Benieuwd hoeveel fans van het eerste uur hier nog in meegaan... De band maakt het per album bonter en komt hier op de proppen met een verzameling 'songs' die duidelijk over zijn gebleven van de laatste studiosessie. De lange speelduur van de meeste tracks doet vermoeden dat de band vol inspiratie zat, maar niets is minder waar. De weinige ideetjes die er waren zijn onnodig opgerekt tot wanstaltige lengte, met als dieptepunt het 24 (!) minuten durende Underground Big, dat letterlijk bestaat uit één flauw computerriedeltje dat tot het oneindige wordt herhaald, voorzien van wat onduidelijk gemompel. Tergend. De overige tracks hebben zo hun momenten en sporadisch klinkt het album best oké, maar het is allemaal veel te lang en vooral te saai.

Helaas minder stevig en gewoonweg minder goed dan de vorige worp, de avontuurlijke EP Post Human: Survival Horror uit 2020, maar dit album heeft zeker zijn momenten. De track Kool-Aid bijvoorbeeld is ijzersterk en zo zijn er nog wel een paar vette nummers. Het is alleen jammer dat de meer poppy tracks vrij tam en voorspelbaar zijn uitgewerkt, waardoor het album als geheel niet de benodigde indruk maakt. Productioneel klinkt de plaat evenwel geweldig, met een tot in de puntjes verzorgd geluid, boordevol leuke details.

Fans die de hoop al hadden opgegeven na het aanhoren van de laatste paar albums zullen aangenaam verrast zijn met de openingstrack, Dear Diary, die er als vanouds ongenadig hard en bruut inbeukt. Ze kunnen het dus nog wel!, zal menigeen roepen. En inderdaad, de band kan het nog steeds. Deze EP, met 9 tracks bijna een volwaardig album, zwalkt nog steeds allerlei kanten uit en weet niet overal te overtuigen, maar het songmateriaal is in ieder geval wel lekker energiek, avontuurlijk en... behoorlijk heavy. Zelfs de track Kingslayer, met een gastoptreden van de dubieuze japanse formatie Babymetal, is eigenlijk best goed. Wie had dat ooit kunnen denken?

Het voorgaande album vond ik nogal pretentieus en vervelend, maar dit is toch wel een aangename verrassing. De meer melodieuze aanpak en de keuze voor kortere, compacte songs pakt bijzonder goed uit. De band komt voor de dag met een reeks pakkende, meeslepende songs die, hoewel bikkelhard en loodzwaar, tegelijkertijd verrassend toegankelijk zijn. Qua zang zou ik het liever nog wat minder 'meezingerig' willen horen, maar er is vergeleken met de vorige plaat flinke vooruitgang geboekt. Vooral het gitaarwerk is heerlijk vet en zwaar en de toevoeging van allerlei electronische details werkt absoluut sfeerverhogend.

Flinke bak teringherrie, maar al snel is er toch melodie in de chaos te herkennen. De staccato-riffs zijn geweldig, net als de hele ritmesectie van de band. Door de uitstekende produktie komt alles maximaal sterk uit de verf en valt het vaak niet eens op dat de songs inhoudelijk weinig te melden hebben. Het zangwerk is ook aan de eentonige kant. Naarmate het album vordert wordt alles gelukkig wat avontuurlijker, zodat er toch een ruime voldoende ontstaat.

Rare band. Het vorige album Sempiternal was bikkelhard (en erg goed), maar hier gaat men opeens op de emo-toer. Het resultaat is een soort stevige versie van Linkin Park en 30 Seconds To Mars. De songs steken fraai in elkaar en productioneel is aan alles gedacht, maar ondanks dat de liedjes makkelijk en best lekker naar binnen glijden is dit toch wel aan de te doordachte en vooral te opzettelijk radiovriendelijke kant. Naarmate de plaat vordert wordt alles ook steeds minder boeiend en herhaaldelijk te zoet. Maar goed, gezien de schizofrene aard van de band kan men de volgende keer rustig met een death metal-album op de proppen komen.

Saai album, met weliswaar knalharde songs, maar weinig variatie qua songstructuren en zang. De zang is sowieso aan de zeurderige kant, vooral de sporadische hardcore-achtige samenzang. Het loodzware gitaarwerk maakt één en ander nog wel goed, maar het materiaal mist gewoonweg de energie en de kwaliteit om echt te boeien. Dichtgesmeerde moderne produktie met veel effecten en electronische details, maar in combinatie met de nogal pretentieuze songs komt dit nogal geforceerd over. Nee, ik ben er niet kapot van.

Prachtig sfeervol rockalbum, tot in de puntjes verzorgd. De uitstekende zanger lijkt qua stem erg op Maynard James Keenan van Tool, maar de muziek is veel dromeriger en meer electronisch. Het hele album is mooi, met Where Butterflies Never Die en Sight For The Sore Eyes als uitschieters. Zeer veelbelovend debuut. Hopelijk gaan we hier meer van horen.

Keiharde techno, een interessant voorproefje op het album Terminal Static dat in 2009 verscheen. Pyrotek is oké; The Fury geweldig. Dit zijn tevens de twee snelste songs van Broken Note, althans tot nu toe.

