Altijd gevaarlijk, een vervolg maken op je beste album, maar de band brengt het er hier zonder al te veel kleerscheuren vanaf. Het songmateriaal spreekt me weliswaar wat minder aan dan bij het origineel het geval was, maar de muziek, laten we het avontuurlijke progressieve death metal noemen, zit wel weer verdomd knap in elkaar. De genres buitelen over elkaar heen, niets is te dol, maar alles vormt uiteindelijk toch een logisch geheel. Met een speelduur van bijna tachtig minuten wel een behoorlijk intensieve zit, waarbij mijn aandacht herhaaldelijk een beetje verslapte.

De band slaat hier teveel door in progressief geneuzel, waardoor het songmateriaal veelal wat langdradig aandoet en de focus zoek is. Je hebt het gevoel te luisteren naar één lange track van bijna 70 minuten, met onderweg weining houvast en/ of herkenningspunten. Jammer, want er valt best veel te genieten. De zangpartijen zijn beter dan ooit en het album klinkt door de uitstekende produktie erg goed. Echt voluit gebeukt wordt er echter nergens meer. De band is hier dan ook bijna niet meer te herkennen.

De avontuurlijke progressieve metal van deze amerikaanse band schiet weer eens alle kanten uit, maar gaandeweg openbaart zich een verrassend toegankelijk album, zeker naar het einde toe. De laatste twee tracks zijn zelfs behoorlijk ingetogen en radiovriendelijk. Het blijft natuurlijk metal voor gevorderden en is duidelijk niet geschikt voor iedereen, maar ik kan er wel wat mee. Het songmateriaal steekt in ieder geval ongelooflijk knap in elkaar. In de meer melodieuze passages doen overigens de zanglijnen en de sfeer wel wat denken aan het werk van Devin Townsend.

Ik kan pas iets met deze band vanaf het vorige album, Colors, waar wat mij betreft pas de juiste mix werd gevonden van death metal, progressieve metal, avontuur en melodie. Daarvoor was het mij iets te abstract en rommelig. Dit album gaat nog wat meer richting progressieve metal, met overwegend positief resultaat. Zo imposant als op Colors wordt het nergens, maar de lange songs steken wederom knap in elkaar en zijn heerlijk meeslepend. Beste song is wat mij betreft het afsluitende Swim To The Moon, dat bijna 18 minuten klokt.

Even druk en avontuurlijk als altijd, maar de toevoeging van meer melodie en cleane zangpartijen binnen de gestructureerde chaos komt wat mij betreft het eindresultaat ten goede. Het blijft een hele opgave om een hectisch album als dit in één keer uit te zitten, maar het is wederom een eindeloos fascinerend en knap in elkaar gezet werkstuk geworden. Dan moet je maar op de koop toenemen dat echt coherente en memorabele songs grotendeels ontbreken.

Prima EP, met drie songs die samen 30 minuten klokken. Dit is de band op zijn best: woeste, avontuurlijke technische death metal, afgewisseld door van alles en nog wat. Het klinkt in ieder geval allemaal heerlijk meeslepend en overweldigend. Gevolgd door een volwaardig album: The Parallax II: Future Sequence.

Iets beter te pruimen dan het debuut, met iets meer variatie in en tussen de songs, maar de mengeling van brute death metal en progressieve rock doet het ook hier nog niet voor mij. De songs bieden te weinig houvast qua structuur en door de vlakke produktie klinkt alles behoorlijk saai. Je hoort dat de band langzaam op de goede weg komt, maar men is er hier in ieder geval nog lang niet.

Op dit tweede album komt deze zweedse metalband verrassend sterk en veelzijdig uit de hoek, zeker ten opzichte van het wat eenzijdige debuut, waarop vooral een mengeling van metal en dubstep te horen was. Het songmateriaal is ditmaal meer overtuigend en volwassen, met hier en daar zelfs wat ruimte voor melodieuze passages en clean gezongen refreintjes. Het doet hier en daar wat denken aan een band als Raunchy. Gelukkig kakt de boel zelden in en wordt er overwegend stevig van leer getrokken. Luister maar eens naar de furieuze afsluiter Daemons.

Je kon er op wachten: dubstep-metal! Natuurlijk hebben we een dergelijke cross-over eerder gehoord, vooral op het meest recente album van Korn, maar dit is, althans voor mij, de eerste keer dat ik dubstep-elementen hoor binnen 'echte' metal. Het pakt eigenlijk verrassend goed uit, vooral omdat de band lekkere songs weet te schrijven, die ook zonder de dubstep-elementen overeind blijven. Eén en ander is wel aan de eenvormige kant, zodat het maar goed is dat de plaat vrij kort is. Tegen het einde is de rek er ook behoorlijk uit. De laatste track is een saaie pure dubstep-track en de remix van de song Smoke And Mirrors is vrij vervelend.

