Iets minder dan de vorige twee albums, is mijn eerste indruk. De songs zijn korter en voelen soms wat onafgemaakt aan, zoals het tekstueel nogal eenvoudige Go To Hell, die qua muziek wel erg mooi is trouwens. De songs kabbelen fijn voort maar maken (nog) geen diepe indruk. Wellicht komt de klik nog. Voorlopig een ruime voldoende, maar Blacfield II blijft mijn favoriete album van de drie.

Verdienstelijk maar niet opzienbarend debuut van deze zweedse metalband. Er wordt iets teveel binnen de bekende lijntjes gekleurd en qua songmateriaal is het album niet meer dan degelijk, hoe goed er ook wordt gemusiceerd. De zanger is prima, op een paar matige clean gezongen passages na, net als de rest van de band, maar op een volgende plaat moet men echt met betere songs voor de dag komen.

Waardeloze film, aardige soundtrack als je van nu metal en zwaardere varianten houdt. Ik kan me niet herinneren dat ik het hier aanwezige materiaal in de film gehoord heb, maar goed, zo gaat dat meestal. Hier en daar enkele zeldzame tracks (zoals de Suicide Is Painless-cover van Marilyn Manson), verder de gebruikelijke mengeling van gangbaar (Feel Good Hit Of The Summer van Queens Of The Stone Age) en wat minder gangbaar werk (Mind van System Of A Down).

Poppy techo-rock, in de stijl van bands als Girls Under Glass, Mesh en Camouflage. Uitstekend geproduceerd en de het album kabbelt aangenaam door, maar vooral de latere songs zijn wel erg vlak en commerciëel. Af en toe een liedje ervan opzetten verdient dus aanbeveling.

Het debuut van deze deathcore- cq metalcore-band deed me destijds niet zoveel, maar we zijn inmiddels aanbeland bij album nummer vier en er zijn heel wat verbeteringen doorgevoerd. Het songmateriaal is ditmaal uitstekend en de band klinkt als een goed geoliede machine. En wat een brute zanger. Vooral de snelle tracks, zoals Crown Of Misery, heersen. Hier en daar maakt de band een kleine uitglijder, vooral in sommige refreintjes, maar overwegend raast dit als een orkaan over de luisteraar heen. Lekker hoor.

Het vorige album, Era, was een schot in de roos; gelukkig doet deze nieuwe plaat daar amper voor onder. Het geluid is iets meer verschoven richting gespierde stadionrock a la Five Finger Death Punch, maar maak je geen zorgen; er wordt nog steeds genadeloos gebeukt en het album zakt feitelijk nergens in. De band weet inmiddels heel goed hoe men moet klinken en het songmateriaal is over de hele linie genomen van behoorlijk hoog niveau. Hopelijk gaat men op deze voet door.

Bikkelharde 'deathcore', niet verkeerd maar ook niet heel erg bijzonder. De songs lijken sterk op elkaar en de produktie is niet bijster goed (maar ook weer niet zo slecht als men in Aardschok van augustus/ september 2009 wil doen geloven). Een middelmatig debuutalbum dus, al heeft de band zeker potentie.

Prima zesde album van deze engelse metalcore-formatie. Het geluid mag dan per album meer gestroomlijnd en gladgestreken worden; men weet nog steeds indruk te maken, vooral in de uptempo tracks. Daar hadden er overigens wel wat meer van op het album mogen staan, maar dat terzijde. Alle songs zijn hier feitelijk de moeite waard.

Prima metalcore, vooral de moeite waard door de intensiteit van het songmateriaal en de geweldige zanger. Wat een strot heeft die vent zeg. Minpuntje is wel dat de boel een beetje blijft steken in midtempo werk, terwijl de band juist zo goed is wanneer het gaspedaal volledig in wordt gedrukt. En dat gebeurt hier veel te weinig. Afgezien daarvan een goed album.

Deze britse metalcore-band levert altijd kwaliteit, ook nu weer, maar halverwege het album gaat het helaas toch een beetje mis. Dat ligt vooral aan de wat flauwe refreintjes, waar meerdere tracks last van hebben. Waarom toch, jongens. Het is echt nergens voor nodig. Gelukkig zijn de laatste paar tracks dan wel weer van niveau. Geen verkeerde plaat, al met al, maar de band kan beter.

