Na het iets te progressieve en vooral tegenvallende Celestial Completion van vorig jaar herpakt de band zich nu gelukkig sterk. De songs zijn compact en pakkend en het album raast in nog geen veertig minuten voorbij. Een meedogenloze beuker als The Eyes Of The Storm zit geniaal in elkaar en is absoluut onweerstaanbaar. En zo zijn er vele hoogtepunten. Alleen het nogal nietszeggende instrumentaaltje The Machine Killer drukt de pret een beetje, maar verder verliest de band zich ditmaal gelukkig niet in eindeloze intermezzo's. Sterke plaat, voor de wat meer doorgewinterde metalfan.

Retestrakke, bijna machinale metalcore. Het album heeft desondanks wat problemen. Het ontbreken van clean gezongen refreinen komt het luistergemak niet ten goede en de voortdurende schreeuwzang is een beetje monotoon. Ook de aanwezigheid van een aantal langdradige piano- en akoestische gitaar-intermezzo's misstaan een beetje tussen al het gebeuk. Neemt niet weg dat het een lekker brute plaat is, met een ritmesectie waar je u tegen zegt.

De band heeft geleerd van de tekortkomingen van het vorige album- weg zijn de langdradige instrumentale intermezzo's. Overwegend sterke songs, met hier en daar wat cleane vocalen en elementen uit de heavy- en zelfs powermetal, iets organischer en natuurlijker geproduceerd dan het vorige album. Eenvormigheid ligt nog steeds op de loer, maar het album zit knap in elkaar en is goed aan één stuk door te beluisteren.

Twee meer dan verdienstelijke nieuwe tracks, een overbodige cover van Bryan Adams en een aardige live-track. Geen verkeerde EP derhalve, met vooral de nieuwe zanger wat beter in vorm dan op het laatste album Stormbringers. De muziek staat als vanouds als een huis.

Beter dan het vorige album, vooral door het meer uptempo (en meer heavy) songmateriaal. De nieuwe zanger klinkt hier ook een stuk overtuigender, waarbij vooral zijn grunts er flink op vooruit zijn gegaan. Luister maar eens naar fijne tracks als Mercury Blood en Stronghold. Sommige melodieuze refreintjes zijn ook ditmaal problematisch, maar gelukkig blijft de schade beperkt. Op deze manier mag de band wat mij betreft nog wel een paar jaar actief blijven.

De band heeft het gaspedaal ontdekt. Het tempo ligt flink hoger dan op vorige albums, wat de diversiteit en stootkracht zeker ten goede komt. Uitsluitend sterke songs, prima geproduceerd. Beste album van de band tot nu toe.

Degelijk album, maar wel iets minder dan voorgaand werk door de iets te makkelijke, soms zelfs wat zeurderige refreinen en de minder boeiende songs. Het ligt allemaal nog steeds fijn in het gehoor, maar ik had op iets meer ontwikkeling en variatie gehoopt. Tegen het einde worden de songs wel steeds beter.

Qua timing van release nogal vreemde EP, aangezien rond dezelfde tijd het nieuwe album Deathstar Rising is verschenen. Geen van de songs overlappen echter, waardoor dit schijfje voor de fans wel de moeite waard is. De vier nieuwe songs zijn redelijk goed, jammer alleen dat de studioversie van Painless zo snel wordt weggedraaid. Daar had ik nog wel een minuutje langer naar willen luisteren.

De band heeft geleerd van de fouten van het vorige album: weg zijn de clean gezongen zeurderige refreintjes. De cleane zang is feitelijk helemaal verdwenen. De melodieuze melodielijnen zorgen ervoor dat het net geen pure death metal wordt, maar afgezien daarvan is dit de meest aggressieve plaat tot nu toe. Het songmateriaal is unaniem sterk en het tempo ligt aan de hoge kant. Dat is zeker een pluspunt, want het snellere materiaal ligt de band goed. Jammer alleen dat het album (net alle voorgaande eigenlijk) aan de korte kant is. Maar goed, met de bonustracks erbij opgeteld valt dat niet zo op.

En weer een sterk album van deze band. Overwegend wederom uptempo songs, met een prima wisselwerking tussen melodie en bruut beukwerk. Alle songs zijn ook nu weer de moeite waard. Enige minpuntje vind ik dat de songs wel wat langer hadden mogen duren. Vooral de twee laatste songs worden te vroeg weggedraaid. Dat is nergens voor nodig. Verder is het weer genieten geblazen.

