Licht progressieve, melodieuze metal uit Canada. Jammer dat de zanger niet geweldig is, want muzikaal steekt dit goed in elkaar. Het gitaarwerk legt een heerlijk zwaar fundament voor de songs neer, die stuk voor stuk de moeite waard zijn, al zijn de teksten niet bijzonder en nogal dertien-in-een-dozijn. Een betere, meer diverse zanger had het songmateriaal wellicht naar een nog hoger plan kunnen tillen.

De zang is er ten opzichte van het vorige album flink op vooruit gegaan, waardoor het songmateriaal van deze canadese metalband hier meer divers en overtuigender klinkt. Wel jammer dat echte uitschieters ontbreken; de songs zijn goed maar onderling een beetje uitwisselbaar. Echt memorabel wil het ook niet worden. Gelukkig is het gitaarwerk heerlijk vet, met loodzware riffs die moeiteloos naar binnen glijden en het album naar een iets hoger plan tillen.

Deze noorse band wordt met ieder album melodieuzer, iets dat op dit album niet in iedere track even goed uitpakt. Zo zijn de cleane zangpartijen ditmaal wel erg prominent aanwezig, wat ten koste gaat van de stootkracht en de variatie. Het songmateriaal is, hoewel best fraai, soms op het gezapige af, met slechts sporadisch nog een grunt en een stevige riff. Het afsluitende epische Northward is dan wel weer erg goed.

De meer melodieuze koers van de laatste paar album wordt hier doorgezet, vooral qua zanglijnen, maar de band weet dit te ondervangen met sterk songmateriaal. Op gegeven moment begint alles op elkaar te lijken en naar het einde toe is de rek er wel een beetje uit, maar alles is zo mooi en meeslepend dat je dit best door de vingers wilt zien. Overwegend bevat het album lange en meeslepende songs, sfeervol geproduceerd.

Interessant album dat een bonte mengeling biedt van stijlen. Niet helemaal mijn ding, daar is het allemaal een beetje te 'zweverig' voor, maar de songs zitten goed in elkaar en zijn lekker avontuurlijk. De zang is een groot pluspunt- zowel de grunts als de cleane zang zijn prima. Ik zal niet gauw op zoek gaan naar eerder werk van de band, maar als je als metal-liefhebber eens iets anders wilt proberen is dit best de moeite waard.

De mix van death- en folkmetal werkt nog steeds prima, ditmaal kracht bijgezet door de aanwezigheid van maar liefst drie zangers! Dat leidt gelukkig niet tot vocale chaos binnen de songs. De zangers passen qua stemgeluid ook prima bij elkaar. De snelle en bombastische tracks zijn beter dan de wat langzamere (zoals The Beauty Of Dead Cities), maar gelukkig hebben de snellere tracks de overhand.

Het noorse Borknagar komt ook op dit nieuwe album weer smaakvol voor de dag, met een prettige melodieuze mix van black- en pagan metal. De cleane zangpartijen gaan steeds meer een hoofdrol vervullen en echt agressief wordt het zelden nog, maar de songs steken stuk voor stuk fraai in elkaar en het album is qua produktie tot in de puntjes verzorgd. Alles klinkt zo mooi en meeslepend dat ik bij het luisteren amper doorhad dat ik eigenlijk niet eens zo'n fan van dit genre ben.

Lekkere mengeling van djent en metalcore, hier en daar wat ontsierd door flauwe refreintjes. Overwegend is dit gelukkig een aangenaam en verrassend toegankelijk album, waarop de band volop experimenteert met het gebruik van electronica en hier en daar zelfs een saxofoon. Maar, vrees niet- er wordt voornamelijk stevig doorgebeukt.

Kort maar krachtig album, dat vooral naar het einde toe wint aan kwaliteit. Productioneel had het allemaal wel wat beter gekund, maar het avontuurlijke songmateriaal is afwisselend en dynamisch genoeg om de volle (!) 25 minuten te blijven boeien. De amerikaanse band weet ook ditmaal weer kunstig heen en weer te bewegen tussen poppy en brute passages, ondersteund door hakkelig gitaarwerk.

Avontuurlijke moderne metal; mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, die al enige tijd aan de weg timmert. Ik kan me zo voorstellen dat eerdere albums wat ruiger zijn en de luisteraar minder op de proef stellen. Het songmateriaal is hier en daar aan de schizofrene kant, met naast het betere beukwerk ruimte voor zoete refreintjes en op gegeven moment zelfs een saxofoon. Niettemin best een aangename plaat, al springt men iets te vaak van de hak-op-de-tak en had wat meer groove zeker niet misstaan.