Prima alternatieve rock uit de VS. Dit is het laatste wapenfeit van deze band, die ik eigenlijk nooit gekend heb toen ze nog bestonden. Het songmateriaal steekt in ieder geval degelijk in elkaar en de meeste tracks liggen goed in het gehoor, zonder daarbij overigens poppy of commercieel te klinken. Fans van enigszins vergelijkbare bands als Moist en Our Lady Peace kunnen hier waarschijnlijk wel iets mee.

Tegenvallend tweede album. De stijl van dit conceptalbum gaat meer richting Pantera en soms zelfs Down. Geen echte metalcore meer dus, maar helaas is dit geen verbetering. De songs zijn niet pakkend en de produktie is erg rommelig en kaal, waardoor het album absoluut niet weet te overtuigen. Geval van jammer.

Onverwachte comeback van deze amerikaanse metalband; na twaalf jaar komt men opeens met een nieuw (en pas derde) album op de proppen. Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar het is in ieder geval wel een overtuigende bak herrie geworden. De logge, tegendraadse deathcore zit kunstig in elkaar en klinkt door de uitstekende productie als de spreekwoordelijke klok. Het is een intense, vrij vermoeiende luisterervaring, maar net op het moment dat je het zat bent is het album na 35 minuten alweer voorbij. Precies op tijd.

Beresterk album met uitsluitend goede songs. Iets minder bombastisch dan voorganger Declaration, maar nog steeds overweldigend bruut en meeslepend. Binnen het genre is deze band moeilijk te evenaren, in ieder geval. Qua produktie staat het album ook ditmaal weer als het spreekwoordelijke huis.

Het betere beukwerk. Dit album laat de meeste soortgenoten hopeloos achter zich. Heerlijke bombastische metalcore, ijzersterk geproduceerd door Devin Townsend. Knap hoe de brute songs toch melodieus blijven zonder in te kakken. De sporadische cleane zang wordt ook zeer goed ingezet. Eén van de betere albums van het jaar, wat mij betreft.

Aangename comeback van één van mijn favoriete metalcore-bands, al behoort het album niet direct tot het beste werk van Bleeding Through. Daar is het songmateriaal net iets te gemakzuchtig voor, met hier en daar wat hinderlijke clean gezongen refreintjes. Die dan vaak op het verkeerde moment langskomen, wanneer je net lekker in de brute groove van één van de songs zit. De klinische, dichtgesmeerde produktie is ook niet optimaal. Verder beukt de band gelukkig wel lekker door en klinkt alles wederom overweldigend vet. Een beetje wisselvallige terugkeer derhalve, maar overwegend: missie geslaagd.

Ook op dit negende (duh) album weet deze amerikaanse metalcore-band nog steeds te overtuigen. Het spijkerharde, opgefokte songmateriaal rolt als een stoomwals over de luisteraar heen. Zo goed en vooral bruut als de twee eerste tracks, Gallows en Our Brand Is Chaos, wordt het daarna niet meer, maar de band levert over de hele linie genomen wel continu kwaliteit. Bepaalde iets te melodieuze refreintjes dreigen sporadisch een beetje roet in het eten te gooien, maar daarna gaat steevast de beuk er weer fijn in.

Verdienstelijk debuut van deze brute band. De zo kenmerkende elementen zijn hier al te vinden- dreigende keyboardpartijen, sporadisch ingezette cleane zang - maar nog wel wat onwennig en niet heel overtuigend. Het songmateriaal is tevens niet heel erg sterk, waardoor dit album niet tot het beste werk van de band behoort. De wat kale produktie (vooral de drums klinken niet best) helpt ook al niet. De energie en de intensiteit zijn er echter niet minder om.

Wederom een voltreffer. Niet zo goed als het megabombastische Declaration, maar wel beter dan het vorige album. De mengeling van metalcore, hardcore en black metal is nog steeds verpulverend en bijzonder smakelijk. Leuke keyboard-details wederom. Wat een energie en wat een kracht spat van deze plaat af. De kraakheldere, gedetailleerde produktie maakt het helemaal af.