Het album begint vrij sterk met The Call, waarin direct een fijn Dream Theater-sfeertje wordt neergezet, vooral door het lekkere gitaarwerk. Daarna wordt het allemaal snel minder helaas. De songs doen een beetje theatraal en hoorspel-achtig aan, iets dat mij niet echt kan bekoren. De sporadisch gebrekkige uitspraak van de zanger en zangeres stoort ook enigzins. Kwalitatief zit de plaat redelijk goed in elkaar en het geheel is netjes geproduceerd, maar het songmateriaal is gewoonweg niet zo sterk. Vooral de ballads zijn erg zeurderig en vervelend.

Progressieve death metal, fraai in elkaar gezet en krachtig geproduceerd. De zang had wat mij betreft nog wel wat bruter gemogen; het voortdurende gekrijs doet me soms verlangen naar een lekkere doodsrochel. Vooral muzikaal de moeite waard, met sterk opgebouwde songs en fijn gitaarwerk. Met de maffe instrumentale track Stigma Diaboli kan ik niet zoveel, maar goed, de rest van de songs is de moeite waard.

Uitstekende verzamelaar met 36 tracks, verdeeld over twee albums. Vrijwel alle memorabele songs van de beste man zijn aanwezig, al mis ik wel het geweldige Pressure. Maar ja, zo zal iemand anders wel weer een andere track missen, dat heb je nu eenmaal met verzamelaars. Het blijven in ieder geval overwegend erg mooie liedjes, met als persoonlijke favoriet het fraaie Leningrad. Dat blijft voor mij toch wel de mooiste song die Billy Joel ooit gepend heeft.

Beetje flauwe bandnaam (Billy Graziadei is natuurlijk de zanger/ gitarist van Biohazard), maar de muziek is gelukkig dik in orde. Meer hardcore qua stijl dan Biohazard, maar hier en daar ook wel wat ruimte voor fijne metalriffs en hiphop-elementen. Het album is in ieder geval lekker afwisselend en door de geringe speelduur gaat het materiaal zeker niet snel vervelen.

Steviger dan het debuut, maar helaas ook wat meer eenvormig en minder afwisselend. De mengeling van metal en hardcore klinkt lekker energiek en opgefokt, maar op gegeven moment was ik er wel klaar mee. Dan heb ik toch te weinig binding met het songmateriaal. Neemt niet weg dat Billy nog steeds een held is en ook ditmaal overtuigend voor de dag komt.

Aangenaam comeback-album, al is het songmateriaal zeker niet wereldschokkend. De overtuigingskracht en de energie van de band maken echter veel goed. Van de eerste tot de laatste track beukt dit als vanouds door, eenvormig en vrij simpel maar wel gewoon tof. De ongepolijste productie past er goed bij. Welkom terug, mannen.

Flinke tegenvaller, zeker na het sterke State Of The World Address, mijn favoriete album van de band. Hier is het vooral hardcore wat de klok slaat, met hoofdzakelijk korte, rechttoe rechtaan beukers, die veelal net niet boeiend genoeg zijn. Ook de opzettelijk vaak vals overslaande zang van Billy is een misser. Een paar goede songs, zoals opener Authority en Thorn, maar dit door Dave Jerden nogal dof geproduceerde album is het net niet.

Wisselvallig comeback album, overwegend de moeite waard maar met hier en daar wat discutabele songs. Vooral de meer 'gezongen' tracks (zoals Decay en Killing Me) liggen de band niet zo best. Biohazard spettert gelukkig wel als vanouds in songs als Vengeance Is Mine, Reborn en Skullcrusher. Productioneel is het allemaal wat aan de kale kant. Geen geweldige plaat dus, maar het kan er mee door.

Compleet op hol geslagen Strapping Young lad met een krijsende Rob Halford-kloon als zanger. Zo zou je dit album kunnen omschrijven. Overtuigend qua bruutheid, maar ik mis interessante opbouw en structuur in de songs. Het vorige album was wat dat betreft beter. Maar wat een intense orkaan van geluid! Dat is ook wel wat waard.

Het voortdurende eentonige geschreeuw van de zanger is niet bepaald het visitekaartje van deze duitse band, maar met de muziek is weinig mis. De mistroostige, melancholisch klinkende death metal zit doortimmerd in elkaar en beukt fijn door, afwisselend mid- en uptempo. De moderne geluidseffecten zijn ook cool gedaan. Met een betere zanger was de stootkracht nog groter geweest, maar al met al is dit toch wel een degelijk debuut.