Nog een project van de fin Tuomas Saukkonen (Wolfheart) dat uit de mottenballen is gehaald, maar niet helemaal in dezelfde vorm als voorheen. Ditmaal is er een nieuwe zanger ingelijfd, ene Paavo Laapotti, een voormalig deelnemer aan The Voice of Finland, waaraan hij, je raadt het al, deelnam met een nummer van deze band. Leuk voor hem natuurlijk, maar of het een verstandige keuze is geweest... ik weet het niet. Hij klinkt nog wat onwennig en niet bepaald overtuigend, al wen je gaandeweg wel aan zijn stem. Aan het songmateriaal ligt het in ieder geval niet; dat is wederom van niveau. Maar al met al had ik dit liever gehoord met de zang van Saukkonen. Die man kan bij mij geen fout doen.

Ik had dit album eigenlijk nooit goed beluisterd, maar met de nieuwe plaat Deathstar Rising op komst toch maar even uit de kast gehaald. Prima album, net als de rest van het werk van de band. Hier is al te merken dat het tempo omhoog gaat; veel songs beuken lekker door. Op de volgende albums zou de sound nog verder geperfectioneerd worden, maar dat neemt niet weg dat The Ghost een uitstekende plaat is. Alle songs zijn de moeite waard.

Vermorzelende death metal, bikkelhard en retestrak uitgevoerd. Sterke songs, technisch complex maar toch prima in het gehoor liggend, met veel groove en aandacht voor detail. Uitstekende produktie ook. Dit is een veelbelovende band, want als een debuutplaat al zo sterk is...

Loodzware, vrij technische metal in het straatje van Mesguggah. De krijsende zanger zal niet iedereen kunnen bekoren, maar de muziek heeft genoeg interessants te bieden. Het tempo van de songs ligt overwegend laag, maar de logge songs zijn wel meeslepend en goed uitgewerkt. Wederom scandinavische degelijkheid.

Er zit vijf jaar tussen het vorige album, Alleviat, en deze nieuwe plaat. De noorse band heeft zich wederom flink ontwikkeld, maar dan wel richting een meer melodieus, minder bruut geluid. Het geheel is nog steeds behoorlijk heavy, met loodzware gitaarriffs en afwisselende brul- en krijszang, maar er is ditmaal veel meer ruimte ingebouwd voor rustige passages en er is veel meer afwisseling qua zang. In sommige songs duikt zelfs een zangeres op. Door de voortdurend wisselende dynamiek komt het album soms wat onsamenhangend over, al zijn alle songs wel de moeite waard. De produktie had wel wat beter gekund, alles klinkt wat vlakjes, maar al met al toch wel een goed album.

Niet zo goed als voorganger Seasons Of Tragedy (en wat kaler geproduceerd), maar best een aardig metalalbum. De songs maken individueel niet heel veel indruk, maar er zijn geen missers en de plaat als geheel is bovengemiddeld goed. Opener Dominion en het afsluitende Epsilon zijn wat mij betreft de twee beste tracks.

Beetje belegen maar best lekkere mix van Judas Priest en Queensryche, met een zangeres die klinkt als, jawel, een mix van Rob Halford en Geoff Tate. Het songmateriaal is niet bepaald origineel of bijster sterk (net als op de vorige albums), maar het is allemaal net goed genoeg om de aandacht erbij te houden.

Vrij sterk metalalbum, met uitstekend gitaarwerk en een spetterende productie. De zangeres is ook goed. De kwaliteit van de songs is helaas wat wisselvallig, met inderdaad de eerste twee tracks als negatieve uitschieters. Gaandeweg wordt het album beter, met de vette titeltrack als fijne uitsmijter.

Eentonige moderne death metal, overtuigend bruut maar behoorlijk saai. Iets meer variatie qua zang en tempo had waarschijnlijk wonderen verricht, maar zoals de band nu klinkt voorzie ik geen mooie toekomst. Productioneel dik in orde en fans van bands als Meshuggah kunnen hier wellicht iets mee, maar de eenvormigheid van het songmateriaal zorgt ervoor dat dit een behoorlijk taaie zit is.

Iets beter dan het debuut, wat mij betreft, maar de stem van meneer Bertolf gaat op den duur nog steeds vervelen. Er is gewoonweg te weinig variatie. Echt sterke songs ontbreken ook, vind ik. De uptempo liedjes zijn best oké, maar de ballads zijn een beetje aan de zeurderige kant. Maar goed, zo af en toe een nummertje beluisteren is niet verkeerd.

Knalharde death metal, vermengd met dreigende keyboard-partijen en emo-achtige cleane zang. En, werkt dat een beetje? Ja, best wel, al gaat op gegeven moment alles wat eenvormig klinken en zijn niet alle tracks even sterk. Genadeloze beukers als Martyrs gaan er echter in als koek. De volgende keer wat meer variatie en iets sterkere songs, dan komt het helemaal goed met deze band. Het album is zeer verzorgd geproduceerd, overigens, met een mooie heldere sound waarin alle extreme elementen goed tot hun recht komen.

