer dan gitaarakkoorden en de stem van Madi Diaz, die één keer kiest voor de piano en alleen in de slottrack wat meer instrumenten toe laat.

Dat er een producer van naam en faam heeft gesleuteld aan de songs op Fatal Optimist hoor je overigens wel, want het album klinkt veel mooier dan het gemiddelde sober ingekleurde singer-songwriter album. Ik werd eigenlijk direct gegrepen door het van alle franje ontdane geluid op het nieuwe album van Madi Diaz.

De Amerikaanse muzikante had zoals gezegd niet veel meer nodig dan gitaren, maar zowel het akoestische als het elektrische gitaarwerk op het album is prachtig. De instrumentatie op Fatal Optimist is spaarzaam of zelfs Spartaans, maar wel zeer trefzeker. Het biedt bovendien een prachtige basis voor de stem van Madi Diaz, die echt prachtig zingt.

Haar stem deed het vorig jaar uitstekend in de lekker in het gehoor liggende popsongs op Weird Faith, maar ik vind de zang op Fatal Optimist nog een stuk mooier. Madi Diaz is een getalenteerd verhalenverteller en heeft voor haar nieuwe album een aantal persoonlijke en vaak wat melancholische songs geschreven. Het zijn songs die ze met heel veel gevoel vertolkt, waardoor de zang op het album flink binnen komt.

Er zijn momenteel niet veel muzikanten die een uiterst sober album als Fatal Optimist durven te maken, maar ik ben blij dat Madi Diaz het wel heeft gedaan. Wanneer in de slottrack en tevens titeltrack van het album toch nog wordt gekozen voor een wat voller geluid vind ik de muziek van Madi Diaz direct een stuk minder onderscheidend en verlang ik terug naar de ruwe eenvoud van de tien eerdere songs op het album.

Ik was op voorhand nog wel bang dat de sobere setting na een paar songs of na een paar keer horen van het album zou gaan vervelen, maar dat is zeker niet het geval. Integendeel zelfs want de sobere prachtsongs op Fatal Optimist worden me alleen maar dierbaarder. Het is een moedige keuze om een puur en eerlijk album als Fatal Optimist te maken, maar het pakt prachtig uit. Erwin Zijleman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madi Diaz - History Of A Feeling - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madi Diaz - History Of A Feeling
Madi Diaz koos op haar vorige album nog vol voor de pop, maar omarmt op het ontroerende breakup album History Of A Feeling vol overgave de Amerikaanse rootsmuziek met hier en daar een stevige uithaal

Madi Diaz kende ik vooral van naam, maar echt veel indruk maakte ze nog niet met haar vooral met pop en rock gevulde albums, al was er incidenteel een fraai uitstapje richting Amerikaanse rootsmuziek. Die Amerikaanse rootsmuziek staat centraal op haar nieuwe album, waarop een gestrande liefdesrelatie centraal staat. Het melancholische History Of A Feeling klinkt vaak als een vergeten folkalbum van een aantal decennia geleden, maar producer Andrew Sarlo laat het album hier en daar ook prachtig ontsporen met rauwe gitaren. De mooie en emotievolle stem van Madi Diaz past zich prachtig aan en kan zowel ingetogen als gepassioneerd klinken. Het levert een prachtig album op.

De carrière van de Amerikaanse singer-songwriter Madi Diaz is een wonderlijke. Ze is opgeleid aan het prestigieuze Berklee College Of Music en koos in eerste instantie voor een logisch bestaan als singer-songwriter, maar toen ze eenmaal in Los Angeles was neergestreken ging ze vol voor de pop. Haar in 2012 verschenen debuutalbum Plastic Moon bevatte een wat wispelturige mix van van alles en nog wat, maar op het in 2014 verschenen Phantom was Madi Diaz getransformeerd in een popprinses, die zich bij voorkeur omgaf met pompeuze elektronica en beats.

Phantom liet absoluut horen dat Mia Diaz een getalenteerd songwriter en een prima zangeres is, maar in muzikaal opzicht vond ik het album nauwelijks interessant. Het deze week verschenen History Of A Feeling verschilt van Phantom als de dag verschilt van de nacht. Weg zijn de beats, weg is de elektronica en weg zijn de eindeloze flirts met wat eendimensionale pop.

Op haar nieuwe album keert de tegenwoordig vanuit Nashville opererende muzikante terug naar de Amerikaanse rootsmuziek en levert ze op het eerste gehoor een tijdloos folkalbum af, dat ook in de late jaren 60 in de heuvels rond Los Angeles gemaakt had kunnen worden. Bij iets nauwkeurigere beluistering hoor je iets anders, maar daarover later meer.