Het betere beukwerk, afgewisseld door cleane refreinen en sfeervolle keyboards. Een prima afwisselende plaat die zelfs een geslaagde ballad bevat. Fans van het eerste uur vinden het vast allemaal wat te commercieel geworden, maar ik vind deze prima uitgevoerde metalcore erg lekker.

Productioneel schiet dit flink tekort, met name het holle gitaargeluid klinkt nergens naar, maar je kunt moeilijk om de energie en botte stootkracht van de band heen. De woeste mix van metal- en deathcore is behoorlijk compromisloos en raast als een orkaan over je heen. Het latere werk van de band heeft absoluut mijn voorkeur, maar zo oprecht en puur als hier heb ik ze op de volgende albums niet meer gehoord.

Niet best, deze mengeling van matte emorock en voorspelbare metalcore. Het songmateriaal is op zich vlot en aanstekelijk, maar door de saaie productie klinkt het allemaal erg eenvormig. Tevens schieten de zangpartijen tekort, zowel in de ruige als de melodieuze passages. Een flinke stap terug voor de amerikaanse band, al met al.

Deze christelijke metalcoreband trekt hier behoorlijk van leer, met overwegend lekker stevig en uptempo songmateriaal. De balans tussen ruige en cleane zang is ook beter getroffen dan voorheen, met gelukkig geen overdaad aan zoete refreintjes. Hier en daar valt men nog steeds terug op makkelijk te behappen deuntjes die neigen naar radiorock, maar overwegend wordt het gaspedaal flink ingetrapt en komt men behoorlijk bruut uit de hoek.

Aangename christelijke metalcore, afwisselend poppy en behoorlijk heavy. Ik heb meer met de stevige passages, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal over de hele linie de moeite waard is. De mierzoete cleane zanglijnen zullen niet iedere metalhead kunnen bekoren, maar in combinatie met het betere brulwerk is het goed te doen. Opener Wishful Sinking en het opgefokte Cutthroat zijn mijn favoriete tracks.

Brakke metalcore, slecht uitgevoerd en bijzonder rommelig geproduceerd. De overtuiging is er wel en de band heeft enige potentie, maar het komt er absoluut nog niet genoeg uit. Hier en daar doet de sound van de band me wel wat denken aan Glassjaw, al is die band heel wat beter.

De band herpakt zich gelukkig na het teleurstellende vorige album, Awakening uit 2011. De mix van emorock en metalcore beschikt hier duidelijk over meer energie en venijn, met vooral halverwege een reeks felle sterke tracks. Het album sluit af met het meer ingetogen maar zeer fraaie Open Water. Hopelijk houdt men de stijgende lijn vast.

Het blijft een beetje schipperen met deze christelijke amerikaanse metalcore-band. Opener Decayer hakt er direct heerlijk vet in, maar dat niveau blijft helaas niet gehandhaafd. Al snel dienen de mierzoete refreintjes zich weer aan en stuitert het songmateriaal voortdurend heen en weer tussen ruig en ingetogen. Wat de boel ook ditmaal redt van de ondergang zijn de aanstekelijke melodielijnen, waardoor verreweg de meeste tracks lekker in het gehoor blijven liggen.

De nieuwe zanger doet wonderen, maar ook qua songmateriaal en produktie is dit tweede album een flinke verbetering vergeleken met het brakke debuut. Het geluid is door de meer melodieuze zanglijnen heel wat toegankelijker geworden en hier en daar neigt de band naar emorock, maar overwegend trekt men flink van leer en hakt de moderne metalcore er behoorlijk stevig in. Na verloop van tijd aan de eenvormige kant, maar al met al een degelijk album.

Verdienstelijke metalcore, hier en daar reeds een beetje gedateerd, maar overwegend lekker bruut en energiek. De uitstapjes richting meer melodieus werk, inclusief Alice In Chains-achtige zangpartijen, pakken minder goed uit, vooral omdat de cleane zang een beetje verzuipt in de mix. Zolang het gaspedaal blijft ingedrukt is het echter goed vertoeven bij deze nederlandse band.

Beetje wisselvallige plaat. Overwegend sterke songs, maar her en der ook wat mindere nummers als het bijna poppy Monster On The Radio. En wat die dancebeats doen in afsluiter There Must Be Something In The Wind is mij een raadsel. Niet bepaald het beste album van de band dus, maar toch genoeg kwaliteit voor een ruime voldoende.