Lekker ruig debuut van deze rockband met metaltrekjes, opgebouwd rondom zanger/ gitarist Zakk Wylde. Het songmateriaal is niet heel bijzonder en Wylde's zang is aan de eentonige kant, maar het gitaarwerk is (uiteraard) heerlijk. Het schuurt, knarst en ronkt weer fijn alle kanten op, zoals alleen Wylde dat kan. En het tilt het songmateriaal boven de middelmaat uit.

Vooral ruiger en steviger dan de meer recente albums, wat te danken is aan het loodzware gitaarwerk en de hier nog imposante strot van Zakk Wylde. Later zou hij steeds meer gaan klinken als voormalig broodheer Ozzy Osbourne. Het songmateriaal is niet geweldig maar kan er absoluut mee door, zeker wanneer je beseft dat dit album min of meer als een soort haastklus is uitgebracht, een jaar na het debuut.

Industriële rock, nog net geen kloon van Nine Inch Nails, maar het scheelt niet veel. Goed uitgevoerd en geproduceerd in ieder geval, met overwegend sterke tracks. Geen echte krakers en het is allemaal weinig origineel, maar toch een dikke voldoende door de kwaliteit van het gebodene.

Deze engelse band speelt behoorlijk leentjebuur bij Foo Fighters, maar weet toch op de proppen te komen met een fris en fruitig album. Het songmateriaal is meer dan acceptabel, de band zet een overtuigend geluid neer en de uitstekende zanger tilt alles met gemak naar een iets hoger niveau. Nu nog een wat meer eigen geluid en men is klaar voor de eredivisie.

Natuurlijk leuk, een nieuwe Black Sabbath met originele zanger Ozzy Osbourne in de lineup, de eerste plaat met hem in 35 (!) jaar. Qua stijl grijpen de songs veelvuldig terug op de hoogtijdagen van de band, wat resulteert in lange, sfeervolle en dreigende nummers. Ozzy is goed bij stem, al vergen de veelal langzame songs niet echt veel van zijn stembanden. Echt veel variatie gooit hij er ook niet tegenaan. Ik vind het geheel wat aan de saaie en langdradige kant, al zijn de afzonderlijke songs, hoewel niet origineel, best oké. De vier bonustracks zijn een stuk vlotter (en korter); deze bevallen me eigenlijk beter.

Sterk debuut, waarop het zo typische onheilspellende geluid van de band al volledig is gevormd. Bepaalde tracks zeuren een beetje te lang door, maar afgezien daarvan is het songmateriaal bovengemiddeld goed. Flink wat onverwoestbare klassiekers in ieder geval, lekker rauw uitgevoerd en geproduceerd.

Tweede album van de band, nog in hetzelfde jaar uitgebracht als het debuut en net zo goed. Ook hier een aantal krakers van jewelste, alsmede meer ingetogen werk als het zweverige Planet Caravan. Daar kan ik dan zelf wat minder mee, maar het grootste deel van het songmateriaal is gelukkig de moeite waard.

Verrassend sterk live dubbelalbum, aangevuld met twee nieuwe studiotracks. Alle geijkte krakers komen natuurlijk langs, wat dat betreft is deze collectie van songs behoorlijk voorspelbaar, maar de band is prima op dreef en Ozzy Osbourne is uitstekend bij stem. Hij is zelfs grotendeels te verstaan! De songs klinken allemaal lekker vet en meeslepend en de twee studiotracks zijn ook de moeite waard.

Niet helemaal overtuigend tweede album, met songmateriaal dat afwisselend saai en meeslepend is. Gelukkig weet het grootste deel van de plaat wel te boeien, maar door de wisselvallige productie komen de songs niet optimaal uit de verf. Vooral de zang had hier en daar meer prominent in de mix moeten staan. De band weet een lekker retro, zompig geluid neer te zetten, maar het onbreekt hier duidelijk aan memorabele tracks.

Prima, afwisselend debuut van deze amerikaanse metalband. Goed in het gehoor liggende songs met een fijne stevige ritmesectie en lekker zware gitaarriffs. Zo hoor ik het graag. De zang had sporadisch wel wat overtuigender mogen klinken en meer prominent in de mix mogen staan, maar verder valt er weinig op aan te merken. Gaan we hopelijk meer van horen.