History Of A Feeling is een breakup album en het is er een van het klassieke soort. Direct vanaf de eerste noten slaat de melancholie zich als een klamme deken om je heen en maakt de Amerikaanse muzikante je deelgenoot van haar verdriet en woede. Madi Diaz kiest hierbij vaak voor sobere klanken van akoestische gitaar en piano, waarbij ze klinkt als een folkzangeres uit het verleden, maar History Of A Feeling is ook voorzien van een eigentijds tintje.

Hiervoor verantwoordelijk is producer Andrew Sarlo, die we kennen van Courtney Marie Andrews, Bon Iver en Maggie Rogers, maar natuurlijk ook van Big Thief. Andrew Sarlo houdt het geluid op History Of A Feeling vaak intiem en sober, maar hij kleurt het geluid op het album zo nu en dan ook voller in met atmosferische elektronica of met verrassend stevige gitaren. Het voorziet het album van veel dynamiek en intensiteit.

Die dynamiek en intensiteit hoor je ook in de stem van Madi Diaz, die prachtig ingetogen en gevoelig kan zingen, maar het af en toe ook uit kan schreeuwen, waarbij de melancholie en woede met veel kracht uit de speakers komen. Ik had niet veel met de popprinses Madi Diaz, maar ze blijkt op History Of A Feeling een zeer getalenteerd singer-songwriter, die je makkelijk meesleept in de ellendige periode die ze de afgelopen jaren doormaakte.

De ingetogen songs op het album zijn sterk vanwege de mooie en emotievolle stem van de muzikante uit Nashville, maar het zijn de uitbarstingen in de instrumentatie en de zang die van History Of A Feeling een bijzonder album maken. Wanneer de gitaren naar een uitbarsting toe werken, neemt de woede het over van het verdriet en schakelt Madi Diaz niet alleen met haar stem, maar ook in haar teksten een tandje bij.

Woede en verdriet liggen dicht bij elkaar, waardoor de sfeer steeds kan omslaan in de songs op History Of A Feeling, wat het album voorziet van veel kracht. Ik hoop dat Madi Diaz op haar nieuwe album haar geluid eindelijk heeft gevonden, want van albums als History Of A Feeling wil ik er nog wel een paar. Indrukwekkend. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madi Diaz - Weird Faith - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Madi Diaz - Weird Faith
Madi Diaz kiest op haar albums telkens weer voor een ander geluid en verruilt de rootsmuziek nu voor de indiepop en de indierock, wat overigens wederom een in kwalitatief opzicht hoogstaand album oplevert

Even was er bij mij de teleurstelling dat Madi Diaz de Amerikaanse rootsmuziek van het indringende breakup album History Of A Feeling al weer achter zich heeft gelaten, maar ook het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante is weer prachtig. Weird Faith zoekt de aansluiting bij de indiepop en indierock van het moment, met hier en daar een vleugje Americana. Het is een genre waarin de concurrentie moordend is, maar het nieuwe album van Madi Diaz ademt kwaliteit. De zang van de singer-songwriter uit Nashville is prachtig, de instrumentatie en productie van het album zijn al even mooi en de persoonlijke songs van Madi Diaz springen er stuk voor stuk in positieve zin uit. Fantastisch album.

De Amerikaanse singer-songwriter Madi Diaz imponeerde in de zomer van 2021 met het wonderschone en ontroerende breakup album History Of A Feeling. Het is een album dat flink verschilde van haar eerdere albums, waarop de muzikante uit Nashville afwisselend koos voor gepolijste countrypop, radiovriendelijke rock en zwaar elektronisch ingekleurde pop. Op History Of A Feeling koos de Amerikaanse singer-songwriter, die werd opgeleid aan het prestigieuze Berklee College Of Music, echter vooral voor de Amerikaanse rootsmuziek.

Het leverde een bijzonder album op dat van lading werd voorzien door het op de klippen lopen van haar relatie. Zeker wanneer de woede het tijdelijk won van het verdriet schuwde Madi Diaz de voorzichtige gitaaruitbarstingen niet, wat het album voorzag van veel dynamiek en van een ruw karakter. Die dynamiek en dat ruwe karakter werden prachtig vastgelegd door de vooral van Big Thief bekende producer Andrew Sarlo, die het beste in Madi Diaz naar boven wist te halen.