Keiharde beats inderdaad en een fijne duistere sfeer. Past wel als soundtrack bij een lekker grimmige en naargeestige film. Zoals bijvoorbeeld A Serbian Film. Op den duur slaat de verveling een beetje toe, want de instrumentale aanval op je gehoor is soms wel wat teveel van het goede, ook door het ontbreken van vocalen. Wel de moeite waard, de kwaliteit spat ervan af. Beste song vind ik het woeste The Fury.

Dromerige postrock uit België. De band zet best een aangenaam geluid neer, soms lekker slepend en heavy, dan weer poppy en uptempo, maar het songmateriaal doet me helaas weinig en ook met de stem van de zangeres kan ik niet zo veel. Het blijft bij deze eerste kennismaking, vrees ik. Men deelt overigens de bandnaam met onze kat.

Het vorige album was bagger, maar blijkbaar heeft het diepe dal de band wel goed gedaan. Opener Parasite hakt er ongenadig bruut en snel in en laat direct horen dat men er weer zin in heeft. Vervolgens stelt het hele album eigenlijk niet teleur, op enkele flauwe gangvocals na dan. Die zijn feitelijk nooit van toegevoegde waarde. Alle tien tracks zijn de moeite waard, en niet alleen door de massieve produktie en het heerlijk vette gitaarwerk. De dynamiek spat er ditmaal vanaf en het songmateriaal weet te boeien van de eerste tot de laatste noot. Mijn vertrouwen is hersteld!

Iets beter dan het vorige album, het nogal vlakke Scream Aim Fire. Opener Your Betrayal is erg sterk, met een openings-riff die doet denken aan Imperium van Machine Head. Daarna gaat het niveau helaas naar beneden, met een grote reeks songs die wel lekker klinken maar uiteindelijk niet veel voorstellen. Pas bij de laatste twee tracks, de heavy beukers Begging For Mercy en Pretty On The Outside, laat de band zien wat het in huis heeft. Producent Don Gilmore heeft aan de plaat een Linkin Park-sfeertje toegevoegd, op zich niet verkeerd, maar de meeste songs zijn gewoonweg niet sterk genoeg om te blijven boeien. De plaat zit productioneel fantastisch in elkaar en het album luistert bijzonder fijn weg, maar iets meer heavy songs en wat meer inhoud had de plaat zeker goed gedaan. Nu is het weer zo'n typisch geval van net niet.

De band houdt hier uitverkoop en gokt op het verkeerde paard, met een geluid dat angstig dicht langs Linkin Park en Thirty Seconds To Mars schuurt. Dat is een paar songs niet zo'n probleem, maar gaandeweg wordt de toegankelijke stadionrock steeds softer en vooral slapper. Het songmateriaal, uiteraard met flink meezing-gehalte, is behoorlijk ongeïnspireerd en de zangpartijen zijn zo zoet dat ik de autotune van een flinke bijdrage verdenk. Minste album van de band tot nu toe, terwijl voorganger Venom juist zo sterk was.

De Metallica-verering van Trivium is helaas ook overgeslagen op deze band. Gladde, lekker in het gehoor liggende deuntjes met hier en daar wat bruut gebrul om het zogenaamd echt te houden. Tja, wat moeten we ermee. Het album zit goed in elkaar en heeft flink wat variatie in de songs, maar het is allemaal net iets te gelikt en te doordacht. Ik heb niets tegen commerciële metal, maar een aantal songs zijn beneden de maat en klinken iets te zeikerig (zoals de onnodig opgerekte afsluiter Forever And Always). Wisselvallig dus, maar door het vakmanschap en de sterke uitvoering nog wel een ruime voldoende. Volgende keer wel iets bruter en spontaner graag.

Iets beter dan voorganger Fever uit 2010, al vind ik het niet bepaald een geweldig album. Het songmateriaal is degelijk en het album zakt nergens in, maar het zijn vooral het aanstekelijke gitaarwerk en de energieke tempowisselingen die de boel moeten redden. Qua zanglijnen en refreintjes is het allemaal net iets te gemakzuchtig. Jammer, want de band heeft volgens mij nog steeds meer in zich dan het hier laat horen. Maar ja, of dat er ooit uit gaat komen...

Album begint erg sterk, maar naarmate de plaat vordert gaan de songs steeds meer op elkaar lijken en neemt de eenvormigheid toe. Jammer, want alles klinkt lekker en het geheel is goed geproduceerd.

Prima vijfde album, waarop de britse band een goed gedoseerd en smakelijk mengsel ten gehore brengt van metalcore, thrash en nu metal. Het is allemaal aan de gladde kant en één en ander klinkt te doordacht om echt te kunnen overtuigen, maar de songs steken stuk voor stuk degelijk in elkaar en de band trekt iets feller van leer dan op bepaalde voorgaande albums het geval was. Fijne tempowisselingen en lekkere gitaarsolo's fleuren de boel op cruciale punten op. Men verdient wederom geen originaliteitsprijs, maar dit is wat mij betreft het meest consistente album van de band tot nu toe.