Uitstekend tweede album van deze duitse progressieve death metal-band. Het songmateriaal is avontuurlijk en meeslepend, doorspekt met fraai uitwaaierend, haast spookachtig gitaarwerk. Het voortdurende onverstaanbare geschreeuw van de zanger past weliswaar goed in het totaalgeluid, maar toch vraag ik me af of een andere vocale aanpak niet beter geweest zou zijn. Desalniettemin een indrukwekkend album. Het inzetten van geluidseffecten, zo prominent aanwezig op het debuut, wordt hier beperkt tot slechts enkele (maar wel coole) momenten.

Indrukwekkende amerikaanse death metal met een licht progressieve insteek. Niet alle tracks zijn even goed en het album als geheel mist net dat beetje extra om echt boven het maaiveld te kunnen uitsteken, maar bij vlagen is dit wel erg goed. Mooi ingezette cleane zang overigens bij sommige refreintjes. Maar wees niet bang- overwegend wordt er gewoon bruut gebruld.

Indrukwekkend debuut van deze amerikaanse progressieve death-metal band. Het songmateriaal, hoewel avontuurlijk en afwisselend genoeg, is hier nog wat aan de wisselvallige kant, maar met het geluid van de band is weinig mis. Het album staat in ieder geval als een huis. De songs waarbij sporadisch cleane zang effectief wordt ingezet behoren tot mijn favorieten, met name opener Great Mistake en het loodzware Withering Waves.

Indrukwekkende progressieve death metal, overweldigend en meedogenloos bruut. Wat een ritmesectie heeft deze band, geweldig. Tussen al het botte geweld valt ook de nodige melodie te ontwaren, zowel qua zang als qua instrumentatie. Dit komt de variatie ten goede en zorgt ervoor dat het album geen uitputtende luisterervaring wordt. Het unaniem sterke songmateriaal is hierdoor mooi in balans.

Een nieuw Alice In Chains-album? Je zou het haast denken. Het deense Black Income heeft wel wat met grunge, zo te horen, aangezien de muziek ook nog eens sterk doet denken aan Soundgarden. Origineel is het allemaal dus niet, maar toch heeft het bandgeluid wel wat. Het songmateriaal is degelijk genoeg en de songs stomen lekker door, zonder uitglijders. En die Layne Staley-soundalike is ook prima. Een verdienstelijk debuut, derhalve.

Rauw en stevig derde album, qua songs dik in orde, maar aan de schuurpapieren zang van Zakk Wylde begint wel het één en ander te schorten. Die klinkt namelijk behoorlijk geforceerd. Gelukkig zijn daar altijd weer die heerlijk vette gitaarriffs om één en ander te compenseren. Gezegd moet worden dat ook Wylde's gitaarwerk niet van zijn gebruikelijke hoge niveau is. Ligt wellicht een beetje aan de wat eenvoudige produktie, waardoor alles niet zo spettert als op het debuut.

Degelijke maar weinig tot de verbeelding sprekende stevige amerikaanse rock die flink leentjebuur speelt bij grote voorbeelden Black Sabbath en Ozzy Osbourne. Het gitaarspel van bandleider Zakk Wylde kan er nog steeds ruimschoots mee door, maar zijn zang laat ook ditmaal te wensen over en het songmateriaal is niet bepaald geweldig. Om maar te zwijgen over het drietal zeikerige ballads.

Aardig maar niet bijzonder, dit nieuwe album van de band van Zakk Wylde. Overigens geen verzamelaar, zoals de titel wel doet vermoeden. Een overdaad aan flauwe ballads en het lage tempo van de meeste songs zorgen niet bepaald voor een enerverende luisterervaring, al is het gitaarwerk wel weer om je vingers bij af te likken. Wylde, toch al niet de meest benadigde zanger, gaat hier steeds meer klinken als Ozzy Osbourne. Al met al wel een beetje een tegenvaller. De hoge kwaliteit van het spel van de band en een aantal prima tracks tillen de boel nog net boven de middelmaat uit.

Rustige plaat met hoofdzakelijk ballads. Persoonlijk hoor ik de band liever lekker rocken, maar ja. Goed uitgevoerd, maar iets te saai om een heel album te blijven boeien.

Stevige plaat met heerlijk gitaarwerk, maar de songs zijn inderdaad wat wisselvallig van kwaliteit en niet altijd memorabel. De zang is ook niet echt super.

Een paar matige ballads doen wat afbreuk aan de pret, maar overwegend is dit een heerlijk vet rockalbum. Sterke, vrij heavy songs, volgeramd met superieur scheurend gitaarwerk. Vooral Godspeed Hellbound is fantastisch. Wat een riffs. Prima album. De vier akoestische bonustracks zijn ook best aardig.