Rommelig, niet echt lekker lopend hiphop-album, waarop sterke momenten voortdurend worden afgewisseld door zeer zwakke. Voornaamste boosdoeners zijn een paar gedeeltelijk gezongen tracks, die werkelijk nergens naar klinken. De raps zijn daarentegen wel vrij sterk, net als bepaalde beats, maar het is allemaal net niet krachtig genoeg om een blijvende indruk achter te laten. Jammer. Je hoort dat de capaciteit er wel degelijk is, maar men heeft er een beetje met de pet naar gegooid.

Het onleesbare logo van de band doet een ondoordringbare brei van geluid vermoeden, maar dat valt reuze mee. De avontuurlijke, sfeervol uitgevoerde death metal zit knap in elkaar en door de voortdurende variatie verveelt het album nergens. In bepaalde ingetogen passages deed het geluid me zelfs denken aan Pink Floyd. Dat gezegd hebbende kan ik helaas weinig met het songmateriaal. De stijl van muziek weet me niet te boeien en de tracks gaan het ene oor in en het andere uit, zonder noemenswaardige indruk achter te laten.

Drukke, nerveuze mengeling van Fear Factory-achtige metal en poppy trance-muziek. Vakkundig gedaan en de songs liggen best goed in het gehoor, maar de 'cleane' door de computer gemanipuleerde zangstem verpest het bijna. Het klinkt allemaal nog net niet kinderachtig, maar het scheelt niet veel. Jammer, want de brute riffs en de grunt van de zanger mogen er best zijn. Als de band zich volgende keer wat meer richt op betere refreintjes en iets minder drukke songstructuren kan het nog wel iets worden.

Best leuk om af en toe een nummertje hiervan te horen, maar als geheel is dit een behoorlijk saaie bedoening. De songs lijken allemaal behoorlijk op elkaar en de identieke opbouw van de songs gaat snel vervelen. Daarnaast zijn de vrouwelijke vocalen nog steeds op het kinderachtige af. Ook de electronische elementen kunnen niet echt boeien. De band weet gewoonweg nog steeds geen memorabele songs te schrijven. Vooral Dedicated To Violator en Merry-Go-Round zijn behoorlijk slap. Jammer, want het geheel is sterk geproduceerd, de grunts zijn redelijk en de haast machinale ritmesectie hakt er lustig op los.

Inderdaad wat minder afwisselend dan het debuut, maar geen verkeerd album. De stijl ligt ergens tussen Marilyn Manson en Pantera in, met veel lekkere, niet al te gecompliceerde beukers. Tekstueel niet erg bijzonder en de plaat is wat aan de korte kant, maar dan heb je in ieder geval geen tijd om je te gaan vervelen.

Vlotte, prima geproduceerde metal waarvan je zou zweren dat het uit Zweden komt. Alhoewel, in de soms wat zeurderige cleane refreintjes hoor je het accent van de duitse zanger wel doorklinken. De songs zijn degelijk en het album luistert lekker weg, maar er is wel sprake van voorspelbaarheid qua opbouw van de songs en eenvormigheid wanneer je het hebt over de kwaliteit van de individuele songs. Over het algemeen hou ik ook wel van cleane refreinen in beukende metalsongs, maar hier had ik ze vaak liever weggelaten zien worden. Maar goed, voor een debuutplaat helemaal niet verkeerd.

Bijzonder lekkere mix van rock en metal. Misschien een beetje te gelikt in elkaar gezet, maar de dynamiek tussen loodzware metalriffs en catchy poppy rockvocalen werkt uitstekend. Een paar songs zijn ietwat te commerciëel, maar het album klinkt als een klok en bevat genoeg sterk materiaal om te blijven boeien. Aanrader voor fans van bands als Staind en Stereomud.

Veel meer poppy dan het debuut helaas; ook de kwaliteit van de songs is minder. Hier en daar wat uitstapjes richting punky rock. Het is allemaal fraai geproduceerd en het album ligt lekker in het gehoor, maar ik mis een beetje de heavy insteek van het eerste album.

Leuk derde album, dat na de ietwat vlakke voorganger weer wat leven in de brouwerij brengt, met een bonte mengeling van stijlen. Een beetje rock, een beetje metal, wat punk, wat pop en mixen maar! Het resultaat is een bijzonder aanstekelijk album dat heerlijk wegluisterd en overwegend sterke songs bevat. Hier en daar een wat mindere track, zoals Play Play Play, maar daar staan genoeg vrolijke uptempo meezingers tegenover. De muziek zit kunstig in elkaar en het gemak waarmee de band schakelt tussen verschillende genres is bewonderenswaardig.

Net als de vorige drie delen kort maar krachtig, met een aangename mengeling van luchtige en opzwepende instrumentale techno-deuntjes. Dit keer zelfs een poppy dance-track dat zo de Top 40 in kan, Red Carpet Rush. Ik hoor liever het ruigere werk van Blue Stahli, met zang, maar dit is wederom een aardig tussendoortje.