De belofte van het debuut uit 2011 wordt hier niet helemaal ingelost door deze franse band. De energieke metalcore zit nog steeds uitstekend in elkaar en is wederom indrukwekkend geproduceerd, maar het songmateriaal blijft een beetje aan de anonieme kant. Deel van het probleem is de grote variatie tussen de tracks onderling. Het is natuurlijk toe te juichen wanneer een band het aandurft om voortdurend nieuwe wegen te bewandelen, maar hier leidt het tot een nogal anoniem resultaat. De indentiteit van de band blijft wat onduidelijk. Dat men een overtuigend potje metal kan spelen is duidelijk, maar het songmateriaal biedt ook ditmaal net iets te weinig houvast.

In opener Eternal Machine en het afsluitende titelnummer klinkt de band optimaal goed, maar in de tracks daartussen grijpt men toch weer terug op het beproefde kunstje. Daar halen de melodieus gezongen en ietwat flauwe refreinen steevast het niveau naar beneden. Jammer, want muzikaal steekt de metalcore van deze franse band ook ditmaal weer goed in elkaar.

Prima EP bestaande uit vijf tracks, met de franse metalcore-band in uitstekende en en vooral energieke vorm. Het materiaal is hier wat steviger en feller dan de meeste tracks op het vorige volledige album, Rapture. Op basis van deze EP zou je zeggen dat men er weer zin in heeft.

Ook op dit derde album wil het nog niet helemaal lukken voor deze franse band. De loodzware metalcore, afgewisseld met melodieuze refreintjes en subtiel ondersteund door electronica, zit uitstekend in elkaar en het album klinkt als de welbekende klok, maar het songmateriaal is gaandeweg nogal eentonig en voorspelbaar. Inderdaad, net als op de twee vorige albums.

Ook bij dit derde album valt het kwartje nog steeds niet. De avontuurlijke, complexe technische death metal van deze amerikanen heeft duidelijk kwaliteit, maar qua songmateriaal kan ik er niet veel mee. Het is te abstract en biedt te weinig houvast, althans, voor mij. Het volgende album, Colors, vind ik wel erg sterk, maar dit is het net niet.

Eerste deel van een tweeluik; het tweede deel verschijnt later dit jaar. Gelukkig wat organischer en compacter dan voorganger Coma Ecliptic, die wat mij betreft teveel afboog richting oeverloze progressieve metal. Heel wat steviger ook, al gaat de band zelden meer voluit. Het blijft allemaal wat kalm en beheerst. Best aangenaam, maar op gegeven moment ben je de ingetogen en vrij toegankelijke death metal toch wel een beetje zat. Er moet meer gebeukt worden!

Ook bij dit tweede deel vind ik dat er iets te weinig pit in zit, met de nadruk op experimenteerdrift en allerlei malle geluidjes. Het klinkt ook nu weer keurig verzorgd en aangenaam genoeg, maar ik hoor de band toch liever wat meer bezig met metal dan met dit progressieve gedoe, hoe kunstig en avontuurlijk alles ook weer in elkaar mag steken.

Ik kende alleen het album Colors uit 2007, dat me bijzonder goed bevalt, dus ik heb me voorgenomen het hele oeuvre van de band verder maar eens chronologisch te gaan ontdekken. Dit debuut bevat reeds alle typerende elementen: death metal, progressieve intermezzo's en bezwerende cleane zangstukken. Alles is wel wat minder avontuurlijk en een stuk rauwer, wat wel logisch is voor een debuut van een band die zichzelf nog aan het uitvinden is. Jammergenoeg laat het materiaal me hier grotendeels koud, waardoor ik weinig kan met de plaat. Je hoort dat men flink wat kwaliteit in huis heeft, maar het komt er hier nog niet voldoende uit.

Mijn eerste kennismaking met de band. Ik dacht: laat ik maar direct met het beste album beginnen. En dat valt bepaald niet tegen. De progressieve death metal die deze Amerikanen laten horen zit geweldig in elkaar en wordt nergens chaotisch, ondanks de bijna oneindige mix van stijlen. De hoofdzakelijk erg lange songs (tussen de 5 en 15 minuten) zijn behoorlijk meeslepend en continu verrassend en avontuurlijk. Het moet een behoorlijke opgave zijn om dit live neer te zetten. Ik ben in ieder geval verkocht en ga het hele oeuvre van de band tot mij nemen.