Vijfde en vooralsnog laatste album van deze amerikaanse rockband, die helaas nooit veel succes heeft gekend. Dit zal ongetwijfeld liggen aan de wat lastige stijl muziek, alternatieve rock met metalelementen overgoten met een oosters sausje, maar zeker ook aan het wat eentonige karakter van het songmateriaal. Ook dit album is niet geweldig, alhoewel er zeker een aantal sterke tracks op staan, vooral naar het einde toe. Gevalletje verkeerde plek verkeerde tijd.

Verdienstelijk debuut dat een mengeling van rock en metal laat horen, overgoten met een oosters sausje. De hiphop-elementen die sporadisch opduiken klinken inmiddels een beetje gedateerd, maar het totaalgeluid mag er nog best zijn. De zang, die sporadisch in de hogere regionen verkeert, zal niet naar ieders smaak zijn, maar de band levert hier wel een fris en vrij origineel debuut af, met bovengemiddeld sterk songmateriaal.

Het songmateriaal is in vergelijking met de vorige twee albums nog wat compacter en toegankelijk geworden, al blijft het geluid best stevig en oorspronkelijk. De rock/ metal van deze fijne amerikaanse band klinkt in ieder geval ook hier weer uitstekend. Makkelijk in het gehoor liggend maar tegelijkertijd intelligent uitgewerkt. Meest opvallende track is de epische afsluiter Rhythmical Gestures, die tien minuten klokt.

Iets gelikter en meer toegangelijk dan het vorige album uit 2001, maar hoofdzakelijk is het geluid hetzelfde gebleven, net als de kwaliteit van het songmateriaal. De oosterse details zijn wat minder prominent aanwezig, dat wel. Blijft een vrij originele en energieke band met een aparte zanger, waar niet iedereen iets mee zal kunnen. Fans van bands als Incubus en I Mother Earth zullen dit echter wel kunnen waarderen.

Degelijke 'southern rock' in het straatje van Black Label Society en Down. Niet wereldschokkend goed, maar wel lekker vette en ruige songs. Het album wordt beter naarmate het vordert, al had de matige cover van House Of The Rising Sun achterwege mogen blijven.

Herbewerkingen van oudere songs, semi-akoestisch uitgevoerd. Vooral de zangpartijen gaan er in deze vrij bombastische versies flink op vooruit, al is het jammer dat men overwegend heeft gekozen voor het meer ballad-achtige werk. Op gegeven moment gaat het album daardoor wel een beetje slepen. Goed uitgevoerd, dat zeker, maar aan de eenzijdige kant.

Ik had de band al afgeschreven, maar na zes jaar afwezigheid is er nu toch een heuse comeback. En met een dijk van een album, dat moet gezegd worden. De nu metal die het geluid bepaalt mag dan een beetje passé zijn, maar gekoppeld aan sterk songmateriaal zoals hier aanwezig is zorgt dit voor pima luistervoer. Songs als Failure en Bury Me Alive heersen simpelweg met hun hoekige riffs en meeslepende zangpartijen. De rest van de plaat is ook uitstekend. Lekker duister en somber, zoals ik het graag heb.

Prima nu metal-plaat, vol goede songs. Het album zakt nergens in en het niveau van de songs ligt constant hoog. De ijzersterke produktie maakt het helemaal in stijl af. Niets mis mee.

Een op veilig spelend en dus niet bepaald vernieuwend album, maar wat Breaking Benjamin doet, doet het goed. Stevige amerikaanse rock, zeg maar gerust metal, met melodieuze zangpartijen en hier en daar wat gebrul. De songs liggen ook nu weer unaniem lekker in het gehoor en door de krachtige produktie klinkt alles bijzonder fijn. Tegen het einde van het album neemt de eenvormigheid toe en is het songmateriaal minder geïnspireerd, maar tegen die tijd kunnen we wederom stellen: missie geslaagd.

Verdienstelijk debuut, dat een geluid laat horen dat ergens tussen nu metal en grunge in ligt. Lekker stevige rocksongs, met hoekige gitaarriffs en makkelijk mee te brullen zanglijnen. De songs hebben hier nog niet het niveau van het meer recente werk en qua produktie is alles wat aan de kale kant, maar al met al zeker niet verkeerd.

Stevige amerikaanse rock, soms tegen metal aan. De plaat begint ijzersterk met het beukende So Cold. Zo goed wordt het daarna zelden meer; het songmateriaal is aan de wisselvallige kant. Het rustige Forget It is wel weer een hoogtepuntje, erg mooi. Had zo een radiohit kunnen worden, wat mij betreft. Degelijk album, al met al, maar geen hoogvlieger.