Lekker plaatje dit en gelijk ook het beste album van deze amerikaanse metalband tot nu toe. Het songmateriaal steekt unaniem goed in elkaar, met vooral veel dynamiek en lekkere riffs. Luister maar eens naar de lange en afwisselende titeltrack. De zanger is ditmaal ook prima op dreef, daar waar hij voorheen nogal anoniem klonk. Kortom, goed bezig!

Ook ditmaal geen hoogvlieger; de zanger blijft beperkt en het songmateriaal is niet meer dan degelijk, maar toch heeft de band wel iets. Het geluid, een mix van ouderwetse en moderne metal, met Iron Maiden-achtige gitaarloopjes, is bijzonder aangenaam en weet moeiteloos te overtuigen. Wellicht komt men ooit nog met een briljant album voor de dag.

Dit derde album begint prima met twee fijne stevige rocksongs, maar daarna zakt het peil snel. Het is allemaal wat gelikter en radiovriendelijk geworden, meer richting de sound van een band als Shinedown, maar dan veel minder goed. Het gitaarwerk is wel meer 'metal' dan voorheen, met stevige riffs, maar het algehele geluid is aan de futloze kant. Dieptepunt is het gare Blame It On The Boom Boom.

Redelijk debuutalbum met energiek gebrachte amerikaanse (licht) southern rock. Qua teksten stelt het allemaal bijzonder weinig voor, maar de songs liggen wel lekker in het gehoor en de plaat kakt nergens in. Het album hierna kent iets betere songs, maar het geluid van dit debuut is wat frisser en rauwer. Geen ballads te bekennen; daar zou de band zich pas op het tweede album aan wagen.

Tja, hier kan ik dus helemaal niets mee. De voorgaande albums van deze amerikaanse rockband kon ik wel waarderen, maar hier is men compleet doorgeschoten richting bluesy rock 'n' roll, voorzien van nietszeggende teksten. De songs zijn daarnaast weinig spannend opgebouwd en kabbelen maar een beetje door. Muzikaal steekt het allemaal netjes in elkaar en het album is uitstekend geproduceerd, maar het doet me bar weinig.

Aangename amerikaanse southern rock, een beetje vergelijkbaar met een band als Shinedown, al vind ik zelf Shinedown heel wat beter. De songs op dit album zijn degelijk (opener Blind Man is bijvoorbeeld heel aardig), maar er zitten geen echte uitschieters tussen. Een middelmatige song als Soulcreek haalt het niveau zelfs wat omlaag. Wel flink wat afwisseling in de afzonderlijke songs, waardoor het geen straf is om de hele plaat in één keer te beluisteren. Devil's Queen lijkt qua melodielijn overigens verdacht veel op Ozzy Osbourne's Crazy Train.

Degelijk vijfde album, waarop de band gelukkig weer wat steviger uit de hoek komt. Het songmateriaal is over de hele linie genomen ook behoorlijk sterk, met vooral naar het einde toe een aantal goede songs. De stevige amerikaanse rock ligt in ieder geval ook ditmaal weer lekker in het gehoor. Fans van een band als Shinedown moeten hier wel iets mee kunnen.

Met dit vierde album wint de band wat verloren terrein terug. Het vorige album, Between The Devil & The Deep Blue Sea uit 2011, was namelijk wel erg glad en commerciëel, alsmede behoorlijk slap. Hier klinkt de band weer meer bevlogen en energiek; daarnaast heeft men een reeks lekkere rocksongs op zak. Naar het einde toe is de rek er duidelijk uit, maar tegen die tijd heeft het album voldoende positieve indruk gemaakt.

Beetje eenvormig maar wel lekker album, waarop de band wat steviger uit de hoek komt dan we van ze gewend zijn. Productioneel aan de wat kale en vooral digitale kant, maar het kan er mee door. De amerikaanse radiorock verveelt in ieder geval niet en het album kent geen missers.

Gelukkig flink beter dan het vorige album, The Family Tree uit 2018, dat een saai bluesrock-gericht geluid liet horen. Ditmaal is de radiovriendelijke maar stevige amerikaanse rock waar de band zo goed in is weer terug, met overwegend positief resultaat. De meeste tracks liggen lekker in het gehoor en zijn net heavy genoeg om de aandacht erbij te houden.