Lekkere melodeath met een hardcore randje uit Duitsland. Origineel is het geluid bepaald niet en het songmateriaal doet meer dan eens denken aan vele scandinavische genregenoten, maar de band beschikt over riffs om u tegen te zeggen en het album beukt aangenaam door, met hier en daar een fijne tempoversnelling. Qua zang valt er nog wel wat terrein te winnen en ook mag de band werken aan wat meer memorabele songs, maar al met al valt deze eerste kennismaking mij niet tegen.

Een loodzware variant op Linkin Park, zo zou je deze band wel kunnen omschrijven. De eerste twee songs hakken er direct heerlijk vet in, met afwisselend cleane zang en het betere brulwerk. Het massieve gitaargeluid is tevens om van te smullen. Gaandeweg wordt alles wel wat eenvormiger en hier en daar een beetje simplistisch, vooral wat de zangpartijen en de opbouw van de songs betreft. Er had dus nog wel wat meer ingezeten.

Volstrekt onopvallende amerikaanse radiorock, op veilig spelend en dus bijzonder voorspelbaar. Degelijk uitgevoerd, dat wel, maar het houdt niet bepaald over. Werkelijk geen enkele song schiet er in positieve zin uit.

Lekker spontaan en onstuimig bandje uit Canada, dat een mengeling tussen rock en metal laat horen. Hier en daar zo melodieus dat het zo op de radio kan, maar vervolgens weer zo ruig dat de vonken eraf vliegen. Het songmateriaal is in ieder geval aanstekelijk en afwisselend genoeg om het hele album fris te houden.

Tweede en vooralsnog laatste album van deze redelijke maar nogal anonieme rockband uit Canada. De onstuimige energie van het debuut is hier helaas ingeruild voor een meer toegankelijk en vooral op veilig spelend geluid. Het resulteert in veel radiovriendelijk werk dat vooral uitblinkt in nietszeggendheid. Hier en daar komt de band nog wel stevig uit de hoek, maar ook die songs weten niet echt te pakken. Einde oefening dus, vrees ik.

Meedogenloze bak metalcore, waarbij de luisteraar vrijwel geen moment rust wordt gegund. Zeer overtuigend, maar door de eentonigheid van het geheel voelt het album aan als één lang nummer. Ook mis ik wat variatie in de zang. Maar goed, zoals gezegd: zeer overtuigend.

Lekker ruige thrash/ deathmetal uit Duitsland, compact en to the point. De wat holle produktie had zeker beter gekund, maar het geheel klinkt in ieder geval behoorlijk overweldigend en vooral overtuigend. Oké, het songmateriaal is niet bepaald onderscheidend en/ of origineel, maar de brute stootkracht is er niet minder om.

Aangename verrassing, dit vijfde album van deze engelse metalcore-band. Ik had Bury Tomorrow haast afgeschreven na de laatste paar nogal wisselvallige albums, maar hiermee zit men weer op niveau. De balans tussen brute en melodieuze passages is precies goed getroffen, de ruig gebrulde coupletten zijn heerlijk intens terwijl de clean gezongen refreinen veel soepeler binnen het songmateriaal passen. Songmateriaal dat ditmaal unaniem sterk is. Mijn voorkeur gaat uit naar intens uptempo werk als Stormbringer, maar ook de wat minder snelle tracks mogen er zeker zijn.

De stijgende lijn wordt na het uitstekende vorige album Black Flame gelukkig vastgehouden. Luister maar eens naar de heerlijk vette opener Choke. Zo hoort deze band te klinken. De metalcore van de britten neigt hier en daar naar het grote gebaar en bombastische standionrock is nooit heel ver weg, maar met dit niveau aan materiaal is het hen vergeven.

Gelukkig weer wat beter dan het vorige album Runes uit 2014, dat niet pakkend genoeg was en herhaaldelijk verviel in eentonig gezongen refreintjes. Ditmaal liggen de songs een stuk beter in het gehoor en klinkt de zang een stuk krachtiger. Minpuntje is wel dat de opbouw van vrijwel alle songs aan de voorspelbare kant is en dat er wel heel erg wordt geleund op melodieuze zangpartijen. Veel gladder moet het dus niet worden, want dan is de band helemaal niet meer te onderscheiden van andere metalcore-genregenoten.

Verdienstelijk debuut van deze engelse metalcore-formatie. De opvolger van dit jaar, The Union Of Crowns, is nog iets beter, maar de mengeling van brute kracht en melodie werkt hier al prima. Het ontbreekt alleen een beetje aan echt memorabele songs.

Het vorige album van deze engelse metalcore-formatie, The Union Of Crowns uit 2012, was behoorlijk indrukwekkend. De songs waren unaniem sterk en de balans tussen het betere beukwerk en melodieuze passages was precies goed. Helaas is die balans ditmaal een beetje weg. Het songmateriaal is nog steeds de moeite waard, maar de opbouw van de afzonderlijke tracks is aan de voorspelbare kant, waarbij de band te vaak teruggrijpt op simpele, eentonig gezongen refreintjes. Het klinkt ook allemaal wat minder fel en energiek. Jammer, want de band heeft zeker genoeg kwaliteit in huis.