Celldweller-kloon, maar zeker niet slecht. Geproduceerd door en uitgebracht op het label van de man achter Celldweller, Klayton. De plaat is praktisch hetzelfde opgebouwd als het Celldweller-album Soundtrack For The Voices In My Head Vol. 1. Dus eerst een track met zang, daarna een hele reeks korte instrumentale tracks. Blue Stahli swingt wat meer dan Celldweller en gaat meer richting techno/ dance. Hier en daar doet het me wat denken aan Fatboy Slim en Propellerheads. Voor fans van Celldweller in ieder geval verplichte kost.

Net als Vol. 1 een aangename verzameling van korte instrumentale tracks die klinken als de soundtrack voor een reeks spectaculaire computergames. Wederom als geheel niet heel boeiend, maar de losse tracks zijn best aardig. Ditmaal twee tracks die vocalen bevatten (Let's Go en So So Bad), maar beide tracks zijn beter in de instrumentale versies, die gelukkig ook toegevoegd zijn. De sound blijft dicht tegen die van Celldweller aanzitten, maar ja, beter goed gejat dan slecht bedacht.

Net als de eerste twee delen een aangename verzameling van korte instrumentale tracks, uitermate geschikt als soundtrack voor computergames. Inderdaad, dus net als Soundtrack For The Voices In My Head (Vol. 1 en 2) van het vergelijkbare Celldweller. Blue Stahli pakt het iets minder genuanceerd aan, met ook wat minder afwisseling tussen de tracks onderling. Het stampt allemaal wel lekker door en is door de korte speelduur (slechts 26 minuten) voorbij voor je er erg in hebt.

De titel zegt het al; dit is een verzameling van b-kantjes en remixen. Best leuk eigenlijk en feitelijk minstens even sterk (en avontuurlijk) als de reguliere albums van dit eenmansproject. Lekkere techno met pop- en rockelementen.

Aangename verrassing dit. Ik kende het project al van het grotendeels instrumentale Antisleep Vol. 1, maar dit is toch wel even andere koek. De sound blijft dicht bij Celldweller liggen, maar de tien tracks die hier verzameld zijn klinken wel wat ruiger en steviger. Hier en daar zou je het bijna industriële metal kunnen noemen. Het klinkt in ieder geval allemaal heerlijk vet, met aanstekelijke ritmes en catchy refreintjes. De volle produktie van Celldweller's Klayton maakt het geheel in stijl af.

Tweede album in de Dead Channel Trilogy, met ditmaal een meer ingetogen geluid. Meer instrumentaal ook dan het songmateriaal op Quartz. De soms dromerige, soms dreigende synthwave met techno- en rockelementen ligt ook nu weer goed in het gehoor, al is het album met slechts tien tracks en een speelduur van nog geen half uur aan de erg korte kant. Gevolgd door het derde en laatste deel, Obsidian.

Sluitstuk van de Dead Channel Trilogy, met een wisselvallig maar stiekem vaak best lekker ratjetoe aan stijlen. De songs die meer naar pop en dance neigen zijn niet bepaald boeiend en aan de rommelige kant, maar de stevige tracks zijn dik in orde. Al met al niet het beste deel van de trilogie; dat is Quartz.

Kort EP'tje, met bewerkingen en herinterpretaties van de songs van het recente album The Devil. Leuk als tussendoortje, maar de zeven korte instrumentale tracks (gemiddeld twee minuten) zijn nu niet bepaald erg boeiend.

Ik ben dit eenmansproject van Bret Autrey een paar jaar uit het oog verloren en wist ook niet dat hij sinds 2019 weg is bij het FiXT-label. Dit album is in eigen beheer uitgebracht maar laat qua geluid geen noemenswaardige veranderingen horen. Nog steeds staat Blue Stahli garant voor een lekkere cocktail van synthwave, techno, pop, industrial rock en metal. Dit is het eerste deel van de Dead Channel Trilogy, gevolgd door de albums Copper en Obsidian.

Prima opzwepende mengeling van rock en techno, hier en daar tegen metal aan. De veelal uptempo tracks stampen heerlijk door en steken vernuftig in elkaar. Het doet nog steeds sterk denken aan genregenoot (en ontdekker) Celldweller, maar de songs van Blue Stahli zijn compacter en meer to the point. De knallende produktie zorgt er tenslotte voor dat alles maximaal goed tot zijn recht komt.

Maar weer eens een kans gegeven, maar helaas... Bij de release in 1998 vond ik dit al een matig album en met het verstrijken van de jaren is de plaat niet bepaald prettig gerijpt. De raps zijn nog even nietszeggend als toen, de beats amper het vermelden waard en de gastoptredens beneden peil. Hier en daar een lichtpuntje waarbij RZA een beetje geïnspireerd uit de hoek komt, maar uiteindelijk is dit album veel te vlak en saai.