Derde album in krap drie jaar tijd, en wederom een voltreffer. Sterke, meeslepende songs met veel sfeer en afwisseling. Ditmaal nog iets meer variatie dan op de voorgaande platen door de aanwezigheid van meerdere zangers en zangeressen. De mengeling van doom, death en folk blijft erg smakelijk. Kom maar op met het volgende album!

Zeer fraaie doom metal, met uitstapjes richting allerlei andere soorten zwaar metaal. Prachtige songs, afwisselend bruut en melancholisch. De band is een project van Before The Dawn-lid Tomas Saukkonen. Hij hoeft zich er in ieder geval niet voor te schamen: de plaat kan zich meten met het beste werk van Before The Dawn.

Precies een jaar na het debuut verschijnt alweer dit nieuwe album. En nog een dubbel-cd ook! Is dit afgeraffeld haastwerk? Gelukkig niet- het is weer genieten geblazen van deze indrukwekkende verzameling doom/ death metal-songs. De eerste disc ('Talviaamu') bevat de meer doom-achtige stukken; de tweede ('Talviyo') de meer death metal-gerichte songs. Beide delen zijn erg fraai. Er staat geen zwakke song op. Het geheel achter elkaar beluisteren is wat teveel van het goede, maar dat neemt niet weg dat dit een prachtige plaat is.

Stevige amerikaanse rock, te vergelijken met een band als Creed. Niet erg origineel dus, maar wel overtuigend uitgevoerd. Niet alle songs zijn sterk (Slave en Skeletons zijn bijvoorbeeld vrij vervelend), maar het geheel is net goed genoeg om iets boven de middelmaat uit te komen. De enorme concurrentie binnen het genre zal de band helaas wel snel de das om doen, vrees ik.

Flauwe mengeling van emo-rock en metalcore, al klinkt dat spannender dan het daadwerkelijk is. Opener Ashes is nog best oké, maar daarna zakt het peil al snel. Veel verder dan vlakke en weinig memorabele meezing-deuntjes komt de band helaas niet. Naarmate de plaat vordert wordt alles eigenlijk steeds vervelender. De songs zijn degelijk uitgevoerd, maar inspiratie is ver te zoeken.

Fijne ruige amerikaanse southern rock, meeslepend en lekker heavy. De sound, vooral het heerlijk scheurende gitaarwerk, is prima in orde, net als de songs. De band zal geen originaliteitsprijs winnen (welke band in dit genre wel tegenwoordig), maar dit is een zeer verdienstelijk debuut. Beste song is wat mij betreft het lekker zware The River.

Beduidend minder goed dan het debuut uit 2009. Het songmateriaal is hier meer conventioneel en voorspelbaar. Echt sterke tracks ontbreken ook. De lichte koerswijziging is niet desastreus; de southern rock ligt nog steeds lekker in het gehoor en het vakmanschap van de band sleept de luisteraar met gemak door de plaat heen, maar de scherpe randjes zijn gladgestreken. En dat was nu juist wat deze band zo interessant maakte.

Nee, de nasale zang van Aviv Geffen is er niet bepaald beter op geworden. En zijn engelse uitspraak is slechter dan ooit. Hier en daar een aardige track, zoals de aanstekelijk uptempo popliedjes Under My Skin en Summer's Gone, maar het houdt bepaald niet over. De meeste tracks zijn op het vervelende af, met de melodramatische smartlap It's So Hard als misplaatste afsluiter. De invloed en bijdrage van het andere 'bandlid' Steven Wilson is te verwaarlozen en ver te zoeken.

Naarmate Steven Wilson zich minder bemoeit met dit project gaat de kwaliteit ervan behoorlijk achteruit. Voorganger Welcome To My DNA was al weinig opzienbarend, maar dit album is helaas nog iets vlakker. De songs zijn op zich best mooi en het album kabbelt op prettige wijze voort, maar Blackfield heeft eerder bewezen veel beter te kunnen. Doe dat dan ook!

Ondanks de grotere betrokkenheid van Steven Wilson dan op de vorige twee albums ben ik hier niet bepaald kapot van. De eerste twee albums van Blackfield zijn prachtig, maar daarna is het langzaam bergafwaarts gegaan. Die dalende lijn wordt hier helaas geen halt toegeroepen. Hier en daar een aantal mooie melancholische tracks, maar de meeste songs zijn erg poppy en nietszeggend, alsmede behoorlijk repetitief.