Iedereen die het oeuvre van Madi Diaz kent weet inmiddels dat ze op ieder nieuw album weer een totaal andere afslag kan nemen en dat doet ze dan ook op het deze week verschenen Weird Faith. Wat mij betreft had de Amerikaanse muzikante de lijn van History Of A Feeling nog even door mogen trekken, want dat album smaakte naar veel meer. Dat lag voor Madi Diaz kennelijk anders, want invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben op Weird Faith weer een flinke stap terug gedaan en hebben plaats gemaakt voor invloeden uit de indiepop en de indierock.

Madi Diaz werkt op haar nieuwe album samen met producers Sam Cohen (Andrew Combs, Kevin Morby, Emily King) en Konrad Snyder, die ik alleen ken van het in Nederland helaas tussen wal en schip gevallen album van Joy Oladokun. De twee producers hebben het album voorzien van een wat gepolijstere productie dan die van Andrew Sarlo op het vorige album, maar ik vind het wel een zeer smaakvolle productie. Het is een productie die kwaliteit ademt en dat doet Weird Faith eigenlijk in alle opzichten.

Madi Diaz beschikt over een mooie en herkenbare stem en vertolkt haar songs met veel gevoel, zeker wanneer nare of juist mooie ervaringen centraal staan in haar songs. Ze kan met kracht en urgentie zingen, maar ook mooi en fluisterzacht. Die dynamiek komt terug in de muziek op het album, die de uitersten niet zo vaak opzoekt als op het vorige album, maar er valt genoeg te beleven op het even mooi als aangenaam klinkende album.

Madi Diaz kon met haar vorige album mee met de besten binnen de Amerikaanse rootsmuziek en zoekt nu aansluiting bij de top in de indierock en indiepop, al zijn invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek zeker niet helemaal verdwenen. Bij beluistering van Weird Faith moet ik met enige regelmaat denken aan het album van boygenius, wat iets zegt over de veelzijdigheid van Madi Diaz, maar ook over het talent van de muzikante uit Nashville, die haar songs ook dit keer vertolkt met hart en ziel.

In een van de tracks komt Kacey Musgraves (volgende maand verschijnt haar nieuwe album) opdraven voor een bijzonder fraai duet, maar Madi Diaz houdt zich ook in haar eentje heel makkelijk staande. Ook Weird Faith is weer een stap in een andere richting voor Madi Diaz, maar het is wat mij betreft ook weer een flinke stap vooruit. Erwin Zijleman

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Madisen Ward & The Mama Bear - Skeleton Crew - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Madisen Ward & The Mama Bear is een Amerikaans duo uit Kansas City dat in eerste instantie vooral opzien baart door de bijzondere samenstelling.

Ruth Ward, oftewel The Mama Bear, is inmiddels 63 en heeft al een heel muziekleven achter zich. Haar zoon Madisen Ward is pas 27, maar heeft met zijn moeder inmiddels al heel wat jaren op het podium gestaan.

Moeder en zoon Ward zijn voorzien van buitengewoon imposante stemmen, die aankomen als de spreekwoordelijke mokerslag.

Die van Madisen Ward is op Skeleton Crew, het debuut van het tweetal, het meest dominant aanwezig. Het is een stem die wel wat doet denken aan die van Fine Young Cannibals zanger Roland Gift, al is de stem van Madisen Ward wel voorzien van meer kracht en zeker ook meer drama. Ruth Ward neemt op Skeleton Crew genoegen met de achtergrondvocalen, maar als ze zo nu en dan op de voorgrond treedt, hoor je dat haar stem al even bijzonder is.

Madisen en Ruth Ward begeleiden de bijzondere vocalen op hun debuut met eenvoudig maar zeer doeltreffend akoestisch gitaarspel, dat af en toe gezelschap krijgt van fraaie accenten van een viool.

De songs van het tweetal zijn over het algemeen eenvoudig en sluiten aan op de muziek die in het Zuiden van de Verenigde Staten al tientallen jaren wordt gemaakt. Madisen Ward & The Mama Bear kennen hun klassiekers en putten op hun debuut uit flink wat decennia soul, gospel en vooral folk en blues.

Door de voorliefde voor aanstekelijke refreinen lijkt het allemaal behoorlijk lichtvoetig, maar de mooie verhalen die moeder en zoon Ward vertellen zitten vol emotie. Het is emotie die een bijzondere lading krijgt door de unieke strot van Madisen Ward. Het maakt van Skeleton Crew een uniek klinkende plaat, die na enige gewenning (zeker aan de stem van Madisen Ward) steeds mooier en urgenter wordt. Erwin Zijleman