Laatste wapenfeit van de veel te vroeg overleden zanger/ gitarist Alexi Laiho. Dit zou de doorstart moeten zijn na zijn vertrek bij Children of Bodom, maar helaas is het project door zijn dood niet verder gekomen dan deze drie tracks. Het klinkt in ieder geval wel lekker strak en stevig, alsmede iets minder oubollig dan Children Of Bodom, voornamelijk door de afwezigheid van keyboards. Een veelbelovende EP derhalve, waar het helaas bij zal blijven.

Ik had de band al afgeschreven, maar dit is toch wel een heel vet album. Men heeft ook nog nooit zo bevlogen en strak geklonken, met frontman Ice-T. ook goed op dreef. Luister maar eens naar de uitstekende Slayer-medley Raining Blood/ Postmortem. Ook Walk With Me... is bereheavy. Gastoptredens van Dave Mustaine, Max Cavalera en Randy Blythe maken het geheel in stijl af. Een zeer aangename verrassing. Ik ga ook voorganger Manslaughter maar eens luisteren. Die is naar verluidt ook de moeite waard.

Met maar liefst drie covers (één van Motorhead en twee van Ice-T zelf) getuigt het album een beetje van creatieve bloedarmoede, maar gelukkig maakt de energieke inzet van de band veel goed. Het stelt muzikaal en tekstueel dan wel niet veel voor, Ice-T en consorten hebben er hoorbaar nog steeds veel plezier in. De gunfactor is in dit geval ook wel wat waard. De vorige twee albums waren beter, maar ook Carnivore heeft zo zijn momenten.

Na een aantal inferieure albums en een lange afwezigheid leek Body Count ten dode opgeschreven, maar gelukkig bleek niets minder waar. Integendeel, met dit energieke en felle album begon men aan een welverdiende tweede jeugd die nog steeds voortduurt. De beste song is weliswaar een cover, namelijk een hilarische update van Institutionalized van Suicidal Tendencies, maar de rest van het materiaal mag er ook zeker zijn. Vooral qua gitaarwerk is dit een wereld van verschil vergeleken met eerder werk. De strakke riffs vliegen je om de oren en ook qua dynamiek is er veel verbeterd. En Ice-T verkeert hier in prima vorm.

Ice-T. en cohorten zijn wederom goed op dreef op dit lekker felle en stevige album. Het songmateriaal is niet bepaald wereldschokkend, maar door de uitstekende productie en de tomeloze energie van de band steekt het al snel boven het maaiveld uit. Feitelijk is er geen moment waarop de boel inkakt, al zeurt de (overigens best sterke!) Pink Floyd-cover Comfortably Numb wel wat te lang door.

Prima debuutalbum van deze deense band. Muzikaal te plaatsen in het straatje van Tool, Karnivool en The Butterfly Effect. Sfeervolle rock dus, met een metalen randje. De produktie is degelijk maar had nog wel iets sterker gekund. Maar goed, deze band begint pas. Gaan we hopelijk meer van horen in de toekomst.

Heel wat ruiger en meer divers dan (de overigens uitstekende) voorganger A New Decay uit 2010. Op die plaat klonk de band nog als een kruising tussen Tool, The Butterfly Effect en Karnivool, maar hier is men moeilijker in een hokje te plaatsen. Dit maakt het natuurlijk wel extra leuk. Soms neigt de sound naar een band als Disturbed (Sever The Tie), dan weer is het bijna melodieuze death metal dat men ten gehore brengt (Sunbound). Er wordt flink gespeeld met dynamiek en ook qua zang gaat het alle kanten op. Gelukkig heeft men een prima zanger in huis, die alle stijlen met gemak aan kan. Interessante band, die hopelijk nog meer moois gaat maken in de toekomst.

Veelbelovend debuut, vol met slepende, zwaar op het geluid van Tool leunende metal. Bepaalde songs zijn soms wat te langdradig en komen te laat (of helemaal niet) to the point, maar de deense band laat hier al horen flink wat klasse in huis te hebben. De zanger is ook uitstekend. Naarmate de plaat vordert worden de songs ook steeds sterker. Jammer van de nogal wisselvallige produktie. Voor een debuutplaat echter dik in orde, al met al.

Prima album, met de canadese band in topvorm. Ook de zang, in het verleden niet bepaald het sterkste punt, is ditmaal dik in orde. Het songmateriaal is over de hele linie onderhoudend, al ontbreken echte uitschieters en klinkt één en ander uiteindelijk een beetje eenvormig. Grootste troef is het heerlijk zware gitaarwerk, dat zelfs de wat mindere composities met gemak boven de middelmaat uit tilt.