Sporadisch vreemde mengeling van pop, electronica en metal (!). Opener Wooly zet de luisteraar wel enigzins op het verkeerde been, want de metalriffs en de grunts die hierin te horen zijn keren (bijna) niet terug in de overige songs. Dat is best jammer, want juist dat element onderscheidt dit van een doorsnee popalbum. De rest van de plaat is niet slecht, maar de punky popsongs stijgen slechts mondjesmaat boven het maaiveld uit. Blackout en Edge Of Heaven zijn verder de positieve uitschieters.

Lekkere mix van electronica en metal. Alhoewel, metal... Hier en daar een grunt en wat samples van gitaarrifjes maakt dit nog geen metal natuurlijk, maar de band weet wel aanstekelijke songs te pennen. Al met al bevat deze plaat iets meer sterke songs dan opvolger What Hell Is About, al heeft dat album ook best zijn kwaliteiten. Uitschieters zijn hier het redelijk stevige Tripped And Fell In Portland, My Obsession en Velvet. Leuke band.

Op dit vierde album heeft het amerikaanse Breathe Carolina eindelijk de juiste formule te pakken. De mengeling van electropop, dance en metal (!) is even aanstekelijk als altijd, maar de songs hebben hier net dat beetje extra. Vooral de eerste helft van het album is erg lekker. Metalriffs- en vocalen steken feitelijk maar één keer de kop op, in het Linkin Park-achtige Sellouts, verder is het dansen geblazen.

Middelmatige EP, met een aantal vrij nietszeggende dance-tracks, voorzien van de vocalen van allerlei gastartiesten. Ironisch genoeg is het instrumentale titelnummer de beste track. Breathe Carolina is altijd al een wisselvallige bedoening geweest, maar hier is het materiaal wel erg vlak en poppy.

Prima album, qua stijl ligt de band ergens in tussen Ill Nino en System Of A Down. Het hoge niveau wordt niet overal even goed vastgehouden, maar de meeste songs zijn uitstekend. Zelfs de Cranberries-cover Zombie is zeer geslaagd. Bij mijn weten de eerste band die ik ken uit Gibraltar. De engelstalige zang is overigens zeer overtuigend. Voor de fans van eigen bodem staat er van het titelnummer ook een spaanstalige versie op.

Net als eerder Linkin Park en Thirty Seconds To Mars wijzigt deze britse metalband op curieuze cq dubieuze wijze van koers, resulterend in een album vol trendy, veelal dansbare popliedjes. Gezegd moet worden dat Bring The Horizon het er van de genoemde bands wel het beste van afbrengt. Men weet in ieder geval donders goed hoe je een aanstekelijk liedje moet schrijven, zonder daarbij al te plat te klinken. De uitstekende produktie helpt hier flink bij. Al met al hoor ik de band liever pure metal maken, maar ook binnen dit genre doet men het zeker niet slecht.

Benieuwd hoeveel fans van het eerste uur hier nog in meegaan... De band maakt het per album bonter en komt hier op de proppen met een verzameling 'songs' die duidelijk over zijn gebleven van de laatste studiosessie. De lange speelduur van de meeste tracks doet vermoeden dat de band vol inspiratie zat, maar niets is minder waar. De weinige ideetjes die er waren zijn onnodig opgerekt tot wanstaltige lengte, met als dieptepunt het 24 (!) minuten durende Underground Big, dat letterlijk bestaat uit één flauw computerriedeltje dat tot het oneindige wordt herhaald, voorzien van wat onduidelijk gemompel. Tergend. De overige tracks hebben zo hun momenten en sporadisch klinkt het album best oké, maar het is allemaal veel te lang en vooral te saai.

Helaas minder stevig en gewoonweg minder goed dan de vorige worp, de avontuurlijke EP Post Human: Survival Horror uit 2020, maar dit album heeft zeker zijn momenten. De track Kool-Aid bijvoorbeeld is ijzersterk en zo zijn er nog wel een paar vette nummers. Het is alleen jammer dat de meer poppy tracks vrij tam en voorspelbaar zijn uitgewerkt, waardoor het album als geheel niet de benodigde indruk maakt. Productioneel klinkt de plaat evenwel geweldig, met een tot in de puntjes verzorgd geluid, boordevol leuke details.

Fans die de hoop al hadden opgegeven na het aanhoren van de laatste paar albums zullen aangenaam verrast zijn met de openingstrack, Dear Diary, die er als vanouds ongenadig hard en bruut inbeukt. Ze kunnen het dus nog wel!, zal menigeen roepen. En inderdaad, de band kan het nog steeds. Deze EP, met 9 tracks bijna een volwaardig album, zwalkt nog steeds allerlei kanten uit en weet niet overal te overtuigen, maar het songmateriaal is in ieder geval wel lekker energiek, avontuurlijk en... behoorlijk heavy. Zelfs de track Kingslayer, met een gastoptreden van de dubieuze japanse formatie Babymetal, is eigenlijk best goed. Wie had dat ooit kunnen denken?